31 Aralık 2009 Perşembe

DERİN DERİN şiir

bugün ben öyle derin derin düşündüm ki gözlerimi kapatığım zaman karanlığa büyünüyordu etrafım siyah perde inmiş gibiydi ışığımı arıyordum ama bulamıyordum bir güvecin gibi cıpınıyor vede bir ışık aramaya çalışıyordum bu bir engeli kızın korkularıdı bir gece şimşek çapardı birden ilkildim çok korkuyordum kendimden bir parcam yoktu ama şimşek çaptığı zaman anlardım engellim baçaklarımdı bulutların üzerindemişim gibi hisseterdim ama o şimşek beni daraltıyordu ki nefes alamazdım sanki gözyaşlarım yanaklarıma kadar süzülürdü yağmur damlaları gibiydi

20010 YILI şiir

sevgili insanlarımız bu yılda da kanlar tüküimesin tirafik kazalarına da çok dikat edelim lüten silah patlatmayalım gençlerimz ölmesin silahları patlatıyorsnuz yanlışlıkla da gençlerimize geliyor lütfen dikat edelim bu yılda barşlık kardeşlik diliyorum sizden hakımıza ve de miletimize harılı olur inşalah ben artık kanlar akmasın istiyorum cinayetler sona ersin istiyorum bu yıl çok güzel gelmesini vede çok güzel geçmesini dilerim sizden hakımızdan miletimizden savaşlar bitsin sona ersin gözyaşları sona ersin miletimizdeki tatışmaları da bitsin kalp kırmyalım cinayetler olmasın şehit annaların da gözyaşları dinsin didrelim biz adımcı olalım gelin hep beraber kanlara ve savaşlara dur diyelim silahlara veda edelim silah patlatmak yerine güllerle sevgile sargıla kardeşce yaklaşalım hakımıza miletimize sesleniyrun durun sesimi

28 Aralık 2009 Pazartesi

merhaba deneme

19 Aralık 2009 Cumartesi

SALİHANIN KİTABI

filistin ağlıyor filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındadı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu
filistin çocuğu
küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne
anladım ki hayatt boşmuş yokki bu detlere
bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün
bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman
varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul
açtım ellerimi sana islah et bu israli
musallat olsun büyük bir bela israil devletinin
başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar
insana insan olmazsınız siz asla havale
ettik sizleri allaha hani nerede kaldı
müslümanlık el uzatan olmadı onlara
çok yazık artık son bulsun bu işkence
7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye
kalem yerine silah var ellerinde
allahım sen zalime boyun eğdirme
istediğimiz huzurlu bir hayat
değil mi sen söyle filistinde
o kadar insan ölüyor yetiş ya
muhammed katlettiler acımadan
uyan adem oğlu kardeşerimiz
ölüyor aç gözlerini filistinde
ocaklar sönüyor hayatı zindan
ettiler kardeşlerimize nedir
bunun sebebi kardeşlik varken
savaş ne diye çocuğu gençi
yaşlısı neden ölüyor sebesizce
allahım sen bir yardım eyle
ağlayan gözler haykıran diller
gözlerim sizin için yaşlar döker
beddua ile dilimdesiniz siz
israilliler yeter bu vahşet yeter
bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm
analar ağlar ölen çocuklar için
size tek bir sözüm hepsiniz zulüm
içinde ölün yazık sizin gibi
insanlara havale ettik sizleri allaha
YUNUS EMRE
yusuf şiiri bitirdiği zaman
filistinliler yusufu can
kulağıla dinliyordular
akıllarına şehit olan
genç gelmişti o gençin
çektiği acıları düşündüler
yusufunda o genç gibi
acı çekmesin diye dua
ediyorlardı ebuzeri yusufa
anlatıkları zaman melisanın
gözleri parlıyordu bir
yandanda gözyaşları ile dinliyordu

17 Aralık 2009 Perşembe

AZRAİL ALICAK CANIMI şiir

biliyorum ki birgün canım çıkıcak azrail alıcak canımı hiç kokmuyorum ben insan kokarmı rabbine giderse ah insanlar siz de kokmayın artık ölümden ey insanlar durun artık işkençeye veda edin sevgiye koşun kalpleri kırmayın artık rabbinize koşun ona yönelin onun isteğini yerine getirin ki oda size versin dilediklerinizi bu hayat güzel değilse biz onu güzeleştirelim sevgiyle saygıla gülümsyek neyşele nasıl olursa olsun arkadaşlıkla barışık olalım

BİR YOLCU şiir

bugün bir insan gördüm yolun kenarında oturmuş kendisini ısıtmaya çalışıyordu hava kaylıdı çok soğuktu ben o insana baktığım zaman içim çok acıyordu ah hayat sen bu kadarsın işte dedim kendi kendime divane gibi dolaşıyor o insan aç susuz çüplükte ekmek arar olmuştu insan ne yapaçaklarını şaşırmıştı bu insanlar bu hayattan bezmişti o insan her gece sokaklarda yata kalka çökmuştü hali perişandı ne yapaçağını şaşırıyordu hali kalmamış perişandı

11 Aralık 2009 Cuma

FİLİSTİN AĞLIYOR SALİHANIN KİTAPI

filistin ağlıyor filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir anna ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusu f filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiçbirşey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel bvgcfxki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evadıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındadı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu
filistin çocuğu
küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne
anladım ki hayatt boşmuş yokki bu detlere
bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün
bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman
varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul
açtım ellerimi sana islah et bu israli
musallat olsun büyük bir bela israil devletinin
başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar
insana insan olmazsınız siz asla havale
ettik sizleri allaha hani nerede kaldı
müslümanlık el uzatan olmadı onlara
çok yazık artık son bulsun bu işkence
7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye
kalem yerine silah var ellerinde
allahım sen zalime boyun eğdirme
istediğimiz huzurlu bir hayat
değil mi sen söyle filistinde
o kadar insan ölüyor yetiş ya
muhammed katlettiler acımadan
uyan adem oğlu kardeşerimiz
ölüyor aç gözlerini filistinde
ocaklar sönüyor hayatı zindan
ettiler kardeşlerimize nedir
bunun sebebi kardeşlik varken
savaş ne diye çocuğu gençi
yaşlısı neden ölüyor sebesizce
allahım sen bir yardım eyle
ağlayan gözler haykıran diller
gözlerim sizin için yaşlar döker
beddua ile dilimdesiniz siz
israilliler yeter bu vahşet yeter
bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm
analar ağlar ölen çocuklar için
size tek bir sözüm hepsiniz zulüm
içinde ölün yazık sizin gibi
insanlara havale ettik sizleri allaha
YUNUS EMRE
yusuf şiiri bitirdiği zaman
filistinliler yusufu can
kulağıla dinliyordular
akıllarına şehit olan
genç gelmişti o gençin
çektiği acıları düşündüler
yusufunda o genç gibi
acı çekmesin diye dua
ediyorlardı ebuzeri yusufa
anlatıkları zaman melisanın
gözleri parlıyordu bir
yandanda gözyaşları ile dinliyordu

10 Aralık 2009 Perşembe

EY HAYAT BİZ SENİNLE ANASAMICAĞIZ şiir

ey hayat sen nasıl hayatsın çok zorsun seninle anaşamıyoruz azap çektiriyorsun bana kalbim karardı artık düzelmiyor küredi artık ne yapsam olmuyordu içim daralıyor nefes alamıyordum sanki ölüyorum hı ölmek isterdim ama ölemiyorum herkes aşktan söz eder oldu biliyormusun aşk nedir bilmem ben aşık olmadım ki hiç ben nefes aldığım sürede içime kapanık yaşamak zorundayım bu böyle gerekiyordu hiç kimse anlamaz olmuştu artık beni nasıl yaşayacğımı bilmiyordum bilemiyorum zor yaşıyordum artık yaşamak bile istemiyorum her günüm üzünle geçiyor neden böyle hayatım nasıl bir hayat ya anlamak istiyor ama anlayamıyorum çok zordu anlamak kendimi çok kütü hissetiyordum

26 Kasım 2009 Perşembe

17 Kasım 2009 Salı

BU BİR ENGELLİ KIZIN HAYELERİ şiir

benim hayelerim çoktu biliyorum gerçekleşicekti şimdi daha da eminim gözlerimi gökyüzüne yönetiuyordum gökyüzüne baktığım zaman var ya öyle hüzürlu oluyordum ki güneşin sıcağında yüzümün yanmasına rağmen aldırmıyor gözlerimi güneşten alamıyordum o kadar masumdu ki her yere ışık veriyor mutluluk sacıyordu benim içimede verse ne güzel olurdu benim mutluluğum resimlerdi ağaçların kokusu mis gibi kokusu vardı kelebekler çiçekler topraklar o kadar güzeldi ki biliyorum benim güneşimde var benim hayelerim var birgün olucaktı inanıyordum gözyaşlarım aksa bile o gözyaşlarım benim acılarımı silip götüyordu

8 Kasım 2009 Pazar

6 Kasım 2009 Cuma

EY HAYAT SEN NASIL HAYATSIN şiir

ey hayat sen nasıl hayatsın çok zorsun seninle anaşamıyoruz azap çektiriyorsun bana kalpim karadı artık düzelmiyor küredi artık ne yapsam olmuyordu içim daralıyor nefes alamıyordum sanki ölüyordum hı ölmek isterdim ama ölemiyordum herkes aşktan söz eder oldu biliyormusun aşk nedir bilmem ben aşık olmadım ki hiç ben nefes aldığım sürede içime kapanık yaşamak zorundayım bu böyle gerekiyordu hiç kimse anlamaz olmuştu artık beni nasıl yaşayacağımı bilmiyordum bilemiyorum zor yaşıyordum artık yaşamak bile istemiyorum her günüm hüzünle geçiyor neden böyle hayatım nasıl bir hayat ya anlamak istiyor ama anlayamıyorum çok zordu anlamak kendimi çok kütü hissetiyordum

BİLİYORUM Kİ BİRGÜN ŞİİR

biliyorum ki birgün canım çıkıçak azrail alıcak canımı hiç kokmuyorum ben insan kokaymı rabbine giderse ah insanlar sizde kokmayın artık ölümden ey insanlar durun artık işkençeye veda edin sevgiye koşun kalpleri kırmayın artık rabbinize koşun ona yönelin onun istediklerini yapn ki oda size versin istediklerinizi bu hayat çok güzel değilse biz onu güzeleştirelim sevgiyle saygıla gülümseyrek neşeyle nasıl olursa olsun arkadaşlıkla barışık olalım yani sevgimizle bu hayatı gül gibi yapalım işknçelere son verelim hayat çok zorsa bile garet edelim lütfen sevgili insanlarımız gelin benim gibi düşünün ve gelin düşünçelerim ve hayellerime ortak olun

5 Kasım 2009 Perşembe

KİTAPIN ÖZETİ İSRAİLİN KİRLİ TAHRİ

bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır otara çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar örneğin vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkençe ve katliyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin vietnam ,da yaşadıkları zorluklar anlatılır amerikalı birliklerinin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de vietnam savaşını içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olardır ve bu nedenle tam anlamıyla ört baş edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizliyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılışı ise israil,dir siyonizim in 19 30 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşılarıla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yanızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil in bir imaja sahip olduğuna bakalım israil in iki yüzü israil onyılardır tüm ulusu isgal altında yaşamaya zorlaran dünyadaki yegane devlettir 1948 de filistin toppraklarını önemli bir bölümünü işgal etmiş

filistin ağlıyor Saliha'nın kitabı

israil bombaları devam ediyordu heryer kana bulanmıştı heryeri barut kokusu kan kokusu sarmıştı toz dumana karışmıştı herkes çığlık çığlığaydı ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı o halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı allah peygamber diyorlardı susmaksızım bir an durakladı herkes gözlerine ilişen bir genç filistin askeri vardı bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta can çekişiyordu kanıyordu yarası durmaksızım ama onu hissetmiyordu bile ama az bir zamanı kalmıştı bunu o dahi herkes biliyordu sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti ürkek adımlarla ona yaklaştı başını okşadı ağlama dedi bu da bitecek birgün güleceksin yalvarıcasına ağlama ne olur ağlama diyordu çocuk ona sordu peki sen neden ağlıyorsun gidiyorum çok az bir zamanım kaldı rabbime gidiyorum belki sizlerde geleceksiniz işte o zaman güleceksiniz şimdi sil gözyaşlarını üzme beni ne olur o küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi işte genç filistine en derin hişlerile yazdığı şiiri okuyor filistin ağlıyor filistin ağlama sen sil gözyaşlarını birgün savaş bitecek kanlar dinecek bomba seseri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusu artık koklamayacaksın acılar sona erecek birgün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin sen yeterki umutlarını yitirme ... şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız ağlamıyor çünkü söz verdiği için alnından öpüyor abisinin ben de gelicem yanına bekle beni diyerek o da savaş alanına karıştı savaş şiddetle devam ediyor filistin kanlara bürünmüştü o kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı onlar filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı bir yandan filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu filistinliler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı onlar hiç güneşi görmediler ezan sesleri duyulmuyordu bu şehirde bu şehrin insanların kulaklarını pas tutmuştu oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı o çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri değil onlar silahlarla oynuyordular hayatın gerçeklerini görüyorlardı hayat onlara çok acımasız geliyordu gözleri kan bürümüştü düşünceleri kinle dolmuştu karanlık çökmüştü düşlerine sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların filistin işkencelere devam ediyordu israil askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu ruhunun bedeninden çabuçak çıkmasını diliyordu esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu dudakları ölüme susamıştı canı bedeninde çıkmak bilmiyordu ölmek bu acılardan kurtulmak istiyor biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için hissediyordu son nefesini vermenin zamanı gelmişti israil askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile herkes bu gençe hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti genç israil askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı ve kelimeyi şehadet getirerek vefat etti filistin durmadan can veriyordu durmadan kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı taki uyurlarsa uyumuyorlardı ki onlar hep savaştılar yılmadan bıkmadan yorulmadan savaştılar çocuk çoluk yaşlı genç kadın hepsi savaşıyorlardı ellerin de hiç bir şey olmadan filistinliler diri diri yanmaktaydı kucakakları sevgiye hasret kaldı onlar savaşın içinde büyüdüler sevgiyi hiç tanımadılar bile gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı heryer cesetlerle dolmuştu cesetler bütün değildi bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı bu nasıl kindi nasıl nefretti bu filistinliler adeta israil askerlerine saldırıyorlardı ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama onların imanları vardı onlar yanlız değildi israil askerlerin cephaneleri vardı kılon komutan yanındakilere emir veriken filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmişti kılon komutan çok zalimdi filistinlilere işkence ediyor kimisinin kollarını kopartırıyor başlarını vurduruyordu filistin yine yenilmiyor teslim olmuyor israil askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı bir gün acıları bitecekti buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı yürekleri sızlıyordu onların yaşadıklarına yılar geçiyor filistin yok olmaktaydı ölümler artıyor kılon komutanı işkençelerine devam ediyor filistini kan gölüne çeviyor esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce hiç gözlerini krıpmadan arkalarından da kahkaha atıyor cesetlere tekme atıyor gülmeye devam ediyor filistinliler ona kinle bakıyordu melisa kılon komutanın yüzüne öyle masumca bakışı vardı ki kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu melisa yanında şehit olan askeri düşündü filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirdi ve onu çok özlüyordu çok sevmişti filistin çok yanlız kalmıştı istanbul da bir genç vardı askerliğini filistinde yapacaktı yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelicekti öyle değildi ama onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmış.Yusuf ailesiyle vedalaştı gözyaşları aktı artık zaman gelmişti yusuf yerini almıştı.bir yandan ailesiyle ayrılııyor diye çok üzülüyor bir yandanda filistin için savaşıcak diye huzurluydu.yusufun uçağı kalkmıştı yusuf için yolculuk başlamıştı artık... yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı dedeye gazi diyorlarmış yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı gzi dede askerliğini çanakkalede yapmıştı yaşı ise doksan altı idi.çok hasttaydı belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu gazi dedenin hayatı yusufa dokunmuştu yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu.yusuf onu yanlız bırakmıyordu hep sohbet ediyor hayatını dinliyor gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu.yolun sonuna geldim diyordu yusufa, yusufun gözleri dolmuştu gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü yusufun çok yufka bir yüreği vardı....gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu gazi dede yusufa baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama yusuf onun için daha yufka yürekliydi artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu yusuf uçağın camından dışarıya dalmıştı cam buharlaşmıştı yusuf eli ile camı silmeye başladı hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi.hep uyuyordu .yusuf merak etmişti onun düşünüdüğü başkaydı endişeye kapılmıştı yusufun yolculuğuna az bir zaman kalmıştı.filistini hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu.saat ilerlemişti. yusuf gazi dedeye bakmak için ilkilerek yerinden kalktı.gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi .yusuf hemen elini çekti inanamıyordu donup kalmıştı dili tutulmuştu.öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu.çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.yusuf çok şaşkındı gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı bir şeyler yapmalıydı çünkü o yanlızdı hiç kimsesi yoktu ama nasıl.?? onun bir görevi vardı.yolculuğunu tamamlamalıydı.kendi için ve filistin için filistine çok üzülüyordu yusufun yolculuğu az bir zaman kalmıştı gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu.yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilkez bir cenazenin başında bekliyordu yusuf etrafına bakıyor ama o bakış inşanlaradı kinle bakıyordu onlara hiç gelip demezlerdi bu insanın neyi var hastamı hiç dömüp bakmıyorlardı bile yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu gazi dedenin yüzünde nur vardı yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu o an bir yolcu sorar evladım niçin ağlarsın yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine ahmet bey tekrar sorar evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun yusuf başını çeviryerek sesin geldiği yere bakar karşısında orta yaşlı eli veya kırk yaşlarında adam belirmişti ahmet bey yusufa biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çüker bir daha sorar bu yaşlı amca senin neyin olur yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü hiç kimseden ses çıkmıyordu herkes nefes nefeseydi herkes yusufun bir kelime etmesini bekliyorken yusuf ona gazi derlermiş çanakkalelimiş askerliğinide orada yapmış bana anlatırken öyle güler yüzle anlatırdı ki ben ise onu can kulağı ile dinlerdim .ahmet bey yusufun söylediklerinin can kulağıla dinler yusuf gazi dedenin hayatını ahmet beye gözyaşları için de anlatırdı öyle içli anlatırdı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi yusuf ahmet beye herşeyi anlatır yusuf bir türlü kendine gelemez hıçkırıklara boğulmuştu ahmet bey gözyaşlarna yenilmışti saatler geçiyor ahmet beyin yolculuğu bitmişti yusufa söz vermişti gazi dedeyi o alıcaktı cenaze namazını kıldırıcaktı duasını edicekti yusufun içi çok rahatlamıştı öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki yusufun yolu ahmet beyin yolu aynı tarafa düşüyordü zaman gelip çatmıştı yusuf kendi yoluna ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler ahmet bey yoluna gitmişti yusufta ucaktan inmişti yürümeye başladı yollar yıkık tüküktü insanlar bir kuşuşturma halindediler kimisi de feryat ediyor kimişi ailesini kotamara çalışıyor yusuf ise durmuş insanlara bakakalmıştı

gelecek kaygısı

düşünüyorum ,geleceğimi görür gibiyim
her gün geleceği görüyorum korkuyorum
yalnızlık korkusu sarıyor tüm hayatımı
ne olacağım kaygısı korkutmakta dünyamı
bir serçe kadar ürkek bir tilki kadar endişeli
yaşıyorum günlerimi

29 Ekim 2009 Perşembe

SOLAN YAPRAKLAR ŞİİR

solan yaprakları rüzgar alıp başka yerlere götürüyordu onlar benim içimde ki solan yapraklarımdı o yapraklardan birisi bendim birisi de sendin

AH HAYAT ŞİİR

sen beni kendinden uzaklaştırdın ailemi bile benden çaldın beni ölüme itiyorsun ah hayat sen yoksun artık benim için gözyaşlarım artık hiç durmuyordu ailem bile benden çok uzaklaşıyordu ben penceremden dışarıyı seyrederken yüreğim çok acıyordu ben hep böyle kalıçaktım ölüm gelmiyordu ki bir gelse alsa beni götürse çok uzaklara gitmek istiyorum yüreğim kan toplamıştım adeta gözbebeklerim ağlıyordu benim halime ağlıyordu


ENGELLİ KIZ

28 Ekim 2009 Çarşamba

EY DÜNYA BENİ BANA ANLAT ŞİİR

ey dünya beni bana anlat ben kendimi anlatamıyorum artık kendimi tanımaz hale geldim sen anlat beni bana anlatabilirsen anlat artık sana dayanamıyorum insanlar birvirlerinin canlarını alıyorlar bu hayatmı şimdi bebekler can veriken analar feryat ederken ben seni çok iyi tanıdım ben seni hiç anlatamıyordum insanlara ey dünya zalim dünya beni bana anlatamıyorsun ama ben seni sana anlatabilirim ama ben bu yaşama ayak uduramıyordum sende biliyorsun ki gecelerim gündüzüm gündüzüm ise gecelerim oluyordu ne olur beni bana anlat sanki bir kafesteydim yada ben öyle zanediyordum sen beni bana anlatabilirmisin ki hayır anlatamazsın hemde hiç bir zaman

ÖLÜM VE ÖLMEK ŞİİR

ölüm ve ölmek rabbime kavuşmak çok güzel hep iyilik yapmak güzel ölürsende iyi kal ben rabbime kavuşmak istiyorum cennet için deiğil rabbin için iyilik yap rabbin için iyi ol cennet için dinini seçme rabbini seviyorsan dinine bağlan günah işleme günah işlersen cehennemde azrail meleğinin yanında bulursun bunu ömrün boyunca unutma ki doğru yaşayasın

YAĞMUR DAMLALARI ŞİİR

yağmur damlaları masum masum toprağa düşerken yeşeren sevdamız daha da yeşeriyordu ben ve sen bir yağmur damlasıdık yağmur yağdığı zaman sevdamız bizi birbirimize bağlıyordu insanlar yağmuru seyrederken bizim sevdamıza şahit olacaklar ve delice kıskanacaklar...

27 Ekim 2009 Salı

SEVGİLİ ANELER VE BABALAR ŞİİR

engelli çocuklarınıza engel koymayalım onları hayata yönetelim hayata bağlıyalım lütfen onları anlıyalım istediklerini yapsınlar yani demek istiyorum ki mesela resim yapmayı seveler bir şey yapmayı severlese engel olmayalım bir yere gelmelerine yardımcı olalım bende bir engelliyim o yüzden size sesleniyorum yani annelere ve babalara lütfen onları eve hapis etmiyelim neye hevesleri varsa yapsınlar yoksa içine kapanıyorlar ve hayata küşüyorlar intaharı deniyorlar bile gelin onlara bir şanş verelim dertlerini dilerelim anlayalım yani biiz engellilere sakın üzmeyin

25 Ekim 2009 Pazar

alıntı


alıntı


YILDIZLAR ŞİİR

onlar benim yıldızlarımdı penceremden yıldızları seyre dalmıştım yanıma annem geldi ben anneme sordum anne dedim annem efendim yavrum diyebildi kimbilir onun içinde neler vardı ben yine dedim anne benim de yıldızım varmı ve benim gibi engelimi annem benim yüzüme masum masum bakarken saçlarımı okşadı kısık bir sesle cevap verdi herkesin bir palıyan yıldızı vardır ben anneme hıçkırık bir sesle cevap verdim benim yıldızım parlamıyor anne yine bana gözyaşlarıla cevap veriyordu bak yavrum senin yıldızın parlamazsa sen parlıyorsun engelli kız bu sözler karşısında annesine söyle bir cevap verir ya anne benim yıldızım düşe bende ölürmüyüm anne bu cevap karşısında ne söyliceğini bilememiş kız devam etmiş yıldızımın benim gibi bir yanı eksikmi anne ne olur bari o engelli olmasın bir yanı eksik olmasın anne kızına yaşlı gözlerile söyle bir baktı cevap verememişti kızıla bereber pencerede yıldızlara bakıyorlardı bir an bir yıldız düşer o an engelli kızın santaliyesinde başı yana düşer annesi kızının başı yana düştüğünü görünce bakmış kızzı vefat etmiş anne kızının söylediklerini hatırlammış gözyaşları ile ah be yavrum senin içinemi doğdu diyebildi hıçkırıklı sesiyle

FİLİSTİN AĞLIYOR ŞİİR

filistin ağlama sen sil gözyaşlarını bir gün savaş bitetecek kanlar dinecek bomba sesleri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusunu artık koklayamacaksın acılar sona erecek bir gün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin ağlama sen yeter ki umutlarını yitirme

24 Ekim 2009 Cumartesi

ENGEL ŞİİR

benim bir engelim vardı o engel bacaklarımdı bacaklarım bana bir engeldi hayatı yaşamama engeldi deli dolu veya acı tatlı yaşayamazdım sadece acı vardı benim hayatım da engel vardı hayatın güzeliğini yaşayamıyordum ben engelsiz hayat istiyordum bacaklarım bana büyük engeldi çok ağır geliyordu ah bu engeller vara hatımı yok ediyordu bu engel benim engelimdi

salihanın eserleri