28 Şubat 2011 Pazartesi

şiir yağmur zamanı

o gün öyle birgündü ki o günü herkes yağmur zamanı ilan etmişti o gün geldimi herkes yağmur yağmasını beklerler zaman zamana karışmıştı hiç yağmur yağmazdı kuraklık olmuştu ben öyle şaşırmıştım ki baktığım bir çiçeğim vardı o bile kurumuştu onun üstünde ağlamaya başladım kaç gün kaç hafta geçti birde ne görim çiçeğim yeniden yeşermişti naıl olduğunu anlamamıştım gözyaşlarımla yeşermişti

şiir bir engelli kızın duyguları

birgün kendi kendime düşünüren yağmur sesini duymaya başladım ve sesini duymakla kalmamıştım onun mis kokusunu hissetmeye başladım kalbimde sevgisini hissettim yüreğimdeki ateşi söndürmüştü o yağmur damlaları o damlalar var ya ah içimi seyinletmişti yağmurun altına girmek öylece ıslanmak istiyordum ben hiç bir zaman unutmayacak şekilde duygulanmıştım..

şiir ağlayan yüreğim

ağlama yüreğim yakma beni bedenime ateşini düşürme ağlama gözyaşlarımı dükme derin derine dağdırma beni ağlama yüreğim yürek ateşini yakma bedenimde bedenimi yakma kül eyleme beni kendi ateşinde dağlama beni gözyaşlarımla söndur ateşini

salihanın eserleri

23 Şubat 2011 Çarşamba

22 Şubat 2011 Salı

KİTAP ENGELLERİN GÖZYAŞLARI

yusuf peki lara öyle olsun ister gel ister gelme seni zorlamıcam ama gelmeni çok istiyorum bunu unutma olurmu lara belkim gelirim ablam gelse benimle orda ne gibi şeyler var anlamasam ben yusuf zor birşey yok ki sohbet ediliyor vede senin yapatıklarını sergiliyorlar senin yaptıkların çok harika resimin kitapın şiirlerin çok güzel sen herşeyi başarabilirsin bizim gibi değilsin lara yusufu çok iyi dinlemişti ama bir yandanda düşünüyordu ben gitsem daha da güzel olur dedi biraz sonra bilgisayarı kapatılar ikisi de lara ağlıyordu yine yatağına yattığı zaman uzun uzun düşünmeye başladı kendi için birşeyler yapması lazımdı ama ailesi engeldi ona yusufun dediklerini düşünüyordü ora gitmeliyim diyordu ama nasıl olucaktı ki kendi kendine bunları düşünürken uyuya kalmış sabah olunca lara ablasına dedi ki ablacığım beni yusufların evine gütürürmüsün lale tabi ki canım lara ablasının bu tavrını çok sevdi zaman çok çabuk geçmişti o gün gelmişti lara çok sabırsıztı ve de heyyecanlıydı ve dışarıya çıktılar lale lara yı bıtraktı yusuf lara sonra eve döndü yusuf lara yı görünce çok sevindi beraberce büyük oda ya geçtiler orda pek çok engelli vardı lara ne yapıcağını şaşırmıştı ve çok utanmıştı daha önce hiç kalabalık yerlerde bulunmamuştı o yüzden biraz çekiniyordu yusuf lara yı herkesle tanıştırmıştı leyla lara nın yaşındaydı leyla nın annesi ve babası yoktu ona ablası bakıyordu çok özel bir okulda okuyordu ve çok iyiydi lara hiç beğenmemişti leyla yı şimarık bulmuştu hiç birşey beceremezmiş yusuf öyle söylemişti cem ve ceren kardeşlerse çok sakindiler onlarda engelliydi cem zihinsel engelliydi ceren ise bedensel engelliydi ceren abisinin iyi olduğunu söyledi cem iyleşiyordu artık insanlarıla konuşuyor vede tanışıyordu eren de özel okula gidiyordu leyla cem ve eren zengin aile çocuklarıdı lara çok susgundu yusuf lara yı böyle görünce içi acıyor o yüzden arkadaşlarını tanıştırdı uğur ve oğuz da kardeşlerdi onlarda görme engelliydi onların da hayatları çok zotdu melis ve nil çok daha kendilerini överlerdi ne yapsalar kütü olsa kütü olmuş demezlerdi hep biz çok güzel yaparız çok harika şeyler yapıyoruz diye söylenirlerdi yususf onları hiç sevmezdi hiç biri lara kadar değildi birde kerem de lara gibiydi oda ailesinden çekiyordu onun da beş kardeşi vardı serkan la ve tülay la en yakın arkadaştı hergün beraberlerdi leyla lara konuşuyorlardı ama lara hiç konuşmuyordu yusuf lara nın halini hiç beğenmedi eren lara nın yanına geldi eren de lara gibi kitap yazıyordu şiir yazıyor lara nın kitap yazdığını duyunca çok sevinmişti onunla arkadaş olmak istemişti herkes kendi aralarında konuşurken lara sesizce orada oturmuş onları dinlemekteydi kerem söze devam etti bu ülkede engellere saygı yok ve görenlerde onları kendilerinden farklı görüyorlardı aşağılıyorlardı vede hor görüyorlardı serkan evet kerem arkadaşımız doğru söylüyor bu ülke engelliyken hiç çekimez yusuf bu söze çok kızmıştı nasıl çekilmez tam tersi engelliyken çekicen insanlar seni görsün ve desinler bu insan engelliyken bile hayatın çilesini çekiyorsa ben nasıl çekemez hale geldim ceren dalga geçercesine söze karşılık şöyle cevap verdi siz eğleneyi bilmiyorsunuz lara çok sinirlenmişti aslında hepsi çok iyi insanlardı hayatın şartları onları başka yönlere sürüklüyordu ama lara onlardan olmucaktı o onlardan farklı biriydi onun bir hedefi var ve başarıcaktı yusuf lara ya öyle bir baktı ki canı yanıyordu onu böyle görünce ne konuşuyor nede gülüyordu herkes konuşuyor tek lara susgundu yusuf hem konuşuyor hem de lara ya bakıyordu kerem konuşmaya karıştı şöyle başladı bir ailede birey varsa ve o ailede çağdaş görüşlü modern fikirli düşünceli birerler yoksa vay garip o engelliye yaşamın hep alanında her şeyden yoksundur değer verilmez kıymet görmez ona günah bibi bakıyorlar erdoğan kerem lafını bitirdi ve bu sefer lara lafa karıştı bir aile çağdaş olursada kütü aile hem çağdaş hemde iyi olursa o engelli daha da doğru yolu bulur vede daha çok başaralı olur bizim ailemiz çağdaş gürüşlü olmaz eğer olsaydı belkim bak tülay ın ailesi çağdaş görüşlü ne oldu tülay ya sorun bir ailesi onu anlıyormu hayır anlamıyorlar ceren ve cem in ailesi de öyle uğur ve oğuzu un ailesi de aynı yani ben demek istiyorum ki bir aile çağdaş görüşlü olması önemli değildi önemli olan bir aile çocuğunu anlamasıdı ister çağdaş görüşlü olsun ister cahil olsun hiç te önemli değil yusuf la eren lara ya hak verdiler ötekiler de olurmu öyle şey leyla olur tabi ki neden olmasın ki onlar konuşurken lara çok sıkılmıştı yusuf anlamıştı lara nın sıkıldığını lara yusuf un yüzüne masum masum bakarken yusuf başını salladı biraz zaman geçti herkes gitmişti tek lara kalmıştı yusuf lara ile yanlız kaldığı için çok sevindi ama lara da çok sıkıldı bir an ablası nın gelmesini istiyordu yusuf lara nın yüzüne masumca baktı lara nın gözleri güzeldi o kadar güzel bakışları vardı ki yusuf baktığı zaman kalbi atıp atıp duruyordu lara ya en derinden beşlediği duygularından vaz geçemiyordu ama geçmeliydi lara istemiyordu ki yusuf lara yı çok seviyordu onunla hayatını bileştirmek istiyordu lara yusuf un okuduğu kitaplara bakıyordu yanında oturan yusuf u bile fark etmedi yusuf seslenince o zaman anlamıştı vede korkmuştu yusuf lara nın korktuğunu görünce özür dilerim seni korkutmak istememiştim lara önemli değil bu kitaplar seninmi yusuf beğendiğin varsa alabilirsin lara çok teşekkür ederim çok geç olmuştu lale gelmişti lara yı aldı gitti yusuf yine yanlız kaldı çok durgunlaştı ve ağladı lara ya çok aşık olmuştu ama lara istemiyordu lara nın hedefi vardı lara hiç bir zaman düşünmezdi birgün biri çıksında bana tutulcak hiç aklından geçmemişti yusuf çok acı çekiyor övey annesinden çok kütü mühamele görüyordu birgün babası la annesi konuşurken duydu annesi ben burdan gitmek istiyorum yusuf çok üzüldü lara dan ayrılmak istemiyordu ama ailesi yusuf u hiç anlamıyor ki yusuf şimdi dese burdan gitmiyelim hiç dinlemezler şimdi ne yapıcağını şaşırmıştı bikaçgün sonra taşıncaklardı yusuf lara yı bırakmak istemiyordu ki peki ona nasıl söylicekti acaba ne tepki göstercekti üzülürmü diye düşünüyordu zaten birkaç gündür konuşmuyordu lara bilgisayarını acmıyordu ne olmuştu acaba yusuf lara yı çok merak ediyordu bir hafta geçti lara çok sıkılmıştı bilgisayarı açtı eren de açıktı lara eren le konuşuyor du yusuf da yazdı lara da yazdı yusuf lara benimkiler burdan taşınıyorlar yani gidiyouz burdan lara çok üzüldü ve neden gidiyorsunuz ben biliyordum birgün bırakırsın beni ben sana söylemiştim demi yusuf ama ben bırakmıyorum ki ailem beni dinliyormu sanki lara haklısın ben eren le konuşuyorum yusuf eren mi sen ereni çok mu sevdin lara evet çok iyi oda benim gibi yani şiir yazıyor kitap yazıyor resim yapyor benim çok hoşuma gitti onunla çok iyi dost oluruz yusuf lara nın bu sözü karşısında çok üzüldü ve gözlerinden iki damla yaş akmıştı yusuf şöyle bir durgunlaştı uzun süre yazmamıştı lara çok merak etmişti baya yazdı baktı ses yok bir daha yazmamıştı yusuf baktı yazmıyor kendisi yazmaya başladı lara yazmamıştı yusuf ağlıyordu öylesine içli ağlıyor ki gözyaşları yanaklarına kadar süzülmüştü lara da öyle ağlıyor kimse anlamıyor ki engelleri bu ülkede engellerin gözyaşları dinmezdi hiç bir zaman engellere yer yoktu mutluluk engeller için çok uzaktı ve gelecekleride yok bu ülkede engellerin haklarını ellerinden alıyorlardı eren le lara konuşuyorken eren lara yı gördüğü günden beri çok farklı olmuştu lara yı görer görmez sevmişti lara çok güzeldi saçları simsiyahtı teni beyaz gözleri kuyu kahverengiydi eren o günden beri hep lara yı düşünüyordu ama lara ne der onu bilmiyordu çünkü lara çok acı çekiyordu babası ahmet bey ve annesi selma hanım lara yı okula bile vermemişlerdi lale de üzülmüştü lara ya okumayı öğretmişti çok çabukta öğrenmişti lara eren le konuşuyken yusuf yazdı lara biz bir hafta sonra taşınıyoruz lara bir an ne yazıcağını bilememişti çok üzülmüştü ağlıyordu yusuf lara nın yazmadığını görünce anlamıştı üzüldüğünü lara şöyle yazdı beni unutma olurmu yusuf asla seni unutmakmı o nasıl söz lara cım lara ya unutursan yusuf unutmam senin gibi bir kızı unutamam

16 Şubat 2011 Çarşamba

1 Şubat 2011 Salı

ŞİİR AĞLAYAN YÜREĞİM

ağlama yüreğim yakma beni bedenime ateşini düşürme ağlama gözyaşlarımı dükme derin derine dağdırma beni ağlama yüreğim yürek ateşini yakma bedenimde bedenimi yakma kül eyleme beni kendi ateşinde dağlama beni gözyaşlarımla söndur ateşini