30 Aralık 2010 Perşembe
salihanın ikinci kitapı engellerin gözyaşları
bizim ülkemizde pek çok engelli yaşar 1.miliyona yakın engelli vatandaşımız yaşar engellileri çeşitlidir kimisi zihinsel kimisi bedensel kimiside görme engellilerdi bizim ülkemiz engelli vatandaşımıza iş imkanı sağlamazdı bazı engellerimizde ailelerile sorun yaşalar kimisinin gözyaşlarını görmezlerdi bazılarıda onları dışlıyorlardı bazı aileler engelli çocuklarının eğitimini üslenmezler onları eve tıkıyorlardı okula göndermezlerdi bile ama bazı engelliler vardı ki kendilerini geliştirmek için çalışıyorlardı önlerindeki tüm engellere rağmen bu lara içinde gecelidi lara 1.miliyon engellerden biridi lara çok zor günler geçiriyordu ailesi larayı hiç anlamaz vede dinlemezdiler lara da geceleri yatağına yattığı zaman hüngür hüngür ağlardı gözyaları hiç dinmiyordu lara nın gözleri kan torbasına dönmüştü onun için sabah zor olurdu zaman geçmek bilmiyordu lara bedensel engelliydi daha çok küçüktü kendi yaşıtları sokaklarda oynarken lara da onları sadece seyretmekle yetiniyordu vede hıçkıra hıçkıra ağlıyordu gözyaşları yanaklarına kadar sözülüyordu hep düşünüyordu neden ben böyleyim durmadan ağlardı yılar geçiyor lara genç kız olmuş ama dertleride onunla beraber büyümüştü lara içine kapanık yaşıyordu artık annesi geliyor bakıyor geçiyordu lara buna artık dayanamıyor deli oluyor gözleri hep yaşlıydı hiç durmaksızın adeta lara bu hayatta yok olmaktaydı hiç arkadaşı bile yoktu hep düşünüyordu çok zekiydi kendi kendine söyleniyordu bu hayattan kurtulmalıyım diye çok televiziyon izlerdi sonra resim yapmayı çok severdi okumayı bile öğrenmiş tek isteği vardı yürümek koşmak delicesine koşmak güneşin altında yanmak soğuk bedenini ısınmasını dilerdi ama olmuyordu birgün daha bitmişti lara için yine azaplı geceler başlamıştı lara için birtek bebeği vardı ona sarılıyor ona sığınıyordu yattığı zaman ona sarılıyor öyle yatıyordu ama hep ağlıyordu öyle yatıyordu ailesi hiç ilgilenmiyordu hiç sormazdılar kızım neyin var neyin yok demezler lara çok ama çok yanlızdı lara ailesile tartışıyor kavga ediyordu artık kendi kendine bir karar vermişti susucaktı artık bir ay iki ay geçti lara konuşmuyor 1 yıl geçmişti lara 27 yaşına girmişti laranın sesi bir daha çıkmıyordu hep susuyordu laranın ailesi o zaman biraz olsun larayı anlamılardı lara çok derinden ağlıyordu annesi gelmişti lara ya şöyle baktı lara da annesinin yüzüne öyle masum baktı ki sanki annesine bir daha sesimi durmucasına bakışlarıla anlatıyodu lara annesine dışarıya çık işareti yaptı lara hala ağlamaktaydı gözlerine kan dolmuştu selma hanım yerinden kalkıp çıktı lara yine yanlız kalmıştı odada pencereden yine dışarıya dalmıştı öylece dışarıya bakıyordu insanlar karınca gibi gidip geliyorlar biryerlere laranın babası işten geliyordu lara babasını görünce sevindi ama ahmet bey larayı görünce çok kızmıştı başıla içeriye gir işareti yaptı lara da gözyaşlarıla pencere önünden arıldı ve bebeği ile dertleşiyordu vede sımsıkı sarılıyordu ne yiyor nede içiyordu lara hep susgundu bebeğini kucağına almış öylece düşünüyordu odaya ablası girdi lale lara yı ağlarken görünce çok üzülmüştü lara ya şöyle dedi birtanem neden ağlıyorsun bana derdini söyle lara ablasına dertli dertli baktı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam etti lale lara ya sımsıkı sarıldı ve gözyaşlarını sildi lara ablasının yüzüne bakarak birşey anlatmak istiyor ama anlatamıyordu yine ablasına masum masum baktı ablası lara ya der ben gidim misafirler gelicek annem kızar lara misafir kelimesini durunca çok mutlu oldu gözleri ışıl ışıl parlıyordu ablası lara ya şöyle cevap verdi senide gelir alırım misafirin yanına gideriz lara başını saladı konuşmadı ablası gitti lara yine yanlız başına kaldı hiç bir zaman misafirlerin yanına çıkmamıştı hiç kimseyi tanımıyordu lara çok umutluydu hayelleri birgün gerçekleşicekti ama ne zaman gerçekleleşiceğini bilmiyordu lara ablasının gelmesini dört gözle bekliyordu laranın gözleri kapıda kalmıştı hep kapıya bakıyordu biraz zaman geçti kapı açıldı lale laranın gözlerinde mutluluğu görebiliyordu ama bir sorun vardı lale lara ya nasıl söyliceğini bilemedi annesi kızmıştı lale ye laranın ne işi var misafirlerin içinde diye azarlamış lale laranın yanına oturdu gözlerinin içine derin derin baktı lale lara anlamıştı annesinin izin vermediğini lara ablasının gözlerinin içine baktı ve başını önüne eğdi lale ye odadan çık işareti yaptı lale kalkıp özgünüm laracım diyip odadan çıktı laranın mutluluğu çok kısa süydü lara yine ağladı laranın engelli olması sucmuydu annesi ondan utanıyormuydu acaba lara en çok onu düşünüyordu laranın gözlerinden gözyaşı eksik olmuyordu lara bakıma muhtaçtı lara bide ona çok üzülüyordu lara çocuk gibiydi kendinden nefret ediyordu ölmek istiyordu nasıl olsa kimse anlamak istemiyor lara bebeğile konuşuyor tek sırdaşı olmuştu dertlerini ona anlatıyordu çok yanlızdı hep düşünüyordu benim gibi engellerin hepsimi böyledi diye garip garip düşünüyor ama bazı engellerde var aileleri onlar için herşey yapıyorlardı laranın ailesi lara için bazı şeyleri yapmazlardı mesela okula göndermediler lara okusaydı belkimde böyle olmazdı içine kapanmazdı televiziyonda engelleri görünce vede birşeyleri başardığını görünce lara çok seviniyordu lara kendisininde başarabilir diye düşünüyordu bir karar vermişti kendisininde birşeyleri başarması lazımdı ama nasıl olurdu ki bu evden bile çıkmıyordu çok zordu birgün lara çok sıkılmıştı pencereden dışarıya baktı birde ne görsün laranın penceresinin karşısında ki eve taşınanlar vardı lara onları seyrediyordu onlarda dört kişilerdi bir kişiyi görmüştü lara abisi yaşlarında vardı lara biraz daha bekledi bir engelli genç geldi sandalliyesiyle oda laranın yaşındaydı oda lara gibi bedensel engelliydi genç pencereden larayı gördü lara ağlıyordu genç abisinden bilgisayarını istemişti lara da onları seyretmekle meşkul oluyordu zaman çok çabuk geçmişti herkes evlerine girmişti gençte içeriye girmişti lara yine pencereden bakardı genç penceresini açtı lara yı gördü lara da onu gördü genç pencereye adını yazmıştı lara okumuştu gençin adı yusufmuş lara ya yazdı ki sizinki ne lara yazmadı pencerenin önünden arıldı genç anlamadı neden böyle yaptığını biraz zaman geçti laranın babası geldi lara ya bağdı çağdı engelli demem ayağımın altına alırım seni gözlerini laranın üstünden arırmadı lale geldi babasına çıkıştı lara ya kızmasını engelledi pencere açıktı herkes durmuştu yusufta durmuştu ahmet bey odadan çıkmıştı lale lara ya sarılıyor saçlarını okşuyor lara doyasıyla ağlıyordu karşıda ki ailede acımıştı laranın haline yusuf anlamıştı laranın da engelli olduğunu bir yandan çok üzülmüş bir yandanda kendisi gibi engelli birini tanışmakta çok isterdi ama çok zordu yusufun aklına birşey gelmişti laranın bilgisayarı varmı acaba diye düşündü böylece bir yıl geçer lara hep pencere önündeydi yıldızları seyrediyordu yusufta seyrediyordu lara yı gördü hemen bilgisayarına büyük haflerle yazdı ki lara adın demi lara fark etti başını saladı diye yusuf tekrar yazdı bilgisayarın varmı lara başını yine saladı yok diye yusufla lara pencere aralarında sesizce konuşuyorlardı ama lara çok yüz vermiyordu bakmıyordu bile yusuf elinden ne geliyorsa yapıyordu lara baksın diye ama lara bir türlü bakmıyordu hep ağlıyordu yusufta aslında lara gibiydi oda çok yanlızdı annesi öveydi gerçek annesi ölmüştü babası yusufa baksın diye evlenmiş yusyfu dövüyor babasıda hiç sesini bile çıkarmazdı o yüzden yusuf odasından hiç çıkmazdı bazen çıkıp yine odasına girerdi hep bilgisayar başında zamanını geçirirdi bilgisayarıda abisi almıştı yusyfun internete arkadaşları olmuş onlarıla konuşuyor dertleşiyor ama aklı lara da kalmıştı yusuf pencere önüne geçmiş lara yı bekliyor lara yoktu ysuf sıkıldı kitap okumaya başladı yusuf çok kitap okurdu hep kitap okuyordu balkonda pencere önünde yani heryerde kitap okumayı çok seviyordu birde bilgisayarıda çok seviyordu lara çok sıkılmıştı pencere önüne geçmişti yine ağlıyordu yusuf onu fark etsin diye ışık tutuyordu lara yusufu fark etti lara yusufa baktı yusuf lara ya gülümsemeye başladı ama lara hiç gülmedi lara için gülüncek birşey yoktu ki yusuf yine yazdı lara da okuyordu yusuf şöyle yazmıştı bilgisayar alsana konuşuruz onunla hiç sıkılmazsında lara hiç aldırmadı bile ama iyi fikirdi bir yandan ama almazlar ki ama ablası alırdı lara ablasına dedi ki abla bana bilgisayar alırmısın ne olur lale bilmiyorum laracığı lara başını eğdi çok üzüldü lale laranın üzüldüğünü görünce oda üzüldü zaman çok çabuk geçmişti bir hafta geçti lale lara ya süpriz yaptı lara ya bilgisayar almıştı lara çok mutlu olmuştu gözyaşlarına yenilmişti birkere daha lara bacaklarına çok sertce vurdu şöyle dedi kendine sizden nefret ediyorum bıktım sizden ülkemizde pek çok engelliye eziyet ediliyor vede gelecekleri yok oluyordu laranın hayatı da yok oluyordu
29 Aralık 2010 Çarşamba
28 Aralık 2010 Salı
22 Aralık 2010 Çarşamba
20 Aralık 2010 Pazartesi
15 Aralık 2010 Çarşamba
14 Aralık 2010 Salı
13 Aralık 2010 Pazartesi
10 Aralık 2010 Cuma
KİTAPIMIN TÜM BÖLÜMÜ
ÖNSÖZ
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Ressam ve yazar
Saliha adıgüzel
özet israilin kirli tarihi bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır otara çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar örneğin vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkençe ve katliyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin vietnam ,da yaşadıkları zorluklar anlatılır amerikalı birliklerinin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de vietnam savaşını içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olardır ve bu nedenle tam anlamıyla ört baş edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizliyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılışı ise israil,dir siyonizim in 19 30 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşılarıla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yanızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil in bir imaja sahip olduğuna bakalım israil in iki yüzü israil onyılardır tüm ulusu isgal altında yaşamaya zorlaran dünyadaki yegane devlettir 1948 de filistin toppraklarını önemli bir bölümünü işgal etmiş
kitap filistin ağlıyor
israil bombaları devam ediyordu heryer kana bulanmıştı heryeri barut kokusu kan kokusu sarmıştı toz dumana karışmıştı herkes çığlık çığlığaydı ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı o halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı allah peygamber diyorlardı susmaksızım bir an durakladı herkes gözlerine ilişen bir genç filistin askeri vardı bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta can çekişiyordu kanıyordu yarası durmaksızım ama onu hissetmiyordu bile ama az bir zamanı kalmıştı bunu o dahi herkes biliyordu sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti ürkek adımlarla ona yaklaştı başını okşadı ağlama dedi bu da bitecek birgün güleceksin yalvarıcasına ağlama ne olur ağlama diyordu çocuk ona sordu peki sen neden ağlıyorsun gidiyorum çok az bir zamanım kaldı rabbime gidiyorum belki sizlerde geleceksiniz işte o zaman güleceksiniz şimdi sil gözyaşlarını üzme beni ne olur o küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi işte genç filistine en derin hişlerile yazdığı şiiri okuyor filistin ağlıyor
filistin ağlama sen sil gözyaşlarını birgün savaş bitecek kanlar dinecek bomba sesleri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusu artık koklamayacaksın acılar sona erecek birgün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin sen yeterki umutlarını yitirme ...
SALİHA ADIGÜZEL şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız ağlamıyor çünkü söz verdiği için alnından öpüyor abisinin ben de gelicem yanına bekle beni diyerek o da savaş alanına karıştı savaş şiddetle devam ediyor filistin kanlara bürünmüştü o kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı onlar filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı bir yandan filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu filistinliler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı onlar hiç güneşi görmediler ezan sesleri duyulmuyordu bu şehirde bu şehrin insanların kulaklarını pas tutmuştu oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı o çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri değil onlar silahlarla oynuyordular hayatın gerçeklerini görüyorlardı hayat onlara çok acımasız geliyordu gözleri kan bürümüştü düşünceleri kinle dolmuştu karanlık çökmüştü düşlerine sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların filistin işkencelere devam ediyordu israil askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu ruhunun bedeninden çabuçak çıkmasını diliyordu esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu dudakları ölüme susamıştı canı bedeninden çıkmak bilmiyordu ölmek bu acılardan kurtulmak istiyor biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için hissediyordu son nefesini vermenin zamanı gelmişti israil askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile herkes bu gençe hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti genç israil askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı ve kelimeyi şehadet getirerek vefat etti filistin durmadan can veriyordu durmadan kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı taki uyurlarsa uyumuyorlardı ki onlar hep savaştılar yılmadan bıkmadan yorulmadan savaştılar çocuk çoluk yaşlı genç kadın hepsi savaşıyorlardı ellerin de hiç bir şey olmadan filistinliler diri diri yanmaktaydı kucakları sevgiye hasret kaldı onlar savaşın içinde büyüdüler sevgiyi hiç tanımadılar bile gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı heryer cesetlerle dolmuştu cesetler bütün değildi bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı bu nasıl kindi nasıl nefretti bu filistinliler adeta israil askerlerine saldırıyorlardı ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama onların imanları vardı onlar yanlız değildi israil askerlerin cephaneleri vardı kılon komutan yanındakilere emir veriken filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmişti kılon komutan çok zalimdi filistinlilere işkence ediyor kimisinin kollarını kopartırıyor başlarını vurduruyordu filistin yine yenilmiyor teslim olmuyor israil askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı bir gün acıları bitecekti buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı yürekleri sızlıyordu onların yaşadıklarına yılar geçiyor filistin yok olmaktaydı ölümler artıyor kılon komutan işkençelerine devam ediyor filistini kan gölüne çeviyor esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce hiç gözlerini kıpmadan arkalarından da kahkaha atıyor cesetlere tekme atıyor gülmeye devam ediyor filistinliler ona kinle bakıyordu melisa kılon komutanın yüzüne öyle masumca bakışı vardı ki kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu melisa yanında şehit olan askeri düşündü filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirdi ve onu çok özlüyordu çok sevmişti filistin çok yanlız kalmıştı istanbul da bir genç vardı askerliğini filistinde yapacaktı yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelicekti öyle değildi ama onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmış.Yusuf ailesiyle vedalaştı gözyaşları aktı artık zaman gelmişti yusuf yerini almıştı.bir yandan ailesiyle ayrılııyor diye çok üzülüyor bir yandanda filistin için savaşıcak diye huzurluydu.yusufun uçağı kalkmıştı yusuf için yolculuk başlamıştı artık yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı dedeye gazi diyorlarmış yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı gazi dede askerliğini çanakkalede yapmıştı yaşı ise doksan altı idi.çok hasttaydı belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu gazi dedenin hayatı yusufa dokunmuştu yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu.yusuf onu yanlız bırakmıyordu hep sohbet ediyor hayatını dinliyor gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu.yolun sonuna geldim diyordu yusufa, yusufun gözleri dolmuştu gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü yusufun çok yufka bir yüreği vardı gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu gazi dede yusufa baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama yusuf onun için daha yufka yürekliydi artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu yusuf uçağın camından dışarıya dalmıştı cam buharlaşmıştı yusuf eli ile camı silmeye başladı hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi.hep uyuyordu .yusuf merak etmişti onun düşünüdüğü başkaydı endişeye kapılmıştı yusufun yolculuğuna az bir zaman kalmıştı.filistini hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu.saat ilerlemişti. yusuf gazi dedeye bakmak için ilkilerek yerinden kalktı.gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi .yusuf hemen elini çekti inanamıyordu donup kalmıştı dili tutulmuştu.öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu.çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.yusuf çok şaşkındı gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı bir şeyler yapmalıydı çünkü o yanlızdı hiç kimsesi yoktu ama nasıl onun bir görevi vardı.yolculuğunu tamamlamalıydı.kendi için ve filistin için filistine çok üzülüyordu yusufun yolculuğu az bir zaman kalmıştı gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu.yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilkez bir cenazenin başında bekliyordu yusuf etrafına bakıyor ama o bakış insanlaradı kinle bakıyordu onlara hiç gelip demezlerdi bu insanın neyi var hastamı hiç dönüp bakmıyorlardı bile yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu gazi dedenin yüzünde nur vardı yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu o an bir yolcu sorar evladım niçin ağlarsın yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine ahmet bey tekrar sorar evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun yusuf başını çeviryerek sesin geldiği yere bakar karşısında orta yaşlı eli veya kırk yaşlarında adam belirmişti ahmet bey yusufa biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çüker bir daha sorar bu yaşlı amca senin neyin olur yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü hiç kimseden ses çıkmıyordu herkes nefes nefeseydi herkes yusufun bir kelime etmesini bekliyorken yusuf ona gazi derlermiş çanakkalelimiş askerliğinide orada yapmış bana anlatırken öyle güler yüzle anlatırdı ki ben ise onu can kulağı ile dinlerdim .ahmet bey yusufun söylediklerinin can kulağıla dinler yusuf gazi dedenin hayatını ahmet beye gözyaşları için de anlatırdı öyle içli anlatırdı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi yusuf ahmet beye herşeyi anlatır yusuf bir türlü kendine gelemez hıçkırıklara boğulmuştu ahmet bey gözyaşlarna yenilmışti saatler geçiyor ahmet beyin yolculuğu bitmişti yusufa söz vermişti gazi dedeyi o alıcaktı cenaze namazını kıldırıcaktı duasını edicekti yusufun içi çok rahatlamıştı öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki yusufun yolu ahmet beyin yolu aynı tarafa düşüyordü zaman gelip çatmıştı yusuf kendi yoluna ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler ahmet bey yoluna gitmişti yusufta ucaktan inmişti yürümeye başladı yollar yıkık tüküktü insanlar bir kuşuşturma halindediler kimisi de feryat ediyor kimişi ailesini kotamara çalışıyor yusuf ise durmuş insanlara baka kalmıştı
filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındaydı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu
filistin çocuğu
küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne
anladım ki hayat boşmuş yok ki bu detlere
bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün
bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman
varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul
açtım ellerimi sana islah et bu israil
musallat olsun büyük bir bela israil devletinin
başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar
insana insan olmazsınız siz asla havale
ettik sizleri allaha hani nerede kaldı
müslümanlık el uzatan olmadı onlara
çok yazık artık son bulsun bu işkence
7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye
kalem yerine silah var ellerinde
allahım sen zalime boyun eğdirme
istediğimiz huzurlu bir hayat
değil mi sen söyle filistinde
o kadar insan ölüyor yetiş ya
muhammed katlettiler acımadan
uyan adem oğlu kardeşerimiz
ölüyor aç gözlerini filistinde
ocaklar sönüyor hayatı zindan
ettiler kardeşlerimize nedir
bunun sebebi kardeşlik varken
savaş ne diye çocuğu gençi
yaşlısı neden ölüyor sebesizce
allahım sen bir yardım eyle
ağlayan gözler haykıran diller
gözlerim sizin için yaşlar döker
beddua ile dilimdesiniz siz
israilliler yeter bu vahşet yeter
bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm
analar ağlar ölen çocuklar için
size tek bir sözüm hepsiniz zulüm
içinde ölün yazık sizin gibi
insanlara havale ettik sizleri allaha
YUNUS EMRE
yusuf şiiri bitirdiği zaman
filistinliler yusufu can
kulağıla dinliyordular
akıllarına şehit olan
genç gelmişti o gençin
çektiği acıları düşündüler
yusufunda o genç gibi
acı çekmesin diye dua
ediyorlardı ebuzeri yusufa
anlatıkları zaman melisanın
gözleri parlıyordu bir
yandanda gözyaşları ile dinliyordu
onları yusufda o gençi çok merak etmişti kendisinin bir yönü ona benzediği için çok seviniyordu filistinlilerde melisada yusufu çok seviyorlar yusufta onları çok seviyor ayşe ana yusufu kendi oğlu yerine koymuş ama kendi oğlu hiç aklından çıkmıyor hafızası gidip geliyordu gittiği yerde yolunu kaybediyor bir daha yolunu bulamıyordu kılon komutan ayşe ananın hafızasının gidip geldiğini öğrenmişti kılon komutan bütün filistinlileri yok etmek istiyordu amacı ayşe anayı esir almaktı hafızası yerinde olmadığı için kılon komutan için daha kolaydı ayşe anayı esir tutması ve filistini elde etmekti amacı filistini elde etse daha da kuvetli olucaktı vede onları ezecek yok edecekti ayşe ananın eşi onula birlik olmadığı için kılon komutan mustafa beye ne işkenceler yapmış dayanamıcak işkencelere mahruz kalıyordu sonunda verdi de kurtuldu sırada ayşe ana vardı ayşe ana zaten yıkılmıştı evladını kaybettiği için önce eşi mustafa bey sonra evladını kaybetti kendini umursamıyordu aklı başında olmadığında savaşın ortasında divane gibi dolaşır dururdu bombaların ortasında üstündeki kanlı elbiseside hala üzerindeydi hiç çıkarmazdı çok acı çekiyordu evladı şehit olduğundan beri bazı günler oğlunu sayıklıyor gözyaşı töküyordu yusuf ayşe ananın kaybolduğunu fark ettiği zaman çok geç olmuştu kılon komutan ayşe anayı asir almıştı tüm filistinliler ne yapacağını şaşırdılar yufuf çoküzüldü filistin işkal altında kalmıştı israil askerleri filistinlilere yapmadık işkençe bırakmadılar kılon komutanın istediği çok açıktı aslında filistini elde etmek için ne gerekiyorsa yapar ve ayşe anayı bile öldürür öyle zalimdi öyle acımasızdı ki her şeyi yapabilirdi pek çok acı çeken vardı filistinliler bu işkencelere yenilmiyorlardı istanbuldan yardım gönderiliyor ama bazı yardımlar gelmiyor filistinliler çok zorda kalıyorlardı çocuklar bile açlıktan ölüyordu bazı insanlar hep filistinlere dua ediyorlardı yusufun annesi ile babası oğlarına dua ederlerdi ulaşmadıkları için çok merak ediyorlardı filistine gitmesi onları çok üzüyordu filistinde acılar devam ediyordu yusuf da pek çok şehit olan askerlerin cenazelerini kaldırıyordu
ve kılon komutan ayşe anayı öldürmüştü
kimsenin haberi yoktu bile yusuf bildiği
halde hiç bir şey yapamıyordu filistin
yine ağıt yakıyor bu sefer ayşe analarına
ağıt yakıyordular bir gün bir yolcu
yusufa gelip dedi ki evladım benim oğlum
burda asker tanıyormusun yusuf amca oğlunun
adı ne ali bey adı ebuzerdi yusuf çok
şaşırdı düşündü filistinliler ve melisanın
anlattıkları kişi değilmiydi amca gözyaşları
ile oğlunu anlatıyordu benim oğlum çok güzel
şiir okuyordu yusuf ali amcayı böyle görünce
içi çok acıdı şehit olduğunu bilmiyormuş
yusuf hiç sesini çıkarmadı diyemezdi ki
senin oğlun artık yok nasıl söyleyecekti ki
ali bey gözyaşları ile yusufun cevapını bekliyordu
yusuf ise ali amcanın üşüyen ellerini tutmuş
ne söyleyeceğini bilmiyordu o an melisa geldi
ali amcayı görunce çok şaşırdı ebuzer abisi
şehit olmuştu artık yoktu ki ali bey
küçük kıza yaklaştı sarı saçlarını okşarken
o mavi gözlerine derin derin bakarak güzel
evladım ebuzer abin nerde seni hiç yanından
ayırmastı ebuzer oğlumu görmeye geldim
buralara kadar kışta gözlerim az görüyor
yusuf ali amcanın bu haline daha fazla
dayanamamış yanına oturdu ali amcayı
sakinleştirmeye çalışıyordu daha sonra
uygun bir dille anlatmayı düşünüyordu
bir süre öylece kaldılar yusuf ali
amcaya dedi senin oğlun üç yıl önce
şehit olmuş ben de tanımak isterdim
ama ben bura geleli iki yıl oluyor
ali bey yusufun bu sözleri karşısında
şok geçirmişti fenahlaştı yusuf
şimdi ne yapacağını şaşırmıştı
savaşın ortasında kalmıştılar yusuf
ali amcayı sırtına almıştı hava çok
kötüydü sibilya soğukları vardı
insanı donduruyordu yusuf ali amcayı
çadıya yetiştirmek için bütün gücüyle
koşuyor kara bata bata çok zor
gidebibiliyordu ama mecburdu az
bir yol kalmıştı bu sefer daha da
büyük savaş çıkıcaktı pek çok insan
yok olcaktı mehmecikler birbirlerine
giriyorlar ancak öyle ısınıyorlardı
aç susuz kaldıkları da oluyordu zaman
zaman bazıları da şehit oluyordu yusuf
hala yoldaydı bu yoldan bir insan zor
yürürken yusuf sırtında bir insan
daha taşıyor soluk soluğa kalmıştı
nefesi kesiliyordu artık
yusufun sırtında ki insan neredese donuyordu çok üşüyor yusufa ah evladım sende benim için helak oluyorsun diye cevap verdi yusuf söyle karşılık verdi bey amca bende senin bir evladın değilmiyim ali bey tabiki evladımsın diyebildi zor konuşuyordu yusufun hiç hali kalmamıştı yol kapanmış ve filistinin yolları kara büyünmüştü az kalmıştı yusuf alışıktı dağlara taşlara tırmanmaya bu sefer sırtında bir insan taşıyordu bu insan yaralıdı yusuf ali beyi çadıra yetiştirmeye çalışıyordu çok geçmeden çadıya yetiştirdi yarasını sardılar yusuf yine kara kara düşünmeye başladı birisi çıkıp bu zülme dur demesi lazımdı oda kendisi olmalıydı hızla yerinden kalkıp kılon komutanın yanına yol aldı hızla koşmaya başladı öyle koşuyordu ki deli gibiydi çok geçmeden varmak istediği yere varmıştı kılon komutan yusufu görünce kahkaha atarak güler yusufa söyle cevap verir buraya savaşı bitir demek için yoruldusan boşa yorulmusun bura kadar bu savaş asla bitmicek yusuf hiç oralı bile olmadı söyle cevap verdi ben varken burasını yok etmene engel olucam tek başıma kalsamda seninle savaşırım kılon komutan haaa ben senin şimdi burda başını ucursam bana ne yapalirsin yusuf tebesümle gülümser allah katında şehitliği kazanırım kılon komutan yusufun bu sözleri karşısında çok sinirlenmişti yusufa kıl oluyordu ve öldürmek istiyordu yusuf hiç aldırmıyor kılon komutanın askerleri yusufun etrafını sarmış bir hata yaparsa hemen ölürdü yusuf kılon komutana çıkışıyor sen böylesin sen söylesin diyordu ikisinin aralarında çok çetin konuşma geçiyordu kılon komutan yusufun arkasında ki askerlere emir verdi yusufu dövdüler öyle feci dövdüler ki o masum yüzü hep kana bulandı kılon komutan söyle cevap verdi seni öldürmem şimdi yusuf kılon komutana o masum gözleri ile öyle baktı ki o gözler başka bakıyordu ayakları tutmaz olmuştu filistinliler yusufu ortalarda görünmediğini görünce hemen fark ettiler kılon komutanın yanına yol aldılar yusuf pes etmiyor devamlı konuşuyor kılon komutanı delitmeye çalışıyordu o an filistinlilerin geldiğini gören yusuf sakın yaklaşmayın bu tarafa diye seslendi ama birisi yusufu dinlemedi yunus hemen koştu yusufa yusuf yunus senmisin yunus evet arkadaşım benim seni böyle bırakıcağımı zanettin yusuf yunusla hep şakalaşırdı yine şakasını yaptı ölüm numarasını yaptı yunus yusufa seslendi ama çıt yoktu çok koktu yusuf gözlerini açtı yunus çok sevindi hemde çok kızdı yusufa ya arkadaş böyle şakamı olur yusuf gülmeye başladı be arkadaş bir gün şehit olucağız yunus beraber olucağız yusuf oluruz be dosttum yunus gülerek cevap verdi elbette beraber şehit olucağız yunus yusufu yerinden kaldırdı kılon komutana öyle acılıbaktılar ki ona bunun yanına kalmadığını anlatmak istediler yusuf zor yürümeye başladı yunus yusufun koluna giriyordu
ona yürümesi için testek oluyordu yusuf yürümk için güclük çekiyordu yunusla yusuf hem yürüyorlardı hemde konuşuyorlardı yusuf yunus dedi yunus efendim abi yusuf yine sordu yunus sen hiç kendinden bahs etmiyorsun yunus ben sana neyimi anlatim ki be abi yusuf yunusu hiç böyle görmemişti yunus öyle içini çekti ki nerederyse ağlıyacak gibiydi yusuf anlat dinleyim seni be arkadaş yunus birdenbire ağlamaya başladı yusuf yunusla bir yere oturdular yusuf yunusun gözlerine öylece baktı anlat dedi yunus ben on yaşındaydım benim bir abim vardı yusuf bana hiç bahs etmedin yunus evet çünkü abim aklıma gelince aklım başımdan gidiyordu yusuf neden yunus nedenmi diye cevaplamaya devam ediyordu benim abim şehit oldu hemde burda çok feci halde şehit oldu yusuf yunusu fazla zorlamadı vede yormak istemiyor yunus anlatmaya devam etti benim abimin başını ucurdular vede sokaklarda gezdirdiler ibret olsun diye benim gözlerimin önunde ne acı demi annem abimin acısına dayanamadı öldü ben ise kinle yaşadım vede nefretle büyüdüm kılon komutana abimi benden aldı yusuf abinin adı neydi yunus hasandı diyebildi yusuf yunusu çok iyi anlıyordu yunus ayağa kalktı yusufu da kaldırdı yollarına devam ettiler filistinlilerde onlarla beraber yol alıyorlardı hemde onları dinliyordular sonra yusuf yunusa söyle seslenir yunus hüseyine gidelimi yunus olur gidelim uzun süredir görmedik yusuf evet çok oldu görmeyeli zaman zaman birbirlerine yolda şaka yaparlardı birdenbire durdular yolun kenarında oturan vede ağlıyordu yusufla yunus yaşlı adamın yanına yaklaştılar yaşlı adam karşında ki iki delikanlıları görünce çok sevindi gözyaşlarını sildi yusuf yaşlı adama sordu dede dedi niçin ağlarsın yaşlı adam bir süre sessiz kalmayı tercih etti yusuf birkere daha seslendi derdinizi anlatın dinleriz yaşlı adam başladı derdini anlatmaya iki genç yaşlı adamı can kulağı ile dinlemeye başladılar yaşlı adam sözüne söyle başladı israil askerleri ailemi yok ettiler tek başıma kaldım ben yokken evime girmişler evdekileri öldürmüşler ben gldiğimde uygunsuz bir haldeydiler öylece bırakıp kendimi evden dışarıya attım daha fazla dayanamadım kendimi öldürürken siz çıktınız karşıma neden çıktınız önüme yusufla yunus çok şaşırdılar yunus çıkmadık sadece burdan geçiyorduk sizi gördük o kadar vede iyi ki gördük eğer biz sizi görmeseydik şimdi siz hayatta olmazdınız yaşlı adam ha be evladım kim istiyor ki hayatta kalmayı yunus olurmu öyle şey tam tersi şimdi hayatta daha sıkı sarılmak lazım kızının eşinin hatırı için vede onlar için savaşman lazım yusuf evet bey amca yunusun söylediği gibi gel seni bizim çadırımıza götürelim artık orada kalırsın yaşlı adam çok teşekür
diye cevapını bitirdi sonra yunus ve yusuf adamı alıp çadıra doğru yol aldılar yaşlı adam bu iki gençi çok sevdi ve dedi ki onlara siz çok iyi insanlarsınız yunus sizde öyle bey amca dedi çok geçmeden çadıra geldiler melisada yusufa koştu yusuf melisanın o sarı saçlarını okşadı yusuf melisa sen hastasın dedi melisa evet dedi zorlukla ve yere düştü yusuf melisayı kaldırdı çadıra götürdü yatırdı çok zaman geçiyor herkes açlıktan ölüyordu melisada kıdasızlıkan hastalığa düşmüştü yusuf bir şeyler düşünmeliydi ama ne aklı melisada kaldı ya melisa ölürse ne yapardı bu daha çok küçüktü bu acıyı taşıyamaz yunus abi ne yapabiliriz yusuf hiç bilmiyorum ama bir şey yapmalıyız yunus dedi burasını korumalıyız pes etmek yok yunus benimlemisin yunus varım abi söz kanımla canımla ve kanımın son damlasına kadar savaşırım seninle zaten biz seninle kan kardeşi değilmiyiz yusuf evet yunus o zaman kanımız beraber aksın yusuf aksın be kan kardeşim kılon komutan yine savaş için hazırlanıyordu kan akıtmak onun için zefkti filistini kururutmaktı niyeti esirlere çeşitli işkence ediyor başlarına cüval geçiyor çok acımadan öldürüyordu kızlarının önünde zaman filistinlere göre kolay geçmezdi filistinin insanları çok acı çekiyordu yürekleri kan ağlıyor ümitleri kalmamıştı artık çileleri bitmek bilmiyordu ki ne zaman biticekti bu çile ömür boyu bitmezdi heryerde kan kukusu barut kukusu vardı hayatmıdı ki onlar için hayır değildi heryer mezarlarla doluydu savaş bitmek bilmiyor heryerde çığlıklar vardı analar ağıt yakıyor ağıtlar dinmiyor kanlar dinmez yusufla yunus heryere koşuyordı çadıra yeni bir yaralı gelmişti neşe hemşire mudale etti kimse bu yaralıyı tanımıyordu adını bile duymadılar kendisinde değildi yusuf gelip gider ama yaralı bir türlü kendine gelemiyordu çok ağırdı yarası neşe hemşire hep başıda uyanmasını bekliyor çok geçmeden yaralı kendine geldi yusuf hastanın yanına gitti ve hastayla konuşmaya çalıştı ilk önce adını sordu hasta mustafa dedi yusuf neredensin mustafa ben istanbuldan yardım getirmiştim ama israil askerleri yolumu kesti beni vurdular zor kurtuldum ancak buraya kadar gelebildim filistin için geliyordum her yıl 3 yıl gelemedim senide yeni gördüm yenisin sanırım yusuf evet yeni sarılırım 3 yıldır burdayım mustafa ebuzer nerede onu göremedim artık kan kardeşini görmek istemiyor yusuf ebuzermi mustafa evet ebuzer nede yusuf ebuzer şehit olmuş ben gelmeden önce mustafa vay kan kardeşim beni bıraktın he biz onunla çok iyi iyi kardeştik yusuf benim ile yunus gibi deseneze mustafa sakın birbirinizden ayılmayın yusuf biz yunusla bir başka arkadaşlığımız var birbirmizden ayrılmııcağız biz beraber şehit olucağız çünkü birbirmize söz verdik mustafa bir ha çekti yusuf sordu ne oldu abi ah çektiniz mustafa gözyaşlarına yenildi yusuf tekrar sorar neden ağlıyorsun abi yanlışımı oldu size karşı mustafa yusufa baktı öyle bir baktı ki yusuf dedi sen o kadar iyisin ki iyliğin yüzüne vurmuş o kadar temiz bir yüreğin var ki bana karşı ne gibi yanlışın olabilir ki ben ebuzere verdiğim sözü tutamadım bizde sizin gibiydik yani seninle yunus gibi yusuf ben ve yunus kanumızın son dmlasına kadar savaşıcağız gerekirse beraber şehit oluruz mustafa işte ben ve ebuzerde öyle demiştik ama ben verdiğim sözü tutamadım eğer tutsaydım beraber şehit olurduk yusuf üzülme be abi ebuzer size küsmemiştir mustafa ah yusuf inşalah dediğin gibidir bir emin olabilsem bana küşmediğinden o zaman gamyemem ölürsemde rahat ölürüm hiç olmasa yusuf içini çekerek nefes aldı mustafa abi sana bir şey söylimi izin veriseniz hadtim değil ama izniniz olursa bir şey söylicem mustafa yusufa gülümserek tabi ki söylerebilirsin çekinmeden yusuf bak abi ebuzer abide size asla kırılıp küsmemiştir inanın bana mustafa inşalah öyledir o sırada içeriye yunus girdi selamün aleyküm yusuf aleyküm selam yunus hoşgeldin yunus hoşbulduk kan kardeş yusuf mustafa abi işte sana bahs ettiğim kan kardeşim yunus tanıştirim sizi mustafa abi yunus memnun oldum abi mustafa bede memnun oldum evladım yusuf mustafa abi sizin yaşıız kaç mustafa benim yaşım 50 artık ben burdayım devamlı burda kalıcam sizlerle beraber savaşıcam eğer benide aranıza kabul ederseniz yusuf estağfurulah bizde sizi aramızdan görmekten memnun oluruz mustafa çok teşekür ederim yusuf hadi abi çok gec oldu uyumanız lazım sabah görüşürüz mustafa kim bilir yusyf sabaha kalırsak görüşürüz yusuf öyle demeyin mustafa olur can yusufum öyle olur ki ama şunu bil ki ebuzer bana küşmemişse o zaman rahatca teslim edebilirim can yusufum senin adın bundan böyle can yusuf olsun yusuf çok sevindi siz nasıl isterseniz öyle olsun mustafa ben sizi çok sevdim yusuf yunusa seslendi yunus efendim abi yusuf hiç konuşmuyorsun suskunsun neden yunus anam çok hasta hastalığının çaresi yok yusuf allah büyüktür kardeşim yunus öyle abi haklısın mustafa can yusufum senin ailen nerede can yusuf benim ailem istanbulda benim askerliğim filistine düştü bende çok sevindim zaten buraya gelmek istiyordum şanşıma askerliğim buraya çıktı mustafa yunus ya sen nerelisin yunus ben filistinli çocuğum ben buralıyım mustafa ailen nerede yunus ailem şehit oldu ben bide kardeşim kaldık beraber yaşıyoruz onlar konuşurken neşe hemşire içeriye girdi melisa fenalaştı
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir
yunus söyle cevap verdi biz olmassak bile burasını vermezler israil askerleri her devletleri baştan çıkartırdıı israilin bilinmeyen kirli işleri var kirli çammaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar filistinin bir kısmını ele geçirmişti bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyordular yusuf israil filistinlilere yüz yıldır savaşıyorlardı binlerce şehit verdik doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı kılon komutan yusuftan ve yunustan kurtulmak istiyordu ama nasıl onlara tuzak hazılıyordu iki kan kardeş savaşıyordu kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki onların derilerini yüzücekti nerdeyse yunus yaralanmıştı çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu canı çok yanıyor yusuf yunusun yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana yara almışın yunus evet aldım ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor ben ölürsem anam ne olucak deli yusuf söyle cevap verdi yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmucak birbirimize ne sözü vermiştik yunus gülerek cevap verdi ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin yusuf elbette sen nereye bende oraya yunus ya ben sensiz gidesem ne olur o zaman yusuf o zaman ben deliririyim deli divane gibi dolaşırım ne zaman kanımı akıttıkları zaman senin yanına gelirim yunus söyle cevap verdi biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akıcak kimse bizi arıyamaz kanımız nasıl bileşmişse öylede akıcaktı deli yusuf çok durgulanmıştı vede ağlıyordu yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar yusuf yunusla konuşurken savaş çok dahada şiddetle devam ediyordu kanlar tökülüyordu devamlı filistin solan yaprak gibi soluyordu heryer kana bulanmıştı analar ağlar ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar filistin gün görmez oldu artık yusuf ağlaran bir çocuk gördü yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk muhammet dedi yunus bak muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz yaşın kaç muhammet yirmi yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim bu insanları kaderlerine terk edemezdim benim ailemde burda değil çok uzaktalar muhammet çok cesur bir gençti bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü anası babası vede kardeşi yusuf çok üzüldü muhammedin haline yusuf öyle hale gelmişti ki eşki hali ile haline benzemezdi önce yaşı yirmidi şimdi ise otuzdu artık evi burasıdı ya şehit olucak yada gazi dede gibi gazi olucaktı canıyla kanıyla savaşıcak filistinlilerde yusufu çok seviyor değer veriyorlardı ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı kolon komutan hiç boş durmuyor can almayada devam ediyor savaş çetinleşti yusuf ve yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı kılon komutan yonunda yaralandı yaralıyansa yusuftu yusuf kılona şöyle seslendi biz burdaken buyasını ele geçirmene engel olucağız kılon komutan kütü bir kahkaha attı şöyle haykırdı ben burasını almadan ölmem kılon komutan askerlerine emir verdi kadınları ve çocukları öldürün israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı analar çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı bu sefer filistin daha çok acı çekicek gibiydi kılon komutan yarall ama yine zalimliklerine devam ediyordu çok fena haldediler çocukkları yerlerde işkence ediyordular anaları çığlık atıyordu heryer kan kokuyor küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı sanki gökyüzüne bakıyormuş edasıla öyle masum masum bakışları artık sönmüştü yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır dağbeler almıştı çok acı çekmişti israil askerleri durmadan can alıyordu filistinde ilkez ezan okunmuştu ama kim okuduğunu kimsenin haberi yoktu herkez o kişiyi çok merak ediyorlardı çok mutlu olmuştular ezan okuyanı çok merak ediyorlardı öğrenmek çok istiyorlardı bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi kılon komutan buna hiç sevinmedi çok dahada sinirlenmişti yusuf buna çok sevindi kılon komutan deli oluyordu yunus ile yusuf kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler yunus yusufa söyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık yusuf olurmu öyle şey yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki yusuf yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar biz bilemeyiz yunus haklısın çok doğru kunuştun yusuf yunusa söyle der can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz zaman su gibi akıp gidiyordu filistinin sayısı çok azdı kimseden yardım gelmez çok yanlızdılar yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkıcak gibiydi yusufta öyledi ama sesini etmiyor güclü olmalıydı onlara güclü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katlıyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir yusuf yunusun anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu yunus yusufa çok seslendi düşman yaklaşmıştı yusuf hala kendine gelmemiş yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu yunus fark etti yusuf yunusu aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi yunus saçmalama senin sucun değil yusuf yunusu yere bıraktı gitti yunus bağırdı ama nafile duymadı bile yusuf koşarken yaralandı ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum içinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları filistine yardımcı olamadığı için içi içini yiriyordu düşmemek için kendisini çok zorluyordu birden aklına yunus gelmişti hemen koştu koştu ama israil askerleri yunusun etrafını sarmıştılar çok kütü hali vardı yunus yusufun geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama yusuf dinlemedi koşarak yunusun yanına geldi israil askerleri yusufu gördüler kahkaha attılar ve şöyle verdiler kan kardeşin elimizde yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı yunus hayır yusuf ölsekte beraber ölürüz yusufuda yunusun yanına bağladılar yunus yusufun yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı yunusta ondan farkı yoktu kılon komutan geldi yusufa ve yunusa şöyle bir elimin altına girdiniz yusuf kılon komutanın yüzüne tükürdü kılon komutan çok kızmıştı yusufa tekmelerle yarasına vurdu yusufun canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu yunusun hiç hali yoktu kılon komutan yunusa çok kötü işkençe ediyordu yusuf buna daha fazla dayanamadı ağızına geleni söylüyor sanki niyeti kılon komutanı delirtmekti kılon komutan yunusu bırakıp yusufa doğru gitti öyle eziyet ediyordu ki canlarını okuyordu yunus ile yusuf söyle hakırdılar biz hakkımız için ölürüz ülkemizi size teslim etmektense ölürüz anamız bacımız için canımız feda olsun diye hakırıyordular filistin yaşıcak biz şehit olsak bile senin hakından gelirler kılon komutan benim mi hakımdan gelicekler onlar önce kendilerini kurtasınlar yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve kılon komutana doğru yol aldı koşarak kılona bir tekme atarak yere yatırdı öyle bir yere yatırdı ki heryeri yara oldu askerler bile yusufla baş edemiyorlardı çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı hep acı çeksin diye yunusta yusufun haline üzülüyordu artık sonları gelmişti kılon komutan katlıyama devam ediyor askerlerine emir veriyor yunusu alıp yusufun gözleri önünde öldürücekti yusuf yunusun gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu yunus yusufa gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı yusufta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler yunusu getirdiler kollarını arkadan bağladılar sonra kocaman kaya aldılar yunusun kollarına vurmaya başladılar yunusun kollarını kopattılar yunus hiç sesini çıkartmadı bile çok acı çektiği halde kılon komutan yunusun başını vurdurucak yusufun gözleri önünde yusufuda yunusuda bir araya getirdiler yunusun başını vurduttu yunus şehit oldu yusufuda yunusun yanında vurdular yusuf elini yunusun eliyle bileştirdi kanları birbirine karıştı yusuf hala yaralıydı kılon komutan yusufa tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına yusufuda şehit etti filistin ağıt yakmaya başladı yunus ve yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar muhammet barağını aldı onların üstüne örttü kısa konuştu iki kan kardeş filistin için kanları ile canlarıla savaştılar iki deli dolu insandılar israile karşı durdular yılmadılar bıkmadılar acılara gös geldiler durmadan insanların yardımına koştular muhammet onların arkalarından şöyle seslendi benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alıcam o zalimi ben yok edicem sizin için filistin için muhammet ikisine söz verdi mezarlarının üstünde sonra kalktı koşarak kılon komutanın yanına yaklaştı gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu kılon komutan darbe almıştı sonra başını kesti kılon komutanın başını eline alıp mahlede gezdirdi işte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü ben öldürdüm ben öldürdüm diye hakırdı
artık kılon komutan yaşamıyor muhammet kılon komutanın başını yusufun ve yunusun mezarlarına götürdü işte benim iki yiğit abim sizin intikamınızı aldım filistinin biraz olsun yüzü güldü filistinliler muhammetle gurur duyuyordular bir taraftada kılon komutanın öldüğünü öğrendikleri zaman çok kütü olmuştu bu sefer flistini daha büyük acılar bekliyordu ama bu acılardan filistinlilerin haberi yoktu acılar bitti diyorlardı nereden biliceklerdi ki yeni bir zalimin geliceğinden heryer yanıyordu muhammet onların kutarıcısı olmuştu kokusuz cengaverdi öyle güclüydü ki kimse onun bileğini bükemiyordu filistin hala iki yiğitine ağlıyordu artık olar için muhammet vardı israilliler komutanlarının canını alanın kim olduğunu biliyordular onuda yusuf ve yunus gibi öldürmek istiyorlardı muhammet çok yanlızdı filistinliler onu hiç yanlız bırakmıyorlardı bir gün muhammet yürürken bir ses duydu söyle diyordu ses ah anam vah anam beni bırakıp neye gittin anacığım diye ağıtlar yakıyordu muhammet sesin geldiği yere yol almıştı yürüdü çok geçmeden sesin geldiği yere vardı bir delikanlı anasının başının ucunda ağlamaya devam ediyordu muhamet yanına yaklaştı ne yapıcağını bilemedi yanına oturdu başın sağ olsun arkadaş sağol muhammet adın ney delikanlı adım ebubekir ya sizin muhammet tanıştığıma memnun oldum ebubekir bende muhammet kalk gidelim burdan ebubekir ya anam muhammet biz gidelim birilerini yollarız anan için ebubekir peki olur gidelim dedi muhammet ebubekiri alıp yola çıktılar muhammet ebubekire sordu sen buralımısın ebubekir evet muhammet yanlızmısın ebubekir bir anam vardı onuda kaybettim birde kardeşim var adı emin muhammet çok iyi biliyormusun benim kimsem yok bir anam vardı artık oda yok ebubekir neyde muhammet bir an sesiz kaldı sonra şöyle cevap verdi ben anamı kaybedeli çok oluyor ebubekir çok üzüldüm onlar konuşarak yola devam ediyorlardı durmadan yol aldıkları için dertleşmek iyi gelirdi ebubekir gittiğimiz yer çok uzunmu muhammet evet çok ebubekir ben eve gitsem muhammet yok dedi artık beraberiz kardeşinide alırız emini artık yanlız değilsiniz ebubekir emin engelli abi ben ona bakıyorum muhammet tamam onuda alırız neşe hemşire bakar kardeşine neden engelli oldu ebubekir mayına baştı ve bir bacağını kaybetti israililerin döşedikleri mayınlara başınca çok kötü oldu hiç konuşmaz hale gelmişti konuşmuyor ve dışarıya çıkmıyordu muhammet söyle cevap verdi gel size gidelim önce ebubekir olur muhammet evin uzakmı ebubekir yoo yakın tam şurda muhammet iyi o zaman çok geçmeden ebubekirin evine geldiler içeriden bir ses geldi abi senmi eldin annemi buldunmu ebubekir bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi muhammede baktı muhammet şöyle celap verdi bana bırak ben uygun bir dille anlatırım beraber içeiye girdiler emin hoşgeldiniz muhamet sağol canım abi anamızı getirmedinmi ebubekir gözyaşlarını tutamadı emin kötü bir şey olmuştu ama ne olduğunu abisi anlatıcaktı emin abisinin gözlerinin içine baktı ebubekir gözlerini kaçırıyor emin abi neden gözlerini benden kaçırıyorsun bana bak abi ne olur cevap ver artık fenalaştı muhammet hemen sakinleştirmeye başladı emin muhammede şöyle cevap verdi gözlerine derinden baktı öyle baktı ki muhammetin içi acıdı ebubekire baktı gözlerile ile anlat işareti yaptı ebubekir emin diye söze başladı anamız artık yok yaşamıyor emin bu söz karşısında dilini yutmuştu sanki ebubekir kardeşinin yanına oturdu şöyle cevap verdi bak kardeşim anamız öldü ve onun canını alanlar ise yaşıyor biz ise onların yaşamalarına izin vermiceğiz savaşıcağız israillilere karşı muhammet abin haklı benim anamıda aldılar benim elimden emin şok olmuştu konşamıyordu muhammet hadi kalkın gidiyoruz ebubekir emine yardımcı oldu kalktılar abi nere gidiyoruz ebubekir muhammet abin dedi ki gel bizim oraya bizimle kalın dedi bende kabul ettim hem bizim ev çok kötü yerde bizim için daha iyi olur emin peki abi sen nasıl istersen o olur muhammet ikisinide aldı yola çıktılar yol çok uzundu git git bitmezdi emin yorulmuştu biraz oturdular konuştular yine yola devam ettiler ebubekir muhammet abi sen kaç yaşındasın muhammet ben 25 yaşındayım ya sen ebubekir ben 21 kardeşimde 18 zaman çok geçmeden çadıra geldiler neşe hemşire emine baktı dedi ki bacağınız iyi yakında gezebilirsiniz
emin bu söz karşısında çok sevindi muhammet ve ebubekir de çok sevindiler zaman su gibi akıp gidiyordu emin yürümeye başladı savaş başladı karlos gelmişti kılonun yerine gelmişti onun yerine geçmek istiyordu hep kılon onun yerine geçtiği için için ona düşmanlık besliyordu önceleri karlos ordunun başına geçicekti ama kılon geçmişti o yüzden karlos kılon komutana kinliydi bu sefer karlos geçmiştiartık filistin yine ağlıyor yine savaş başladı muhammet ve ebubekir çok iyi arkadaş olmuştu muhammet yusufu ve yunusu çok özlüyordu yusuf onu çok sevmişt muhammet ve ebubekir eminin yanına gitti birlikte yolda yürürken yolda yaşlı kadın oturmuş ağlıyor yanında torunu vardı muhammet ve ebubekir yaşlı nenenin yanına yaklaştı muhammet şöyle dedi neneciğim neden ağlıyorsun adın ne nene evladım adım sultan ebubekir niye gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ben ağlamayımda kimler ağlasın evladım ebubekir yine sorar neden ağlıyorsun sultan nene torunum ölüyor yaralı osmanım gidiyor elden muhammet öyle olurmu neneciğim sultan nene ah yavrum sen yusuf ve yunusu biliyormusun muhammet çok şaşırdı evet biliyorumda sen nerden biliyorsun sultan nene bilmemi evladım onlar bana çok yardım ettiler ama kimse bilmezdi bana yardım ettiklrini her gece bana gelirlerdi yusuf ve yunus beni hiç yanlız bırakmazdılar yanıma otururlardı sabaha kadar ve sohbet ederdik bana hayat hikayelerini anlatırlardı ben ise onları can kulağı ile dinlerdim bazende ağlardım onların yaşadıkları acılar için muhammet ah neneciğim senonları benden daha önce tanımışın ne kadar şanşlısın sultan nene evet evladım ebubekir hadi neneciğim evine götürelim seni sultan nene evimiz artık yok muhammet evine ne oldu sultan nene yaktılar torunumuda vurdular osmanım çok ağır yaralı ebubekir o zaman bizimle geliyorsunuz osman çokağır yaralı burda kalamasınız sultan nene karlos komutan bizi rahat bırakmaz muhammet hiç bir şey olmaz kılon komutan öldü oda birgün gider sultan nene şöyle dedi kılon komutanı bir yiğit öldürmüş ama kim öldürdüğünü bilen yok varsa bile kimse konuşmazmış o delikanlıyı ele vermek istemiyorlar diye cevap verdi muhammet bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi sultan nene diye seslendi sultan nene efendim evladım muhammet o delikanlıyı merak ediyormusun sultan nene elbette çok merak ediyorum onu görsem ellerini öpücem muhammet neden peki sultan nene o delikanlı o zalimden bizi kurtardı biraz olsada rahatladık muhammet o benim diye cevap verdi sultan nene senmi ah evladım sana kurban olarım ben diye muhammede yaklaştı onun iki elini öptü muhammet olurmu öyle neneciğim ebubekir helal olsun sana kardeşim seni çok seviyorlar muhammet bende onları seviyorum ebubekir hadi gidelim burdan muhammet evet gidelim ebubekir osmanı yerden kaldırdı muhamet ve eminde sultan neneyi kaldırdılar yavaşça yola çıktılar osman çok zor yürüyordu muhammet ve ebubekir yardımcı oluyorlardı emin ise sultan neneyle ilgileniyordu yol çok uzundu git git bitmek bilmiyordu muhamet ve osman arkadaş oldular ve konuşa konuşa yola devam ediyorlardı ebubekir muhammede şöyle cevap verdi karlos diye biri gelmiş önceleri kılonun yerine gelicekmiş ama kılon geçmiş kılon ölünce karlos gelmiş muhammet oda birgün ölür ebubekir ne o onudamı sen öldürücen muhammet gerekirse evet onuda ben öldürücem ben öldüremesem birgün biri çıkar canlarını alır bizim yerimize onları yaşatmazlar ebubekir evet ama filistin yok olmaya devam ediyor buna artık dur demek lazım muhammet bu katlıyam bitmez ben bu katlıyamları görünce canımdan can gidiyor ne yapabiliriz ki ebubekir haklısınaz abi ama bir şeyleryapmak gerekiyor pakistanda yok etmeye çalışıyorlar be abi biz ne yapsak boşa gidiyor muhammet öyle deme yanlış düşünüyorsun birgün filistinin acıları dinecek umutları var osman lafa karıştı muhammet abi doğru söylüyor diye söze başladı filistinin hali çok zor evet ama insanlarda bir şey
yapmalıydı başka şehirden yardım gelmesi biz ne kadar dayanabiliriz ki muhammet haklısın osman öyle ama yinede biz olmasak yanlız kalırlar ebubekir onları dinlerdi emin ise çok yorgundu adeta acı çekiyordu aklına anası gelmişti gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü emin öyle duygusaldı kikimse onu üzücek bir şey yapamazlardı gözleri o kadar masumdu ki vede çok derin düşünüyordu filistinin hali çok zor eskiden ve bugüne kadar süren savaşlar artık sona ermesini diliyor sultan nene hep ağlardı durmaksızım muhammet yanına yaklaştı kısık bir sesle neneciğim neden gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ah evladım bir anlatabilsem muhammet anlat neneciğim anlat sen dinlerim senin derdin benim derdim sayılır sultan nene şöyle cevap verir filistin ağlıyor ben nasıl ağlamayım muhammet ah sultanım senin gözyaşların benim yüreğimi yakar senin üzülmene hiç dayanamam sultan nene yine şöyle cevap verdi bak evladım ben bu gözyaşlarımı allah için akıtıyorum ve filistinliler içindi bu gözyaşlar onlar acı çekerken ben nasıl gülebilirim ki sen olsan gülebilirmiydin muhammet elbette gülemem nasıl gülebiliyim ki sultan nene çok içli ağlıyordu osman nenesini böyle ağladığını görünce yüreği çok yanıyordu ne yapacağını bilemiyordu nasıl yapsa ne söylese de neneciğini güldürse buralardan gitmeyi bile aklına getirmişti ama bir sorun vardı nenesi asla buralardan ayrılmak istemezdi tek başına kalsa bile israil askerlerine baş kaldırıydı osman bunları düşünürken birden muhamedin sesiyle irkildi osman nerelere daldın öyle osman kendine zor gelmişti kısık bir sesle hiç diye cevap verdi muhammet nasıl hiç çok derin dalmıştın o kadar seslendim sana ama duymadın osman yine önemli bir şey değil abi öylece dalmışım işte sen bana bakma ben arada dalarım muhammet derdin varsa anlat osman yok derdim ama vaardı osmanın derdi çok büyüktü kimse bilmezdi içindeki derdin ne olduğunu anlatmak çok zordu muhammet var var anlat derdin neyse anlat ki çare bulalım osman benim az bir zamanım kaldı abi muhammet nasıl olur ya öyle şey osman olur abi olur ben yaralandığım zaman kalbim zarar görmüş o zamandan beri kan kusuyorum ağzımdan kan geliyor nenemde bilmiyor lütfen abi ona bir şey söylemesen çok sevinirim muhammet ama neden onun hakkı öğrenmek ister elbet osman yoooo abi sakın ha ben ona kıyamam o şimdi çok üzülür gece gündüz benim için ağlar durur sakın onu ağlatmayalım zaten çok ağlıyor bir de benim için üzülmesin ya boşver emin geldi muhammede şöyle dedi ebubekir abim sizi çağıyor muhammet peki sen git geliyorum sultan nene nerde ona göz kulak olun emin peki abi bir şeymi var muhammet yok bir şey sen dediğimi yap yeter yaralılar nasıl oldu emin bir kaçını kaybettik muhammet ailelerine teslim edilsin emin elbette abi öyle yapılıyor ama filistin yine ağlıyor osman lafa karıştı daha çok ağlar filistinliler muhammet osmanın verdiği cevapa çok şaşırdı osman zamanla çok değişmişti nedenide belliydi ama yinede öyle davranmamalıydı muhammet osmana şöyle cevap verir ne söylüyorsun sen osman nemi söylüyorum doğruları herkes çığlık çığlığa ağlıyor görmüyor kimse bizden başka bizim elimizden bir şey gelmiyor işte anların osmanı böyle gören muhammet birşey söyleyemedi osman yerinden hızla kalkıp kitti osman çok ama çok değişti duyguları düşünçeleri bu hastalık onu bu hale getirdi osman çok daha faklı şeyler düşünüyordu muhammet çok korkuyordu inşalah düşündüğü şeyi yapmazdı kim bilir bu hastalıktan kurtulmak için vede filistin için yapabilirdi ney düşünüyordu aklında ne vardı karlosumu öldücek düşündüğü başka bir şeydi emin muhammede şöyle cevap verir osman abi bir şey düşünüyor hemde çok şeyler muhammet fakındayım emin çok faklı davranıyor emin nasıl faklı muhammet bende tam anlayamadım ama sanki bizden biri değilmiş gibi bizden kacıyor artık emin sen bir şey biliyorsun demi abi muhammet emine evet biliyorum ama kaşka şeyi emin nedir başka yey muhammet ebubekirin yanına gidelim anlatırım ama kimse duymaması lazım osmana söz verdim emin peki ama nedir ki bu kadar sır olan şey çok merak ettim muhammet eminin yüzüne bakarak şöyle cevap verdi bak emin sakın ha sen ol hiç bir şeyi çok merak etme emin özür abi beni yanlış anladın sen ben osman abinin bize neden böyle davranıyor onu merak ettim sadece muhammet haklısın sende anlam veremedin demi emin evet abi anlamış değilim muhamet hadi ebubekiri bekletmiyelim emin ile muhammet kalkıp yola çıktılar çok geçmeden ebubekirin yanına vardılar muhammet sultan nenenin yanında konuşmadı ebubekiri kenara çekti oturup konuştular muhammet ben seninle bir şey konuşucam ebubekir buyur abi konuşucağım konu osmanla ilgili ebubekir ney o osmanla ilgili konu muhammet osman çok hasta ölüyor ebubekir dilini yutacak gibi oldu çok şaşırdı ne söyliceğini bilemedi peki nasıl oldu muhammet osman yaralandığı zaman kalbi hasar almış kalbide kan toplanmış vede bütün bedenine sarmış yani kankanseri olmuş bana dedi ki neneme şöyleme birde benim için üzülmesin dedi aklında bir şey var ama ben anlamadım ve çok korkuyorum onun için ne olur benden duymuş olma ama osman bilmesin benim şöylediğimi
ebubekir inanamadı osmanın şehit olduğuna osmanın saclarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu birlikte acı tatlı günleri olmuştu artık yoktu osman ebubekir çok derin ağlıyordu osmanın başını yere bıraktı bayrağı aldı osmanın üstünü örttü ve kalktı kendini ayakta zor tutuyordu düşücek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi ebubekir çok kızgındı kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar israilli asker yere yat diye söyleniyordu ellinde tüfekle ebubekiri zorluyordu yere yatması için ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı israilli asker tüfeği ile ebubekirin sıtına vuruyordu ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekmele yere serdi yetmedi yumurukları ile vurmaya başladı çok daha fazla hızlandı öldürücesine dövdü çok sinirlenmişti israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu vurdu israil askerini öldürdü ebubekirin heryerine kan bulaşmıştı ebubekir osmanın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan taki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu koştu gücü azalmaya başlamıştı bacaklarını hissetmiyor vede gözden ıraktan kaybolmak istiyordu osmanın kanlı yüzünü hatırlınca kendisinden geçiyor başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı buralardan gitmek istiyordu savaş siddetle devam ediyordu enes komutanla muhammet savaşın ortasında kalmıştılar ebubekir de ortlardan kaybulmuştu filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu muhammet enes komutana biz sıkıştık burda enes komutan muhammede şöyle cevap verir kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı muhammet haklısın komutanım siz filistinli değilsiniz nasıl geldiniz ne sebeb oldu da bura gelip yerleştiniz enes komutan filistin hikayesi muhammet hikayemi enes komutan evet hikaye muhammet çok şaşırdı yine dedi hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım enes komutan çok uzun bir hikaye gercek hikaye bu benim hayatımın hikayesiydi muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana filistinin hikayesini anlatırdı filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı muhammet ee ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle enes komutan gülümserek susta anlatayım daha başındayız muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum siz anlatın enes komutan kaldığı yerden devam etti filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedemde filistinlimiş değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede derlermiş bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş ben daha önceleri öğrendim dedem onlara hergün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormüş bir defasında değirmeni vardı buğday öğütürdü onlara muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiri indirdi muhammet çok korkmuştu sesi titiriyordu çok korktum size birşey olucak diye enes komutan korkucak birşey yok biz kaldığımız yarden devam edelim muhamet olur komutanım enes komutan dedem buğdayları un haline gedirir vede gizli gizli filistinlilere dağtardı muhammet neden gizli yapardı enes komutan israil askerleri görmesinler diye görseler dedemi zindana atalardı otuz yıl böyle devam etmiş muhammet var be helal olsun diye lafa karıştı enes komutan muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı muhammet enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu enes komutan biliyormusun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim kendi hikayesini anlatığını muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız enes komutan evet fakında olmadan dedeme hayran olmuşum zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler yerinide yıkıp dedemide esir almışlardı zindana atmıtılar filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar muhammet sonra ne oldu enes komutan ona işkençe ettiler kollarını kopatmışlardı çok zor günler geçirmiş böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış adıda enesmiş benim ismim oradan geliyor muhammet deden şimdi enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım filistin hikayesini anlatığı zaman sonra ben okula gittim ailem istanbulla taşınmışlardı dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi burda kaç bin çocuk ölmuş muhammet siz istanbulda okudunuz demi enes komutan evet okudum kaç okul değiştirdim çok zor zamanlar geçirdim askere gittim askeliği okudum komutanlık yaptım dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm ben küçüklüğümden beri istanbulda yaşadım muhammet ve enes komutan konuşurken enea komutan muhammedin arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı muhammedi korudu askeri vurunca muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğnu anladı enes komutan muhammede bakarak şöyle cevap verdi çok dikkat etmelisin muhammet peki komutanım siz nasıl filistine gelmeği aklınıza geldi yani nedeni neydi bir hikayemi yoksa filistinin yaşadıklarındanmı etkilendiniz o yüzden enes komutan söyle cevap verdi yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı filistinin yaşadıkları ben o günden beri kafama sokmuştum filistine gelicektim büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim yine kaldım orda çalıştım komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım muhammet sonra ne oldu enes komutan şöyle cevap verdi biraz ara verelim osmanı burda bırakamayız cenazesini kldırmamız lazım muhammet ebubekir yanında vardı enes komutan ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş heryeri arattım kimse bulamamış savaş hala devam etmekteydi adeta toz dumana karışmıştı durmaksızım çoluk çocuk ellerindeki sapantları ile tanklara saldırıyorlardı bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu israil askerleride çocukları tutup işkençe ediyorlardı muhammet ve enes komutan savaşın ortasına girdiler öyle şiddetlidiki göz gözü görmüyordu anaların gözyaşları durmak bilmiyordu karlos komutan filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor enes muhammede seslendi eminin olduğu yeri bulmamız lazım muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum beni koruyun enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi muhammet peki komutanım diye karşılık verdi eminin yanına yavaşca yaklaştı emin hiç iyi görünmüyordü yanındakilerden biri vefat etmişti muhammet ve eminin yanındaki emini kaldırıp çıkardılar emin ayakta bile duramıyordu eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden muhammet muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz biz ülkemizi kurumakla görevlendiridik filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız onlarda bizim kardeşimizdi muhammet eminin yanındaki kişiye adın ne diye sorar buralımısın kişiden bir mühdet ses çıkmadı biraz geçtikten sonra adım hasan basri diye cevap verdi ben buralı değilim çanakkaleliyim muhammet çok şaşkındı burada ne işin var hasan basri ben bura birini bulmak için geldim muhammet kim o adını biliyormusun hasan basri yutkundu bir an durakladı adımı yoo hayır bilmiyorum muhammet o zaman nasıl bulucan aradığın kişiyi hasan basri buralı değil bura gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış muhamet o an anlamıştı biraz durakladı suskundu konuşamadı rengi gitmişti hasan basri yoksa siz biliyormusunuz muhammet dedenizin adı neydi hasan basri benim dedeme gazi diyorlarmış muhammet ha anladım sen yusuf abiden bas ediyorsun hasan basri evet muhammet şöyle cevap verdi yusuf bura geldiğinde yanlızdı senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında yusuf abi onun yanındamış dertleşmişler birbirilerile çok hastamış zaten vefat etmiş saatlerce başında beklemiş yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş bura öyle gelmiş hasan basri kimdi o kişi adı neymiş muhamet hamet mehmleketine yoladı yusuf abide görevine dündü hasan basri şöyle cevap verir benim babam dedeme bakmazdı muhammet hasan basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı emin çok ağırlaşmıştı muhammet emini sırtına aldı öyle yola devam ettiler enes komutan çok görmüş biridi hiç korkmazdı kimseden hepte öyle olmalıydı bu insanların komutanıydı onlara doğru yolu bulmasını istiyordu ama çok zordu bazıları israilin tarafına geçiyordu yollarını şaşırıyorlardı eneste buna çok kızıyordu bir çare bulması lazım ama nasıl olucak bilmiyordu muhammet geldi emini yatırdılar hasan basri çok yorgundu muhammet artık dayanamıyordu karlosuda öldürmek istiyordu onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerşmiz şehit oldu enes komutan çok üzülmüştü adeta yıkılmıştı eminde kütüleşti yine emin abim neyde muhammet suskundu konuşamadı ne söylicekti ki ebu bekiri bulamadılar filistinliler şehitlerine ağlıyor hasan basri ve muhammet konuşuyordu filistin adeta ağlıyordu muhammet hasan basriye şöyle der biz filistini vermiceğiz hasan basri nasıl olucak o muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşıcağız şehitlerimiz bizim için kanlarıla
canlarıyla savaştılar hasan basri evet ama bizim devletimiz çecubeli askerlerimizi secmiyor hepside çok genç askerler bu nasıl ana yasa bu türkkiyede hep savaş çıkıyor vede çıkıçakta 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindi böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar işte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildimi hasan basri şöyle devam eder bizim ülkemizin hertarafında savaş var bu savaş bitmez ki bu türkiye yok olana kadar devam eder ha israil ha ırak fark etmez abi israil filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nere kadar dayanabilirler ki muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi hasan basri yahu zaten bizim bizim insanlarmız birbirlerine kıyıyor birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin muhammet şöyle karşılık verdi israil filistine savaş açmış yıllar önce bugüne kadar sürmüş halada sürmekteydi bitmicekti bile hasan basri kim bilir belkide biterdi muhammet şöyle cevap cerdi ne o senmi burasını kutarıcan hasan basri gülerek neden olmasın ölene kadar savaşırım muhammet var be helal sana ama çok dikkat etmen lazım hasan basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın hasan basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık burda olurmuyduk muhammet sen burdamısın hasan basri evet kalıyorum muhammet neden peki hasan basri ben bu insanları görünce gitmekten vaz geçtim muhammet çok sevindim senin adına burda burda kalman ve burdaki insanlara yardımcı olmana çok sevindim onlar konuşurken enes komutan gelir şöyle der siz burda ne arıyorıyorsunuz bizim şehitlerimiz var onları ailelerine teşlim edilmesi lazım muhammet tamam komutanım hemen gidiyoruz emini ne yapıcağız enes komutan bilmiyorum burda kalsın şimdilik neşe hemşire olsaydı iyi olurdu allah bize yardım eder muhammet hasan basri komutana şöyle cevap verir bu insanlar hep aç nasıl savaşınlar hemde hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var enes komutan şöyle cevap verir allahımız var hasan basri kalktı gitti muhammet komutanım hikayedeki yerimizde başlıyalımı anlatırmısınız enes komutan şimdimi savaşın ortasındayken muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki enes komutan olurmu öyle şey zamanımız boşa gider ebubekirida bulamadık muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın ebubekir kim bilir nerde aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir enes komutan bir an bulmamız lazım ebubekiri muhammet neden enes komutan şöyle der emin şehit olmakta abisini sayıklıyor zamanı çok az muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım ebubekir kim bilir nerde osmanın şehit olmasına çok üzülmüştü deli divane gibiydi enes komutan şöyle karşılık verdi herkes şehit verirse kendini kaybetse ne olurdu bu insanların hali muhammet öyle ama bizim elimizden birşey gelmiyor onlar konuşurken hasan basri gelir komutanım dine şehit verdik bağırmaya başladı enes komutan enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım ebubekiri bulduk ama çok kütü vaziyette bulduk kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım enes komutan getirin bura nerde şimdi şehit arkadaşlarımızın yanında oturmuş öylece enes komutan durmadan yürüyordu karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı ilkez ezan okudu filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu yıllar önce yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkez okunuyormuş gibi geliyordu herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı herkes o tarafa koşmaya başladı muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan emindi o yorgun haliyle ezan okuyordu muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu emin çok acı çekiyordu acıısı dinmek bilmiyordu muhammet eminin haline çok üzülmüştü ebubekir de hiç kendine gelemedi şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu osmanın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu enes komutan ebubekir için üzülüyor vede nasıl kendine getircek hiç bilmiyordu muhammet hala eminin yanındaydı emin farkında değildi o tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu daha fazla dayanımıyordu emininde az vakti kalmıştı muhammet emini uzaktan izliyordu emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki eminin sesi dillerde dolaşıyordu herkes hayran kalmıştı muhammet eminin yanına koştu ve yerden kaldırdı eminin gözleri kapalıydı muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammedi görünce çok sevindi gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür alamaya başladı ve şöyle cevap verir muhammet abi ben şehit oluyorum birkez abimi görseydim çok özledim muhammet çok üzülüyordu eminin bu haline nasıl söylicekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu abisini bu halde görse ama söyleesi lazımdı muhammet kendisini topladı ve emine söylemeye karar verdi şözü nerden başlıcağını bilmiyordu bir yolunu aradı emin yine sordu muhammede abi ebubekir abim bulundumu muhammet evet ama emin aması ne oldu abime yoksa öldümü muhammet yoo hayır emin ee başka ne olur ki birşey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen muhammet peki tamam abin osmanın şehit oluşundan beri kayıptı emin osman abidemi şehit oldu muhammet evet abinide zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi emin nasıl şimdi beni tanımazmı muhammet hayır tanımaz emin olsun abi lütfen getir görim muhammet peki sen burda bekle ben gidim getirim abini emin oldu ama çabuk gelin muhammet olur emin az vaktim kaldı sonkez abimi görim muhammet abin enes komutanın yanında emin tamam çabuk git getir onu muhammet emini düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü çok geçmeden vardı enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır ne oldu muhammet emin abisini görmek istiyor acil enes komutan neden muhammet emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok enes komutan neyi var yaralımı muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda emin okuyormuş ben onu dinliyordum ezanı son ha bittirdi enes komutan filistinde ilkez ezan okundu muhammet ikikez enes komutan ilk okuyan kimdi muhammet yusuf abi okumuştu sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu eminin seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum eminin sesini durunca merak ettim gittiğimde eminin okuduğunu görünce çok şaşırdım emin zor ha ayakta duruyordu düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz ebubekiride alın tüm askerler toplandı ebubekiride aldılar yola çıktılar çok zaman geçti ama artık çok geçti çünkü emin şehit olmuştu askerler yaklaşınca anlamıştılar eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi muhammet emine doğru yürüdü ellerini eminin gözlerine götürdü acık olan gözlerini kapadı otururken şehit olmuş enes komutan geç kaldık muhammet evet öyle oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görücekti enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok muhammet biz geç geldik siz anaçok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik enes komutan elimizden birşey gelmedi muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa enes komutan görseydi ne fark ederdi ki ebubekir emini tanımazdı bile muhammet emin biliyordu enes komutan biliyormuydu muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu enes komutan emin ne dedi muhammet hiç sonkez görmek istediğini söyledi bir daha göremiceğini ölmeden son defa göricem umutula bekliyordu abisini ve ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu bir israil askeri ebubekire nişan almıştı tam anlından vurdu ebubekir de şehit oldu muhammet ve enes komutan ebubekirin yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsunler ebubekir yerde yatıyordu enes komutan hemen koştu ebubekir şehit olmuştu muhammet çok üzgündü emini görmeden koklamadan eminde abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar hasan basri olanlara çok üzüüyordu filistin durmadan şehit veriyordu israilliler ise filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşmıcaklar karlos komutan muhammedi istiyordu başını ucurmak için can atıyordu filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu çok acıları vardı filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı ailelerini kaybediyorlardı duyguları allak bullak oluyordu ana karnında yok ediliyor muhammet kendidisinden geçti nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu karlos komutan hasan basriyi izletiyordu onuda ortalıktan kaldırıcaktı muhammedi de enes komutan oturmuş elinde bir bir fotoraf var ona bakarak derin derin düşünmekteydi muhammet enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim enes komutan hiç sesini çıkatmadı muhammet komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoraftaki enes komutan hiç bir tanıdık muhammet bir daha açmadı konuyu enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti muhammette oracıkta yanlız kaldı savaş daha da şiddetlendi bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu karlos hasan basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne hasan basri vardı nede muhammet vardı ikiside şehit olmuştu karlos muhammedin başını ucurmuştu hasan basriyide kollarını kopatmış vede başını ucurmuştu ikisinide o şekilde şehit etmişti enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü kendinden geçmişti hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu karlos enesin haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu birgün iki komutan bir araya geldi birbirlerine girdiler karlos komutan enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı enes komutanıda öldürücekti hayince yok etmeyi pılanıyordu enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda enes komutana yaklaştılar tuzağs düşürüceklerdi karlos komutan harince gülüyor enes komutan çok sakindi karlosun gözlerine derin derin baktın ve şöyle cevap verdi gül gül bir daha gülemicen birgün bu savaşta sona erecek karlos nasıl olucak o senmi yapıcan enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir karlos gelsinler onlar daha süt çocukları karlos enes komutanı oralıyordu askerler enes komutanı esir almaları için enes komutan şöyle cevap verir onlar çocuk evet yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı enes komutanı esir aldı pek çok askerler vardı etrafında karlos komutan şimdi ne yapıcan bakalım enes komutan işte senin gibiler böyle yapar karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış enes komutan nemi yapar silahsız bir insanı esir alıyor işkence yapıyorsunuz korkuyorsunuz karlos komutan çileden çıkmıştı enes komutanı baladı ayaklarından ve kollarından askerler vuruyor enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu susmuyor acısını içine gömüyordu 4 yıl daha geçti enes komutanın hiç hali kalmamış nerdese son nefesini verecekti karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki enes komutan tık bile demiyor bu susgunluğu karlosu deli ediyordu bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkat diye haykırıyordu enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşim be karlos komutan sen fazla dayanamazsın enes komutan ölene kadar karlos komutan iyi o zaman ölürsün askerlere gözleri ile işaret etti enes komutanı öldürmelerini emir verildi karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu enes komutan ne duruyorsun korkak karlos komutan bu cevaba bir hali kızmıştı enes komutanın iki kolunu kesti enes komutan yine acısını içine gömüyordu hiç hali yoktu rengi solmustu karlos komutanın tahamul edemiyordu bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki bu sefer bir bacağını kesti yine bir ses yoktu karlos komutan bu sefer çileden çıktı öteki bacağınıda kesti bir daha ses çıkmayınca enes komutana şöyle dedi konuşmasan yara almayan yerin kalmıcak enes komutan şöyle cevap verir olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim deil yani kollarımıda aldınız bacaklarımıda aldınız alın bakalım nere kadar alıcaksınız karlos filistini alana kadar enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın beni öldürsen bile yine alamazsın biri çıkar senin canını alır karlos çıksında görelim enes komutan sen ne kadar pişkinsin karlos öyleyimdir enes komutan karlosun yüzüne tükürdü karlos çok feci sinirlendi enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu can atıyordu öldürmek için eline baltayı aldı ve enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti enes komutan şehit olmuştu filistinliler tekrar israillilein ellerine düşmüştüler karlos komutan insanlara eziyet çektimeye devam ediyordu enes komutanlarıda yoktu artık 3 gün geçmişti filistinliler enes komutannlarının cenazesini kadırmak için hazırlanmışlardı tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıcağım bu lafın üzerine herkez dilini yutmuştu kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı genç ben enes komutanın oğlu oluyorum filistin halkı çok şaşırmıştı enes komutanın oğlu varmış aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu enes komutanın cenazesini kadırmak için hazırlanmıştı herkez filistinliler merzalığa doğru yolla çıkmıştılardı enes komutanın oğlu filistinlilerden biri gençe sorar adın ney genç adım ömer babamı ben taşıcağım milet tamam dediler hep beraberce taşıdılar ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı baba diye söze başladı seni çok özlemişim sen beni özlemedinmi biliyorum çok özledin ben seninle hiç oyun oynamadım sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım çocukken sana yazdığım bir mektup vardı hep ağlarak onu okurdum bu mektupu getirdim bu sefer de sana okuyacam canım babacığım beni dinlermisin biliyoum dinliyorsun ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı OĞLDAN BABAYA MEKTUP canım babam bu mektupu sana yazıyorum sen gittiğin gün ben seni çok aradım sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyormusun bende senin gibi büyüdüm hep filistin çocukları gibi babasız büyüdüm on yıl böyle geçti bende bu mektupu yazdım her gece yatağıma yatığımda bu mektupu okurdum ağlardım beni unuttun zanettim beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum kendime bir söz verdim ben seni bulucaktım bu mektupu hergün paca paca yazdım büyüyene kadar on yıl daha geçti 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm gece gündüz ve buldum ama bulduğum günü yine kaybettim bu sefer tamamen kaybettim seni çok özledim babacığım senin yerini ben alıcam babacığım enes komuanın oğlu gelicek görecekler babacığım şimdi sana veda ediyorum oğlun ömer
SON
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Ressam ve yazar
Saliha adıgüzel
özet israilin kirli tarihi bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır otara çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar örneğin vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkençe ve katliyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin vietnam ,da yaşadıkları zorluklar anlatılır amerikalı birliklerinin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de vietnam savaşını içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olardır ve bu nedenle tam anlamıyla ört baş edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizliyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılışı ise israil,dir siyonizim in 19 30 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşılarıla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yanızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil in bir imaja sahip olduğuna bakalım israil in iki yüzü israil onyılardır tüm ulusu isgal altında yaşamaya zorlaran dünyadaki yegane devlettir 1948 de filistin toppraklarını önemli bir bölümünü işgal etmiş
kitap filistin ağlıyor
israil bombaları devam ediyordu heryer kana bulanmıştı heryeri barut kokusu kan kokusu sarmıştı toz dumana karışmıştı herkes çığlık çığlığaydı ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı o halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı allah peygamber diyorlardı susmaksızım bir an durakladı herkes gözlerine ilişen bir genç filistin askeri vardı bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta can çekişiyordu kanıyordu yarası durmaksızım ama onu hissetmiyordu bile ama az bir zamanı kalmıştı bunu o dahi herkes biliyordu sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti ürkek adımlarla ona yaklaştı başını okşadı ağlama dedi bu da bitecek birgün güleceksin yalvarıcasına ağlama ne olur ağlama diyordu çocuk ona sordu peki sen neden ağlıyorsun gidiyorum çok az bir zamanım kaldı rabbime gidiyorum belki sizlerde geleceksiniz işte o zaman güleceksiniz şimdi sil gözyaşlarını üzme beni ne olur o küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi işte genç filistine en derin hişlerile yazdığı şiiri okuyor filistin ağlıyor
filistin ağlama sen sil gözyaşlarını birgün savaş bitecek kanlar dinecek bomba sesleri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusu artık koklamayacaksın acılar sona erecek birgün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin sen yeterki umutlarını yitirme ...
SALİHA ADIGÜZEL şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız ağlamıyor çünkü söz verdiği için alnından öpüyor abisinin ben de gelicem yanına bekle beni diyerek o da savaş alanına karıştı savaş şiddetle devam ediyor filistin kanlara bürünmüştü o kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı onlar filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı bir yandan filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu filistinliler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı onlar hiç güneşi görmediler ezan sesleri duyulmuyordu bu şehirde bu şehrin insanların kulaklarını pas tutmuştu oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı o çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri değil onlar silahlarla oynuyordular hayatın gerçeklerini görüyorlardı hayat onlara çok acımasız geliyordu gözleri kan bürümüştü düşünceleri kinle dolmuştu karanlık çökmüştü düşlerine sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların filistin işkencelere devam ediyordu israil askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu ruhunun bedeninden çabuçak çıkmasını diliyordu esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu dudakları ölüme susamıştı canı bedeninden çıkmak bilmiyordu ölmek bu acılardan kurtulmak istiyor biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için hissediyordu son nefesini vermenin zamanı gelmişti israil askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile herkes bu gençe hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti genç israil askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı ve kelimeyi şehadet getirerek vefat etti filistin durmadan can veriyordu durmadan kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı taki uyurlarsa uyumuyorlardı ki onlar hep savaştılar yılmadan bıkmadan yorulmadan savaştılar çocuk çoluk yaşlı genç kadın hepsi savaşıyorlardı ellerin de hiç bir şey olmadan filistinliler diri diri yanmaktaydı kucakları sevgiye hasret kaldı onlar savaşın içinde büyüdüler sevgiyi hiç tanımadılar bile gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı heryer cesetlerle dolmuştu cesetler bütün değildi bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı bu nasıl kindi nasıl nefretti bu filistinliler adeta israil askerlerine saldırıyorlardı ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama onların imanları vardı onlar yanlız değildi israil askerlerin cephaneleri vardı kılon komutan yanındakilere emir veriken filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmişti kılon komutan çok zalimdi filistinlilere işkence ediyor kimisinin kollarını kopartırıyor başlarını vurduruyordu filistin yine yenilmiyor teslim olmuyor israil askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı bir gün acıları bitecekti buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı yürekleri sızlıyordu onların yaşadıklarına yılar geçiyor filistin yok olmaktaydı ölümler artıyor kılon komutan işkençelerine devam ediyor filistini kan gölüne çeviyor esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce hiç gözlerini kıpmadan arkalarından da kahkaha atıyor cesetlere tekme atıyor gülmeye devam ediyor filistinliler ona kinle bakıyordu melisa kılon komutanın yüzüne öyle masumca bakışı vardı ki kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu melisa yanında şehit olan askeri düşündü filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirdi ve onu çok özlüyordu çok sevmişti filistin çok yanlız kalmıştı istanbul da bir genç vardı askerliğini filistinde yapacaktı yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelicekti öyle değildi ama onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmış.Yusuf ailesiyle vedalaştı gözyaşları aktı artık zaman gelmişti yusuf yerini almıştı.bir yandan ailesiyle ayrılııyor diye çok üzülüyor bir yandanda filistin için savaşıcak diye huzurluydu.yusufun uçağı kalkmıştı yusuf için yolculuk başlamıştı artık yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı dedeye gazi diyorlarmış yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı gazi dede askerliğini çanakkalede yapmıştı yaşı ise doksan altı idi.çok hasttaydı belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu gazi dedenin hayatı yusufa dokunmuştu yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu.yusuf onu yanlız bırakmıyordu hep sohbet ediyor hayatını dinliyor gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu.yolun sonuna geldim diyordu yusufa, yusufun gözleri dolmuştu gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü yusufun çok yufka bir yüreği vardı gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu gazi dede yusufa baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama yusuf onun için daha yufka yürekliydi artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu yusuf uçağın camından dışarıya dalmıştı cam buharlaşmıştı yusuf eli ile camı silmeye başladı hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi.hep uyuyordu .yusuf merak etmişti onun düşünüdüğü başkaydı endişeye kapılmıştı yusufun yolculuğuna az bir zaman kalmıştı.filistini hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu.saat ilerlemişti. yusuf gazi dedeye bakmak için ilkilerek yerinden kalktı.gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi .yusuf hemen elini çekti inanamıyordu donup kalmıştı dili tutulmuştu.öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu.çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.yusuf çok şaşkındı gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı bir şeyler yapmalıydı çünkü o yanlızdı hiç kimsesi yoktu ama nasıl onun bir görevi vardı.yolculuğunu tamamlamalıydı.kendi için ve filistin için filistine çok üzülüyordu yusufun yolculuğu az bir zaman kalmıştı gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu.yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilkez bir cenazenin başında bekliyordu yusuf etrafına bakıyor ama o bakış insanlaradı kinle bakıyordu onlara hiç gelip demezlerdi bu insanın neyi var hastamı hiç dönüp bakmıyorlardı bile yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu gazi dedenin yüzünde nur vardı yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu o an bir yolcu sorar evladım niçin ağlarsın yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine ahmet bey tekrar sorar evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun yusuf başını çeviryerek sesin geldiği yere bakar karşısında orta yaşlı eli veya kırk yaşlarında adam belirmişti ahmet bey yusufa biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çüker bir daha sorar bu yaşlı amca senin neyin olur yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü hiç kimseden ses çıkmıyordu herkes nefes nefeseydi herkes yusufun bir kelime etmesini bekliyorken yusuf ona gazi derlermiş çanakkalelimiş askerliğinide orada yapmış bana anlatırken öyle güler yüzle anlatırdı ki ben ise onu can kulağı ile dinlerdim .ahmet bey yusufun söylediklerinin can kulağıla dinler yusuf gazi dedenin hayatını ahmet beye gözyaşları için de anlatırdı öyle içli anlatırdı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi yusuf ahmet beye herşeyi anlatır yusuf bir türlü kendine gelemez hıçkırıklara boğulmuştu ahmet bey gözyaşlarna yenilmışti saatler geçiyor ahmet beyin yolculuğu bitmişti yusufa söz vermişti gazi dedeyi o alıcaktı cenaze namazını kıldırıcaktı duasını edicekti yusufun içi çok rahatlamıştı öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki yusufun yolu ahmet beyin yolu aynı tarafa düşüyordü zaman gelip çatmıştı yusuf kendi yoluna ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler ahmet bey yoluna gitmişti yusufta ucaktan inmişti yürümeye başladı yollar yıkık tüküktü insanlar bir kuşuşturma halindediler kimisi de feryat ediyor kimişi ailesini kotamara çalışıyor yusuf ise durmuş insanlara baka kalmıştı
filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındaydı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu
filistin çocuğu
küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne
anladım ki hayat boşmuş yok ki bu detlere
bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün
bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman
varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul
açtım ellerimi sana islah et bu israil
musallat olsun büyük bir bela israil devletinin
başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar
insana insan olmazsınız siz asla havale
ettik sizleri allaha hani nerede kaldı
müslümanlık el uzatan olmadı onlara
çok yazık artık son bulsun bu işkence
7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye
kalem yerine silah var ellerinde
allahım sen zalime boyun eğdirme
istediğimiz huzurlu bir hayat
değil mi sen söyle filistinde
o kadar insan ölüyor yetiş ya
muhammed katlettiler acımadan
uyan adem oğlu kardeşerimiz
ölüyor aç gözlerini filistinde
ocaklar sönüyor hayatı zindan
ettiler kardeşlerimize nedir
bunun sebebi kardeşlik varken
savaş ne diye çocuğu gençi
yaşlısı neden ölüyor sebesizce
allahım sen bir yardım eyle
ağlayan gözler haykıran diller
gözlerim sizin için yaşlar döker
beddua ile dilimdesiniz siz
israilliler yeter bu vahşet yeter
bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm
analar ağlar ölen çocuklar için
size tek bir sözüm hepsiniz zulüm
içinde ölün yazık sizin gibi
insanlara havale ettik sizleri allaha
YUNUS EMRE
yusuf şiiri bitirdiği zaman
filistinliler yusufu can
kulağıla dinliyordular
akıllarına şehit olan
genç gelmişti o gençin
çektiği acıları düşündüler
yusufunda o genç gibi
acı çekmesin diye dua
ediyorlardı ebuzeri yusufa
anlatıkları zaman melisanın
gözleri parlıyordu bir
yandanda gözyaşları ile dinliyordu
onları yusufda o gençi çok merak etmişti kendisinin bir yönü ona benzediği için çok seviniyordu filistinlilerde melisada yusufu çok seviyorlar yusufta onları çok seviyor ayşe ana yusufu kendi oğlu yerine koymuş ama kendi oğlu hiç aklından çıkmıyor hafızası gidip geliyordu gittiği yerde yolunu kaybediyor bir daha yolunu bulamıyordu kılon komutan ayşe ananın hafızasının gidip geldiğini öğrenmişti kılon komutan bütün filistinlileri yok etmek istiyordu amacı ayşe anayı esir almaktı hafızası yerinde olmadığı için kılon komutan için daha kolaydı ayşe anayı esir tutması ve filistini elde etmekti amacı filistini elde etse daha da kuvetli olucaktı vede onları ezecek yok edecekti ayşe ananın eşi onula birlik olmadığı için kılon komutan mustafa beye ne işkenceler yapmış dayanamıcak işkencelere mahruz kalıyordu sonunda verdi de kurtuldu sırada ayşe ana vardı ayşe ana zaten yıkılmıştı evladını kaybettiği için önce eşi mustafa bey sonra evladını kaybetti kendini umursamıyordu aklı başında olmadığında savaşın ortasında divane gibi dolaşır dururdu bombaların ortasında üstündeki kanlı elbiseside hala üzerindeydi hiç çıkarmazdı çok acı çekiyordu evladı şehit olduğundan beri bazı günler oğlunu sayıklıyor gözyaşı töküyordu yusuf ayşe ananın kaybolduğunu fark ettiği zaman çok geç olmuştu kılon komutan ayşe anayı asir almıştı tüm filistinliler ne yapacağını şaşırdılar yufuf çoküzüldü filistin işkal altında kalmıştı israil askerleri filistinlilere yapmadık işkençe bırakmadılar kılon komutanın istediği çok açıktı aslında filistini elde etmek için ne gerekiyorsa yapar ve ayşe anayı bile öldürür öyle zalimdi öyle acımasızdı ki her şeyi yapabilirdi pek çok acı çeken vardı filistinliler bu işkencelere yenilmiyorlardı istanbuldan yardım gönderiliyor ama bazı yardımlar gelmiyor filistinliler çok zorda kalıyorlardı çocuklar bile açlıktan ölüyordu bazı insanlar hep filistinlere dua ediyorlardı yusufun annesi ile babası oğlarına dua ederlerdi ulaşmadıkları için çok merak ediyorlardı filistine gitmesi onları çok üzüyordu filistinde acılar devam ediyordu yusuf da pek çok şehit olan askerlerin cenazelerini kaldırıyordu
ve kılon komutan ayşe anayı öldürmüştü
kimsenin haberi yoktu bile yusuf bildiği
halde hiç bir şey yapamıyordu filistin
yine ağıt yakıyor bu sefer ayşe analarına
ağıt yakıyordular bir gün bir yolcu
yusufa gelip dedi ki evladım benim oğlum
burda asker tanıyormusun yusuf amca oğlunun
adı ne ali bey adı ebuzerdi yusuf çok
şaşırdı düşündü filistinliler ve melisanın
anlattıkları kişi değilmiydi amca gözyaşları
ile oğlunu anlatıyordu benim oğlum çok güzel
şiir okuyordu yusuf ali amcayı böyle görünce
içi çok acıdı şehit olduğunu bilmiyormuş
yusuf hiç sesini çıkarmadı diyemezdi ki
senin oğlun artık yok nasıl söyleyecekti ki
ali bey gözyaşları ile yusufun cevapını bekliyordu
yusuf ise ali amcanın üşüyen ellerini tutmuş
ne söyleyeceğini bilmiyordu o an melisa geldi
ali amcayı görunce çok şaşırdı ebuzer abisi
şehit olmuştu artık yoktu ki ali bey
küçük kıza yaklaştı sarı saçlarını okşarken
o mavi gözlerine derin derin bakarak güzel
evladım ebuzer abin nerde seni hiç yanından
ayırmastı ebuzer oğlumu görmeye geldim
buralara kadar kışta gözlerim az görüyor
yusuf ali amcanın bu haline daha fazla
dayanamamış yanına oturdu ali amcayı
sakinleştirmeye çalışıyordu daha sonra
uygun bir dille anlatmayı düşünüyordu
bir süre öylece kaldılar yusuf ali
amcaya dedi senin oğlun üç yıl önce
şehit olmuş ben de tanımak isterdim
ama ben bura geleli iki yıl oluyor
ali bey yusufun bu sözleri karşısında
şok geçirmişti fenahlaştı yusuf
şimdi ne yapacağını şaşırmıştı
savaşın ortasında kalmıştılar yusuf
ali amcayı sırtına almıştı hava çok
kötüydü sibilya soğukları vardı
insanı donduruyordu yusuf ali amcayı
çadıya yetiştirmek için bütün gücüyle
koşuyor kara bata bata çok zor
gidebibiliyordu ama mecburdu az
bir yol kalmıştı bu sefer daha da
büyük savaş çıkıcaktı pek çok insan
yok olcaktı mehmecikler birbirlerine
giriyorlar ancak öyle ısınıyorlardı
aç susuz kaldıkları da oluyordu zaman
zaman bazıları da şehit oluyordu yusuf
hala yoldaydı bu yoldan bir insan zor
yürürken yusuf sırtında bir insan
daha taşıyor soluk soluğa kalmıştı
nefesi kesiliyordu artık
yusufun sırtında ki insan neredese donuyordu çok üşüyor yusufa ah evladım sende benim için helak oluyorsun diye cevap verdi yusuf söyle karşılık verdi bey amca bende senin bir evladın değilmiyim ali bey tabiki evladımsın diyebildi zor konuşuyordu yusufun hiç hali kalmamıştı yol kapanmış ve filistinin yolları kara büyünmüştü az kalmıştı yusuf alışıktı dağlara taşlara tırmanmaya bu sefer sırtında bir insan taşıyordu bu insan yaralıdı yusuf ali beyi çadıra yetiştirmeye çalışıyordu çok geçmeden çadıya yetiştirdi yarasını sardılar yusuf yine kara kara düşünmeye başladı birisi çıkıp bu zülme dur demesi lazımdı oda kendisi olmalıydı hızla yerinden kalkıp kılon komutanın yanına yol aldı hızla koşmaya başladı öyle koşuyordu ki deli gibiydi çok geçmeden varmak istediği yere varmıştı kılon komutan yusufu görünce kahkaha atarak güler yusufa söyle cevap verir buraya savaşı bitir demek için yoruldusan boşa yorulmusun bura kadar bu savaş asla bitmicek yusuf hiç oralı bile olmadı söyle cevap verdi ben varken burasını yok etmene engel olucam tek başıma kalsamda seninle savaşırım kılon komutan haaa ben senin şimdi burda başını ucursam bana ne yapalirsin yusuf tebesümle gülümser allah katında şehitliği kazanırım kılon komutan yusufun bu sözleri karşısında çok sinirlenmişti yusufa kıl oluyordu ve öldürmek istiyordu yusuf hiç aldırmıyor kılon komutanın askerleri yusufun etrafını sarmış bir hata yaparsa hemen ölürdü yusuf kılon komutana çıkışıyor sen böylesin sen söylesin diyordu ikisinin aralarında çok çetin konuşma geçiyordu kılon komutan yusufun arkasında ki askerlere emir verdi yusufu dövdüler öyle feci dövdüler ki o masum yüzü hep kana bulandı kılon komutan söyle cevap verdi seni öldürmem şimdi yusuf kılon komutana o masum gözleri ile öyle baktı ki o gözler başka bakıyordu ayakları tutmaz olmuştu filistinliler yusufu ortalarda görünmediğini görünce hemen fark ettiler kılon komutanın yanına yol aldılar yusuf pes etmiyor devamlı konuşuyor kılon komutanı delitmeye çalışıyordu o an filistinlilerin geldiğini gören yusuf sakın yaklaşmayın bu tarafa diye seslendi ama birisi yusufu dinlemedi yunus hemen koştu yusufa yusuf yunus senmisin yunus evet arkadaşım benim seni böyle bırakıcağımı zanettin yusuf yunusla hep şakalaşırdı yine şakasını yaptı ölüm numarasını yaptı yunus yusufa seslendi ama çıt yoktu çok koktu yusuf gözlerini açtı yunus çok sevindi hemde çok kızdı yusufa ya arkadaş böyle şakamı olur yusuf gülmeye başladı be arkadaş bir gün şehit olucağız yunus beraber olucağız yusuf oluruz be dosttum yunus gülerek cevap verdi elbette beraber şehit olucağız yunus yusufu yerinden kaldırdı kılon komutana öyle acılıbaktılar ki ona bunun yanına kalmadığını anlatmak istediler yusuf zor yürümeye başladı yunus yusufun koluna giriyordu
ona yürümesi için testek oluyordu yusuf yürümk için güclük çekiyordu yunusla yusuf hem yürüyorlardı hemde konuşuyorlardı yusuf yunus dedi yunus efendim abi yusuf yine sordu yunus sen hiç kendinden bahs etmiyorsun yunus ben sana neyimi anlatim ki be abi yusuf yunusu hiç böyle görmemişti yunus öyle içini çekti ki nerederyse ağlıyacak gibiydi yusuf anlat dinleyim seni be arkadaş yunus birdenbire ağlamaya başladı yusuf yunusla bir yere oturdular yusuf yunusun gözlerine öylece baktı anlat dedi yunus ben on yaşındaydım benim bir abim vardı yusuf bana hiç bahs etmedin yunus evet çünkü abim aklıma gelince aklım başımdan gidiyordu yusuf neden yunus nedenmi diye cevaplamaya devam ediyordu benim abim şehit oldu hemde burda çok feci halde şehit oldu yusuf yunusu fazla zorlamadı vede yormak istemiyor yunus anlatmaya devam etti benim abimin başını ucurdular vede sokaklarda gezdirdiler ibret olsun diye benim gözlerimin önunde ne acı demi annem abimin acısına dayanamadı öldü ben ise kinle yaşadım vede nefretle büyüdüm kılon komutana abimi benden aldı yusuf abinin adı neydi yunus hasandı diyebildi yusuf yunusu çok iyi anlıyordu yunus ayağa kalktı yusufu da kaldırdı yollarına devam ettiler filistinlilerde onlarla beraber yol alıyorlardı hemde onları dinliyordular sonra yusuf yunusa söyle seslenir yunus hüseyine gidelimi yunus olur gidelim uzun süredir görmedik yusuf evet çok oldu görmeyeli zaman zaman birbirlerine yolda şaka yaparlardı birdenbire durdular yolun kenarında oturan vede ağlıyordu yusufla yunus yaşlı adamın yanına yaklaştılar yaşlı adam karşında ki iki delikanlıları görünce çok sevindi gözyaşlarını sildi yusuf yaşlı adama sordu dede dedi niçin ağlarsın yaşlı adam bir süre sessiz kalmayı tercih etti yusuf birkere daha seslendi derdinizi anlatın dinleriz yaşlı adam başladı derdini anlatmaya iki genç yaşlı adamı can kulağı ile dinlemeye başladılar yaşlı adam sözüne söyle başladı israil askerleri ailemi yok ettiler tek başıma kaldım ben yokken evime girmişler evdekileri öldürmüşler ben gldiğimde uygunsuz bir haldeydiler öylece bırakıp kendimi evden dışarıya attım daha fazla dayanamadım kendimi öldürürken siz çıktınız karşıma neden çıktınız önüme yusufla yunus çok şaşırdılar yunus çıkmadık sadece burdan geçiyorduk sizi gördük o kadar vede iyi ki gördük eğer biz sizi görmeseydik şimdi siz hayatta olmazdınız yaşlı adam ha be evladım kim istiyor ki hayatta kalmayı yunus olurmu öyle şey tam tersi şimdi hayatta daha sıkı sarılmak lazım kızının eşinin hatırı için vede onlar için savaşman lazım yusuf evet bey amca yunusun söylediği gibi gel seni bizim çadırımıza götürelim artık orada kalırsın yaşlı adam çok teşekür
diye cevapını bitirdi sonra yunus ve yusuf adamı alıp çadıra doğru yol aldılar yaşlı adam bu iki gençi çok sevdi ve dedi ki onlara siz çok iyi insanlarsınız yunus sizde öyle bey amca dedi çok geçmeden çadıra geldiler melisada yusufa koştu yusuf melisanın o sarı saçlarını okşadı yusuf melisa sen hastasın dedi melisa evet dedi zorlukla ve yere düştü yusuf melisayı kaldırdı çadıra götürdü yatırdı çok zaman geçiyor herkes açlıktan ölüyordu melisada kıdasızlıkan hastalığa düşmüştü yusuf bir şeyler düşünmeliydi ama ne aklı melisada kaldı ya melisa ölürse ne yapardı bu daha çok küçüktü bu acıyı taşıyamaz yunus abi ne yapabiliriz yusuf hiç bilmiyorum ama bir şey yapmalıyız yunus dedi burasını korumalıyız pes etmek yok yunus benimlemisin yunus varım abi söz kanımla canımla ve kanımın son damlasına kadar savaşırım seninle zaten biz seninle kan kardeşi değilmiyiz yusuf evet yunus o zaman kanımız beraber aksın yusuf aksın be kan kardeşim kılon komutan yine savaş için hazırlanıyordu kan akıtmak onun için zefkti filistini kururutmaktı niyeti esirlere çeşitli işkence ediyor başlarına cüval geçiyor çok acımadan öldürüyordu kızlarının önünde zaman filistinlere göre kolay geçmezdi filistinin insanları çok acı çekiyordu yürekleri kan ağlıyor ümitleri kalmamıştı artık çileleri bitmek bilmiyordu ki ne zaman biticekti bu çile ömür boyu bitmezdi heryerde kan kukusu barut kukusu vardı hayatmıdı ki onlar için hayır değildi heryer mezarlarla doluydu savaş bitmek bilmiyor heryerde çığlıklar vardı analar ağıt yakıyor ağıtlar dinmiyor kanlar dinmez yusufla yunus heryere koşuyordı çadıra yeni bir yaralı gelmişti neşe hemşire mudale etti kimse bu yaralıyı tanımıyordu adını bile duymadılar kendisinde değildi yusuf gelip gider ama yaralı bir türlü kendine gelemiyordu çok ağırdı yarası neşe hemşire hep başıda uyanmasını bekliyor çok geçmeden yaralı kendine geldi yusuf hastanın yanına gitti ve hastayla konuşmaya çalıştı ilk önce adını sordu hasta mustafa dedi yusuf neredensin mustafa ben istanbuldan yardım getirmiştim ama israil askerleri yolumu kesti beni vurdular zor kurtuldum ancak buraya kadar gelebildim filistin için geliyordum her yıl 3 yıl gelemedim senide yeni gördüm yenisin sanırım yusuf evet yeni sarılırım 3 yıldır burdayım mustafa ebuzer nerede onu göremedim artık kan kardeşini görmek istemiyor yusuf ebuzermi mustafa evet ebuzer nede yusuf ebuzer şehit olmuş ben gelmeden önce mustafa vay kan kardeşim beni bıraktın he biz onunla çok iyi iyi kardeştik yusuf benim ile yunus gibi deseneze mustafa sakın birbirinizden ayılmayın yusuf biz yunusla bir başka arkadaşlığımız var birbirmizden ayrılmııcağız biz beraber şehit olucağız çünkü birbirmize söz verdik mustafa bir ha çekti yusuf sordu ne oldu abi ah çektiniz mustafa gözyaşlarına yenildi yusuf tekrar sorar neden ağlıyorsun abi yanlışımı oldu size karşı mustafa yusufa baktı öyle bir baktı ki yusuf dedi sen o kadar iyisin ki iyliğin yüzüne vurmuş o kadar temiz bir yüreğin var ki bana karşı ne gibi yanlışın olabilir ki ben ebuzere verdiğim sözü tutamadım bizde sizin gibiydik yani seninle yunus gibi yusuf ben ve yunus kanumızın son dmlasına kadar savaşıcağız gerekirse beraber şehit oluruz mustafa işte ben ve ebuzerde öyle demiştik ama ben verdiğim sözü tutamadım eğer tutsaydım beraber şehit olurduk yusuf üzülme be abi ebuzer size küsmemiştir mustafa ah yusuf inşalah dediğin gibidir bir emin olabilsem bana küşmediğinden o zaman gamyemem ölürsemde rahat ölürüm hiç olmasa yusuf içini çekerek nefes aldı mustafa abi sana bir şey söylimi izin veriseniz hadtim değil ama izniniz olursa bir şey söylicem mustafa yusufa gülümserek tabi ki söylerebilirsin çekinmeden yusuf bak abi ebuzer abide size asla kırılıp küsmemiştir inanın bana mustafa inşalah öyledir o sırada içeriye yunus girdi selamün aleyküm yusuf aleyküm selam yunus hoşgeldin yunus hoşbulduk kan kardeş yusuf mustafa abi işte sana bahs ettiğim kan kardeşim yunus tanıştirim sizi mustafa abi yunus memnun oldum abi mustafa bede memnun oldum evladım yusuf mustafa abi sizin yaşıız kaç mustafa benim yaşım 50 artık ben burdayım devamlı burda kalıcam sizlerle beraber savaşıcam eğer benide aranıza kabul ederseniz yusuf estağfurulah bizde sizi aramızdan görmekten memnun oluruz mustafa çok teşekür ederim yusuf hadi abi çok gec oldu uyumanız lazım sabah görüşürüz mustafa kim bilir yusyf sabaha kalırsak görüşürüz yusuf öyle demeyin mustafa olur can yusufum öyle olur ki ama şunu bil ki ebuzer bana küşmemişse o zaman rahatca teslim edebilirim can yusufum senin adın bundan böyle can yusuf olsun yusuf çok sevindi siz nasıl isterseniz öyle olsun mustafa ben sizi çok sevdim yusuf yunusa seslendi yunus efendim abi yusuf hiç konuşmuyorsun suskunsun neden yunus anam çok hasta hastalığının çaresi yok yusuf allah büyüktür kardeşim yunus öyle abi haklısın mustafa can yusufum senin ailen nerede can yusuf benim ailem istanbulda benim askerliğim filistine düştü bende çok sevindim zaten buraya gelmek istiyordum şanşıma askerliğim buraya çıktı mustafa yunus ya sen nerelisin yunus ben filistinli çocuğum ben buralıyım mustafa ailen nerede yunus ailem şehit oldu ben bide kardeşim kaldık beraber yaşıyoruz onlar konuşurken neşe hemşire içeriye girdi melisa fenalaştı
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir
yunus söyle cevap verdi biz olmassak bile burasını vermezler israil askerleri her devletleri baştan çıkartırdıı israilin bilinmeyen kirli işleri var kirli çammaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar filistinin bir kısmını ele geçirmişti bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyordular yusuf israil filistinlilere yüz yıldır savaşıyorlardı binlerce şehit verdik doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı kılon komutan yusuftan ve yunustan kurtulmak istiyordu ama nasıl onlara tuzak hazılıyordu iki kan kardeş savaşıyordu kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki onların derilerini yüzücekti nerdeyse yunus yaralanmıştı çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu canı çok yanıyor yusuf yunusun yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana yara almışın yunus evet aldım ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor ben ölürsem anam ne olucak deli yusuf söyle cevap verdi yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmucak birbirimize ne sözü vermiştik yunus gülerek cevap verdi ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin yusuf elbette sen nereye bende oraya yunus ya ben sensiz gidesem ne olur o zaman yusuf o zaman ben deliririyim deli divane gibi dolaşırım ne zaman kanımı akıttıkları zaman senin yanına gelirim yunus söyle cevap verdi biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akıcak kimse bizi arıyamaz kanımız nasıl bileşmişse öylede akıcaktı deli yusuf çok durgulanmıştı vede ağlıyordu yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar yusuf yunusla konuşurken savaş çok dahada şiddetle devam ediyordu kanlar tökülüyordu devamlı filistin solan yaprak gibi soluyordu heryer kana bulanmıştı analar ağlar ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar filistin gün görmez oldu artık yusuf ağlaran bir çocuk gördü yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk muhammet dedi yunus bak muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz yaşın kaç muhammet yirmi yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim bu insanları kaderlerine terk edemezdim benim ailemde burda değil çok uzaktalar muhammet çok cesur bir gençti bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü anası babası vede kardeşi yusuf çok üzüldü muhammedin haline yusuf öyle hale gelmişti ki eşki hali ile haline benzemezdi önce yaşı yirmidi şimdi ise otuzdu artık evi burasıdı ya şehit olucak yada gazi dede gibi gazi olucaktı canıyla kanıyla savaşıcak filistinlilerde yusufu çok seviyor değer veriyorlardı ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı kolon komutan hiç boş durmuyor can almayada devam ediyor savaş çetinleşti yusuf ve yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı kılon komutan yonunda yaralandı yaralıyansa yusuftu yusuf kılona şöyle seslendi biz burdaken buyasını ele geçirmene engel olucağız kılon komutan kütü bir kahkaha attı şöyle haykırdı ben burasını almadan ölmem kılon komutan askerlerine emir verdi kadınları ve çocukları öldürün israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı analar çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı bu sefer filistin daha çok acı çekicek gibiydi kılon komutan yarall ama yine zalimliklerine devam ediyordu çok fena haldediler çocukkları yerlerde işkence ediyordular anaları çığlık atıyordu heryer kan kokuyor küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı sanki gökyüzüne bakıyormuş edasıla öyle masum masum bakışları artık sönmüştü yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır dağbeler almıştı çok acı çekmişti israil askerleri durmadan can alıyordu filistinde ilkez ezan okunmuştu ama kim okuduğunu kimsenin haberi yoktu herkez o kişiyi çok merak ediyorlardı çok mutlu olmuştular ezan okuyanı çok merak ediyorlardı öğrenmek çok istiyorlardı bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi kılon komutan buna hiç sevinmedi çok dahada sinirlenmişti yusuf buna çok sevindi kılon komutan deli oluyordu yunus ile yusuf kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler yunus yusufa söyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık yusuf olurmu öyle şey yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki yusuf yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar biz bilemeyiz yunus haklısın çok doğru kunuştun yusuf yunusa söyle der can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz zaman su gibi akıp gidiyordu filistinin sayısı çok azdı kimseden yardım gelmez çok yanlızdılar yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkıcak gibiydi yusufta öyledi ama sesini etmiyor güclü olmalıydı onlara güclü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katlıyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir yusuf yunusun anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu yunus yusufa çok seslendi düşman yaklaşmıştı yusuf hala kendine gelmemiş yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu yunus fark etti yusuf yunusu aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi yunus saçmalama senin sucun değil yusuf yunusu yere bıraktı gitti yunus bağırdı ama nafile duymadı bile yusuf koşarken yaralandı ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum içinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları filistine yardımcı olamadığı için içi içini yiriyordu düşmemek için kendisini çok zorluyordu birden aklına yunus gelmişti hemen koştu koştu ama israil askerleri yunusun etrafını sarmıştılar çok kütü hali vardı yunus yusufun geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama yusuf dinlemedi koşarak yunusun yanına geldi israil askerleri yusufu gördüler kahkaha attılar ve şöyle verdiler kan kardeşin elimizde yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı yunus hayır yusuf ölsekte beraber ölürüz yusufuda yunusun yanına bağladılar yunus yusufun yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı yunusta ondan farkı yoktu kılon komutan geldi yusufa ve yunusa şöyle bir elimin altına girdiniz yusuf kılon komutanın yüzüne tükürdü kılon komutan çok kızmıştı yusufa tekmelerle yarasına vurdu yusufun canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu yunusun hiç hali yoktu kılon komutan yunusa çok kötü işkençe ediyordu yusuf buna daha fazla dayanamadı ağızına geleni söylüyor sanki niyeti kılon komutanı delirtmekti kılon komutan yunusu bırakıp yusufa doğru gitti öyle eziyet ediyordu ki canlarını okuyordu yunus ile yusuf söyle hakırdılar biz hakkımız için ölürüz ülkemizi size teslim etmektense ölürüz anamız bacımız için canımız feda olsun diye hakırıyordular filistin yaşıcak biz şehit olsak bile senin hakından gelirler kılon komutan benim mi hakımdan gelicekler onlar önce kendilerini kurtasınlar yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve kılon komutana doğru yol aldı koşarak kılona bir tekme atarak yere yatırdı öyle bir yere yatırdı ki heryeri yara oldu askerler bile yusufla baş edemiyorlardı çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı hep acı çeksin diye yunusta yusufun haline üzülüyordu artık sonları gelmişti kılon komutan katlıyama devam ediyor askerlerine emir veriyor yunusu alıp yusufun gözleri önünde öldürücekti yusuf yunusun gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu yunus yusufa gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı yusufta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler yunusu getirdiler kollarını arkadan bağladılar sonra kocaman kaya aldılar yunusun kollarına vurmaya başladılar yunusun kollarını kopattılar yunus hiç sesini çıkartmadı bile çok acı çektiği halde kılon komutan yunusun başını vurdurucak yusufun gözleri önünde yusufuda yunusuda bir araya getirdiler yunusun başını vurduttu yunus şehit oldu yusufuda yunusun yanında vurdular yusuf elini yunusun eliyle bileştirdi kanları birbirine karıştı yusuf hala yaralıydı kılon komutan yusufa tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına yusufuda şehit etti filistin ağıt yakmaya başladı yunus ve yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar muhammet barağını aldı onların üstüne örttü kısa konuştu iki kan kardeş filistin için kanları ile canlarıla savaştılar iki deli dolu insandılar israile karşı durdular yılmadılar bıkmadılar acılara gös geldiler durmadan insanların yardımına koştular muhammet onların arkalarından şöyle seslendi benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alıcam o zalimi ben yok edicem sizin için filistin için muhammet ikisine söz verdi mezarlarının üstünde sonra kalktı koşarak kılon komutanın yanına yaklaştı gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu kılon komutan darbe almıştı sonra başını kesti kılon komutanın başını eline alıp mahlede gezdirdi işte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü ben öldürdüm ben öldürdüm diye hakırdı
artık kılon komutan yaşamıyor muhammet kılon komutanın başını yusufun ve yunusun mezarlarına götürdü işte benim iki yiğit abim sizin intikamınızı aldım filistinin biraz olsun yüzü güldü filistinliler muhammetle gurur duyuyordular bir taraftada kılon komutanın öldüğünü öğrendikleri zaman çok kütü olmuştu bu sefer flistini daha büyük acılar bekliyordu ama bu acılardan filistinlilerin haberi yoktu acılar bitti diyorlardı nereden biliceklerdi ki yeni bir zalimin geliceğinden heryer yanıyordu muhammet onların kutarıcısı olmuştu kokusuz cengaverdi öyle güclüydü ki kimse onun bileğini bükemiyordu filistin hala iki yiğitine ağlıyordu artık olar için muhammet vardı israilliler komutanlarının canını alanın kim olduğunu biliyordular onuda yusuf ve yunus gibi öldürmek istiyorlardı muhammet çok yanlızdı filistinliler onu hiç yanlız bırakmıyorlardı bir gün muhammet yürürken bir ses duydu söyle diyordu ses ah anam vah anam beni bırakıp neye gittin anacığım diye ağıtlar yakıyordu muhammet sesin geldiği yere yol almıştı yürüdü çok geçmeden sesin geldiği yere vardı bir delikanlı anasının başının ucunda ağlamaya devam ediyordu muhamet yanına yaklaştı ne yapıcağını bilemedi yanına oturdu başın sağ olsun arkadaş sağol muhammet adın ney delikanlı adım ebubekir ya sizin muhammet tanıştığıma memnun oldum ebubekir bende muhammet kalk gidelim burdan ebubekir ya anam muhammet biz gidelim birilerini yollarız anan için ebubekir peki olur gidelim dedi muhammet ebubekiri alıp yola çıktılar muhammet ebubekire sordu sen buralımısın ebubekir evet muhammet yanlızmısın ebubekir bir anam vardı onuda kaybettim birde kardeşim var adı emin muhammet çok iyi biliyormusun benim kimsem yok bir anam vardı artık oda yok ebubekir neyde muhammet bir an sesiz kaldı sonra şöyle cevap verdi ben anamı kaybedeli çok oluyor ebubekir çok üzüldüm onlar konuşarak yola devam ediyorlardı durmadan yol aldıkları için dertleşmek iyi gelirdi ebubekir gittiğimiz yer çok uzunmu muhammet evet çok ebubekir ben eve gitsem muhammet yok dedi artık beraberiz kardeşinide alırız emini artık yanlız değilsiniz ebubekir emin engelli abi ben ona bakıyorum muhammet tamam onuda alırız neşe hemşire bakar kardeşine neden engelli oldu ebubekir mayına baştı ve bir bacağını kaybetti israililerin döşedikleri mayınlara başınca çok kötü oldu hiç konuşmaz hale gelmişti konuşmuyor ve dışarıya çıkmıyordu muhammet söyle cevap verdi gel size gidelim önce ebubekir olur muhammet evin uzakmı ebubekir yoo yakın tam şurda muhammet iyi o zaman çok geçmeden ebubekirin evine geldiler içeriden bir ses geldi abi senmi eldin annemi buldunmu ebubekir bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi muhammede baktı muhammet şöyle celap verdi bana bırak ben uygun bir dille anlatırım beraber içeiye girdiler emin hoşgeldiniz muhamet sağol canım abi anamızı getirmedinmi ebubekir gözyaşlarını tutamadı emin kötü bir şey olmuştu ama ne olduğunu abisi anlatıcaktı emin abisinin gözlerinin içine baktı ebubekir gözlerini kaçırıyor emin abi neden gözlerini benden kaçırıyorsun bana bak abi ne olur cevap ver artık fenalaştı muhammet hemen sakinleştirmeye başladı emin muhammede şöyle cevap verdi gözlerine derinden baktı öyle baktı ki muhammetin içi acıdı ebubekire baktı gözlerile ile anlat işareti yaptı ebubekir emin diye söze başladı anamız artık yok yaşamıyor emin bu söz karşısında dilini yutmuştu sanki ebubekir kardeşinin yanına oturdu şöyle cevap verdi bak kardeşim anamız öldü ve onun canını alanlar ise yaşıyor biz ise onların yaşamalarına izin vermiceğiz savaşıcağız israillilere karşı muhammet abin haklı benim anamıda aldılar benim elimden emin şok olmuştu konşamıyordu muhammet hadi kalkın gidiyoruz ebubekir emine yardımcı oldu kalktılar abi nere gidiyoruz ebubekir muhammet abin dedi ki gel bizim oraya bizimle kalın dedi bende kabul ettim hem bizim ev çok kötü yerde bizim için daha iyi olur emin peki abi sen nasıl istersen o olur muhammet ikisinide aldı yola çıktılar yol çok uzundu git git bitmezdi emin yorulmuştu biraz oturdular konuştular yine yola devam ettiler ebubekir muhammet abi sen kaç yaşındasın muhammet ben 25 yaşındayım ya sen ebubekir ben 21 kardeşimde 18 zaman çok geçmeden çadıra geldiler neşe hemşire emine baktı dedi ki bacağınız iyi yakında gezebilirsiniz
emin bu söz karşısında çok sevindi muhammet ve ebubekir de çok sevindiler zaman su gibi akıp gidiyordu emin yürümeye başladı savaş başladı karlos gelmişti kılonun yerine gelmişti onun yerine geçmek istiyordu hep kılon onun yerine geçtiği için için ona düşmanlık besliyordu önceleri karlos ordunun başına geçicekti ama kılon geçmişti o yüzden karlos kılon komutana kinliydi bu sefer karlos geçmiştiartık filistin yine ağlıyor yine savaş başladı muhammet ve ebubekir çok iyi arkadaş olmuştu muhammet yusufu ve yunusu çok özlüyordu yusuf onu çok sevmişt muhammet ve ebubekir eminin yanına gitti birlikte yolda yürürken yolda yaşlı kadın oturmuş ağlıyor yanında torunu vardı muhammet ve ebubekir yaşlı nenenin yanına yaklaştı muhammet şöyle dedi neneciğim neden ağlıyorsun adın ne nene evladım adım sultan ebubekir niye gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ben ağlamayımda kimler ağlasın evladım ebubekir yine sorar neden ağlıyorsun sultan nene torunum ölüyor yaralı osmanım gidiyor elden muhammet öyle olurmu neneciğim sultan nene ah yavrum sen yusuf ve yunusu biliyormusun muhammet çok şaşırdı evet biliyorumda sen nerden biliyorsun sultan nene bilmemi evladım onlar bana çok yardım ettiler ama kimse bilmezdi bana yardım ettiklrini her gece bana gelirlerdi yusuf ve yunus beni hiç yanlız bırakmazdılar yanıma otururlardı sabaha kadar ve sohbet ederdik bana hayat hikayelerini anlatırlardı ben ise onları can kulağı ile dinlerdim bazende ağlardım onların yaşadıkları acılar için muhammet ah neneciğim senonları benden daha önce tanımışın ne kadar şanşlısın sultan nene evet evladım ebubekir hadi neneciğim evine götürelim seni sultan nene evimiz artık yok muhammet evine ne oldu sultan nene yaktılar torunumuda vurdular osmanım çok ağır yaralı ebubekir o zaman bizimle geliyorsunuz osman çokağır yaralı burda kalamasınız sultan nene karlos komutan bizi rahat bırakmaz muhammet hiç bir şey olmaz kılon komutan öldü oda birgün gider sultan nene şöyle dedi kılon komutanı bir yiğit öldürmüş ama kim öldürdüğünü bilen yok varsa bile kimse konuşmazmış o delikanlıyı ele vermek istemiyorlar diye cevap verdi muhammet bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi sultan nene diye seslendi sultan nene efendim evladım muhammet o delikanlıyı merak ediyormusun sultan nene elbette çok merak ediyorum onu görsem ellerini öpücem muhammet neden peki sultan nene o delikanlı o zalimden bizi kurtardı biraz olsada rahatladık muhammet o benim diye cevap verdi sultan nene senmi ah evladım sana kurban olarım ben diye muhammede yaklaştı onun iki elini öptü muhammet olurmu öyle neneciğim ebubekir helal olsun sana kardeşim seni çok seviyorlar muhammet bende onları seviyorum ebubekir hadi gidelim burdan muhammet evet gidelim ebubekir osmanı yerden kaldırdı muhamet ve eminde sultan neneyi kaldırdılar yavaşça yola çıktılar osman çok zor yürüyordu muhammet ve ebubekir yardımcı oluyorlardı emin ise sultan neneyle ilgileniyordu yol çok uzundu git git bitmek bilmiyordu muhamet ve osman arkadaş oldular ve konuşa konuşa yola devam ediyorlardı ebubekir muhammede şöyle cevap verdi karlos diye biri gelmiş önceleri kılonun yerine gelicekmiş ama kılon geçmiş kılon ölünce karlos gelmiş muhammet oda birgün ölür ebubekir ne o onudamı sen öldürücen muhammet gerekirse evet onuda ben öldürücem ben öldüremesem birgün biri çıkar canlarını alır bizim yerimize onları yaşatmazlar ebubekir evet ama filistin yok olmaya devam ediyor buna artık dur demek lazım muhammet bu katlıyam bitmez ben bu katlıyamları görünce canımdan can gidiyor ne yapabiliriz ki ebubekir haklısınaz abi ama bir şeyleryapmak gerekiyor pakistanda yok etmeye çalışıyorlar be abi biz ne yapsak boşa gidiyor muhammet öyle deme yanlış düşünüyorsun birgün filistinin acıları dinecek umutları var osman lafa karıştı muhammet abi doğru söylüyor diye söze başladı filistinin hali çok zor evet ama insanlarda bir şey
yapmalıydı başka şehirden yardım gelmesi biz ne kadar dayanabiliriz ki muhammet haklısın osman öyle ama yinede biz olmasak yanlız kalırlar ebubekir onları dinlerdi emin ise çok yorgundu adeta acı çekiyordu aklına anası gelmişti gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü emin öyle duygusaldı kikimse onu üzücek bir şey yapamazlardı gözleri o kadar masumdu ki vede çok derin düşünüyordu filistinin hali çok zor eskiden ve bugüne kadar süren savaşlar artık sona ermesini diliyor sultan nene hep ağlardı durmaksızım muhammet yanına yaklaştı kısık bir sesle neneciğim neden gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ah evladım bir anlatabilsem muhammet anlat neneciğim anlat sen dinlerim senin derdin benim derdim sayılır sultan nene şöyle cevap verir filistin ağlıyor ben nasıl ağlamayım muhammet ah sultanım senin gözyaşların benim yüreğimi yakar senin üzülmene hiç dayanamam sultan nene yine şöyle cevap verdi bak evladım ben bu gözyaşlarımı allah için akıtıyorum ve filistinliler içindi bu gözyaşlar onlar acı çekerken ben nasıl gülebilirim ki sen olsan gülebilirmiydin muhammet elbette gülemem nasıl gülebiliyim ki sultan nene çok içli ağlıyordu osman nenesini böyle ağladığını görünce yüreği çok yanıyordu ne yapacağını bilemiyordu nasıl yapsa ne söylese de neneciğini güldürse buralardan gitmeyi bile aklına getirmişti ama bir sorun vardı nenesi asla buralardan ayrılmak istemezdi tek başına kalsa bile israil askerlerine baş kaldırıydı osman bunları düşünürken birden muhamedin sesiyle irkildi osman nerelere daldın öyle osman kendine zor gelmişti kısık bir sesle hiç diye cevap verdi muhammet nasıl hiç çok derin dalmıştın o kadar seslendim sana ama duymadın osman yine önemli bir şey değil abi öylece dalmışım işte sen bana bakma ben arada dalarım muhammet derdin varsa anlat osman yok derdim ama vaardı osmanın derdi çok büyüktü kimse bilmezdi içindeki derdin ne olduğunu anlatmak çok zordu muhammet var var anlat derdin neyse anlat ki çare bulalım osman benim az bir zamanım kaldı abi muhammet nasıl olur ya öyle şey osman olur abi olur ben yaralandığım zaman kalbim zarar görmüş o zamandan beri kan kusuyorum ağzımdan kan geliyor nenemde bilmiyor lütfen abi ona bir şey söylemesen çok sevinirim muhammet ama neden onun hakkı öğrenmek ister elbet osman yoooo abi sakın ha ben ona kıyamam o şimdi çok üzülür gece gündüz benim için ağlar durur sakın onu ağlatmayalım zaten çok ağlıyor bir de benim için üzülmesin ya boşver emin geldi muhammede şöyle dedi ebubekir abim sizi çağıyor muhammet peki sen git geliyorum sultan nene nerde ona göz kulak olun emin peki abi bir şeymi var muhammet yok bir şey sen dediğimi yap yeter yaralılar nasıl oldu emin bir kaçını kaybettik muhammet ailelerine teslim edilsin emin elbette abi öyle yapılıyor ama filistin yine ağlıyor osman lafa karıştı daha çok ağlar filistinliler muhammet osmanın verdiği cevapa çok şaşırdı osman zamanla çok değişmişti nedenide belliydi ama yinede öyle davranmamalıydı muhammet osmana şöyle cevap verir ne söylüyorsun sen osman nemi söylüyorum doğruları herkes çığlık çığlığa ağlıyor görmüyor kimse bizden başka bizim elimizden bir şey gelmiyor işte anların osmanı böyle gören muhammet birşey söyleyemedi osman yerinden hızla kalkıp kitti osman çok ama çok değişti duyguları düşünçeleri bu hastalık onu bu hale getirdi osman çok daha faklı şeyler düşünüyordu muhammet çok korkuyordu inşalah düşündüğü şeyi yapmazdı kim bilir bu hastalıktan kurtulmak için vede filistin için yapabilirdi ney düşünüyordu aklında ne vardı karlosumu öldücek düşündüğü başka bir şeydi emin muhammede şöyle cevap verir osman abi bir şey düşünüyor hemde çok şeyler muhammet fakındayım emin çok faklı davranıyor emin nasıl faklı muhammet bende tam anlayamadım ama sanki bizden biri değilmiş gibi bizden kacıyor artık emin sen bir şey biliyorsun demi abi muhammet emine evet biliyorum ama kaşka şeyi emin nedir başka yey muhammet ebubekirin yanına gidelim anlatırım ama kimse duymaması lazım osmana söz verdim emin peki ama nedir ki bu kadar sır olan şey çok merak ettim muhammet eminin yüzüne bakarak şöyle cevap verdi bak emin sakın ha sen ol hiç bir şeyi çok merak etme emin özür abi beni yanlış anladın sen ben osman abinin bize neden böyle davranıyor onu merak ettim sadece muhammet haklısın sende anlam veremedin demi emin evet abi anlamış değilim muhamet hadi ebubekiri bekletmiyelim emin ile muhammet kalkıp yola çıktılar çok geçmeden ebubekirin yanına vardılar muhammet sultan nenenin yanında konuşmadı ebubekiri kenara çekti oturup konuştular muhammet ben seninle bir şey konuşucam ebubekir buyur abi konuşucağım konu osmanla ilgili ebubekir ney o osmanla ilgili konu muhammet osman çok hasta ölüyor ebubekir dilini yutacak gibi oldu çok şaşırdı ne söyliceğini bilemedi peki nasıl oldu muhammet osman yaralandığı zaman kalbi hasar almış kalbide kan toplanmış vede bütün bedenine sarmış yani kankanseri olmuş bana dedi ki neneme şöyleme birde benim için üzülmesin dedi aklında bir şey var ama ben anlamadım ve çok korkuyorum onun için ne olur benden duymuş olma ama osman bilmesin benim şöylediğimi
ebubekir inanamadı osmanın şehit olduğuna osmanın saclarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu birlikte acı tatlı günleri olmuştu artık yoktu osman ebubekir çok derin ağlıyordu osmanın başını yere bıraktı bayrağı aldı osmanın üstünü örttü ve kalktı kendini ayakta zor tutuyordu düşücek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi ebubekir çok kızgındı kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar israilli asker yere yat diye söyleniyordu ellinde tüfekle ebubekiri zorluyordu yere yatması için ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı israilli asker tüfeği ile ebubekirin sıtına vuruyordu ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekmele yere serdi yetmedi yumurukları ile vurmaya başladı çok daha fazla hızlandı öldürücesine dövdü çok sinirlenmişti israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu vurdu israil askerini öldürdü ebubekirin heryerine kan bulaşmıştı ebubekir osmanın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan taki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu koştu gücü azalmaya başlamıştı bacaklarını hissetmiyor vede gözden ıraktan kaybolmak istiyordu osmanın kanlı yüzünü hatırlınca kendisinden geçiyor başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı buralardan gitmek istiyordu savaş siddetle devam ediyordu enes komutanla muhammet savaşın ortasında kalmıştılar ebubekir de ortlardan kaybulmuştu filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu muhammet enes komutana biz sıkıştık burda enes komutan muhammede şöyle cevap verir kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı muhammet haklısın komutanım siz filistinli değilsiniz nasıl geldiniz ne sebeb oldu da bura gelip yerleştiniz enes komutan filistin hikayesi muhammet hikayemi enes komutan evet hikaye muhammet çok şaşırdı yine dedi hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım enes komutan çok uzun bir hikaye gercek hikaye bu benim hayatımın hikayesiydi muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana filistinin hikayesini anlatırdı filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı muhammet ee ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle enes komutan gülümserek susta anlatayım daha başındayız muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum siz anlatın enes komutan kaldığı yerden devam etti filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedemde filistinlimiş değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede derlermiş bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş ben daha önceleri öğrendim dedem onlara hergün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormüş bir defasında değirmeni vardı buğday öğütürdü onlara muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiri indirdi muhammet çok korkmuştu sesi titiriyordu çok korktum size birşey olucak diye enes komutan korkucak birşey yok biz kaldığımız yarden devam edelim muhamet olur komutanım enes komutan dedem buğdayları un haline gedirir vede gizli gizli filistinlilere dağtardı muhammet neden gizli yapardı enes komutan israil askerleri görmesinler diye görseler dedemi zindana atalardı otuz yıl böyle devam etmiş muhammet var be helal olsun diye lafa karıştı enes komutan muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı muhammet enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu enes komutan biliyormusun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim kendi hikayesini anlatığını muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız enes komutan evet fakında olmadan dedeme hayran olmuşum zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler yerinide yıkıp dedemide esir almışlardı zindana atmıtılar filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar muhammet sonra ne oldu enes komutan ona işkençe ettiler kollarını kopatmışlardı çok zor günler geçirmiş böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış adıda enesmiş benim ismim oradan geliyor muhammet deden şimdi enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım filistin hikayesini anlatığı zaman sonra ben okula gittim ailem istanbulla taşınmışlardı dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi burda kaç bin çocuk ölmuş muhammet siz istanbulda okudunuz demi enes komutan evet okudum kaç okul değiştirdim çok zor zamanlar geçirdim askere gittim askeliği okudum komutanlık yaptım dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm ben küçüklüğümden beri istanbulda yaşadım muhammet ve enes komutan konuşurken enea komutan muhammedin arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı muhammedi korudu askeri vurunca muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğnu anladı enes komutan muhammede bakarak şöyle cevap verdi çok dikkat etmelisin muhammet peki komutanım siz nasıl filistine gelmeği aklınıza geldi yani nedeni neydi bir hikayemi yoksa filistinin yaşadıklarındanmı etkilendiniz o yüzden enes komutan söyle cevap verdi yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı filistinin yaşadıkları ben o günden beri kafama sokmuştum filistine gelicektim büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim yine kaldım orda çalıştım komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım muhammet sonra ne oldu enes komutan şöyle cevap verdi biraz ara verelim osmanı burda bırakamayız cenazesini kldırmamız lazım muhammet ebubekir yanında vardı enes komutan ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş heryeri arattım kimse bulamamış savaş hala devam etmekteydi adeta toz dumana karışmıştı durmaksızım çoluk çocuk ellerindeki sapantları ile tanklara saldırıyorlardı bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu israil askerleride çocukları tutup işkençe ediyorlardı muhammet ve enes komutan savaşın ortasına girdiler öyle şiddetlidiki göz gözü görmüyordu anaların gözyaşları durmak bilmiyordu karlos komutan filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor enes muhammede seslendi eminin olduğu yeri bulmamız lazım muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum beni koruyun enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi muhammet peki komutanım diye karşılık verdi eminin yanına yavaşca yaklaştı emin hiç iyi görünmüyordü yanındakilerden biri vefat etmişti muhammet ve eminin yanındaki emini kaldırıp çıkardılar emin ayakta bile duramıyordu eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden muhammet muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz biz ülkemizi kurumakla görevlendiridik filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız onlarda bizim kardeşimizdi muhammet eminin yanındaki kişiye adın ne diye sorar buralımısın kişiden bir mühdet ses çıkmadı biraz geçtikten sonra adım hasan basri diye cevap verdi ben buralı değilim çanakkaleliyim muhammet çok şaşkındı burada ne işin var hasan basri ben bura birini bulmak için geldim muhammet kim o adını biliyormusun hasan basri yutkundu bir an durakladı adımı yoo hayır bilmiyorum muhammet o zaman nasıl bulucan aradığın kişiyi hasan basri buralı değil bura gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış muhamet o an anlamıştı biraz durakladı suskundu konuşamadı rengi gitmişti hasan basri yoksa siz biliyormusunuz muhammet dedenizin adı neydi hasan basri benim dedeme gazi diyorlarmış muhammet ha anladım sen yusuf abiden bas ediyorsun hasan basri evet muhammet şöyle cevap verdi yusuf bura geldiğinde yanlızdı senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında yusuf abi onun yanındamış dertleşmişler birbirilerile çok hastamış zaten vefat etmiş saatlerce başında beklemiş yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş bura öyle gelmiş hasan basri kimdi o kişi adı neymiş muhamet hamet mehmleketine yoladı yusuf abide görevine dündü hasan basri şöyle cevap verir benim babam dedeme bakmazdı muhammet hasan basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı emin çok ağırlaşmıştı muhammet emini sırtına aldı öyle yola devam ettiler enes komutan çok görmüş biridi hiç korkmazdı kimseden hepte öyle olmalıydı bu insanların komutanıydı onlara doğru yolu bulmasını istiyordu ama çok zordu bazıları israilin tarafına geçiyordu yollarını şaşırıyorlardı eneste buna çok kızıyordu bir çare bulması lazım ama nasıl olucak bilmiyordu muhammet geldi emini yatırdılar hasan basri çok yorgundu muhammet artık dayanamıyordu karlosuda öldürmek istiyordu onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerşmiz şehit oldu enes komutan çok üzülmüştü adeta yıkılmıştı eminde kütüleşti yine emin abim neyde muhammet suskundu konuşamadı ne söylicekti ki ebu bekiri bulamadılar filistinliler şehitlerine ağlıyor hasan basri ve muhammet konuşuyordu filistin adeta ağlıyordu muhammet hasan basriye şöyle der biz filistini vermiceğiz hasan basri nasıl olucak o muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşıcağız şehitlerimiz bizim için kanlarıla
canlarıyla savaştılar hasan basri evet ama bizim devletimiz çecubeli askerlerimizi secmiyor hepside çok genç askerler bu nasıl ana yasa bu türkkiyede hep savaş çıkıyor vede çıkıçakta 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindi böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar işte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildimi hasan basri şöyle devam eder bizim ülkemizin hertarafında savaş var bu savaş bitmez ki bu türkiye yok olana kadar devam eder ha israil ha ırak fark etmez abi israil filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nere kadar dayanabilirler ki muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi hasan basri yahu zaten bizim bizim insanlarmız birbirlerine kıyıyor birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin muhammet şöyle karşılık verdi israil filistine savaş açmış yıllar önce bugüne kadar sürmüş halada sürmekteydi bitmicekti bile hasan basri kim bilir belkide biterdi muhammet şöyle cevap cerdi ne o senmi burasını kutarıcan hasan basri gülerek neden olmasın ölene kadar savaşırım muhammet var be helal sana ama çok dikkat etmen lazım hasan basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın hasan basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık burda olurmuyduk muhammet sen burdamısın hasan basri evet kalıyorum muhammet neden peki hasan basri ben bu insanları görünce gitmekten vaz geçtim muhammet çok sevindim senin adına burda burda kalman ve burdaki insanlara yardımcı olmana çok sevindim onlar konuşurken enes komutan gelir şöyle der siz burda ne arıyorıyorsunuz bizim şehitlerimiz var onları ailelerine teşlim edilmesi lazım muhammet tamam komutanım hemen gidiyoruz emini ne yapıcağız enes komutan bilmiyorum burda kalsın şimdilik neşe hemşire olsaydı iyi olurdu allah bize yardım eder muhammet hasan basri komutana şöyle cevap verir bu insanlar hep aç nasıl savaşınlar hemde hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var enes komutan şöyle cevap verir allahımız var hasan basri kalktı gitti muhammet komutanım hikayedeki yerimizde başlıyalımı anlatırmısınız enes komutan şimdimi savaşın ortasındayken muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki enes komutan olurmu öyle şey zamanımız boşa gider ebubekirida bulamadık muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın ebubekir kim bilir nerde aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir enes komutan bir an bulmamız lazım ebubekiri muhammet neden enes komutan şöyle der emin şehit olmakta abisini sayıklıyor zamanı çok az muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım ebubekir kim bilir nerde osmanın şehit olmasına çok üzülmüştü deli divane gibiydi enes komutan şöyle karşılık verdi herkes şehit verirse kendini kaybetse ne olurdu bu insanların hali muhammet öyle ama bizim elimizden birşey gelmiyor onlar konuşurken hasan basri gelir komutanım dine şehit verdik bağırmaya başladı enes komutan enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım ebubekiri bulduk ama çok kütü vaziyette bulduk kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım enes komutan getirin bura nerde şimdi şehit arkadaşlarımızın yanında oturmuş öylece enes komutan durmadan yürüyordu karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı ilkez ezan okudu filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu yıllar önce yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkez okunuyormuş gibi geliyordu herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı herkes o tarafa koşmaya başladı muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan emindi o yorgun haliyle ezan okuyordu muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu emin çok acı çekiyordu acıısı dinmek bilmiyordu muhammet eminin haline çok üzülmüştü ebubekir de hiç kendine gelemedi şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu osmanın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu enes komutan ebubekir için üzülüyor vede nasıl kendine getircek hiç bilmiyordu muhammet hala eminin yanındaydı emin farkında değildi o tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu daha fazla dayanımıyordu emininde az vakti kalmıştı muhammet emini uzaktan izliyordu emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki eminin sesi dillerde dolaşıyordu herkes hayran kalmıştı muhammet eminin yanına koştu ve yerden kaldırdı eminin gözleri kapalıydı muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammedi görünce çok sevindi gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür alamaya başladı ve şöyle cevap verir muhammet abi ben şehit oluyorum birkez abimi görseydim çok özledim muhammet çok üzülüyordu eminin bu haline nasıl söylicekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu abisini bu halde görse ama söyleesi lazımdı muhammet kendisini topladı ve emine söylemeye karar verdi şözü nerden başlıcağını bilmiyordu bir yolunu aradı emin yine sordu muhammede abi ebubekir abim bulundumu muhammet evet ama emin aması ne oldu abime yoksa öldümü muhammet yoo hayır emin ee başka ne olur ki birşey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen muhammet peki tamam abin osmanın şehit oluşundan beri kayıptı emin osman abidemi şehit oldu muhammet evet abinide zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi emin nasıl şimdi beni tanımazmı muhammet hayır tanımaz emin olsun abi lütfen getir görim muhammet peki sen burda bekle ben gidim getirim abini emin oldu ama çabuk gelin muhammet olur emin az vaktim kaldı sonkez abimi görim muhammet abin enes komutanın yanında emin tamam çabuk git getir onu muhammet emini düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü çok geçmeden vardı enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır ne oldu muhammet emin abisini görmek istiyor acil enes komutan neden muhammet emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok enes komutan neyi var yaralımı muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda emin okuyormuş ben onu dinliyordum ezanı son ha bittirdi enes komutan filistinde ilkez ezan okundu muhammet ikikez enes komutan ilk okuyan kimdi muhammet yusuf abi okumuştu sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu eminin seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum eminin sesini durunca merak ettim gittiğimde eminin okuduğunu görünce çok şaşırdım emin zor ha ayakta duruyordu düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz ebubekiride alın tüm askerler toplandı ebubekiride aldılar yola çıktılar çok zaman geçti ama artık çok geçti çünkü emin şehit olmuştu askerler yaklaşınca anlamıştılar eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi muhammet emine doğru yürüdü ellerini eminin gözlerine götürdü acık olan gözlerini kapadı otururken şehit olmuş enes komutan geç kaldık muhammet evet öyle oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görücekti enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok muhammet biz geç geldik siz anaçok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik enes komutan elimizden birşey gelmedi muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa enes komutan görseydi ne fark ederdi ki ebubekir emini tanımazdı bile muhammet emin biliyordu enes komutan biliyormuydu muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu enes komutan emin ne dedi muhammet hiç sonkez görmek istediğini söyledi bir daha göremiceğini ölmeden son defa göricem umutula bekliyordu abisini ve ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu bir israil askeri ebubekire nişan almıştı tam anlından vurdu ebubekir de şehit oldu muhammet ve enes komutan ebubekirin yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsunler ebubekir yerde yatıyordu enes komutan hemen koştu ebubekir şehit olmuştu muhammet çok üzgündü emini görmeden koklamadan eminde abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar hasan basri olanlara çok üzüüyordu filistin durmadan şehit veriyordu israilliler ise filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşmıcaklar karlos komutan muhammedi istiyordu başını ucurmak için can atıyordu filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu çok acıları vardı filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı ailelerini kaybediyorlardı duyguları allak bullak oluyordu ana karnında yok ediliyor muhammet kendidisinden geçti nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu karlos komutan hasan basriyi izletiyordu onuda ortalıktan kaldırıcaktı muhammedi de enes komutan oturmuş elinde bir bir fotoraf var ona bakarak derin derin düşünmekteydi muhammet enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim enes komutan hiç sesini çıkatmadı muhammet komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoraftaki enes komutan hiç bir tanıdık muhammet bir daha açmadı konuyu enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti muhammette oracıkta yanlız kaldı savaş daha da şiddetlendi bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu karlos hasan basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne hasan basri vardı nede muhammet vardı ikiside şehit olmuştu karlos muhammedin başını ucurmuştu hasan basriyide kollarını kopatmış vede başını ucurmuştu ikisinide o şekilde şehit etmişti enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü kendinden geçmişti hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu karlos enesin haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu birgün iki komutan bir araya geldi birbirlerine girdiler karlos komutan enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı enes komutanıda öldürücekti hayince yok etmeyi pılanıyordu enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda enes komutana yaklaştılar tuzağs düşürüceklerdi karlos komutan harince gülüyor enes komutan çok sakindi karlosun gözlerine derin derin baktın ve şöyle cevap verdi gül gül bir daha gülemicen birgün bu savaşta sona erecek karlos nasıl olucak o senmi yapıcan enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir karlos gelsinler onlar daha süt çocukları karlos enes komutanı oralıyordu askerler enes komutanı esir almaları için enes komutan şöyle cevap verir onlar çocuk evet yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı enes komutanı esir aldı pek çok askerler vardı etrafında karlos komutan şimdi ne yapıcan bakalım enes komutan işte senin gibiler böyle yapar karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış enes komutan nemi yapar silahsız bir insanı esir alıyor işkence yapıyorsunuz korkuyorsunuz karlos komutan çileden çıkmıştı enes komutanı baladı ayaklarından ve kollarından askerler vuruyor enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu susmuyor acısını içine gömüyordu 4 yıl daha geçti enes komutanın hiç hali kalmamış nerdese son nefesini verecekti karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki enes komutan tık bile demiyor bu susgunluğu karlosu deli ediyordu bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkat diye haykırıyordu enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşim be karlos komutan sen fazla dayanamazsın enes komutan ölene kadar karlos komutan iyi o zaman ölürsün askerlere gözleri ile işaret etti enes komutanı öldürmelerini emir verildi karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu enes komutan ne duruyorsun korkak karlos komutan bu cevaba bir hali kızmıştı enes komutanın iki kolunu kesti enes komutan yine acısını içine gömüyordu hiç hali yoktu rengi solmustu karlos komutanın tahamul edemiyordu bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki bu sefer bir bacağını kesti yine bir ses yoktu karlos komutan bu sefer çileden çıktı öteki bacağınıda kesti bir daha ses çıkmayınca enes komutana şöyle dedi konuşmasan yara almayan yerin kalmıcak enes komutan şöyle cevap verir olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim deil yani kollarımıda aldınız bacaklarımıda aldınız alın bakalım nere kadar alıcaksınız karlos filistini alana kadar enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın beni öldürsen bile yine alamazsın biri çıkar senin canını alır karlos çıksında görelim enes komutan sen ne kadar pişkinsin karlos öyleyimdir enes komutan karlosun yüzüne tükürdü karlos çok feci sinirlendi enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu can atıyordu öldürmek için eline baltayı aldı ve enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti enes komutan şehit olmuştu filistinliler tekrar israillilein ellerine düşmüştüler karlos komutan insanlara eziyet çektimeye devam ediyordu enes komutanlarıda yoktu artık 3 gün geçmişti filistinliler enes komutannlarının cenazesini kadırmak için hazırlanmışlardı tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıcağım bu lafın üzerine herkez dilini yutmuştu kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı genç ben enes komutanın oğlu oluyorum filistin halkı çok şaşırmıştı enes komutanın oğlu varmış aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu enes komutanın cenazesini kadırmak için hazırlanmıştı herkez filistinliler merzalığa doğru yolla çıkmıştılardı enes komutanın oğlu filistinlilerden biri gençe sorar adın ney genç adım ömer babamı ben taşıcağım milet tamam dediler hep beraberce taşıdılar ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı baba diye söze başladı seni çok özlemişim sen beni özlemedinmi biliyorum çok özledin ben seninle hiç oyun oynamadım sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım çocukken sana yazdığım bir mektup vardı hep ağlarak onu okurdum bu mektupu getirdim bu sefer de sana okuyacam canım babacığım beni dinlermisin biliyoum dinliyorsun ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı OĞLDAN BABAYA MEKTUP canım babam bu mektupu sana yazıyorum sen gittiğin gün ben seni çok aradım sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyormusun bende senin gibi büyüdüm hep filistin çocukları gibi babasız büyüdüm on yıl böyle geçti bende bu mektupu yazdım her gece yatağıma yatığımda bu mektupu okurdum ağlardım beni unuttun zanettim beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum kendime bir söz verdim ben seni bulucaktım bu mektupu hergün paca paca yazdım büyüyene kadar on yıl daha geçti 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm gece gündüz ve buldum ama bulduğum günü yine kaybettim bu sefer tamamen kaybettim seni çok özledim babacığım senin yerini ben alıcam babacığım enes komuanın oğlu gelicek görecekler babacığım şimdi sana veda ediyorum oğlun ömer
SON
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)











