30 Kasım 2013 Cumartesi
28 Kasım 2013 Perşembe
26 Kasım 2013 Salı
10 Kasım 2013 Pazar
9 Kasım 2013 Cumartesi
kitapın özet i filistin ağlıyorun
israilin kirli tarihi bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır otara çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar örneğin vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkençe ve katliyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin vietnam ,da yaşadıkları zorluklar anlatılır amerikalı birliklerinin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de vietnam savaşını içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olardır ve bu nedenle tam anlamıyla ört baş edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizliyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılışı ise israil,dir siyonizim in 19 30 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşılarıla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yanızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil in bir imaja sahip olduğuna bakalım israil in iki yüzü israil onyılardır tüm ulusu isgal altında yaşamaya zorlaran dünyadaki yegane devlettir 1948 de filistin toppraklarını önemli bir bölümünü işgal etmiş
ÖNSÖZ
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Saliha adıgüzel
29.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer sinem bizim komşumuzdu nasıl yani babamlar bakmış benimle beraber büyümüş öylemi evet Talha çok sevinmişti şöyle dedi çok güzel ömer evet ama şanşı güzel olsun Talha neden öyle dedin ömer abi nedenmi her insan onu kütü biri olarak biliyorlar hen öncek karlos komutan onu hiç katma zaten abi o herkeze düşman haklısın öyle ama genede böyle olmamalıydı bence Talha abi efendim senah yengemle ömür nerdeler onları başka yere götürdüm iyi etmişsin abi ömer öyle ama onları çok özledim ben getir sende yooo olmaz onlara birşey olmasından korkuyorum yok abi bir şey olmaz inşallah üzülme olurmu üzülmemek eldemi elimden ne gelir ki Talha sen söyle bana ya abi bu hayattan kim acı çekmeden yaşıyor ki bu devlet kendi ülkesine bile saldırıyor baksana karlos Talha ve ömer konuşurken önder ve eser gelmişti ömer eser ye söyle cevap verdi sahra nerde ablasına gittimi evet abi gitti Sinan nerde cami de cami bitti abi az kaldı çok şükür Allah ıma artık yeni kişiler geliyor buraya yardım etmek için bura taşınıyolrar karlos komutan Filistinlileri gene esir ediyordu içlerinde öyle biri vardı ki İsrail askerlerine yenilmiyordu aynı enes komutana benziyordu herkez ona hayran kalıyordu Sinan duyunca delice koşmaya başladı dizlerinde derman kalmamıştı öyle koşuyor ki ter içinde kalmıştı nefes nefese kalmıştı ömer sinannı böyle görünce şaşırmıştı vede sormuştu senin neyin benim kardeşim adı ne Tahir onu kaybetmiştim çok aradım ama bulamadım biz onunla küçükken dağlara taşlara çıkıp koşardık ama onu benden arırdılar çok aradım ama bulamadım dağlarda taşlarda çıkıp koştüm oralarda bekledim yılarca beklim gelir diye beni bulur diye heryeri arıyordum bir iz bulmuştum onuda kaybetmiştim sonra sizinle tanıştım ve bura geldik yılar sonra yılar sonra burada buldum kader işte bizi burada karşı karşıya getirdi ama hangi şartlarda buluşturdu ömer üzülme sakın kardeşini kutarırız ben onu çok yerde aradım ömer kardeş o benim canım kanım bak Sinan bende babamı kaybettim biliyorsun anlatmıştım sana bu hayat böyle acıyla doludur ve yakınlarımızı kaybederiz onlarının acısıyla yaşamaya alışırız Sinan abi snin senin kardeşin varmı ömer yok kardeşim olmadı yalnız büyüdüm ben ve babasız büyüdüm ben Sinan bizde anasız büyüdük abi karlos komutan Tahir ye işkence yapıyormudur yapıyordur onun günahı varmı yüreği varmıdı sanki yoktu abi karlos çok zalimdi çok acımasızdı adeta kattardı önder de konuşmaya katılmıştı evet çok haklısınız bu ülke hep mazluma işkençe çektirirler ömer bu ülke kendi askerlerine bile işkençe ederler yani kendi kendilerinin halklarına zülüm ederler Sinan dalgın dalgın oturmüştü öylece düşünüyor ömer üç kez seslendi ama Sinan duymadı ömer tekrar seslendi gene duymadı bu sefer dokunmuştü Sinan birden bire korkmuştu önder de ne olup bittiğini anlamamıştı ömer önder e her şeyi anlatmıştı önder çok üzülmüştü ne söyliceğini bilememişti susgunluğu getirmişti adeta bir müttet konuşmamışlardı etraf sesizliğe büryünmüştü çok geçmeden ömer sesizliği bozdu ne oluyor ya bu kadar kararmsar olmayın ne oluyor size kendinize gelin biz burada oturken halk savaşıyor Tahir ve diğer esirler İsrail askerlerinin ellerinde karlos herkeze zülüm yapıyor aç susuz bırakıorlar östelik işkençe ediyordu ömer bu duyuma çok üzülüyor aklından pek çok şey geçiyordu ama uygularsa bu halkın iyice perişan hale gelmelerinden korkuyordu eşini ve öğlunu gönderişti ama bu insanları nasıl yolucaktı çok düşünüyordu derinlere dalıyordu durmadan savaş vardı kendisi komutandı ama askererine ve arkadaşlarına yeteediğini düşünüyordu acaba onlarda öylemi düşünüyordu diye kara kara düşünmeye başlamıştı aklı çok karışmıştı bir asker geldi yanına selam komutanım aleyküm selam Vedat diye karşılık verdi neden bu kadar düşüncelisiniz komutanım neyiniz var bir derdiniz varsa anlatın bana bu insanları nasıl burada düzenli bir hayat vericeğiz diye düşünüyorum çok yalnızım siz olmasaydınız ne yapardım Vedat ben de öyleyim bir kız kardeşim var onu bıraktım geldim ben buraya annemiz babamız yok kazada kaybettik
28.böümü kitap filistin ağlıyor
her taraf gene kan gene ceset kokuyordu ölüm kokuyordu adeta ömer deliye dönmüştü öndere bizim ülkemiz bunları görmrzlikten geliyor önder haklısın da ömer bizim elimizden ne gelir ki gidip ülkemizemi saldıralım ha bunlar saldırmış ha biz onlardan ne farkımız kalır ki kendi ülkmemize saldırmış oluruz ömer çok haklısın da bu karlos neden kendi ırkındakileri öldüyor kardeşce yaşamak varken kendi de burda yaşıyor görüyor demi ama kendi yaşadığı yeri almak için kendi yaşadığı yerin insanlarını yok ne yapabiliyiz ki ömer biz yapamıyorsak ülkede hiçmi insanlık kalmadımı etsinler işte ya ama neyde etmezler ki önder öyle ama kendileri istese edeler demeki canları istemiyor umrunda değil bu insanların ömer evet çok haklısın ama buasını yapmak çok kolay olmucak önder aynen öyle ömer ve önder geceye kadar konuşmuşlardı ve eser de geldi konu büyümüştü sabaha kadar konuştular ve karlos komutanın neler yapabiliceğini düşündüler karlos herşey yapabilirdi sabah olunca herkez uyanmıştı karlos komutan durmaksızın gene başlamıştı işkenceye herkeze iskence etmeye devam ediyordu ve talha öndere söyledi biz ömeri hiç yanlız bırakmıyalım önder zaten asla bırakmam talha eser nerde cami de gelmicekmi yok bugün cami de kalıcak iyi cami ye giren biri olurda haberimiz olur o zaman haklısın ama daha çok önlem almamız lazım evet öyle ömer neyde evdeydi ama sonra babasının mezarına gidicekti talha hadi kalk bizde gidelim olur gidelim talha ve önder ömer in yanına gittiler ömer talha yı ve önderi karşısında görünce şaşırdı ve de çok sevindi ömer talha ya ve öndere sımsıkı sarılmıştı biraz sonra hep beraber kalkmıştılar ömer burda olduğumu nerden bildiniz talha eser kardeşimiz söyledi neden geldiniz peki birşeymi oldu önder yoo birşey olmadı ömer merak etme sadece seni görmek için geldik ömer rahatlamıştı biran korkmuştu birşey oldu diye neyse ki birşey olmamış ama bugün içinde bir sıkıntı vardı ne sıkıntısı olduğunu anlamamıştı bile önder ve talha ömere şöyle cevap verdiler sen nerdesen biz ordayız sakın bunu aklından çıkarma sen nerdesen bizde yanındayız ömer peki öylese ömer talha ve önder cami ye gittiler eser ömere şöyle cevap verdi bu dünya çok zalimdi insanlarıda zalimdi zülüm edererdi ömer evet ama dünya değil insanları zalim karlos da öyle zaman çok çabuk geçiyordu aylar ve yılar geçerken filistinliler hala çok sıkıntılar çekmekteydiler ömer bu duruma çok üzülüyor elinden birşey gelmeyincede kendisi sıkılıyordu filistin halkı hep aç kalırdı bazen karınları duruyordu savaşın ortasında yiyemiyorlardı hep tetikteydiler hep uyanıklardı uyumazdılar hep beklemekteydiler eğer uyularsa karlos onları uykuda yakalardı onlarda uyumazdı kendilerini ve çocuklarını kurumakla gürevliydiler kendi evlatlarını korumalılardı ve karlos onların uyumadıklarını görünce çok sıkıldı böylemi yapıyorsunuz demek diyerek onları uyanıkken vurucaktı herşeyi hazılamış cehpaneleri topları atmaya başlamışardı ömer komutan hazır olun diye bağyordu ve sesler birbirine karışıyordu adeta kimse kimsenin sesini dahi duramıyordu savaş öyle şiddetlenmişti ki hertaraf barot ve duman kan kokmaya başlamıştı kaç kişi şehit olmuştu ömer şehit olan askerleri bir kenara çekip ve yardım çağıyordu kaldırmaları için bu sefer savaş daha da büyümüştü daha da şiddetlenmişti önder talha ve eser hep ömer in yanındaydılar ve hiç arılmıcaklardı hep beraber olucaklardı savaş hala devam ediyordu herkez ağlıyor sızlıyordu ne yapacaklarını şaşırmıştılardı ömer ve önder savaşın ortasındadılar ve önder bacağından yaralanmıştı ömer hemen tutmaya başladı ve yarasına bakmak için bir ağacın kenarına oturttu bacağına bakmak için patolunun bir parçasını yıttı önder in bacağına sardı yarası çok fenaydı önder in canı çok yanıyordu öyle yanıyordu ki yerinde duramıyordu ömer de hemen önderi sırtına alıp çadıra götürmüştü önder in bacağına pasuman yapmış ve sargı beziylede saymıştı ve önderi orada bırakıp geri dönmeden önderi cemil beye teslim eder etmez geri döndü eser ömere önder nasıl iyimi iyi çok şükür iyi cemil beye emanet ettim o bakar ona biz burdakilere bakalım yaralılar varmı çok var komutanım ama çok açıkmışlar yiyeceğimiz kalmadı suyumuz da kalmadı yardım istemeiz lazım evlerde varsa getirsinler bira bizim evede git eser tamam komutanım ömer kendi kendine söyleniyordu sanki evlerde kaldımı birşey yapmalıyım diye söyleniyordu hemde düşünmesi lazımdı ne yapabilirdi bu insanları nasıl koruyacaktı bu insanların günahı neydi talha ömer in yanına yaklaştı ömer hadi kalk gidiyoruz çok fena herkez yardım getirmemiz lazım yola çıkmamız lazım ömer burda kim kalıcak önder de yaralı eser ve sinan var hem önder in çok birşeyi yok peki nere gidiceğz ben biliyorum yolda konuşuruz ömer hadi o zaman gidelim talha ve ömer herkeze haber verdikten sonra yola koyuldular çok uzun yoları vaardı bir hali yol almıştılardı gece gündüz yol almılardı hemde yüreyek gidiyorlardı durmaksızın yorulmadan usanmadan taşları karaları aşıyorlar ve uyumak bilmiyorlardı iki üç gün sonra vardılar gittileri yerde kasaba vardı herkezle tanıştılar kaymakama gittiler ve yardım istediler biryaz yiyecek yardımı istediler ordan başka yere geçtiler ömer ve talha çok perişan haldeydiler oturmaya bile vaktileri olmadığı için durmadan yürüyorlardı biryere daha vardılar yiyecek farbikasına gittiler biraz daha yardım aldılar hep beraberce bir araba tuttular ordan yardımı aldılar ve ilk gittileri yerede gittiler ordanda yardımı aldılar ve bir yere kadar daha gittiler su yardımı istediler iki kamıyon dolusu yardım topladılar yola çıktılar üç dört gün sonra filistine vardılar herkez ömer in ve talha nın döndüğünü görünce hemen koştular iki kamıyonu da görünce çok mutlu oldular heşey vardı yiyecek su giricek ne isterlerse vardı herşeyi indirmeye başladılar ömer çok yorgundu talha da öyleydi yardımlar dağtıldı askerlere yiyecekler verildi evlere dağıtıldı ömer biraz senah ya götürdü ömüre süt götürdü eser ve sinan yardımları bitirdiler askerler gendine gelmişti açlıkları geçmişti ve talha ömer in yanına gelmişti ve geirken bir kız görmüştü ağlarak koşuyordu yüzünü görmüştü ama tanımıyordu ki gitsin yanına derdini sorsun ömer in yanına vardı ve sordu ömer dedi ben gelirken yolda bir kız gördüm ağlarak koşuyordu ömer nasıl birirdi talha kapalı yüzü çok güzeldi ne bilim tanımıyorum ki ömer sinemdir o zaman talha sinem kim
27.bölümü kitap filistin ağlıyor
senah olmaz hani hep beraber olucaktık hani her acıyı beraber çekicektik ne oldu da fikrin değişti neden ömer bak senah ben şahit olursam sen ve oğlum ömür burda yapyanlız kalırsanız ya sana ve oğumuza birşey olursa ben ne yaparım söylesene senah bak ömer ben sana bir söz verdim sende bana bir ömür beraberiz sen şehit olursan ben senin yerine savaşırım ben herşeyi yaparım ben senin eşiyim kendimide oğlumuzuda koyabilirim unutma bunu olurmu vede ben hiç biryere de gitmiyorum oğlumuzda senden arılmıyoruz şehit osakta beraber oluruz hiç korkmuyorum ömer senah yı ilkna edememişti aslında senah ın bu sözleri onu kendisine getirmişti senah erkek gibi savaşırdı ömer çok mutluydu senah ın bu sözerini durunca ve arkasında öyle güclü bir eşi vardı ki kendisine birşey olsa da o kendisine ve oğumuza da bakardı hatta herkeze bakabilirdi ömer daha fazla isral etmek istemedi senah beni göndermekten vazgeç olurmu ömer peki ben gidim talha ya söylim o zaman geç kalmadan gitsinler ben de yolcu eder öyle gelirim merak etme beni olur hadi ben gidim ömer talha nın yanına gitti taneri hazırladılar ve abulansa koydular ve ömer de onlarla beraber bindi yola çıktılak ömer onarı yolcu ettikten sonra geri döndü sağ sağlim yolcu etmişti talha da taneri tesim eder etmez dönücekti sinanda onunla gitmişti ömer eve geçmişti senahla konuşmak için yanına oturdu senah dedi talhaarı yolcu ettim sen de gitseydin daha iyi olurdu senah ömer hala bu konumu ömer evet seni ve oğlumu koyumak istiyorum senah anlıyorum ama bende gitmek istemiyorum anla beni ömer peki zaman çok çabuk geçmişti önder gemişti ömer diye bağdı karlos gene yaptı yapıcağını bir kaç kişiyi esir aldı öldürücek hepsini ömer hemen kalkıp koştu halk topanmıştı bir çocuğun anası ağlıyordu ömer oğlum bana oğlumu getir ne olur yalvarıyordu oğlumu öldürse ben ne yaparım yanlız kalırım ömer tamam teyzeciğim oğlunu sana ketiricem merak etme sen olurmu üzüme sen burda bekle beni ömer önder ve eser gittier gizlice girdiler ve esirleri alıp kaçtılar ömer teyzenin yanına geldi oğunu sana getirdim teyzem dedi teyze oğlunu görünce çok mutlu oldu ömer oğlum sana çok teşekür ederim sen olmasaydın oğlumu öldürüceklerdi sen alıp bana geri getirdin allah razı olsun senden alla sana güc kuvet versin seni de evladına bağşlasın oğlunuda sana bağşlasın inşalah teyzeciğim ömer herkeze baktı hiç kimsenin hali yoktu karlos gene fıtırmaya başladı delirmişti nasıl olurda bura gelip esirleri kaçırırlar askerere çıkıştı siz ne yapıyordunuz burda ama efendim biz burdaydık o zaman nasıl kaçtılar he söylerin ben sizi öldürürüm defolun gidin karşımdan gözüm görmesin sizi böylece karlos komutan artık son darbesini yapıcaktı böylece hesini yok edicekti daha doğru kendisi öyle zanediyordu ama öyle değildi ömer karlos komutanın ne yapabileceğini tahmin ediyordu ve hazırdı herşeye karşı ama çok dikatli olması lazım herkezede iletmişti hazır olun diye ama önder ve eser de ömer için çok üzülüyorlardı tek başına nasıl uğraşırdı ki ona yardım etmeleri lazım önder ömer in yanına gedi oturdu dedi ki ömer çok dalgınsın neden konuşmuyorsun bizlerle derdini söylemeyen dermanını bulamaz demişler ömer benim derdim başımdan aşmış ne anlatim ki sen söyle benim babam nasıl yapıyordu nasıl ediyordu da bu dertleri aşıyordu anlamış değilim önder yapıyordu öyle bir yapıyordu ki ben çocuktum o zamanlar beni severdi hep 5 6 yaşlarındaydım ben hep onun yanındaydım ben senden 5 yaş büük oduğum için hatılıyorum ve sende ona çok benziyorsun tavrırların duruşun gözlerin kuvetin gücün aynı enes komutan ömer önder neden bizim ülkemiz bu miletine yardımcı olmuyor neden bu kadar acımasızlar önder bu ülkede hep böyledir yani kendi çıkarları için yaşarar başkasına yardım etmezler zenginler çok verse ya ama yok vermezler ama fakirler olsa neyi var neyi yok verirler ömer evet öylede genede bu insanlara yardım etmeleri lazımdı herkez kendi kabuğuna çekilirse bu insanların hai ne olucak ya çocukların ne sucu var doğmakmı sucları yoksa savaş çıkmasındanmı suclular neden önder halısın ömer ama bak sende burdasın bende biz de istanbulu değilmiyiz evet biz gediksek yardıma bak sen burdaki kızla evendin bile çok seviyorsunuz birbirinizi demi evet öyle eee o zaman elbet birgün burdakilerinde yüzü gülecek kardeşim sen merak etme biz elimizden geleni yapıyoruz onlar konuşurlarken biri gelip ömer komutanım sizin evdekileri dışarıya atıyorar ömer birden bire fırlayıp koşmaya başladı önder ömer dur bende gelim ömer durmadan koştu önderde arkasından koştu deli gibi koşuyorlardı önder ömer kadar hızlı koşamıyordu bile ömer öyle koşuyordu ki bacaklarını hissetmiyordu bile ayakları yerden kesilmişti adeta nefes nefeseydi soluğu kesilmişti sanki durmaksızın koşuyordu adeta ucuyordu hiç durmakta bilmiyordu eve kadar koşmuştu ve yetmemişti askerlere sadırmıştı önder de saldırdı senah ve ömür dışardaydılar askerler senah ya doğru yürüdüler ömer hemen önüne geçti askeri arkaya itti ve tekmeyle saldırmaya başladı önder senah yı ve ömürü aldı onlardan uzaklaştırdı ve eve girdiler ömer askerleri perişan hale getirmişti karlos komutana mesaj yolamıştı karlos mesajı almıştı ömer o kadar korkmuştu ki senah dedi sana birşey olsaydı ve oğlumuza onları diri diri gömerdim perişan hae getirirdim ben onları unutma sakın size birşey yaparlasa bana söylicen ben yoksam bile öndere söylicen hem bugün talha da sinan da geliyor onlar da seni korurlar önder ömerle konuştu senah ve ömür burda emyette değil askerler koyumalı onları bizde korumalıyız ikisini ömer sen yokken yengemi ve yiyenimi ben koruyacam merak etme ömer burdayız karlos bura adımını atmaz atamaz cesaret edemez unutma o korkaktı ancak askerleriye gelir basar biz genede yılmayız bıkmayız ve savaşırız anladınmı hadi gel gidelim cammi ye namaz kılalım eser ezanı okur şimdi ömer ve önder kalkıp cammi nin yolunu tuttular çok geçmeden vrdılar eser ezanı okudu namaz kıldılar akşam talha ve sinan gelmişlerdi her zaman ki gibi beraberlerdi ömer taner nasıl iyi onu hastaneye yatırdık arkadaşlara ve ailesine teslim ettik geldik ömer sizde gelmeseydiniz neden geldiniz ki talha olmaz seni yanızmı bırakıcaktık asla sen bizi yanlız bıraktınmı söylesene hep yanımızdaydın böyle yapma bir daha kırıyorsun bizi karlos ne yaptı biz yokken ömer daha ne yapmadı ki evime giriyorardı ve eşime çocuğuma saldırıyorlardı dışarıya atıyorardı ben varken onların kılına tukunsalar onları perişan ederim artık bizde varız koruyuz yengemizi sen hiç merak etme böylece aylar yılar geçmişti karos komutan bu sefer tamamen savaş açmıştı herkezi öldürüyor ve heryeri yakıyordu
26.bölümü kitap filistin ağlıyor
göz güzü görmüyordu adeta herkez koşuştururlardı nere kaçıcaklarını şaşırmışlardı ömer bu sefer daha da güclüydü hem askerleri yerlerine yerleştiyordu hem de etrafa bakıyor yardımcı oluyor insanlara yecek taşıyor su taşıyor ve yaralarını sarıyor her zaman böyle geçiyordu günlerce aylarca ve yılarca böyle devam ediyordu senah da ömer in yanındaydı her zaman onunla gidiyor onunla geliyor ömürü de götüyordu yanlız bırakmıyordu hiç bir zaman hep yanına alıyordu karlos komutan esir aldığı insanları öldürüyordu ömer de cenazelerini kadırmak için insanları topluyordu ve cezaneleri kaldırdılar senah da yardım etti ve sahra ile eser de ordaydı çok soğuktu hava rüzgaylıydı herkez sokakta yatıyordu ömer bazılarını biryere yeleştirdi önder ve eser de bir kaçını alıp öer in evine götürdü senah ve sahra da yardımcı oldular taner de hala uyanmamıştı komadaydı hala ömer de durmadan tanere bakıyor başından arılmıyordu hep onunla ilgileniyor ilaçlarını sürüyor sahra da hemşirelik yapyordu ömer in yanında pek çok yaralı vardı her birine nasıl yetişiceklerdi ki istanbuldan da dokturlar gelmiş ömer de onlara yardım ediyordu kendiside dokturdu zaten herkez biliyordu ömer uzman dokturdu ama burda şartlar çok başkaydı hiç birşey yoktu ne ilaç nede başka birşey vardı yardım geliyordu ama bir yıla ancak geliyordu bazende altı ayda gelirdi ömer elinden geleni yapıyordu ama yetişemiyordu babası gibi kimisi ilaç istiyor kimisi aç susuzdu dokturlarda imkansızlıktan birşey yapamıyordu elinden geldikleri kadar yapmaya çalışıyordu öyle acıydı ki durumları herkez bir yerdeydi talha öndeer ve eser bir yer yapmaya karar verdiler taşlarla harcla bir yer yaptılar orasını sağlı ocağ yaptılar tüm yaralıları ve taneri oraya taşıdılar doktuların da yerleri yapılmıştı öyle büyükte değildi ama gene yettiler büyük bir oda vede dokturların kalacağı bir oda vardı büyük birde bir ufak oda daha vardı onuda hela yapmıştılar kalos komutan bunu duyunca küpürmüştü hergün geçtikce biraz daha gücleniyorlardı ömer bu yeri çok beğenmişti önder ye eser ye talha ya çok teşekür etmişti çok sevindiğini öyle güzel şey yapıyorsunuz ki beni çok mutlu ettiniz sizinde yüzünüz güler inşalah allaha duacıyım size yardım etsin diye dua etip saıldı onlara talha ömer biz birlikte başarıcağız unutma bunu olurmu ömer tabiki de unutmam hiç unutumurum asla hep beraberiz ölene kadar hatta beraber ölürüz onlar konuşurlarken senah ve sahra geldi senah ömerle konuşmak istemişti ömer gözlerile bekle işaret etmişti bir süre sonra ömer senah ın yanına geldi senah taner kendine geldi ömer hemen koştu senah da onun peşinden gitti ömer tanerle konuştu nasılsın iyimisin acın varmı taner gözlerirle evet dedi acısı vardı hemde çok kütü acısı vardı dayanamıyordu hiç ömer ne yapıcağını b ilmiyordu bacakları kırık koları kırık heryeri yara içindeydi taner in ama gene isyan etmiyordu allaha talha da geldi taner in uzman doktura ihtiraçı vardı en iyi şartlarda dedavi görmesi lazımdı ama nasıl olucaktı ki bu istanbulla gitesi lazıdı abulans lazımdı ömer de bunu düşünmüştü ama çok zordu bu kim gütürücekti kendi gitse burda kim kalıcaktı karlos onun yokluğunda burayı yok ederdi bir çare bulması lazımdı senah talha gitse hem senah da ömür de burdan biraz uzak kamış olurlar bu şiddetten uzak olmalarını istiyordu ama senah gitmek isteezdi nası yolardı ki onu bir yolunu bulmalıydı ama nasıl sahra da ikna etmelidi mecbur kalmaıydı senah gitse kendisi nasıl dayanırdı ki oğlu ömür ve eşi yokken onların hasretinle nasıl yaşıcaktı ki anamıyordu karos komutan çocuğu rahat bırakmaz onları yolamalıydı talha ya söylemesi lazımdı ertesi sabah ömer talha ya söyledi siz taneri götürdüğünüz zaman senahı da götürseniz olmazmı dedi talha neden ki senah gelmez ki ömer gelmeli talha ben yolucam talha neden ömer iste talha sen senah yıda götür gelmese nası götürücem ki ömer ben ilkna edersem yolarım olurmu etersi sabah ömer ve senah konuşuyordu ömer lafa nereden başıcağını bilemedi senah senden birşey isticem ama yapıcan anlaştıkmı senah ömer in ne söylemek istediğini anlayamamıştı ne demek istiyorsun sen ömer açık konuş ömer bak senah taha ve önder taneri istanbulla gütürücekler arkadaşlarımıza teslim edip gelicekler sende gitmen lazım sen de taner in yanında kalıcan ömür ya o ne olucak onuda alıcaksın neden peki size birşey olsun istemiyorum
25.bölümü kitap filistin ağlıyor
ben ana baba dediklerim benim gerçek anam ve babam değilmişler ben de onları gerçek annem ve babam zanederek yaşamışım ve öyle büyüdüm ömer haklısın senah benim de yok sultan hanım benim anam değilmiş hep öyle zanederek büyümüşüm bende artık bu konuları kapatalım olur ömer sen nasıl istersen talha onlar nerde onlar arka tarafta ömer ben gidip bir bakim şunlara olur ömer yerinden kalkıp arka tarafa geçmişti talha önder eser sinan taner hep beraberce sohbet ederlerken ömeri görünce yerinden kalktılar ömer oturun dedi ne yapıyorsunuz burda talha hiç sohbet ediyorduk arkadaşlarla neden ben gelince sustunuz hiç bizde sizin yanınıza geliyorduk iyi hadi gidelim talha ömür nasıl ne yapıyor ömer iyi ama onun için çok korkuyorum talha neden ömer neden olucak benim gibi babasız kalırsa talha hayır kalmıcak öyle düşünme sakın olurmu ömer olur da nasıl olur karantimizmi var talha söylesene talha bak ömer öyle ama biraz daha derin düşünsene ya düşündüğün gibi olmasa ve çocğunla eşinle hep ak beraberce mutlu olursan birde böyle düşün olmazmı ömer çok haklısın talha ne söylesen söyle çok hakkın var ama böylede düşünmelisin allah taktiri evet ama nerden biliyorsun birgün şehit olmucağım ne malum ki talha öyle ama sen garet edicen yapman gerekeni yapıcan gerisini allaha bırakıcan ömer kardeşim anladınmı ömer evet ömür benim her şeyim senah da öyle şimdi zamanı gelince herşey yoluna girer kardeşim merak etme olurmu ömer olur peki anlaştık ömer ve talha gece boyunca konuşmuşlardı ve sabah olmuştu sokaklarda sesler duymaya başlamışlardı herkez bir tarafa kaçıyorlar ve saklanmak için yer arıyorlardı ömer ve talha hemen dışarıya çıktılar ve karlosu gördüler hemen koşmaya başladılar karlosun önünü kestiler senin bu yaptığına kaleşlik derler karlos yok ya ömer hakırmaya başladı sen silahsız insanlara saldırıyorsun bu adilmi söyle karlos evet adil talha iyi o zaman seni birgün silahsız yakalasak gucunma olurmu kızma ömer bu söze gülümsedi karlos korkmuştü yüzünün rengi değişmişti ömer ne o korktunmu yüzünün benzi attı karlos askerlerine emir verdi bugünlük bu kadar korku yeter bunlara hadi kidiyoruz burdan ömer ve talha hemen insanların yardımına koşmuşlardı önder eser sinan ve tanerde ne olduğunu anlamadan koştular ömere ve talha ya yardım ettiler herkez kan vera içindeydi karlos her zaman böylerdi işte herkezi kanlar içinde bırakır giderdi ömer bu durumlarda ne yapılır hiç bilmiyordu ki babası ne yapardı ki nasıl herşeye koşardı hiç anlamış değildi herşeyi nasıl yapıyordu nasıl yerleştiyordu ömer babasına haryan kalıyordu kendisinin de onun gibi olabilimiyim diye düşünüyordu kara kara herkez olabilirsin diyordu herkez ömeri çok seviyordu ömer de onları çok seliyordu karlos komutan ve yanındakileri heryeri dolaşıyorlar ve halkın evine giriyorlar heryeri dağıtıp çıkıyorlardı ve ömer bunu bir son vermesi gerekir diye ayağa kalktı askerlerin içine girdi ve ona saldırdılar bu sefer ömer in yüzü kan içinde kaldı ömer de askerlere saldırdı önder ve talha da ömer in yanına koştular ve askerlere saldırdılar öyle şiddetlydiler ki kimse onları durduyamıyordu önder ve talha askerlerin canını alıyorlardı karlos komutan anlamıştı bunları zor hal ediceğini tüzak korarsa ancak esir alabilirdi hele ömer var ya onun sinirini getiriyordu karlos ömeri de babası gibi öldürücekti babasının çektiği acıyı tatırıcam diyordu ama biraz zordu nasıl yapıcağını bilmiyordu ömer de babası gibi çok güclüydü ve korkusuzdu önder de öyleydi ve çok ciddiydi onlar askerleri kovaladıktan sonra önder ve talha ömeri alıp eve götürmeye çalıştılar ömer in hiç hali yoktu ve düşücek gibiydi sanki dizlerinin bağı çözülüyordu bacaklarıını katlarak yere çöktü önder ve talha da yere oturdular bir müttet öylece kaldılar ömer öyle yorgundu ki öyle gücsüz kalmıştı ki sonra tekrar kalktılar yola koyudular çok gecmeden vardılar senah çok telaşlıydı ömer ne oldu dedi senah ömür çok hasta ve de sahra gelmedi daha nere gitti ki bilmiyorum belki de eser in yanındadır gelirler beraberce merak etme olurmu peki ömer sen öyle diyorsan öyledir inşaah bir süre sonra eserle sahra geldi ömer nerdediniz eser ben cammi deydim sahra geldi beraber çıktık geldik ne oldu ki senah sahra sabahtan beri yok eser bilmiyoum haberim yok benim yanıma geir gelmez geldik zaten ömer peki kendinize çok dikat edin burası savaş yeri burda kan şiddet ve herşey var çok hazırlıklı olmanızı istiyorum sizden olur ömer sen kendine iyi bak bizde senin gücünden alalım karlosa gösterelim kendinimzi bizim ne kadar kuvetli olduğumuzu gösterelim ona ömer haklısınız ben güclü olmasam siz nasıl olucaksınız ki ben sizi koyumasam yardım edemesem siz de birşey yapmazsınız bu sözleriz beni kendime getirdi bundan sonra böyle olmucak inanın bana önder herkez sana inanıyor zaten ama biraz dalgınsın kendini toplasan olur herkeze yardım edebiliriz ömer evet haklısın artık çok daha iyi olucak görüceksiniz önder hadi ozaman bu sabah çok başka olucak eser evet çok güzel olacak enes komutan da görseydi ne kadar mutlu olurdu kimbilir ömer evet çok görmek isterdi ama canım babacığım göremedi ama onun yerine geçtim ve onun intikamını alıcam ve ona yaşattıklarını bende ona yaşatacam herkez görecek bunu karlos komutan ne yapsam da esir alsam dye düşünüyordu ömeri olay kolay esir alamazdı senah öyle ağlıyordu ki ömerin bu haline çok üzgündü ömer neden böyleydi diye çok düşündü ama artık böyle olmucaktı herkeze söz verdi ertesi sabah karlos taner in yolunu kesmişti ve öyle dövmüştü ki yanında ki askerlerde devam etmişlerdi kolarını kırmışlardı bacaklarını kırmışlardı sonra da ömer in evinin önüne attılar ömer kapıyı açar açmaz taneri gördü şok olmuştu hemen içeriye götürdü hemen yaralarını sardı ömer sordu sana bunu kim yaptı söyle çabuk anlat kalos ve askerleri yaptı ömer delirdi hemen kalkıp gitti önder ve talha da onun peşinden koştular yolda eseri de gördüler onda aldılr ve askerlerin olduğu yere gittiler gördükleri askeri öldürüyordular ve karlos bunu görünce askerlere emir verdi bombalayın hemen durmayın hepsini yok edin yakın yıkın diye hakırmaya başladı ve ömer bombalara adırmıyor koşmaya devam ediyordu askerleri deviriyor ve öldüyordu önder talha ve eser de peşindeydi ömer in hiç yanlız bırakmıyorlardı ömeri heryer kana bulanmıştı heryer gene parut kukuyordu heryer toz dumana karışmıştı
24.kitap filistin ağlıyor
babasına sığınmıştı ömer hiç babasına bu kadar yakın olmamıştı hiç bu kadar ağlamamıştı bile her daraldığında bura gelirdi bir tek babasının yanında rahat ediyordu saatlerce orada kalmıştı ve öyle içli ağlıyordu ki nefesi kesiliyordu herkez ömeri arıyormuş ama bulamıyordu önder ve eser babasının mezarının önünde buldular ömeri perişan halde bulmuşlardı ve başını babasının merarın ustune koymuş ve hala alamaklı sesle babasıyla dertleşiyordu önder ve eser ömer in yanına gittiler ömer önderi ve eseri görünce
çok sevinmişti önder ve eser ömere hadi kalk gidiyoruz onlarda kalktı ayağa ömer de kalktı ve yola koyuldular çok geçmeden cammiye vardıla talha ömeri çok perişan halde buldu sordu neyin var kardeş ne oldu sana anlat nerdeydin önder babasının mezarına gitmiş orada bulduk ömer birşeyim yok merak etmeyin cammi nin durumu nedir sinan her şeyi bitti sayılır ömer iyi allaha şükür namaz vakti geldi eser sen ezan oku namaz kılalım hemen eser öyle güzel okuyordu ki filistinliler yusufun sesine benziyor dediler ömer yusuf kim halktan biri babanızın dostuydu onunla beraber şehit oldu ve oda ezan okuyordu bir de ebuzer vardı oda okuyordu herkezi şehit ettiler kılon komutan vardı önceleri onu öldürdüler ve bu sefer karlos geldi başımıza eziyet etmek için kılon nun krdeşimiş ömer oda gidicek merak etmeyin olurmu peki koutanım ezan bitti herkez namaz kıldılar ömer eve doğru yol almıştı eser önder ve talha dapeşinden gittiler sena ve sahra da onları merak etmişti çok geç kalmışlardı çok geçmeden vardılar eve senah ve sahra hemen koştular kapıyı açtılar ömer hiç konuşmuyordu senah ömer in susgun olduğunu görünce endişelendi hemen sordu ömer neyin var hiç birşeyim yok var nasıl yok anlatırsan rahatlarsın yok anlatılcak birşey iyi peki öyle olsun talha çok düşünceliydi kara kara düşünüyordu bir karar vermeliydi buraya pek çok yardım gerekiyordu istanbulda ki arkadaşlarından yardım isticekti buraya gelmelerini isticekti ömer ne derdi acaba diye bir kez daha düşündü sinanla ve tanerle konuşmalıydı bu konuyu bir daha karar vermeliydi böylece ömer den habersiz birşey yapmazdı önder ve eser de yardım eder hep beraberce yaparız diye düşünüyordu karlos her zaman ki gibi zülüm yapmaya devam etmekteydi nasıl birşeydi bu hayat nasıl bu kadar acımasız olurdu bu kadar çaresiz olurdu bir insan nasıl bir dünyadı bu çocukların gözleri önünde cinaretler kan tökmeler ağıt yakmalar niyedi hiç anlamıyordu hergün bir şehit verirlerdi önder talha nın yanına gelip oturdu abi ne düşünüyorsun böyle kara kara talha hiç öylesine düşünüyordum böşver zamanı gelince öğrenirsin önder neden şimdi söylesen ne olur yok şimdi olmaz ilk önce ömerle konuşmamız lazım neyi konuşucağız ki talha dur zamanı var iyi peki abi neyse gel ömer in yanına gidelim olmazmı talha olur eser nerde sinan taner onlar nerde önder bilmiyorum ömer in yanında olabiirler iyi bizde gideriz şimdi karlos komutan her yeri kana çevirmişti adeta her yer kımızıya boyanmıştı ömer karlosu görünce babasına yapılan eziyetler geliyordu onu görünce aklına babasının intikamı geliyordu ve burayı koyumaya söz vermişti babasına anasınıda bulucaktı aklı çok karışmıştı susgundu hep durgun halleri vardı senah ömürü aldı ömerin yanına gitti ve konuşmak istedi ömer oğlu ömürü aldı kucağına sımsıkı sarılmıtı canım oğlum ben seni hiç yanlız bırakmıcam asla hep beraber olucağız seninle annenle hiç arılmıcağız ancak ölüm arırır bizi ancak ölüm diyebilmişti senah içini çekerek içinden ah ömer sen ne kadar yüfka yüreklisin diyerek gülümsedi o kadar güzel sayılmıştı ki ömüre ömür de babasına şirinlik yaparak oynuyordu babasıyla sonra anasına verdi ömürü senah ömer neden bu kadar durgunsun anlatmıyorsunda neden ömer sizi tüm acılardan uzak tutmaya çalışıyorum bu acıları çileleri çekmenizi istemiyorum ömür de benim gibi acı çekmesin diye burayı kuyumaya çalışıyorum senah ah ömer biz seninle karar vermedikmi her acıya beraber göğüs geliceğimize söz vermedikmi ben gerekirse tınaklarımla kazırım toprağı gerekirse askerlere yiyecek su cephane taşıyım yeterki her zaman beraber olalım ömür de anasız babasız büyümez olurmu bak benimde annam babam yok senin de brbiriizi anlıyoruz ömer senah ın bu sözlerini taktir etmişti ve bu yüzden onu bu kadar seviyordu ömer senah ya güümsedi ve anlından öpmüştü sana inanıyorum ve seni bu yüzden çok seviyorum demişti senah ben hep senin yanındayım ne olursa olsun ne acı keder varsa beraber çekeriz ve beraber aşıcağız acıları kedeleri oldumu anlaştıkmı ömer anlaştık senah sana söz veriyorum ki oğlumuz ömür de bizi kaybetmicek her dertleri yeniceğiz seninle ben unutmayalım tamam unutucağız ömer sana söz veriyorum ki senin yanında arılmıcam ve bırakmıcam asla ve de asla oğlumuzu anasız bırakmam sende ananı bulucan bende bulucam
23.bölümü kitap filistin ağlıyor
talha iyi o zaman beraber gideriz siz nasıl isterseniz o olsun ertesi gün olmuştu hep beraber yola çıktılar ömer önder ve eser arkadaşlarını yolcu ettiler ve geri döndüler karlos komutan ise savaşa başlamıştı bile ömer komutanlık yapmaya hazrdı zaten tüm askerleri topladı ve filistin halkınıda topladı ve gerekenleri anlattı talimat verdi hazır olun dedi bir asker şöyle dedi ömer komutanım bizim çephanemiz yok ki hiç birşeymiz yok bile ömer ne varsa taş körek ne bulduysanız gerekirse getitiriz yeterki umutlarımızı yetirmiyelim karlos komutan bombalarını atmaya başlamıştı ömer eser yi korumak için önünden koşup yere yatırmıştı önder askerlere dikatli olmalarını istiyordu nasıl olucaktı ki hepsi aç susuzdular ne yapıcaklarını bilemediler ömer babasına söz vermişti burayı kurucaktı istanbuldan arkadaşları geri gelmişti ömer çok kızmıştı neden geldiniz talha beraber ölmeye geldik sinan ve tanerde öyle dediler ömer neden peki talha sen bizim can kardeşimişsiniz öyle değilmi yoksa ömer tabiki öyle ama talha aması ne ömer söylesene bu devlet bizimde devletimiz değilmi bu kardeşlerimiz bizimde kardeşlerimiz değilmi ömer elbette ama size birşey olursa af etmem kendimi talha saçmalama ne olur ömer biz beraberce yeniceğiz hatta öteki arkadaşlarında yolda geliyor bak seninle beraberiz sen git evini koyumaya al yengeyi de ömer hemen koşmaya başladı eve senah ya söyledi evden çıkma ne olursa olsun oldumu senah oldu çıkmam ömer ben gelirim arkadaşlarım geri dönmüş erak etme geliriz biz korkma senin yanına bir kaç kişi yolarım askerde yolarım oldumu sahra nerde burdamı evet içerde iyi çıkmayın evden senah sen beni düşünme ben başımın çaresine bakarım ömer çok dikatli ol peki ömer iyi ben gidiyorum o zaman oldumu oldu ömer gene arkadaşlarının yanına döndü karlos komutan şiddetle filistinlilere eziyet ediyordu ve zülümlerden zülüm ediyordu birtüylü kanlar dinmiyordu ne zaman dinicekti bu kan bu şiddet celal niyedi neden kıyıyorlardı bu canlara ne günahları vardı ki bu çocukların ömer allaha yalvarıcasına dua ederken bir asker şehit olmuştu önder koştu şehit olan askeri yerden kaldırdı kenaya çekmişti artık çok gecti allah rahmetine kavuşmuştu ömer çok üzülmüştü ağlıyordu bile kara kara düşünüyordu ben babama verdiğim sözü yerine getiremesem çok kütü olurum allahım sen yardım et bana aylar yılar geçerken filistin biraz daha gelişiyor bazı yerleride yıkılıyordu karlos komutan yok etmeye çalışırken ömerde yapmaya çalışıyorken böylece savaşta devam ediyordu bir yandanda ne yapacağını şaşırmıştı önder ve eser ömerin bu haline çok üzülüyordülar onlarıda dinlenmiyordu ömer hep kendi kendine düşünüp yapıyordu her şeyi her işi kendisi yapıyordu önder ve eser onu yanlız bırakımıyorlardı hiç bir zaman aslada bırakmıcaklardı karlos komutan öyle gurulanıyordu ki o kadar pişkindi ki ömer onun bu halini görünce deliye dönüyordü ve onun hakından gelmek istiyor ve babasının intikamını almak istiyordu allahtan hep bunu diliyordu hergün dua ediyordu anasınıda bulmak istiyordu filistin halkıda ömer den enes komutanın intikamını almasını istiyordu onun gibi korkusuz ve çesur olmasını istiyorlardı ömerde öyle olmaktaydı adeta babasının ikizi gibiydi ama birz daha fazla duygusaldı ve çok düşünceliydi önder de eser de hep onunlaydılar ömer nereye onlar oraya giderlerdi iki üç yıl geçmişti senah fenalaştı ve ömer onun yanın gitti sahra da ve çok geçmeden ömerin bir oğlu olmuştu adını ömür koymüştü onun ömürü uzun olmasını diliyordu allahtan oğlum ömür üm diye seviyordu ömür aynı ömer di ona benziyordu senah da oğlu nun ismini çok beğenmişti ömür ömerin dedesinin ismiydi dedesini çok severmiş oda babası gibi şehit olmuş ömer bir süre bebek kucağında öylece durmuştu kıpırdamadan öylece duruyordu ve önder in sesiyle kendine geldi önder abi koş cammiyi yıktılar ömer hemen koşmaya başladı eser ve talha orda kendinlerini cammi nin önüne siper etmişlerdi ömer koştu tüm israil askerlerini yaraladı ve kimisinide öldürdü cammi yi yeniden yapmak için çalıştılar hemende yaptılar israil askerleri çekilmekte buldular çareyi karlos komutan küpürmeye başlamıştı öyle hakırıyordu ki ne yapsada bu ömeri esir alsa diye söyleniyordu ve bulamıyordu bir türlü ama bir oğlu olduğunu öğrenmişti filistinlilerden biri ömer ye gelip şöyle dedi ömer komutanım karlos sizin oğlunuz olduğunu öğrenmiş dikatli olun lütfen ömer sen merak etme ederim ben dikatli siz kendinize dikat edin peki komutanım oluruz siz başımızda olursanız daha huzurlu oluruz ömer ben hep burdayım siz bırakmam öyle bir zaman gelir ki burası o kadar gelişir ki allahın izniyle öyle güzel olur ki hastaneler cammiler okullar olucak ben budayım bunlar olana kadar her ne olursa olsun ben burda olucam anlaştıkmı tamam komutanım anlaştık ömer yerinden kalkıp yollara düştü taki babasının mezarına kadar yürüdü ve mezara yaklaştı babacığım diye bildi başka kelime çıkmadı ağızından yutkundu yutkundu bir daha birşey çıkmadı ağızından bir süre ağlamaya başladı hıçkıra hıçkıra ağladı
22.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer önder in avukat olduğunu bilmiyordu sordu önder tam bitirmişmi eser evet tabiki de ama yapmıyor nede peki bilmiyorum nedenini anlatmadı hiç ben de sormadım nedenini avukatlığı bıraktığına göre büyük birşey olmuş demek ki ömer haklısın karlos harlı bizde hazır olalım peki ömer komutanım bana komutan demene gerek yok biz kardeş gibiriz eser biliyorsun senle önder benim kardeşimsiniz önder kalkıp giderken ömer nereye hiç biraz dolaşim gelim eserde seninle gelsin yok gerek yok birşey olmaz senah da ömerin yanına geldi sahra da eser in yanına gitmişti önder gitmişti ömer ve senah konuşurken birkaç insan gelmişti ömer in arkadaşarımış gelenler istanbuldan gelmişlerdi ömer hemen kalkıp eve götürmüştü arkadaşlarını çok yorumuşlardı ömer bir süre bizde kalın öyle gidin olmaz dediler biz birşey vermeye gevdik ve de birşey söylemeye geldik gidiceğz ömer bu kadar yolu bunun içinmi geldiniz evet dediler birgün kalın o zaman peki dediler eser ve önder de geldiler ömer tanıştırdı herkezi önder ve eser benim kardeşim gibiler ve talha taner ve sinan da benim istanbuldaki arkadaşlarım çok menmun olduk efendim bizde öyle ömer ne söylceksiniz ne odu ve ne vericeksiniz talha söze başladı bir miktar erzak ve yatak çatır getirdik biraz ötede iki kamıyon var onları taşıyalım ömer ne söyliceğini bilemedi çok teşekür ederim size arkadaşlar size ne söyiceğmi şaşırdım talha birşey söylemene gerek yok zaten senin bize yaptıkların yeter de artar bile sen bunları düşünme ömer eee ne söyliceğniz talha evet bu seferde engüzel şeye geldik ömer şaşırmıştı güzel olan şey nedir bu sefer sinan söze karıştı bura bir hastane birde bir okul ve birde cammi yapılıcak ömer bu sefer daha da şaşırdı nasıl olucak ki bunlar sinan başbakanımız yaptırıcak inşalah taner söze karıştı biz arkadaşlarla bir miktar para topladık bir süre yeter önder ve eser de çok sevindier senah da çok sevindi ömer in adına karlos öyle sinirlenmişti ki burayı yakıp geçiyordu talha ve sinan her şeyi görünce savaş başlıcak ömer diye söylendiler ömer başlasında o karlosa hattini bildirim bende babamın intikamını alırım hemde filistin halkı biraz daha rahatlar başkası gelmeden bu filistin de savaş bitmez ve bitmicekte ömer haklısınız öyle ama bir daha zülüm görürler karlos olmazsa bir başkası olur gene evet birtürlü kutulmaz bu halk hep acı çekiyor ömer hepte dalgındı önder ve eser de ömer in bu haline çok üzülüyordu ne yapıcaklarını bilmiyorlardı ömer bu durumdan haberdardı ve önder ile eser kendi için üzüldüğünü biliyordu ama ne yapabilirdi ki kendiside bunalıyordu ve sitres altındaydı karlos filistinlilerin başındaydı onları rahat bırakmıyordu ezan okuyan hocaları sıkıştıyor ezan okumasınlar diye tehtit ediyor ömer bunların hepsine şahit oluyordu bir defa eseride tettit ettiğini görmüştü ama esere söylememişti bunu senah fenalaşmıştı sahra hemen koştu ömere söyledi ömer hemen koşmaya başladı derin derin nefes aldı eve yetişti ve senah ya baktı be ağrı kesicisi verdi senah ın neyi olduğunu ebüyücekti bilmiyordu ki senah ın yüzüne derin derin baktı senah da anlamıştı ömer in ne düşündüğünü ömere derin derin baktı her şeyi beraber aşarız demek istiyordu bakışlarıyla ömer de ona aynısını söylemişti ve çocuğumuzu da beraber büyütelim diyordu senah karlos komutan tüm bebekeri doğmadan oldüyordu anasıla beraber ömer bunu saklaması lazımdı şimdilik öğrenmemeleri lazımdı bebek doğana kadar ertesi gün talha sinan e taner yola çıkmışlardı ömer önder ve eser yolcu etmiştilerdi veda ettiler ve talha ömer kendine dikat et diye sölendi onlar gittiler ömer önder ve eser dönerken birde ne görsünler ömer arkadaşlarının bindği arabanın önünü kestiler askerer yolcuları esir aldılar ömer hemen koştu önder ve eser de koştu arkadaşlarnı kutardılar ve eve gittiler talha ömer bir daha hayatımızı kurtardın çok teşekür kardeşim sana ömer size birşey olursa kendimi af etmem asla yarın beraber gidiyoruz önder ve eser de gelir beraberce yolcu ederiz sizi talha size çok teşekür ederim ömer ne demek arkadaşım yarn beraber gideriz
21.bölümü filistin ağlıyor
acaba senah da istermiydi ömer kara kara düşünürken senah geldi ömerin yanına oturdu ve ağlamaya başladı senah yı böyle görünce hemen sormak istedi ne oldu neden ağlıyorsun senah anam babam beni ve kız kardeşimi bırakıp kaçmışlar burdan daha fazla dayanamıyorlarmış neden sizi bıraktılar ki senah bizi sevmiyorlardı hiç zaten sanki gerçek evlatları değimişsiz gibi davranıyorlardı bize belkim de öyledir gidip evi araştırıcam ömer dur bende gelim seninle senah peki gel ömerle senah kalktılar hemen eve gittiler senah heryeri tağtıyordu odaları dolapları ve pek çok belgeler bulmuştu ömer hepsine tek tek bakmıştı ve senah ın yüzüne baktı ne söyliceğini bilememişti çünkü senah bilmişti onların gerçek anası ve babası olmadıklarını senah ömere baktı ne öğrendin söyle bana lütfen ömer sen farkındamışın zaten onlar sizin gerçek aileniz değilmiş üzgünüm söylemek zorundayım ama bırak artık ağlamayı lütfen senah ben çok yanlız kaldım şimdi kız kardeşimde yoo o yanlız değil ömer neden yanlız değil ki senah sahra ile eser evlenceker birbirlerini seviyorlar ömer bende seni seviyorum benimle evlenimisin hep beraber savaşırız her acıya beraber göğuş geliriz tüm sıkıntıları beraber aşarız ne dersin senah biraz çekinmişti ama oda ömeri seviyordu bir süre susgunluğunu kolanmıştı ve evet demişti varım seninle herşeye acıya da kedere de varım ömer bunu duyunca kendine gelmişti aylar yılar geçmişti ömer eser senah sahra evlenmişlerdi öyle düğünmüş neymiş hepsi hikayedi onlar için nikahı kırmışlardı sadece eğlenceye ne gerek var demişlerdi filistin halkı acı çekerken onlar eğlencekmiydi senah ve ömer ev geçtiler ama karlos komutan rahat durmuyordu her zaman zülüm etmeye devam ediyordu ömer farkındaydı herşeyden haberi vardı senah da anlıyordu ömere de beli etmiyordu eser ile önder cammi nin yıkılan minayesini yapıyordu sahra da senah ın yanına gitmişti ve onunla sohbet ederken ömerle eser geldi yüzleri pek iyi görünmüyordu senah ve sahra sordu neyiniz var ne oldu anlatın ney anlatalım ne öğrenmek istiyorsunuz ne olduğunu anlatın hiç birşey olmadı senah ömerin gözlerine derin derin baktı sanki vardı birşeyler sahra anladı ne olduğunu önder de herşeyi anlatmıştı sizin ananız ve babanız giderken vurmuşlar israil askerleri senah ve sahra deliye döndüler ve hemen evden çıkıp gitiler ömerle eser vede önder onların peşlerinden fırlayıp çıktılar koşmaya başladılar ve yetiştiler ömer senah ya ve sahra ya sakin olun ilk önce ya ömer onlar bizim anamız ve babamız değilse bile onlar bizi yetiştirdi ve büyütüler gerçek anamızı ve babamızı da buluruz birgün ama bunlar bize baktılar ve kuyudular ömer çok üzgündü önder ve eserde çok üzgündülerdi ama ne çare bu allahın bir taktiridi ama israil askererinde yaptıkları zülümdü katliyamdı birgün geçti cezaneleri kaldırdılar çok geçmeden askerler gene geldi ömer senahla sahra yı yoladı ömer önder ve eser kaldılar karlos komutan da geldi söyle baktı vay vay üçlü de burdamış ömer bu söze çok sinirlenmişti birşey demeden karlos devam etti ömer bey de burdamış demek enes komutanın oğlu sensi ömer ne o beğenmedinmi karlos ben daha başka birini bekliyordum babasının intikamını alır diyordum ömer fıtrdı kendini tutamıyordu artık askerlere saldırmaya başladı bir kaçını öldürmüşlerdi karlos komutan korkmaya başamıştı askerlerine emir verdi hadi gidiyoruz ömer arkasından bağıyordu senin canını ben alıcam zamanı gelince duydunmu öyle yalvarıcan ki sen beni öldür diye yalvarcan bana ben ise acımıcam sana babama yaptıklarını bende sana yapıcam karlos komutan yapta görelim kahkaha atarak güldü ömer gül gül sen nereye kadar gülüceksin böylece filstinliler bir daha korkmaya başadı ömer korkmayın sakın bu sefer bu iş biticek anladınızmı beni herkez ömere baktılar anladık ömer komutan ömer bundan sonra bir sıkıntınız varsa bana geliyorsunuz anlaşıldımı anlaşıldı komutanım ne olursa olsun bana gelin peki koutanım hadi dağlın siz önder eser hadi bizde gidiyoruz kızlar evde yanlız peki abi gidelim ömer öndere sordu senin anan baban nerde istanbula gittiler abi neden burda duymak istemediler benimde gelmemi istedilerde gitmedim birgün bu zülüm bitse ben sen eser ve yengemler gideriz ömer tabikide gideriz oraya taşınırız evet çok güzel olur eser bencede burada yeni insanlar yeleşir evlerini yeniden yaparlar dahada gelişir cammileri daha çok olur imamları olur okulları hastaneeri olur inşalah diye lafa karıştı ömer hepsi olucak inşalah eser çoluk çucuğada karışırız iş kurayız beraber ömer dokturluğu okur bitirir bende imamlık yaparım önder de avukatlığı ne güzelde olur ya
20.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer allahına dua ederken önder hadi kalk beraber gidelim sende gör ömer hemen yerinden kalktı önderle beraber cammi nin yolunu tutmuşlardı çok geçmeden vardılar bir de ne görsünler orası mahşer yerine dönmüş eser hemen ömerin ve önderin yanına koşarak abi cammi nin minayesini yıktılar ve 20 ölü 10 da yaralı var ne yapalım ömer biraz önce güzel haber almıştı onun hevesiyle gelmişti ve bu sefer de kütü haber almıştı senah ve sahra ömerin yanına geldiler biz yaralılara baktık birde siz bakın diye cevap verdiler ömer peki geliyorum birazdan hazıların siz hazırlar efendim ömer ve önder yaralıların yanına geçtiler eser de cammi nin önünde oturmuş kara kara düşünüyordu yanına sahra gelip oturdu bir veya iki saat öylece kaldılar sahra özülme gene yaparız gör bak bu sefer daha güzel olucak eser sahra nın yüzüne masum masum baktı ve şöyle cevap verdi sen nasıl böyle güclü olabiliyorsun sahra şöyle cevap verdi ben güclü olmasam dünya beni yutar ama güçlü olsam ben hayata karşı duymayı öğreniirim yani şöyle ben acı çekerek güçlendim olgunlaştım eğer zayıf olsaydım bu durumda omazdım herkezin gözünde kütü görünürdüm ama şimdi öylemi ben ve ablam babamızın bize yaptıklarının karşısında güclü olmaya çalıştık ve direndik bize enes komutan yardım etti ömer komutanımızın babası yani eser biliyorum ben onu tanıyorum eser ve sahra kunşurlarken ömer ve senah onların yanına geldiler ömer eser önderi gördünmü evet abi şu aşağıya gittiğini gördüm tamam hadi görüşürüz tamam abi ömer önderin olduğu yere gitmişti sonra ömer oturdu yere kalkmadı önder de yanına oturdu ömer şöyle dedi cammi yi baştan yeniliceğiz önder tamamı ne kadar yıksalar yıksınlar bizde bıkmadan usanmadan yapıcağız onlar ne kadar inatla yıkarsalar bizde o kadar inatla yapıcağız önder çok doğru söylüyorsun abi onlar konuşurken karlos komutanın askerleri etrafındakileri yinede rahat bırakmıyordu herkez çılık çılığaydılar herkez ağlıyor sızlıyordu duymaksızın adeta yürekleri kan ağlıyordu sultan hanım ömerin bu hallerini pek anlayamıyordu sanki onun anası olmadığını anlamışmıydı diye düşündü anlasa ne olurdu sultan hanım için çok zor olurdu ömerden başka kimsesi yoktu sultan hanımın içide kan ağlıyordu enes komutandan sonra ömeride kaybetse ne yapardı yanlız başına kalırdı ömeri kaybetmek ona çok zor gelirdi aylar yılar geçiyordu zaman su gibi akıp geçerken filistinliler iin daha da zorluklar başlamıştı açlık ve susuzluk başlamıştı senah ve sahra askerlere yiyecek ve su taşıyordu herkez açtı gücsüz kalmışlardı ve savaşın ortasında kalmışlardı ne geceleri vardı ne de gündüzleri vardı ömer her şehirden yardım istiyordu ama hiç yardım gelmiyordu bazen gelirdi ama yetmezdi en son çare istanbul geldi aklına orda pek çok tanıdığı vardı bir kan kardeşi vardı ali ydi adı onu aramıştı ve yardıma çağmıştı ali hiç duymadan üç veya döt kamıyon yardım yolatmıştı ömer o kadar mutlu olmuştu ki o mutluluk yüzünde okunuyordu ali ömeri çok seviyordu ömer ali ye çok yardım etmişti ali de ömer ye yardımcı oak çok istiyordu bu konuyu da duyunca çok mutlu oldu ve ömeri aradı kardeşim istediklerini yoladım eğer yardımım dokunduysa ne mutlu bana herzaman ararsan sağol kardeşim çok yardımcı oldun bile ali yok be kardeşim ne yardımı senin bana yaptığın yardımın yanında benimki yardım bile sayılmaz ömer olurmu öyle yardımın çok ali hadi kardeşim ben gene ararım seni belgim sana süpriz yaparım ömer gülümseyek peki kardeşim kendine iyi bak olur kardeş sende sultan ana ya selam söyle aleyküm selam kardeşim söylerim ömer telefonu kapatır kapatmaz bir an patlama sesi duruldu onların evlerinin yakınlarından gelmişti hemen koşmaya başladı önderide çağdı önder ne olduğunu anlamadan oda ömerle beraber koşmaya başladı ve neler oluyor abi ömer bizim evimizin önünde patlama sesi duruldu önder sultan ana yanlızdı evde abi koş daha hızlı koşalım ömer öyle hızlı koşuyordu ki gücü kalmamıştı ama genede koşmaya devam ediyordu çok geçmeden vardılar birde ne görsünler ev yanmış kül olmuş ömer delirmişti hemen koştu anasını aradı delicesine ama bulamıyordu herkeze sordu sorusturdu ama cevap veren yoktu daha da delirmeye başladı anm nerde ne oldu diye bağmaya başladı senah hemen koştu anan bizde ama çok kütü yaralı durumu çok ağır gelin benimle gidelim bir bakın sizde ömer durmadan hemen koştu senah da onun peşinden koşmaya başladı çok geçmeden vardılar ömer anasını görünce şok olmuştu heryeri yanmıştı ömer hemen istanbuldaki arkadaşlarını aradı anasının durumunu anlattı ve oraya gelebilirmi mümkünmü diye sordu arkadaşları biz geliriz diye cevap verdiler ömer bu habere çok mutlu oldu çok geçmeden bir haftada geldiler ve sultan hanıma baktılar durumu çok kütüydü ömere söylediler ömer anlamıştı zaten onuda kaybediyordu az zamanı kalmıştı ömer anasının yanından arılmıyordu hiç hep başında bekliyordu aylar yılar böyle geçti ve sultan hanımı kaybettiler ömer yıkıldı babasından sonra anasınıda kaybetti anasınıda babasının yanına gömdü ömer öyle ağlıyordu ki hıckıra hıckıra hakırıyordu karlos komutan ömerin acı çektiğini durunca içinin yağları eğiyordu onların yıkıldığını görünce keyfi yerine geliyordu ve daha da kütüleştğini görmek istiyordu parçalanmasını istiyordu yok olmalarını istiyordu önder ve eser de gelmişlerdi sultan hanımı kaybetiklerini durunca yıkılmıştılar ömeri yanlız bırakmamışlardı sahra da senah da ordadılar ve ömeri hiç yanlız bırakmadılar ömer tekrar yanlız kalmıştı böylece senah hiç yanlız bırkmıyordu ömeri her zaman her daka onunlardı ev yaptılar ömer önder ve eser üçü birlikte kalıyorlardı artık senah ve sahra hiç onları yanlız bırakmıyorlardı her işlerini görüyorlar ve bazende onlarla bberaberce sohbet ediyorlardı senah ömere bağlanmıştı ve çok alışmıştı ömerde senah ya çok alışmıştı ve senahla evlenmek istiyordu ama nasıl söyliceğini bilmiyordu
19.bölmü kitap filistin ağlıyor
sultan hanım çok şaşırmıştı hasret hanım birden bire ağlamaya başladı hıçkıra hıçkıra ağlıyordu sultan hanım nedenini sordu hasret hanım cevap veremedi bu soruya çok dalgındı sultan hanım bir kez daha sordu hasret hanım neden ağlıyorsun ne oldu hiç yok birşey var birşey anlat sıkıntını anlatmasan rahatlayamasın benim oğlum da ömer bey oğlum gibiydi oda beni öyle severdi ki anlatamam size sultan hanım bilirim ben anlarım tabiki sever anasını ömer sizide çok seviyor hep burda kalsın diyor hasret hanımla sultan hanım konuşurlarken israril askeleri geldi kapırı kırıp içeriye girmişlerdi evi başlarına yıkmışlardı sultan hanım askerlere saldırıyor bağıyor çağıyordu hasret hanım da sultan hanımı kuyumaya çalışırken askelerden biri onu vurmuştu üç ve dört kusunla vurmuştular sultan han delirmiş gibiydi alahtan korkunuz yokmu sizin israil askerleri kahkaha atarak sultan hanımı tekmelemeye başladı ömer bunu duyunca tüm güçüyle koşmaya başlamıştı öyle koşuyordu ki gözü hiç birşeyi görmüyordu acı çektiği halde bile aklında sadece anası vardı o kadar hırslı koşuşu vardı ki herkez ona bakım ne olduunu anlamak için onun arkasından koşuyorlardı ne olduğunu anlayamıyorlardı tüm güçüyle koşmaya devam ediyor vede ağlıyordu anamıda kaybetsem ne yaparım ben diye düşünüyordu kendi kendine çok geçmeden eve vardı birde ne görsun anası yerde yatıyor israil askeleride başında bekliyor tüm güçüyle askeri itti ve arkasından vurup öldürdü bir kaını anasına yaklaştı ve kaldırdı sonra hasret hanıma koştu o hayatını kaybetmişti bile gözleri açıktı ömer ellerile gözlerini kapattı ve yerden kaldırdı yatağına yatırdı anasına bakmaya başladı yaralarını sardı ve akleride hepsini öldürmüştü birini sağ bırakmıştı karlos komutanına haberdar etmesi için o kadar sinirlidi ki öfkesinden nerdese askeri parçalıcaktı ama onun sağ kalması gerekiyordu karlos komutana bir ders vermek için onu serbes bırakmıştı asker hemen koştu ömerin dediklerini birbir anlatı asker anlatırken karlos komutan delirmişti bu filistini yok etmek öyle çok istiyordu ki öyle öfkelenmişti ki heryeri yakıp yıkıp geçiyordu karlos komutan enes komutanın söylediklerini düşündü birinin çıkıp geleceğini ve onun başına bela olucağını ve kendisinin birde filistinlilerin intikamını alıcağını kanlarının yerde kalmıcağını birbir saymıştı karlos bu kişinin o kişi olduğunu düşündü enes komutan sanki biliyordu birinin çıkıp geleceğini içine doğmuştu ama karlos komutan anlamamıştı öyle öfkeliydi ki öyle canidi ki filistinli hakına nefreti çok büyüktü onun kardeşinide öldürmüşlerdi kılon karlos komutandan aşağıda kalmıyordu oda az çektirmemişti filistin halkına ço eziyet çektirmişlerdi pek çok kan tökmüştü heryer cesetlerle dolmuştu ve ağıtlar hiç susmuyordu anaların feratları hiç dinmek bilmiyordu filistin adeta kan gölüne dönmüştü bugüne kadar halada öyleydi ömer daha fazla dayanamamıştı başını alıp gitmişti koşuyordu delicesine duymaksızın koşuyordu nere gidiceğini dahi düşünmüyordu bile araklayı onu nere götürürse ora sürükleniyordu sanki öyle delice koşuyordu ki ağlaya ağlaya koşuyordu ayakları onu babasına götüyordu çok yanlızdı babasına koşuyordu dertleşmeye çok ihtiraçı vardı yorulmadan usanmadan koşuyordu çok geçmeden varmıştı babasına öyle alıyordu ki yüreği dağlanıyordu sanki babasıyla konuşuyordu vede çocuk gibi ağlıyordu başını iki elinin arasına almış öylece alıyordu ve bir süre öyle sürmüştü sonra babasına dün gece filistin için şiir yazmıştı onu okumaya karar vermişti
Filistin
Yalan dünya filistine kıydılar baba
Neden acaba ama kimin umrunda
O kadar islam devleti varki
Hepsi destek verse ne olur be sanki
Dediklerinde inan ki cesaret etseler
Bile yıkamazlar baba
Benim canımı alsınlar
Çocuklara bari kıymasınlar
Ne yaptılar size acımasızlar yavrular
Küçük cana nasıl kıydılar
Al işte bugün yine on ölü
Yarın bir tane daha böyle gider günler
Artık yeter be yeter
Cansız bedenler kan içinde her yer
Ezan yerine filistinde kurşun sesler
Bunlar yüreğimi heceler
İçimi dinlersen yetmez ki kelimeler
Yıkıldı camii minareler
Kayboldu dua eden bedenler
Yetim kaldı yeni doğan bebekler
Yeter artık be yeter
hiçmi yüreğiniz yok hiçmi acımanız yok insan değilmisiniz
caniler sizin gibilerin
Allah iman versin
İşte ağlıyorum bu gece yatamadım nerde hani nerde bizim kardeşliğimiz hey müslüm halkı hey müslüman ülkeler nerde sizin müslümanlığınız buna daha ne kadar daha ne kadar göz yumacağız daha ne kadar ölecek gözlerimizin önünde ne kadar ha ne kadar..! Allah Hepinizin Yar ve Yardımcısı Olsun..!
YUNUS EMRE
o kadar güzel okuyordu ki anlatılmazdı sesi o kadar yanıktı ki o kadar içten okuyordu ki hem okuyor hem de ağlıyordu yüreğini söküyorlardı sanki öyle yanlızdı ki babasını kazandığı gibi kaybetmişti sultan anasıda öz anası değimiş onu da daha sonra öğrenmişti babasına kızmıyordu ama anasını bulsaydı onun için çok iyi olucaktı gözleri ağlamaktan kan torpasına dönmüştü önder oradan geçiyordu birden ora gitmek geldi içinden bir an ömeri gördü hıçkıra hıçkıra ağladığını duydu ve koşmaya başladı ne oldu abi bu halin ne sana ne oldu anlat abi lütfen ömer önderin yüzüne baktı öyle baktı ki içi kan alıyordu sultan hanım benim anam değilmiş diyebildi önder bu sözü duyar duymaz dilini yutmuş gibiydi ne söyliceğini şaşırmıştı bu söz karşısında ne söyleyebilirdi ki ömer o kadar kütüydü ki önder bile şaş kalmıştı ömeri bu halde görünce elinden de hiç birşey gelmiyordu ömer ah önder babamı kaybettim anamıda kaybetmişim haberim yokmuş ak kardeşim ben hem yetimişim hemde öksüzmüşüm böyle deme be abi ne olur topla kendini ömer toplamakmı benim kendime hayırım dokunsaydı filistin halkına hayırım olurdu önder dokunmadığınımı zanediyorsun baksana sen geldiğinden beri nasıl burası hiç bakmıyormusun etrafına dön bir bak etrafına enes komutanın yerini aldın yani babanın onun izinde gidiyorsun abi kalk gidelim hadi bak enes komutan yaşasaydı böyle küçsüz insanlarıla uğraşmazdı güçlü olun derdi hep güçlü insanları isterdi etrafında anlıyormusun sende onun oğlusun onun yerinde olmalısın onun gibi korkusuz cesur olmalısın anladınmı ömer komutan hem belkim annende ölemiştir yaşıyorsa bulursun hadi kalk gidelim burdan ömerin hiç hali yoktu yerinden kalkmaya mecali yoktu bile önder kollarından tutup kaldırdı öylece yürüdüler hem konuşup hemde yürüyorlardı eve geldiler sultan hanım ömeri böyle görünce hemen yanına koştu ne oldu olum bu halin ne ne oldu anatın önder hiç sultan ana yorgun o kadar biraz dinlese geçer kendine gelir birşeyi kalmaz ömer öndere cammi ne alemde önder abi sen cammi yi merak etme orda eser var o başında bende giderim birazdan sen dinlen biraz sen bize lazımsın olurmu abi peki önder bakarız hadi sen git bak ne alemdeler onlar tamam kalkıyorum şimdi istediin varmı yok sağol iyi hadi ben gidiyorum sultan ana ömere iyi bak olurmu bakarım tabiki oğluma bakmamı ben önder sultan hanımın bu sözü karşısında çok şaşkındı gerçek oğlu gibi seviyordu ömeri nasıl olurdu ki bu ömere bebekliğinden berimi bakıyordu acaba diye düşünüyordu kara kara bir süre öyle düşündü çok geçmeden cammi ye vardı eseri gördü eser önder abi ömer abi nerde o evde dinleniyor biraz ne odu ki uzun hikaye kendisi anlatır zamanı geldiğinde peki abi önder cammi ne alemde çok iyi gidiyor bir odayı bitirdik duvaarını ödük artık namaz kılabiliriz önder bu habere çok sevinmişti bu haber çok iyi gelmişti ömerede söylemeliydi önder esere ben gidip bu güzel haberi ömee söylim tamam abi önder koşmaya başladı çok geçmeden eve vardı ömer önderi görünce çok şaşırdı daha gitmedinmi sen gittim geldim sanada güzel haberler getirdim ömer neymiş o güzel haberler önder cammi nin bir odasının duvarlarını örmüşler ve artık namaz kılabiliriz eser böyle dedi ömer içini öyle cektiki ohhhhhhh dedi allahıma binlerce şükür başarabildik daha da başarabilicem allahım sana söz veriyorum
18.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer bir yolunu bulmalıydı kara kara düşünüyordu ama ne düşünüyordu kimse bilmiyordu ve çözemiyordu ömern ne düşündüğünü herkez fikirini söylerdi ama ömer komutan susaydı susmayı uygun bulmuştu filistin halkı karar vermeliydi çünkü onların ne düşündüğü ve ne istediği ömer için çok önemliydi cammiyi hep beraber yapak çok önemliydi peki ama camminin hocası kim olucaktı burda sesi güzel kim vardı ki ömer eseri seçmişti bile eserin esi mükeeldi çok harika bir sesi vardı şehirde imamlık yapmış bile neden burda yapmasın ki ömer düşüne duysun eserin geldiğini gördü hemen yanına çağırdı eser bir gelirmisin tabiki efendim ömer hemen eser sen cammi de imamlık yaparmısın eser çok şaşırmıştı tabiki de yaparım en sevdiğim mesleklerden biridir imamlık iyi o zaman sen bizim yeni yapıcağımız cammi de imamlık yapıcan her istediğiniz olucak cammide bu cammi filistinlilerin cammisi olucak sen de bu cammi nin imamı eser onu seçtiler diye çok mutluydu elinden geleni yapıcaktı onlar için biran önce cammi ye başlamaktı şimdi eser ilk imamlığını yapıştı bile ilk namazı kıldırmıştı cammi yapılmadan ilk adımı atmışlardı ömer eserin bu davrını çok beğenmişti çok hoşuna gitmişti namazları bitince bir an cammi nin temeliniatmak için hemen çalışmaya başladılar ilk önce ömerin düşündüğünü yaptılar cammi nereye kadar gelicek onu hesapladılar sonra cammi nin yapıldığını göreyecek şekilde etrafı çevrdiler sonra cammi nin boyuna kadar yükseltiler kimse orada ne yapılıyor ne oluyor göremicek şekilde yaptılar herkez ömerin ne düşündüğünü şimdi çözmeye başlıyorlardı herşeyi yaptıktan sonra cammiye başladılar yavaş yavaş kazmaya başladı herkez çalışıyordu kadınlar ocuklar bile ama başlarına gelecek felaketten haberleri yoktu ama ömerin vardı karlos komutanın ne olduğunu çok iyi biliyordu yeniden savaş açmak için hazırlandığını anlayabiliyordu ama herkese beli etmiyordu beli etseydi hiç kimse yaşamayı blmezdiler ve hayatlarını düzene sokmazlardı o yüzden söylemeyi de düşünmüyordu cammi nin temeli bitiyordu nerdese aylar yılar geçiyordu ve cammi bitmekteydi neydese ömer komutan 30 yaşına girmişti ve karlos komutan askerlerine emirler yadırmaya ve evlere girmeye kalkışmıştı yine acı ve gözyaşı vardı yine kanlar akıyordu ve akmaya da devam edicekti heryer kan kokuyordu durmaksızın devam ediyordu şehitşlerimizin kanı akmaya ömer önderle birlikte cammi ye doğru yol aldılar gittiler bir hali yol almışlardı yolda bir kadın gördüler kadının hali perişandı ömer hemen yanına koştu önder de arkasından koştu ömer derdinin ne olduğunu sordu kadın şöle baktı ömerin yüzüne daha ne olsun be evlatım dayanamaz hale geldim evimi aşımı başıma yıktılar eşimi çoluk çocuğumu öldürduler ben yanlız başıma kaldım beni de öldürdeydiler ya hiç olmasa onların acısıyla yaşamazdım ve yanlız başıma sürünmezdim buralar da aç susuz ne yaparım ben be evlatım ömer ne söyliceğini bilememişti önder söze karıştı ömer abi teyzeyi şimdilik eve götürelim sultan ana baksın önce aç susuz baksana ömer hadi teyze bizimle geliyorsun seni anamın yanına götürücem sana baksın bir yoo evladım sizi rahatsız etmim lütfen teyze peki evladım sen nasıl istersen öyle olsun önder teyzeyi eve bırakıp geri döneriz olur abi sen merak etme istersen sen git ben teyzeyi götürüp gelim yoo olmaz hep beraberce gider döneriz peki abi gerekirse bu gece bizde kalır ne güzel olur abi sultan ana da sevinir elbette önder hadi gidelim önder ve ömer çok geçmeden eve vardılar sultan hanım misafiri görünce çok sevindi ömerin yüzüne gülümsedi hanım efendi bizim misafirimiz anacığım bu gece de bizde kalıcak sultan ahanım peki oğlum elbette kalabilir misafir bu hadi ana ben ve önder gidiyoruz cammi nin işlerini görmeye gidiyoruz olur oğlum teyze sizin adınız neydi hasret oğlum anamın adı da sultan birşey lazım olursa anam burda olurmu teyzem akşam görüşürüz peki evladım ömer ve önder yine yola düştüler çok geçmeden vardılar eser abi neden geç kaldınız ömer akşam anlatırız cammi ne alemde iyi gidiyor ama ömer aması ne anlat ne oldu eser karlos komutan duymak bilmiyor abi gene ne yaptı ne yapıcak cammi nin malzemelerini çalmış öğrenmiş cammi yaptığımızı bura girememiş dırşardan mazemeleri çalmış ömer bundan sonra dırşarıya görayız bizde içeriye taşırız olur biter yaşa be abi sen aynı enes komutanımız gibi düşünüyorsun filistin halkı anlattı bana babanı çok benziyormusun babana öylemisim eser biliyormusun sen ve önder benim can kardeşimsiniz bunu unutmayın asla unutmayız abi hep beraberiz hem ağlarız hem güleriz ama hiç arılmayız sana söz veriyorum senah ve sahra nerde hiç görünmüyorlar ortalıta onlar cammi nin işlerine yardım ediyorlar hımm iyi bakalım hadi bizde gidip birşeyin ucundan tutalım yardımcı olalım filistin halkı sabaha kadar durmadan usanmadan çalıştılar bu sabah filistinde ilkez güneş açtı herkez öyle sevdi ki güneşin önüne geçtiler yanmak isteiler güneş bedenleri yakıyordu adeta öyle yakıyordu ki insanların umurunda değildi bile çocuklar bile güneşi görünce havalara uçtular iki kez filistinde güneş açıyordu çocuklar oyun oynamak için koşuştuyordular ama ne oyunu oynayacaktılar ki hep savaşın ortasında kalmışlardı ne yapabilirlerdi ki içleri kan ağlıyordu düşünceleri bile karanlıktı savaştan başka birşey görmemiştiler bazılarının anaları bile yoktu öksüz büyümüşlerdi ama yinede hayata gülücükler atıyorlardı ömer bunu görünce biraz daha huzurlu oluyordu karlos bir çocuğu oldurdu o an ömer delirce koşmaya başladı nefes nefese kalmıştı güneş öyle yakıyordu ki kızgın kızgın sanki çöldelerdi ömer ter içinde kalmıştı çocuğu kucağına almıştı çocuğun yüzü kan içinde kalmıştı bu ufacık bedene nasıl olur kırabiliyorlardı hiç acımaları yokmuydu ömer çocuğun gözlerine bakamıyordu bile çok acı çekiyordu daha çok kücüktü bedeni dayanıksızdı daha fazla dayanamadı gözleri açık hayatını kaybetti ömer ellerini çocuğun gözlerine götürüp gözlerini kapattı ve akşama cenazesini kaldırdılar ömer evin yolunu tuttu sultan hanım ömeri perişan halde ve ustu başı kanlı görünce panikledi oğlum ne oldu bu halin ne ömer ana sakin ol birşeyim yok bir çocuğun canını daha aldılar ana acımadan kıydılar ufacık bedene sultan hanım ne çare evladım allah onları islah etsin inşallah bizim elimizden birşey gelmiyor oğlum biz ne yapabiliriz ki ana yaparız ama çoluk çcukla değil eğitim askelerimiz yok ana yok hepsi eğitimsizler sultan hanım iyi ya sen eğit oğlum en askerliğini uzman çavuş olarak yaptın ömer anasının bu sözü karşısında bir hali düşündü sonra haklısın ana doğru söylüyorsun hemen yerinden fırlayıp gitti
17.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer de onlara karşı filistinlileri koruma altına almıştı senah ve sahra askerlere çephane taşıyorlar yiyecek ve su taşıyorlardı ömer ise yaralara bakıyordu ömer doktur çıkıcakmış babasını aramaya yollara düştüğünden beri unutmüştu okulu ve herşeyi hiç birşeyi durmak ve düşünmek istemiyordu sanki o zamanları konuşmak dahi istemiyordu adeta kendi hayatını unutmuş gibiydi ersin de ömerden farkı yoktu hayatı onun hayatına çok benziyordu aynı acıyı oda çekmişti onunda tüm ailesini öldürmüşlerdi yanlız kalmıştı ona filistinliler bakıyordu sahra ersine çok yardımcı oluyordu ihtiraçlarını görüyor ve yanlız bırakmıyordu ömer bir yaralıya çok ilgi gösteriyordu adı ise önder di onunla çok ilgileniyor ve her dediğini yerine getiyordu önder ömeri çok sevmişti onunla konuşmayı dertleşmeyi çok istiyordu adeta abisi gibiydi sultan hanım da önderi kendi oğlu gibi görüyordu artık sanki ikinci oğlurdu önder de kendi kaldıkları yere getirmişlerdi hep beraber kalıyorlardı sanki bir aile gibi olmuşlardı önderle birlikte sadece başlarında bir baba eksikti onuda kaybetmişlerdi önder de enes komutanı çok seviyormuş onu tüm filistinliler seviyordu zaten seviyor ve sarıyorlardı aylar yılar geçiyordu yılar su gibi akıyordu önder ileşmişti artık ömere de yardımcı oluyordu sultan hanım ömeri ve önderi böyle görünce çok mutlu oluyordu artık iki oğlu vardı onlara baktığı zaman içi rahatlıyordu karlos bunları böyle huzurlu mutlu görünce bir harli sinirleniyordu ve deliliyordu ve daha da şidetli işkencelerine devam ediyor ve yılmadan usanmadan filistinlere acı çektirmeye devam ediyordu usanmadan bıkmadan ölümleri artıyordu her geçen gün dahada fazla ölümler atıyor acılaar kat kat büyüyordu kanlar atıyor ve ömer bunu görünce duyunca çok üzülüyor herkes ağlıyor yakılıyor durmaksızın tüm filistinlilerin yürekleri kan ağlıyordu herkez kendi ailesi için korkuyordu ama elden hiç birşey gelmiyordu ne çare ki katlanmak zorundaydılar ve dayanmalıydılar meçburdular buna ömer komutana söz verdiler çünkü karlos komutan tüm askerlerine emir veriyordu savaş hala devam ediyordu ülkemizin başka yerleriden gelen askerlerimiz de filistinliler için savaşmaya gelmişlerdi sultan hanım ömerle önderle birini tanıştırmıştı eser atlı bir gençti çok efendiydi saygılıydı artık eser ömer ve önder üç arkadaş ve kan kardeş sırdaş olmuşlardı hep beraberce gidip geliyordular çalışıyorlardı ömer komutan olmuştu artık filistin yeniden bir komutan kazanmıştı filistin halkı çok mutluydu başlarında bir komutanları vardı artık komutanlarının her istediğini uyguluyorlardı filistinde yine ağıt yakılıyordu anaların sesleri susmuyordu yavrularını kaybediyorlardı filistin için çok zor oluyordu şehit vermek ömer komutan bu ağıtları duyunca ne söyleyeceğini bilemez hale geliyor ve hep dalgındı çok düşünüyordu kendinde olmuyordu bazen kendinden farkında değildi bile babası gibi yapabilicekmi acaba diye düşünüyordu kara kara sultan hanım oğlunun yanına yaklaştı ömer anasını yanına yaklaştığını bile fark etmedi sultan hanım oğluna seslendi gene duymamıştı bile sultan hanım tekrar seslendi evlatım nerelere daldın ömer efendim anacığım hiç öylesine daldım işte yok evlatım var söyle anana hadi anlat sıkıntını ana efendim söyle ben babam gibi komutanlık yapalimiyim onun gibi filistin halkına yardımcı olabilimiyim sultan hanım ah ömerim tabiki de yapabilisin sen enes komutanın oğlusun biliyormusun bende burdaydım babanla burda tanışmıştık bende senah gibi askerlere çephane yiyecek su taşıyordum sonra ne oldusa oldu burdan arıldık başka ülkede evlendik ve aylar yılar geçmişti baban tekrar bura geldi sonra duydum ki şehit olmuş sana beli etmedim senin üzülmeni istemezdi baban o yüzden söylemedim sen aynı baban gibisin onun gibi güçlüsün kuvetlisin hıslısın inaçlısın becerisin sana inanıyorum ömer anasının bu sözleri karşısında çok rahatlamıştı anasıla konuşmak okona çok iyi gelmişti ve içi fehralamıştı sanki allaha binlerce şükür ediyordu enes komutan gibi babam varmış diye çok dua ediyordu ömer anasına şöyle sordu senah nasıl biri dedi sultan hanım çok iyi ve güzel kız neden sordun hiç öylesine sordum işte sultan hanım iyi peki eser nerde ana önderle bilikteydi buralardadırlar gelirler birazdan merak etme sen iyi anacığım sen git duyma buralarda peki oğlum sultan hanım kalktı gitti ömer orda kaldı bir süre biraz zaman geçmişti yanına beyaz sakalı nur yüzlü bir yaşlı adam yaklaştı seslendi evladım ömer efendim bey amca sen enes komutanın oğlumusun evet dedeciğim enes komutanın oğluyum neden sordun ki senden çok söz ettilerde ondan gelip emin omak istedim hakkatten onada çok benziyorsun yiğit oğlum ömer çok teşekür ederim dedem adın ne ömer sizin ki ne aziz evladım sen filistinlimisin aziz dede evet evladım doğma büyüme buralısın yani öyle evladım ömer anlıyorum bende babamın peşine gelmiştim bulduğum gibi de kaybettim duymuştum ömer oğlum çok üzülmüştüm duyunca bende enes oğlumu çok severdim oda beni çok severdi bana çok yardımı dokunmuştu ananı hep anlatırdı senden bas ederdi bana ömer aziz dedeyi çok sevmişti ona çok ısınmıştı ömerle aziz bey sohbet ederlerdi çok zaman geçmişti aziz bey kalkıp yoluna koyuldu ömerde kendi yoluna düştü dalgın dalgın yürüyordu yürürken de etrafına bakınıyordu heryer yanıyordu herkez ağlıyor koşuşmaları görünce çok acı çekiyordu ömer de babası gibi çok duygusaldı birşey olunca hemen üzülüyor ve içine atardı dayanamazdı hiç böyle şeylere ve hep içinden ağlardı enes komutan gibi önderle karşılaştı hep beraberce eve gittiler sultan hanım ömeri düşünceli görünce üzülmüştü nedenini sormak istedi ama soramadı sıkak istemedi isterse kendi anlatır diye susmaya karar verdi öndere baktı önder de başını saladı birşey bilmediğini anlatmaya çalıştı bir süre sonra eser de geldi hep beraber düşünmeye başladılar karlos komutan filistinli çocukları öldürmeye devam ediyordu doğmamış bebeklerede kıymaya başlamıştı bile ömer artık dayanamıyordu ama babasının mezarının önünde ona söz vermişti sabah anasını alarak babasının mezarına gitmişti ağlamıştı sultan hanım susmaktaydı derin derin düşünmekteydi öylece mezarı seryetiyordu ellerini toprağın altına koyup çıkatıyordu ah enes sen beni bırakıp nerelere gittin diye söylenmemişti bile ağıt bila yakmıyordu çünkü onlar için ve ülkesi için savaşıp şehit olmuştu allah için şehit olmuştu kurur duruyordu eşiyle ve oğluyla bir süre öyle kaldı konuşmadı kendi içinde onunla konuşuyordu toprağıyla konuşuyor mezar taşıyla konuşuyor gibiydi sanki bir avuç toprağından alıp kalktı sutan hanım ömerde kalktı anasına şöyle dedi sultan hanım sana söz babamın mezarının önünde söz veriyorum sana babamın intikamını alıcam sana söz veriyorum anacığım sultan hanım oğlunun bu sözleri karşısında birşey diyememişti ama oğlu neyi iyi neyi kütü olduğunu öğrenmişti artık ona birşey söylemek uygun değildi şimdi ömer anasını alıp eve geçti sonra önderi alıp filistin halkının yanına gittiler cammi yaptırmak için konuşucaklardı ama nasıl olucaktı hiç firkileri yoktu
16.bölümü kitap filistin ağlıyor
ömer babasının mezarının önünde hala kalkmamıştı mektüpünü okumuş ve veda etmişti ama hala mezarın başındaydı babasına birtüylü veda edemezken tüm filistinlerde onun acısına ortak olmak için onun yanındaydılar artık ömer bu insanlara komutanlık yapmak için babasına söz vermişti mezarının önünde karlos tan babasının intikamını alıcaktı ve tüm filistinin intikamını alıcaktı karlos enes komutanın mezarının önüne geçmişti ömer onun yüzüne kinle bakıyordu karlos ömeri filistinli zanetmişti ama ömer karlosun yüzüne bakarak hakırmıştı babamın intikamını alıcam hazır ol enes komutanın oğluyum ben yılmam budan asla gitmem senin canını almadan karlos komutanın yüzü benzi değişmişti birden bire rengi deşmişti hemen oradan uzaklaşmıştı enes komutanın tüm dostları ömerle birlik olmuştü artık enes komutanlarının oğlarına hizmet etmekten menmun olucaklardı ömerde çok mutlu olmuştu bu misafilikten ömer artık babasına veda etmek zorundaydı ama şimdilik artık hep gelicekti nasıl olsa filistinllilerden biri ömeri enes komutanlarının önceden kaldığı yere yerleştirdiler sonra bir kız geldi enes komutanın baktığı bir kızdı küçüklüğünden beri enes komutan bakıyormuş anasının ve babasının durumu iyi değilmişti ömer onu görünce çok şaşırmıştı o kadar güzeldi ki gözleri elmaz gibi pırıl pırıl parlıyordu adeta başıda örtülürdu o kadar efendiydi ki ömere hemen hoş geldiniz efendim enes komutanımın oğlusunuz demi ömer hoşbulduk evet enes komutan benim babam bende babamın yerini aldım artık burdayım tüm filistin kardeşerimleyim siz babamın işini gören bayansınız harelde demi evet ama ben enes komutanın sayesinde bu yaşa kadar geldim kaç yaşındasınız 18 siz efendim bende 20 adınız ömer sizin senah benimkide menmun oldum hanım efendim sen burdamı kalıyorsun hayır benim evim var ben arada gelir yemek temizlik filan yapar giderim anlıyorum böyleside daha iyi olur zaten senah çıkıp gitişti ömer ise yatağına yatmış ve elinde ki mektüpa bakıyordu öylece dalmıştı birden bire bomba sesleri ile uyanmıştı karlos gene bombalıyordu filistini heryer yanmaktaydı birkere daha ömer hemen yerinden fırayıp kalktı çıkıp baktı ki heryer duman ve barut kokuyordu adeta göz gözü görmüyordu senah da hemen koştu ömerin yanına size birşey oldumu beyim diye seslendi ömer senah yı görünce şaşırmıştı yok hayır birşeyim yok merak etmeyin siz ersinde gelmişti ömerin yanına ersin ömerin yaşındaydı onunla kan kardeş olmuştu adeta ersin ömerin yanından hiç arılmıyordu senah ömern herşeyine bakıyordu artık filistinlilerde ömerle senah ı birbirilerine çok yakıştırıyorlardı karlos hala devam ediyordu savaşa ömer istanbuldan anasınıda getirmişti yanına hep beraber kalıyorlardı artık sultan hanım oğlunun yanına geldiği için çok mutluydu ömer de öyle anası geldiğinden beri yüzü gülüyordu karlos komutan bir kaç filistni kendi tarafına çekmişti gene ömer bunu durunca delirmşti hemen filistin halkını toplamıştı ve konuşmuştu bundan sonra öteki tarafa geçilmicek ucunda ölüm olsa bile siz böyle dönerseniz ülkenizi nasıl koruma altına alıcaksınız ben enes komutanın oğlurum artık babamın yerini ben aldım herşeyi gelip bana sorucaksınız bundan sonra anlaştıkmı anlaştık ömer komutanım iyi öylese anlaştığımıza sevindim ne halde olursak olalım önmek yok senah ömerin bu davrını çok beğenmişti onu enes komutana çok benzetiyordu yüzü gülüşü oturuşu herşeyi tkpı ona benziyordu ona hayran kalıyordu senah ın bir kız kardeşide vardı adı ise sahra dı oda ablası gibiydi çok güzedi onunda ablası gibi duygun güzeliği vardı onuda ersine yakıştırıyorardı tüm filistin halkı filistin halkı biraz olsun rahatlamıştılar ve yüzleri gülüyordu artık filistinlilere göre ömer komutanda enes komutanın tıkpısı aynısıydı sanki ona bakkınca enes komutanı görür gibi oluyorlarmış bazende ona ömer yerine enes diye ihtap ediyorlardı ömerinde hoşuna gidiyordu anasıda ömerin enese benzediğine çok seviniyordu karlos harinlik peşindeydi hala bıkmadan usanmadan işkencelere devam ediyorlardı israiller
15 bölümü kitap filistin ağlıyor
canlarıyla savaştılar hasan basri evet ama bizim devletimiz çecubeli askerlerimizi secmiyor hepside çok genç askerler bu nasıl ana yasa bu türkkiyede hep savaş çıkıyor vede çıkıçakta 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindi böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar işte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildimi hasan basri şöyle devam eder bizim ülkemizin hertarafında savaş var bu savaş bitmez ki bu türkiye yok olana kadar devam eder ha israil ha ırak fark etmez abi israil filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nere kadar dayanabilirler ki muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi hasan basri yahu zaten bizim bizim insanlarmız birbirlerine kıyıyor birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin muhammet şöyle karşılık verdi israil filistine savaş açmış yıllar önce bugüne kadar sürmüş halada sürmekteydi bitmicekti bile hasan basri kim bilir belkide biterdi muhammet şöyle cevap cerdi ne o senmi burasını kutarıcan hasan basri gülerek neden olmasın ölene kadar savaşırım muhammet var be helal sana ama çok dikkat etmen lazım hasan basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın hasan basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık burda olurmuyduk muhammet sen burdamısın hasan basri evet kalıyorum muhammet neden peki hasan basri ben bu insanları görünce gitmekten vaz geçtim muhammet çok sevindim senin adına burda kalman ve burdaki insanlara yardımcı olmana çok sevindim onlar konuşurken enes komutan gelir şöyle der siz burda ne arıyorıyorsunuz bizim şehitlerimiz var onları ailelerine teşlim edilmesi lazım muhammet tamam komutanım hemen gidiyoruz emini ne yapıcağız enes komutan bilmiyorum burda kalsın şimdilik neşe hemşire olsaydı iyi olurdu allah bize yardım eder muhammet hasan basri komutana şöyle cevap verir bu insanlar hep aç nasıl savaşınlar hemde hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var enes komutan şöyle cevap verir allahımız var hasan basri kalktı gitti muhammet komutanım hikayedeki yerimizde başlıyalımı anlatırmısınız enes komutan şimdimi savaşın ortasındayken muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki enes komutan olurmu öyle şey zamanımız boşa gider ebubekiride bulamadık muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın ebubekir kim bilir nerde aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir enes komutan bir an bulmamız lazım ebubekiri muhammet neden enes komutan şöyle der emin şehit olmakta abisini sayıklıyor zamanı çok az muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım ebubekir kim bilir nerde osmanın şehit olmasına çok üzülmüştü deli divane gibiydi enes komutan şöyle karşılık verdi herkes şehit verirse kendini kaybetse ne olurdu bu insanların hali muhammet öyle ama bizim elimizden birşey gelmiyor onlar konuşurken hasan basri gelir komutanım gene şehit verdik bağırmaya başladı enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım ebubekiri bulduk ama çok kütü vaziyette bulduk kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım enes komutan getirin bura nerde şimdi şehit arkadaşlarımızın yanında oturmuş öylece enes komutan durmadan yürüyordu karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı ilkez ezan okudu filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu yıllar önce yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkez okunuyormuş gibi geliyordu herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı herkes o tarafa koşmaya başladı muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan emindi o yorgun haliyle ezan okuyordu muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu emin çok acı çekiyordu acıısı dinmek bilmiyordu muhammet eminin haline çok üzülmüştü ebubekir de hiç kendine gelemedi şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu osmanın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu enes komutan ebubekir için üzülüyor vede nasıl kendine getircek hiç bilmiyordu muhammet hala eminin yanındaydı emin farkında değildi o tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu daha fazla dayanımıyordu emininde az vakti kalmıştı muhammet emini uzaktan izliyordu emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki eminin sesi dillerde dolaşıyordu herkes hayran kalmıştı muhammet eminin yanına koştu ve yerden kaldırdı eminin gözleri kapalıydı muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammedi görünce çok sevindi gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür alamaya başladı ve şöyle cevap verir muhammet abi ben şehit oluyorum birkez abimi görseydim çok özledim muhammet çok üzülüyordu eminin bu haline nasıl söylicekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu abisini bu halde görse ama söyleesi lazımdı muhammet kendisini topladı ve emine söylemeye karar verdi şözü nerden başlıcağını bilmiyordu bir yolunu aradı emin yine sordu muhammede abi ebubekir abim bulundumu muhammet evet ama emin aması ne oldu abime yoksa öldümü muhammet yoo hayır emin ee başka ne olur ki birşey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen muhammet peki tamam abin osmanın şehit oluşundan beri kayıptı emin osman abidemi şehit oldu muhammet evet abinide zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi emin nasıl şimdi beni tanımazmı muhammet hayır tanımaz emin olsun abi lütfen getir görim muhammet peki sen burda bekle ben gidim getirim abini emin oldu ama çabuk gelin muhammet olur emin az vaktim kaldı sonkez abimi görim muhammet abin enes komutanın yanında emin tamam çabuk git getir onu muhammet emini düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü çok geçmeden vardı enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır ne oldu muhammet emin abisini görmek istiyor acil enes komutan neden muhammet emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok enes komutan neyi var yaralımı muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda emin okuyormuş ben onu dinliyordum ezanı son ha bittirdi enes komutan filistinde ilkez ezan okundu muhammet ikikez enes komutan ilk okuyan kimdi muhammet yusuf abi okumuştu sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu eminin seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum eminin sesini durunca merak ettim gittiğimde eminin okuduğunu görünce çok şaşırdım emin zor ha ayakta duruyordu düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz ebubekiride alın tüm askerler toplandı ebubekiride aldılar yola çıktılar çok zaman geçti ama artık çok geçti çünkü emin şehit olmuştu askerler yaklaşınca anlamıştılar eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi muhammet emine doğru yürüdü ellerini eminin gözlerine götürdü acık olan gözlerini kapadı otururken şehit olmuş enes komutan geç kaldık muhammet evet öyle oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görücekti enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok muhammet biz geç geldik siz çok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik enes komutan elimizden birşey gelmedi muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa enes komutan görseydi ne fark ederdi ki ebubekir emini tanımazdı bile muhammet emin biliyordu enes komutan biliyormuydu muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu enes komutan emin ne dedi muhammet hiç sonkez görmek istediğini söyledi bir daha göremiceğini ölmeden son defa göricem umutula bekliyordu abisini ve ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu bir israil askeri ebubekire nişan almıştı tam anlından vurdu ebubekir de şehit oldu muhammet ve enes komutan ebubekirin yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsunler ebubekir yerde yatıyordu enes komutan hemen koştu ebubekir şehit olmuştu muhammet çok üzgündü emini görmeden koklamadan eminde abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar hasan basri olanlara çok üzüüyordu filistin durmadan şehit veriyordu israilliler ise filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşmıcaklar karlos komutan muhammedi istiyordu başını ucurmak için can atıyordu filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu çok acıları vardı filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı ailelerini kaybediyorlardı duyguları allak bullak oluyordu ana karnında yok ediliyor muhammet kendidisinden geçti nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu karlos komutan hasan basriyi izletiyordu onuda ortalıktan kaldırıcaktı muhammedi de enes komutan oturmuş elinde bir fotoraf var ona bakarak derin derin düşünmekteydi muhammet enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim enes komutan hiç sesini çıkatmadı muhammet komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoraftaki enes komutan hiç bir tanıdık muhammet bir daha açmadı konuyu enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti muhammette oracıkta yanlız kaldı savaş daha da şiddetlendi bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu karlos hasan basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne hasan basri vardı nede muhammet vardı ikiside şehit olmuştu karlos muhammedin başını ucurmuştu hasan basriyide kollarını kopatmış vede başını ucurmuştu ikisinide o şekilde şehit etmişti enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü kendinden geçmişti hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu karlos enesin haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu birgün iki komutan bir araya geldi birbirlerine girdiler karlos komutan enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı enes komutanıda öldürücekti hayince yok etmeyi pılanıyordu enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda enes komutana yaklaştılar tuzağa düşürüceklerdi karlos komutan harince gülüyor enes komutan çok sakindi karlosun gözlerine derin derin baktı ve şöyle cevap verdi gül gül bir daha gülemicen birgün bu savaşta sona erecek karlos nasıl olucak o senmi yapıcan enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir karlos gelsinler onlar daha süt çocukları karlos enes komutanı oralıyordu askerler enes komutanı esir almaları için enes komutan şöyle cevap verir onlar çocuk evet yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı enes komutanı esir aldı pek çok askerler vardı etrafında karlos komutan şimdi ne yapıcan bakalım enes komutan işte senin gibiler böyle yapar karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış enes komutan nemi yapar silahsız bir insanı esir alıyor işkence yapıyorsunuz korkuyorsunuz karlos komutan çileden çıkmıştı enes komutanı bağladı ayaklarından ve kollarından askerler vuruyor enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu susmuyor acısını içine gömüyordu 4 yıl daha geçti enes komutanın hiç hali kalmamış nerdese son nefesini verecekti karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki enes komutan tık bile demiyor bu susgunluğu karlosu deli ediyordu bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkat diye haykırıyordu enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşim be karlos komutan sen fazla dayanamazsın enes komutan ölene kadar karlos komutan iyi o zaman ölürsün askerlere gözleri ile işaret etti enes komutanı öldürmelerini emir verildi karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu enes komutan ne duruyorsun korkak karlos komutan bu cevaba bir hali kızmıştı enes komutanın iki kolunu kesti enes komutan yine acısını içine gömüyordu hiç hali yoktu rengi solmustu karlos komutanın tahamul edemiyordu bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki bu sefer bir bacağını kesti yine bir ses yoktu karlos komutan bu sefer çileden çıktı öteki bacağınıda kesti bir daha ses çıkmayınca enes komutana şöyle dedi konuşmasan yara almayan yerin kalmıcak enes komutan şöyle cevap verir olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim deil yani kollarımıda aldınız bacaklarımıda aldınız alın bakalım nere kadar alıcaksınız karlos filistini alana kadar enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın beni öldürsen bile yine alamazsın biri çıkar senin canını alır karlos çıksında görelim enes komutan sen ne kadar pişkinsin karlos öyleyimdir enes komutan karlosun yüzüne tükürdü karlos çok feci sinirlendi enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu can atıyordu öldürmek için eline baltayı aldı ve enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti enes komutan şehit olmuştu filistinliler tekrar israillilein ellerine düşmüştüler karlos komutan insanlara eziyet çektimeye devam ediyordu enes komutanlarıda yoktu artık 3 gün geçmişti filistinliler enes komutannlarının cenazesini kadırmak için hazırlanmışlardı tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıcağım bu lafın üzerine herkez dilini yutmuştu kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı genç ben enes komutanın oğlu oluyorum filistin halkı çok şaşırmıştı enes komutanın oğlu varmış aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu enes komutanın cenazesini kadırmak için hazırlanmıştı herkez filistinliler merzalığa doğru yolla çıkmıştılardı enes komutanın oğlu filistinlilerden biri gençe sorar adın ney genç adım ömer babamı ben taşıcağım milet tamam dediler hep beraberce taşıdılar ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı baba diye söze başladı seni çok özlemişim sen beni özlemedinmi biliyorum çok özledin ben seninle hiç oyun oynamadım sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım çocukken sana yazdığım bir mektup vardı hep ağlarak onu okurdum bu mektupu getirdim bu sefer de sana okuyacam canım babacığım beni dinlermisin biliyoum dinliyorsun ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı OĞLDAN BABAYA MEKTUP canım babam bu mektupu sana yazıyorum sen gittiğin gün ben seni çok aradım sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyormusun bende senin gibi büyüdüm hep filistin çocukları gibi babasız büyüdüm on yıl böyle geçti bende bu mektupu yazdım her gece yatağıma yatığımda bu mektupu okurdum ağlardım beni unuttun zanettim beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum kendime bir söz verdim ben seni bulucaktım bu mektupu hergün parca parca yazdım büyüyene kadar on yıl daha geçti 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm gece gündüz ve buldum ama bulduğum günü yine kaybettim bu sefer tamamen kaybettim seni çok özledim babacığım senin yerini ben alıcam babacığım enes komuanın oğlu gelicek görecekler babacığım şimdi sana veda ediyorum oğlun ömer
14.bölüm kitap filistin ağlıyor
ebubekir inanamadı osmanın şehit olduğuna osmanın saclarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu birlikte acı tatlı günleri olmuştu artık yoktu osman ebubekir çok derin ağlıyordu osmanın başını yere bıraktı bayrağı aldı osmanın üstünü örttü ve kalktı kendini ayakta zor tutuyordu düşücek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi ebubekir çok kızgındı kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar israilli asker yere yat diye söyleniyordu ellinde tüfekle ebubekiri zorluyordu yere yatması için ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı israilli asker tüfeği ile ebubekirin sıtına vuruyordu ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekmele yere serdi yetmedi yumurukları ile vurmaya başladı çok daha fazla hızlandı öldürücesine dövdü çok sinirlenmişti israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu vurdu israil askerini öldürdü ebubekirin heryerine kan bulaşmıştı ebubekir osmanın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan taki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu koştu gücü azalmaya başlamıştı bacaklarını hissetmiyor vede gözden ıraktan kaybolmak istiyordu osmanın kanlı yüzünü hatırlınca kendisinden geçiyor başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı buralardan gitmek istiyordu savaş siddetle devam ediyordu enes komutanla muhammet savaşın ortasında kalmıştılar ebubekir de ortlardan kaybulmuştu filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu muhammet enes komutana biz sıkıştık burda enes komutan muhammede şöyle cevap verir kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı muhammet haklısın komutanım siz filistinli değilsiniz nasıl geldiniz ne sebeb oldu da bura gelip yerleştiniz enes komutan filistin hikayesi muhammet hikayemi enes komutan evet hikaye muhammet çok şaşırdı yine dedi hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım enes komutan çok uzun bir hikaye gercek hikaye bu benim hayatımın hikayesiydi muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana filistinin hikayesini anlatırdı filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı muhammet ee ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle enes komutan gülümserek susta anlatayım daha başındayız muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum siz anlatın enes komutan kaldığı yerden devam etti filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedemde filistinlimiş değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede derlermiş bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş ben daha önceleri öğrendim dedem onlara hergün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormüş bir defasında değirmeni vardı buğday öğütürdü onlara muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiri indirdi muhammet çok korkmuştu sesi titiriyordu çok korktum size birşey olucak diye enes komutan korkucak birşey yok biz kaldığımız yarden devam edelim muhamet olur komutanım enes komutan dedem buğdayları un haline gedirir vede gizli gizli filistinlilere dağtardı muhammet neden gizli yapardı enes komutan israil askerleri görmesinler diye görseler dedemi zindana atalardı otuz yıl böyle devam etmiş muhammet var be helal olsun diye lafa karıştı enes komutan muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı muhammet enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu enes komutan biliyormusun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim kendi hikayesini anlatığını muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız enes komutan evet fakında olmadan dedeme hayran olmuşum zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler yerinide yıkıp dedemide esir almışlardı zindana atmıtılar filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar muhammet sonra ne oldu enes komutan ona işkençe ettiler kollarını kopatmışlardı çok zor günler geçirmiş böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış adıda enesmiş benim ismim oradan geliyor muhammet deden şimdi enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım filistin hikayesini anlatığı zaman sonra ben okula gittim ailem istanbulla taşınmışlardı dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi burda kaç bin çocuk ölmuş muhammet siz istanbulda okudunuz demi enes komutan evet okudum kaç okul değiştirdim çok zor zamanlar geçirdim askere gittim askeliği okudum komutanlık yaptım dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm ben küçüklüğümden beri istanbulda yaşadım muhammet ve enes komutan konuşurken enea komutan muhammedin arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı muhammedi korudu askeri vurunca muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğnu anladı enes komutan muhammede bakarak şöyle cevap verdi çok dikkat etmelisin muhammet peki komutanım siz nasıl filistine gelmeği aklınıza geldi yani nedeni neydi bir hikayemi yoksa filistinin yaşadıklarındanmı etkilendiniz o yüzden enes komutan söyle cevap verdi yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı filistinin yaşadıkları ben o günden beri kafama sokmuştum filistine gelicektim büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim yine kaldım orda çalıştım komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım muhammet sonra ne oldu enes komutan şöyle cevap verdi biraz ara verelim osmanı burda bırakamayız cenazesini kldırmamız lazım muhammet ebubekir yanında vardı enes komutan ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş heryeri arattım kimse bulamamış savaş hala devam etmekteydi adeta toz dumana karışmıştı durmaksızım çoluk çocuk ellerindeki sapantları ile tanklara saldırıyorlardı bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu israil askerleride çocukları tutup işkençe ediyorlardı muhammet ve enes komutan savaşın ortasına girdiler öyle şiddetlidiki göz gözü görmüyordu anaların gözyaşları durmak bilmiyordu karlos komutan filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor enes muhammede seslendi eminin olduğu yeri bulmamız lazım muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum beni koruyun enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi muhammet peki komutanım diye karşılık verdi eminin yanına yavaşca yaklaştı emin hiç iyi görünmüyordü yanındakilerden biri vefat etmişti muhammet ve eminin yanındaki emini kaldırıp çıkardılar emin ayakta bile duramıyordu eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden muhammet muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz biz ülkemizi kurumakla görevlendiridik filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız onlarda bizim kardeşimizdi muhammet eminin yanındaki kişiye adın ne diye sorar buralımısın kişiden bir mühdet ses çıkmadı biraz geçtikten sonra adım hasan basri diye cevap verdi ben buralı değilim çanakkaleliyim muhammet çok şaşkındı burada ne işin var hasan basri ben bura birini bulmak için geldim muhammet kim o adını biliyormusun hasan basri yutkundu bir an durakladı adımı yoo hayır bilmiyorum muhammet o zaman nasıl bulucan aradığın kişiyi hasan basri buralı değil bura gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış muhamet o an anlamıştı biraz durakladı suskundu konuşamadı rengi gitmişti hasan basri yoksa siz biliyormusunuz muhammet dedenizin adı neydi hasan basri benim dedeme gazi diyorlarmış muhammet ha anladım sen yusuf abiden bas ediyorsun hasan basri evet muhammet şöyle cevap verdi yusuf bura geldiğinde yanlızdı senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında yusuf abi onun yanındamış dertleşmişler birbirilerile çok hastamış zaten vefat etmiş saatlerce başında beklemiş yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş bura öyle gelmiş hasan basri kimdi o kişi adı neymiş muhamet hamet mehmleketine yoladı yusuf abide görevine dündü hasan basri şöyle cevap verir benim babam dedeme bakmazdı muhammet hasan basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı emin çok ağırlaşmıştı muhammet emini sırtına aldı öyle yola devam ettiler enes komutan çok görmüş biridi hiç korkmazdı kimseden hepte öyle olmalıydı bu insanların komutanıydı onlara doğru yolu bulmasını istiyordu ama çok zordu bazıları israilin tarafına geçiyordu yollarını şaşırıyorlardı eneste buna çok kızıyordu bir çare bulması lazım ama nasıl olucak bilmiyordu muhammet geldi emini yatırdılar hasan basri çok yorgundu muhammet artık dayanamıyordu karlosuda öldürmek istiyordu onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerşmiz şehit oldu enes komutan çok üzülmüştü adeta yıkılmıştı eminde kütüleşti yine emin abim neyde muhammet suskundu konuşamadı ne söylicekti ki ebu bekiri bulamadılar filistinliler şehitlerine ağlıyor hasan basri ve muhammet konuşuyordu filistin adeta ağlıyordu muhammet hasan basriye şöyle der biz filistini vermiceğiz hasan basri nasıl olucak o muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşıcağız şehitlerimiz bizim için kanlarıla
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)


