17 Ekim 2012 Çarşamba
7.BÖLÜMü KİTAP ENGELLERİN GÖZYAŞLARI...
gözyaşları lara için akıyor adeta soluğu kesiliyordu ve nefes nefese kalıyordu gözleri kızarmıştı adeta lara ablasını böyle görünce daha da içine kapanıyordu ve ablasının üzülmesini hiç istemiyor onun mutlu olmasını diliyordu biraz durakladığında kendine geldi abla diye seslendi lale efendim lara cığım sen neden annemlere söylemiyorsun neyi lara cığım yapma abla sende biliyorsun neyi olucak ki başka git deki anne baba benim sevdiğim var başkasıyla evlnmem de git burdan olmasa sen mutlu ol ama lara sen ne olucan sana kim bakar canım ablam bana annem bakar ama lara cığım olmaz ki annem sana düzgün bakamaz ki olsun abla yeter ki sen mutlu ol benim gibi mutsuz olma ne olur nasıl mutlu olim ki canım annem ve babam izin vermez ki bak abla cığım bana bak ben hiç mutlu olamam engelli olduğum için kimse benimle evlenmez ama senin sevdiğin var abla onu sakın bırakma olurmu karamaraş cezaevi yusuf lara yı düşünüyordu öyle derine dalmıştı ki kendini düşüncelerinden alamıyordu yahya yusufun bu haline çok üzülüyordu ne yapsa da yusufu bu derinlikten kurtarsa bir veya iki kez seslendi ama baktı hiç ses yok oda susmaya karar vermişti bir süre kadiran geldi kapıyı hızla açınca kardiyanın o kaba sesiyle ilkirlen yusuf gözlerini kapıya doğru çevirmişti kadiranın sesinden ükmüştü kardiyan tekrar seslendi bakın sizin aranıza yeni biri katıldı yusuf kadiyanın sesiyle üktüğü halde kendine gelememişti öylece dona kalmıştı kardiyan yeni arkadaşınız imam size biraz imamlık yapsın yapabilirse kardiyan kahkaha atarak demir kapıyı çaparak gitti yahya yeni gelen arkadaşı yusufun yattığı ranzanın üstünü gösterdi yeleşmesi için yahya adını sordu adım yunus emre ya sizin benim ki de yahya ya şurda ki arkadaşın ki ne onun ki de yusuf çok güzel ismi var neden hiç yerinden kalkmıyor engelli olduğu için engelli mi evet neden burda uzun hikaye zamanla anlatır sana çok iyi birisi neyse arkadaşım sen şimdi yorgunsun yusufun ustu senin yatağın yunus emre yerine yerleşti biraz dinlenmek için gözlerini kapatmıştı biraz zaman geçince yusufun sesinden uyandı yusunf ruya görüyordu neyse ki artık susmuştu sabah olmuştu herkez kahvaltı yaparken yusuf yatağında otuyordu yahya onun haline çok üzülüyordu yunus emre iki bardak çay aldı yusufun yanına gitti naber arkadaş merhaba benim adım yunus emre benim ki de yusuf can menmun oldum ben de yusuf kardeş ben imamım sen neden bu kadar dalgınsın hiç çekinmeden anlat ne anlatim nemi ben söylim senin sucun ne ben anamı öldürdum ananımı evet övey anamı neden nedenmi beni rahat bırakmıyordu ki babam evden çıktığı zaman bana karşı çıkıyordu yani döverdi başımın etini yiyiyordu ve odamdan çıkmak istemiyordum bazen pencereden dışarıya bakıyordum birgün gene pencereden dışarıya bakarken bir aile taşınıyordu tam kaşıya taşınmışlardı aylar yılar geçmişti pencereden karşıda ki kızı görmüştüm o kadar masumca bakışı vardı ki gözlerimi ondan alamıyordum o kadar güzeldi ki gözleri kuyu kahve rengi saçları siyah teni buğday rengiydi ben onunla tanışmak çok istiyordum ama hiç evden çıkmıyordu ki birgün pencereden baktığım zaman göz göze geldik gözleri parıl parıl palıyordu çok etkilendim hoşlandım bir yöntemini aradım nasıl tanışırım diye düşünüyordum lara pencereden dışarıya bakarken karşıya baktı beni gördü elerimle işaretle tanışalımı diya anlatmaya çalışıyordum ama anlamıyordu baktım olmuyor aklıma pencereye yazmak geldi ve yazdım eee o ne yazdı olmaz dedi ben gene yazdım neden olmaz dedim lara ben istemiyorum yazdı ben çok üzüldüm ve lara gene yazmış ben evden hiç çıkmıyorum dedi ben gene yazdım bilgisayar al öyle kunuşalım olurmu bir kaç ay öyle geçti baktım lara yazmış bilgisayar aldım bende adresimi yazdım öylece tanıştık ben zaman geçtiğinde lara ya ben biraz daha bağlanıyordum ama o hiç bana yüz vermezdi hep ciddiydi ben de o yüzden onu daha çok seviyorum yunus emre ama o seni sevmiyordu demi evet yunus abi öyle ama ben seviyorum lara ereni seviyor sanırım nerden biliyorsun abi ben anlarım lara ereni seviyor neyse abi boşver ya istanbul sokakları lara ve ablası sokaklarda geziyorlardı lara çok üzgündü kendinden geçmişti lale lara nın üzgun olduğunu görünce oda çok üzülüyordu lara cığım ne oldu sana hiç abla cığım yok birşey nasıl yok var işte neyin olduğunu bana anlat hadi canım ne anlatim ki ne anlatmamı istiyorsun söyle onu anlatim abla bak canım sen kendini çok üzüyorsun napim sen söyle abla tamam söylüyorum biz burdan taşınıyoruz neee taşınıyormuyuz evet ne oldu çok şaşırdın abla ben gelmiyorum neden işte canım bak sen burda çok bunalıyorsun erenlerde taşınıyor erenlermi evet neden bilmiyorum onu abla benden habersiz karar vermişsiniz ben gelmiyorum asla anneme de babama da söyle tamamı
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.