17 Ekim 2012 Çarşamba

2. bölüm KİTAP filistin ağlıyor

filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındaydı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu filistin çocuğu küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne anladım ki hayat boşmuş yok ki bu detlere bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul açtım ellerimi sana islah et bu israil musallat olsun büyük bir bela israil devletinin başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar insana insan olmazsınız siz asla havale ettik sizleri allaha hani nerede kaldı müslümanlık el uzatan olmadı onlara çok yazık artık son bulsun bu işkence 7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye kalem yerine silah var ellerinde allahım sen zalime boyun eğdirme istediğimiz huzurlu bir hayat değil mi sen söyle filistinde o kadar insan ölüyor yetiş ya muhammed katlettiler acımadan uyan adem oğlu kardeşerimiz ölüyor aç gözlerini filistinde ocaklar sönüyor hayatı zindan ettiler kardeşlerimize nedir bunun sebebi kardeşlik varken savaş ne diye çocuğu gençi yaşlısı neden ölüyor sebesizce allahım sen bir yardım eyle ağlayan gözler haykıran diller gözlerim sizin için yaşlar döker beddua ile dilimdesiniz siz israilliler yeter bu vahşet yeter bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm analar ağlar ölen çocuklar için size tek bir sözüm hepsiniz zulüm içinde ölün yazık sizin gibi insanlara havale ettik sizleri allaha YUNUS EMRE yusuf şiiri bitirdiği zaman filistinliler yusufu can kulağıla dinliyordular akıllarına şehit olan genç gelmişti o gençin çektiği acıları düşündüler yusufunda o genç gibi acı çekmesin diye dua ediyorlardı ebuzeri yusufa anlatıkları zaman melisanın gözleri parlıyordu bir yandanda gözyaşları ile dinliyordu

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.