9 Kasım 2013 Cumartesi

filistin ağlıyorun tümü

ÖNSÖZ Sayın okuyucular, 1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 31 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı. Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım. Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti. Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım. Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim. Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam RÜSTEM YILMAZ BEY’e teşekkürlerimi bir borç bilirim. Saliha adıgüzel özet israilin kirli tarihi bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır otara çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar örneğin vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkençe ve katliyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin vietnam ,da yaşadıkları zorluklar anlatılır amerikalı birliklerinin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de vietnam savaşını içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olardır ve bu nedenle tam anlamıyla ört baş edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizliyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılışı ise israil,dir siyonizim in 19 30 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşılarıla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yanızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil in bir imaja sahip olduğuna bakalım israil in iki yüzü israil onyılardır tüm ulusu isgal altında yaşamaya zorlaran dünyadaki yegane devlettir 1948 de filistin toppraklarını önemli bir bölümünü işgal etmiş 1. bölüm israil bombaları devam ediyordu heryer kana bulanmıştı heryeri barut kokusu kan kokusu sarmıştı toz dumana karışmıştı herkes çığlık çığlığaydı ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı o halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı allah peygamber diyorlardı susmaksızım bir an durakladı herkes gözlerine ilişen bir genç filistin askeri vardı bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta can çekişiyordu kanıyordu yarası durmaksızım ama onu hissetmiyordu bile ama az bir zamanı kalmıştı bunu o dahi herkes biliyordu sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti ürkek adımlarla ona yaklaştı başını okşadı ağlama dedi bu da bitecek birgün güleceksin yalvarıcasına ağlama ne olur ağlama diyordu çocuk ona sordu peki sen neden ağlıyorsun gidiyorum çok az bir zamanım kaldı rabbime gidiyorum belki sizlerde geleceksiniz işte o zaman güleceksiniz şimdi sil gözyaşlarını üzme beni ne olur o küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi işte genç filistine en derin hişlerile yazdığı şiiri okuyor filistin ağlıyor filistin ağlama sen sil gözyaşlarını birgün savaş bitecek kanlar dinecek bomba sesleri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusu artık koklamayacaksın acılar sona erecek birgün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin sen yeterki umutlarını yitirme ... SALİHA ADIGÜZEL şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız ağlamıyor çünkü söz verdiği için alnından öpüyor abisinin ben de gelicem yanına bekle beni diyerek o da savaş alanına karıştı savaş şiddetle devam ediyor filistin kanlara bürünmüştü o kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı onlar filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı bir yandan filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu filistinliler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı onlar hiç güneşi görmediler ezan sesleri duyulmuyordu bu şehirde bu şehrin insanların kulaklarını pas tutmuştu oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı o çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri değil onlar silahlarla oynuyordular hayatın gerçeklerini görüyorlardı hayat onlara çok acımasız geliyordu gözleri kan bürümüştü düşünceleri kinle dolmuştu karanlık çökmüştü düşlerine sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların filistin işkencelere devam ediyordu israil askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu ruhunun bedeninden çabuçak çıkmasını diliyordu esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu dudakları ölüme susamıştı canı bedeninden çıkmak bilmiyordu ölmek bu acılardan kurtulmak istiyor biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için hissediyordu son nefesini vermenin zamanı gelmişti israil askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile herkes bu gençe hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti genç israil askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı ve kelimeyi şehadet getirerek vefat etti filistin durmadan can veriyordu durmadan kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı taki uyurlarsa uyumuyorlardı ki onlar hep savaştılar yılmadan bıkmadan yorulmadan savaştılar çocuk çoluk yaşlı genç kadın hepsi savaşıyorlardı ellerin de hiç bir şey olmadan filistinliler diri diri yanmaktaydı kucakları sevgiye hasret kaldı onlar savaşın içinde büyüdüler sevgiyi hiç tanımadılar bile gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı heryer cesetlerle dolmuştu cesetler bütün değildi bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı bu nasıl kindi nasıl nefretti bu filistinliler adeta israil askerlerine saldırıyorlardı ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama onların imanları vardı onlar yanlız değildi israil askerlerin cephaneleri vardı kılon komutan yanındakilere emir veriken filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmişti kılon komutan çok zalimdi filistinlilere işkence ediyor kimisinin kollarını kopartırıyor başlarını vurduruyordu filistin yine yenilmiyor teslim olmuyor israil askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı bir gün acıları bitecekti buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı yürekleri sızlıyordu onların yaşadıklarına yılar geçiyor filistin yok olmaktaydı ölümler artıyor kılon komutan işkençelerine devam ediyor filistini kan gölüne çeviyor esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce hiç gözlerini kıpmadan arkalarından da kahkaha atıyor cesetlere tekme atıyor gülmeye devam ediyor filistinliler ona kinle bakıyordu melisa kılon komutanın yüzüne öyle masumca bakışı vardı ki kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu melisa yanında şehit olan askeri düşündü filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirdi ve onu çok özlüyordu çok sevmişti filistin çok yanlız kalmıştı istanbul da bir genç vardı askerliğini filistinde yapacaktı yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelicekti öyle değildi ama onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmış.Yusuf ailesiyle vedalaştı gözyaşları aktı artık zaman gelmişti yusuf yerini almıştı.bir yandan ailesiyle ayrılııyor diye çok üzülüyor bir yandanda filistin için savaşıcak diye huzurluydu.yusufun uçağı kalkmıştı yusuf için yolculuk başlamıştı artık... yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı dedeye gazi diyorlarmış yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı gazi dede askerliğini çanakkalede yapmıştı yaşı ise doksan altı idi.çok hasttaydı belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu gazi dedenin hayatı yusufa dokunmuştu yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu.yusuf onu yanlız bırakmıyordu hep sohbet ediyor hayatını dinliyor gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu.yolun sonuna geldim diyordu yusufa, yusufun gözleri dolmuştu gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü yusufun çok yufka bir yüreği vardı gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu gazi dede yusufa baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama yusuf onun için daha yufka yürekliydi artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu yusuf uçağın camından dışarıya dalmıştı cam buharlaşmıştı yusuf eli ile camı silmeye başladı hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi.hep uyuyordu .yusuf merak etmişti onun düşünüdüğü başkaydı endişeye kapılmıştı yusufun yolculuğuna az bir zaman kalmıştı.filistini hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu.saat ilerlemişti. yusuf gazi dedeye bakmak için ilkilerek yerinden kalktı.gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi .yusuf hemen elini çekti inanamıyordu donup kalmıştı dili tutulmuştu.öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu.çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.yusuf çok şaşkındı gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı bir şeyler yapmalıydı çünkü o yanlızdı hiç kimsesi yoktu ama nasıl.?? onun bir görevi vardı.yolculuğunu tamamlamalıydı.kendi için ve filistin için filistine çok üzülüyordu yusufun yolculuğu az bir zaman kalmıştı gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu.yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilkez bir cenazenin başında bekliyordu yusuf etrafına bakıyor ama o bakış insanlaradı kinle bakıyordu onlara hiç gelip demezlerdi bu insanın neyi var hastamı hiç dönüp bakmıyorlardı bile yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu gazi dedenin yüzünde nur vardı yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu o an bir yolcu sorar evladım niçin ağlarsın yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine ahmet bey tekrar sorar evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun yusuf başını çeviryerek sesin geldiği yere bakar karşısında orta yaşlı eli veya kırk yaşlarında adam belirmişti ahmet bey yusufa biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çüker bir daha sorar bu yaşlı amca senin neyin olur yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü hiç kimseden ses çıkmıyordu herkes nefes nefeseydi herkes yusufun bir kelime etmesini bekliyorken yusuf ona gazi derlermiş çanakkalelimiş askerliğinide orada yapmış bana anlatırken öyle güler yüzle anlatırdı ki ben ise onu can kulağı ile dinlerdim .ahmet bey yusufun söylediklerinin can kulağıla dinler yusuf gazi dedenin hayatını ahmet beye gözyaşları için de anlatırdı öyle içli anlatırdı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi yusuf ahmet beye herşeyi anlatır yusuf bir türlü kendine gelemez hıçkırıklara boğulmuştu ahmet bey gözyaşlarna yenilmışti saatler geçiyor ahmet beyin yolculuğu bitmişti yusufa söz vermişti gazi dedeyi o alıcaktı cenaze namazını kıldırıcaktı duasını edicekti yusufun içi çok rahatlamıştı öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki yusufun yolu ahmet beyin yolu aynı tarafa düşüyordü zaman gelip çatmıştı yusuf kendi yoluna ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler ahmet bey yoluna gitmişti yusufta ucaktan inmişti yürümeye başladı yollar yıkık tüküktü insanlar bir kuşuşturma halindediler kimisi de feryat ediyor kimişi ailesini kotamara çalışıyor yusuf ise durmuş insanlara baka kalmıştı 2. bölüm filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındaydı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu filistin çocuğu küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne anladım ki hayat boşmuş yok ki bu detlere bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul açtım ellerimi sana islah et bu israil musallat olsun büyük bir bela israil devletinin başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar insana insan olmazsınız siz asla havale ettik sizleri allaha hani nerede kaldı müslümanlık el uzatan olmadı onlara çok yazık artık son bulsun bu işkence 7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye kalem yerine silah var ellerinde allahım sen zalime boyun eğdirme istediğimiz huzurlu bir hayat değil mi sen söyle filistinde o kadar insan ölüyor yetiş ya muhammed katlettiler acımadan uyan adem oğlu kardeşerimiz ölüyor aç gözlerini filistinde ocaklar sönüyor hayatı zindan ettiler kardeşlerimize nedir bunun sebebi kardeşlik varken savaş ne diye çocuğu gençi yaşlısı neden ölüyor sebesizce allahım sen bir yardım eyle ağlayan gözler haykıran diller gözlerim sizin için yaşlar döker beddua ile dilimdesiniz siz israilliler yeter bu vahşet yeter bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm analar ağlar ölen çocuklar için size tek bir sözüm hepsiniz zulüm içinde ölün yazık sizin gibi insanlara havale ettik sizleri allaha YUNUS EMRE yusuf şiiri bitirdiği zaman filistinliler yusufu can kulağıla dinliyordular akıllarına şehit olan genç gelmişti o gençin çektiği acıları düşündüler yusufunda o genç gibi acı çekmesin diye dua ediyorlardı ebuzeri yusufa anlatıkları zaman melisanın gözleri parlıyordu bir yandanda gözyaşları ile dinliyordu 3.bölüm onları yusufda o gençi çok merak etmişti kendisinin bir yönü ona benzediği için çok seviniyordu filistinlilerde melisada yusufu çok seviyorlar yusufta onları çok seviyor ayşe ana yusufu kendi oğlu yerine koymuş ama kendi oğlu hiç aklından çıkmıyor hafızası gidip geliyordu gittiği yerde yolunu kaybediyor bir daha yolunu bulamıyordu kılon komutan ayşe ananın hafızasının gidip geldiğini öğrenmişti kılon komutan bütün filistinlileri yok etmek istiyordu amacı ayşe anayı esir almaktı hafızası yerinde olmadığı için kılon komutan için daha kolaydı ayşe anayı esir tutması ve filistini elde etmekti amacı filistini elde etse daha da kuvetli olucaktı vede onları ezecek yok edecekti ayşe ananın eşi onula birlik olmadığı için kılon komutan mustafa beye ne işkenceler yapmış dayanamıcak işkencelere mahruz kalıyordu sonunda verdi de kurtuldu sırada ayşe ana vardı ayşe ana zaten yıkılmıştı evladını kaybettiği için önce eşi mustafa bey sonra evladını kaybetti kendini umursamıyordu aklı başında olmadığında savaşın ortasında divane gibi dolaşır dururdu bombaların ortasında üstündeki kanlı elbiseside hala üzerindeydi hiç çıkarmazdı çok acı çekiyordu evladı şehit olduğundan beri bazı günler oğlunu sayıklıyor gözyaşı töküyordu yusuf ayşe ananın kaybolduğunu fark ettiği zaman çok geç olmuştu kılon komutan ayşe anayı asir almıştı tüm filistinliler ne yapacağını şaşırdılar yufuf çoküzüldü filistin işkal altında kalmıştı israil askerleri filistinlilere yapmadık işkençe bırakmadılar kılon komutanın istediği çok açıktı aslında filistini elde etmek için ne gerekiyorsa yapar ve ayşe anayı bile öldürür öyle zalimdi öyle acımasızdı ki her şeyi yapabilirdi pek çok acı çeken vardı filistinliler bu işkencelere yenilmiyorlardı istanbuldan yardım gönderiliyor ama bazı yardımlar gelmiyor filistinliler çok zorda kalıyorlardı çocuklar bile açlıktan ölüyordu bazı insanlar hep filistinlere dua ediyorlardı yusufun annesi ile babası oğlarına dua ederlerdi ulaşmadıkları için çok merak ediyorlardı filistine gitmesi onları çok üzüyordu filistinde acılar devam ediyordu yusuf da pek çok şehit olan askerlerin cenazelerini kaldırıyordu 4.bölüm ve kılon komutan ayşe anayı öldürmüştü kimsenin haberi yoktu bile yusuf bildiği halde hiç bir şey yapamıyordu filistin yine ağıt yakıyor bu sefer ayşe analarına ağıt yakıyordular bir gün bir yolcu yusufa gelip dedi ki evladım benim oğlum burda asker tanıyormusun yusuf amca oğlunun adı ne ali bey adı ebuzerdi yusuf çok şaşırdı düşündü filistinliler ve melisanın anlattıkları kişi değilmiydi amca gözyaşları ile oğlunu anlatıyordu benim oğlum çok güzel şiir okuyordu yusuf ali amcayı böyle görünce içi çok acıdı şehit olduğunu bilmiyormuş yusuf hiç sesini çıkarmadı diyemezdi ki senin oğlun artık yok nasıl söyleyecekti ki ali bey gözyaşları ile yusufun cevapını bekliyordu yusuf ise ali amcanın üşüyen ellerini tutmuş ne söyleyeceğini bilmiyordu o an melisa geldi ali amcayı görunce çok şaşırdı ebuzer abisi şehit olmuştu artık yoktu ki ali bey küçük kıza yaklaştı sarı saçlarını okşarken o mavi gözlerine derin derin bakarak güzel evladım ebuzer abin nerde seni hiç yanından ayırmastı ebuzer oğlumu görmeye geldim buralara kadar kışta gözlerim az görüyor yusuf ali amcanın bu haline daha fazla dayanamamış yanına oturdu ali amcayı sakinleştirmeye çalışıyordu daha sonra uygun bir dille anlatmayı düşünüyordu bir süre öylece kaldılar yusuf ali amcaya dedi senin oğlun üç yıl önce şehit olmuş ben de tanımak isterdim ama ben bura geleli iki yıl oluyor ali bey yusufun bu sözleri karşısında şok geçirmişti fenahlaştı yusuf şimdi ne yapacağını şaşırmıştı savaşın ortasında kalmıştılar yusuf ali amcayı sırtına almıştı hava çok kötüydü sibilya soğukları vardı insanı donduruyordu yusuf ali amcayı çadıya yetiştirmek için bütün gücüyle koşuyor kara bata bata çok zor gidebibiliyordu ama mecburdu az bir yol kalmıştı bu sefer daha da büyük savaş çıkıcaktı pek çok insan yok olcaktı mehmecikler birbirlerine giriyorlar ancak öyle ısınıyorlardı aç susuz kaldıkları da oluyordu zaman zaman bazıları da şehit oluyordu yusuf hala yoldaydı bu yoldan bir insan zor yürürken yusuf sırtında bir insan daha taşıyor soluk soluğa kalmıştı nefesi kesiliyordu artık 5.bölüm yusufun sırtında ki insan neredese donuyordu çok üşüyor yusufa ah evladım sende benim için helak oluyorsun diye cevap verdi yusuf söyle karşılık verdi bey amca bende senin bir evladın değilmiyim ali bey tabiki evladımsın diyebildi zor konuşuyordu yusufun hiç hali kalmamıştı yol kapanmış ve filistinin yolları kara büyünmüştü az kalmıştı yusuf alışıktı dağlara taşlara tırmanmaya bu sefer sırtında bir insan taşıyordu bu insan yaralıdı yusuf ali beyi çadıra yetiştirmeye çalışıyordu çok geçmeden çadıya yetiştirdi yarasını sardılar yusuf yine kara kara düşünmeye başladı birisi çıkıp bu zülme dur demesi lazımdı oda kendisi olmalıydı hızla yerinden kalkıp kılon komutanın yanına yol aldı hızla koşmaya başladı öyle koşuyordu ki deli gibiydi çok geçmeden varmak istediği yere varmıştı kılon komutan yusufu görünce kahkaha atarak güler yusufa söyle cevap verir buraya savaşı bitir demek için yoruldusan boşa yorulmusun bura kadar bu savaş asla bitmicek yusuf hiç oralı bile olmadı söyle cevap verdi ben varken burasını yok etmene engel olucam tek başıma kalsamda seninle savaşırım kılon komutan haaa ben senin şimdi burda başını ucursam bana ne yapalirsin yusuf tebesümle gülümser allah katında şehitliği kazanırım kılon komutan yusufun bu sözleri karşısında çok sinirlenmişti yusufa kıl oluyordu ve öldürmek istiyordu yusuf hiç aldırmıyor kılon komutanın askerleri yusufun etrafını sarmış bir hata yaparsa hemen ölürdü yusuf kılon komutana çıkışıyor sen böylesin sen söylesin diyordu ikisinin aralarında çok çetin konuşma geçiyordu kılon komutan yusufun arkasında ki askerlere emir verdi yusufu dövdüler öyle feci dövdüler ki o masum yüzü hep kana bulandı kılon komutan söyle cevap verdi seni öldürmem şimdi yusuf kılon komutana o masum gözleri ile öyle baktı ki o gözler başka bakıyordu ayakları tutmaz olmuştu filistinliler yusufu ortalarda görünmediğini görünce hemen fark ettiler kılon komutanın yanına yol aldılar yusuf pes etmiyor devamlı konuşuyor kılon komutanı delitmeye çalışıyordu o an filistinlilerin geldiğini gören yusuf sakın yaklaşmayın bu tarafa diye seslendi ama birisi yusufu dinlemedi yunus hemen koştu yusufa yusuf yunus senmisin yunus evet arkadaşım benim seni böyle bırakıcağımı zanettin yusuf yunusla hep şakalaşırdı yine şakasını yaptı ölüm numarasını yaptı yunus yusufa seslendi ama çıt yoktu çok koktu yusuf gözlerini açtı yunus çok sevindi hemde çok kızdı yusufa ya arkadaş böyle şakamı olur yusuf gülmeye başladı be arkadaş bir gün şehit olucağız yunus beraber olucağız yusuf oluruz be dosttum yunus gülerek cevap verdi elbette beraber şehit olucağız yunus yusufu yerinden kaldırdı kılon komutana öyle acılıbaktılar ki ona bunun yanına kalmadığını anlatmak istediler yusuf zor yürümeye başladı yunus yusufun koluna giriyordu 6.bölüm ona yürümesi için testek oluyordu yusuf yürümk için güclük çekiyordu yunusla yusuf hem yürüyorlardı hemde konuşuyorlardı yusuf yunus dedi yunus efendim abi yusuf yine sordu yunus sen hiç kendinden bahs etmiyorsun yunus ben sana neyimi anlatim ki be abi yusuf yunusu hiç böyle görmemişti yunus öyle içini çekti ki nerederyse ağlıyacak gibiydi yusuf anlat dinleyim seni be arkadaş yunus birdenbire ağlamaya başladı yusuf yunusla bir yere oturdular yusuf yunusun gözlerine öylece baktı anlat dedi yunus ben on yaşındaydım benim bir abim vardı yusuf bana hiç bahs etmedin yunus evet çünkü abim aklıma gelince aklım başımdan gidiyordu yusuf neden yunus nedenmi diye cevaplamaya devam ediyordu benim abim şehit oldu hemde burda çok feci halde şehit oldu yusuf yunusu fazla zorlamadı vede yormak istemiyor yunus anlatmaya devam etti benim abimin başını ucurdular vede sokaklarda gezdirdiler ibret olsun diye benim gözlerimin önunde ne acı demi annem abimin acısına dayanamadı öldü ben ise kinle yaşadım vede nefretle büyüdüm kılon komutana abimi benden aldı yusuf abinin adı neydi yunus hasandı diyebildi yusuf yunusu çok iyi anlıyordu yunus ayağa kalktı yusufu da kaldırdı yollarına devam ettiler filistinlilerde onlarla beraber yol alıyorlardı hemde onları dinliyordular sonra yusuf yunusa söyle seslenir yunus hüseyine gidelimi yunus olur gidelim uzun süredir görmedik yusuf evet çok oldu görmeyeli zaman zaman birbirlerine yolda şaka yaparlardı birdenbire durdular yolun kenarında oturan vede ağlıyordu yusufla yunus yaşlı adamın yanına yaklaştılar yaşlı adam karşında ki iki delikanlıları görünce çok sevindi gözyaşlarını sildi yusuf yaşlı adama sordu dede dedi niçin ağlarsın yaşlı adam bir süre sessiz kalmayı tercih etti yusuf birkere daha seslendi derdinizi anlatın dinleriz yaşlı adam başladı derdini anlatmaya iki genç yaşlı adamı can kulağı ile dinlemeye başladılar yaşlı adam sözüne söyle başladı israil askerleri ailemi yok ettiler tek başıma kaldım ben yokken evime girmişler evdekileri öldürmüşler ben gldiğimde uygunsuz bir haldeydiler öylece bırakıp kendimi evden dışarıya attım daha fazla dayanamadım kendimi öldürürken siz çıktınız karşıma neden çıktınız önüme yusufla yunus çok şaşırdılar yunus çıkmadık sadece burdan geçiyorduk sizi gördük o kadar vede iyi ki gördük eğer biz sizi görmeseydik şimdi siz hayatta olmazdınız yaşlı adam ha be evladım kim istiyor ki hayatta kalmayı yunus olurmu öyle şey tam tersi şimdi hayatta daha sıkı sarılmak lazım kızının eşinin hatırı için vede onlar için savaşman lazım yusuf evet bey amca yunusun söylediği gibi gel seni bizim çadırımıza götürelim artık orada kalırsın yaşlı adam çok teşekür 7.bölüm diye cevapını bitirdi sonra yunus ve yusuf adamı alıp çadıra doğru yol aldılar yaşlı adam bu iki gençi çok sevdi ve dedi ki onlara siz çok iyi insanlarsınız yunus sizde öyle bey amca dedi çok geçmeden çadıra geldiler melisada yusufa koştu yusuf melisanın o sarı saçlarını okşadı yusuf melisa sen hastasın dedi melisa evet dedi zorlukla ve yere düştü yusuf melisayı kaldırdı çadıra götürdü yatırdı çok zaman geçiyor herkes açlıktan ölüyordu melisada kıdasızlıkan hastalığa düşmüştü yusuf bir şeyler düşünmeliydi ama ne aklı melisada kaldı ya melisa ölürse ne yapardı bu daha çok küçüktü bu acıyı taşıyamaz yunus abi ne yapabiliriz yusuf hiç bilmiyorum ama bir şey yapmalıyız yunus dedi burasını korumalıyız pes etmek yok yunus benimlemisin yunus varım abi söz kanımla canımla ve kanımın son damlasına kadar savaşırım seninle zaten biz seninle kan kardeşi değilmiyiz yusuf evet yunus o zaman kanımız beraber aksın yusuf aksın be kan kardeşim kılon komutan yine savaş için hazırlanıyordu kan akıtmak onun için zefkti filistini kururutmaktı niyeti esirlere çeşitli işkence ediyor başlarına cüval geçiyor çok acımadan öldürüyordu kızlarının önünde zaman filistinlere göre kolay geçmezdi filistinin insanları çok acı çekiyordu yürekleri kan ağlıyor ümitleri kalmamıştı artık çileleri bitmek bilmiyordu ki ne zaman biticekti bu çile ömür boyu bitmezdi heryerde kan kukusu barut kukusu vardı hayatmıdı ki onlar için hayır değildi heryer mezarlarla doluydu savaş bitmek bilmiyor heryerde çığlıklar vardı analar ağıt yakıyor ağıtlar dinmiyor kanlar dinmez yusufla yunus heryere koşuyordı çadıra yeni bir yaralı gelmişti neşe hemşire mudale etti kimse bu yaralıyı tanımıyordu adını bile duymadılar kendisinde değildi yusuf gelip gider ama yaralı bir türlü kendine gelemiyordu çok ağırdı yarası neşe hemşire hep başıda uyanmasını bekliyor çok geçmeden yaralı kendine geldi yusuf hastanın yanına gitti ve hastayla konuşmaya çalıştı ilk önce adını sordu hasta mustafa dedi yusuf neredensin mustafa ben istanbuldan yardım getirmiştim ama israil askerleri yolumu kesti beni vurdular zor kurtuldum ancak buraya kadar gelebildim filistin için geliyordum her yıl 3 yıl gelemedim senide yeni gördüm yenisin sanırım yusuf evet yeni sarılırım 3 yıldır burdayım mustafa ebuzer nerede onu göremedim artık kan kardeşini görmek istemiyor yusuf ebuzermi mustafa evet ebuzer nede yusuf ebuzer şehit olmuş ben gelmeden önce mustafa vay kan kardeşim beni bıraktın he biz onunla çok iyi iyi kardeştik yusuf benim ile yunus gibi deseneze mustafa sakın birbirinizden ayılmayın yusuf biz yunusla bir başka arkadaşlığımız var birbirmizden ayrılmııcağız biz beraber şehit olucağız çünkü birbirmize söz verdik mustafa bir ha çekti yusuf sordu ne oldu abi ah çektiniz mustafa gözyaşlarına yenildi yusuf tekrar sorar neden ağlıyorsun abi yanlışımı oldu size karşı mustafa yusufa baktı öyle bir baktı ki yusuf dedi sen o kadar iyisin ki iyliğin yüzüne vurmuş o kadar temiz bir yüreğin var ki bana karşı ne gibi yanlışın olabilir ki ben ebuzere verdiğim sözü tutamadım bizde sizin gibiydik yani seninle yunus gibi yusuf ben ve yunus kanumızın son dmlasına kadar savaşıcağız gerekirse beraber şehit oluruz mustafa işte ben ve ebuzerde öyle demiştik ama ben verdiğim sözü tutamadım eğer tutsaydım beraber şehit olurduk yusuf üzülme be abi ebuzer size küsmemiştir mustafa ah yusuf inşalah dediğin gibidir bir emin olabilsem bana küşmediğinden o zaman gamyemem ölürsemde rahat ölürüm hiç olmasa yusuf içini çekerek nefes aldı mustafa abi sana bir şey söylimi izin veriseniz hadtim değil ama izniniz olursa bir şey söylicem mustafa yusufa gülümserek tabi ki söylerebilirsin çekinmeden yusuf bak abi ebuzer abide size asla kırılıp küsmemiştir inanın bana mustafa inşalah öyledir o sırada içeriye yunus girdi selamün aleyküm yusuf aleyküm selam yunus hoşgeldin yunus hoşbulduk kan kardeş yusuf mustafa abi işte sana bahs ettiğim kan kardeşim yunus tanıştirim sizi mustafa abi yunus memnun oldum abi mustafa bede memnun oldum evladım yusuf mustafa abi sizin yaşıız kaç mustafa benim yaşım 50 artık ben burdayım devamlı burda kalıcam sizlerle beraber savaşıcam eğer benide aranıza kabul ederseniz yusuf estağfurulah bizde sizi aramızdan görmekten memnun oluruz mustafa çok teşekür ederim yusuf hadi abi çok gec oldu uyumanız lazım sabah görüşürüz mustafa kim bilir yusyf sabaha kalırsak görüşürüz yusuf öyle demeyin mustafa olur can yusufum öyle olur ki ama şunu bil ki ebuzer bana küşmemişse o zaman rahatca teslim edebilirim can yusufum senin adın bundan böyle can yusuf olsun yusuf çok sevindi siz nasıl isterseniz öyle olsun mustafa ben sizi çok sevdim yusuf yunusa seslendi yunus efendim abi yusuf hiç konuşmuyorsun suskunsun neden yunus anam çok hasta hastalığının çaresi yok yusuf allah büyüktür kardeşim yunus öyle abi haklısın mustafa can yusufum senin ailen nerede can yusuf benim ailem istanbulda benim askerliğim filistine düştü bende çok sevindim zaten buraya gelmek istiyordum şanşıma askerliğim buraya çıktı mustafa yunus ya sen nerelisin yunus ben filistinli çocuğum ben buralıyım mustafa ailen nerede yunus ailem şehit oldu ben bide kardeşim kaldık beraber yaşıyoruz onlar konuşurken neşe hemşire içeriye girdi melisa fenalaştı dedi 8.bölüm yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapıçağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir 9.bölüm yunus söyle cevap verdi biz olmassak bile burasını vermezler israil askerleri her devletleri baştan çıkartırdıı israilin bilinmeyen kirli işleri var kirli çammaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar filistinin bir kısmını ele geçirmişti bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyordular yusuf israil filistinlilere yüz yıldır savaşıyorlardı binlerce şehit verdik doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı kılon komutan yusuftan ve yunustan kurtulmak istiyordu ama nasıl onlara tuzak hazılıyordu iki kan kardeş savaşıyordu kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki onların derilerini yüzücekti nerdeyse yunus yaralanmıştı çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu canı çok yanıyor yusuf yunusun yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana yara almışın yunus evet aldım ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor ben ölürsem anam ne olucak deli yusuf söyle cevap verdi yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmucak birbirimize ne sözü vermiştik yunus gülerek cevap verdi ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin yusuf elbette sen nereye bende oraya yunus ya ben sensiz gidesem ne olur o zaman yusuf o zaman ben deliririyim deli divane gibi dolaşırım ne zaman kanımı akıttıkları zaman senin yanına gelirim yunus söyle cevap verdi biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akıcak kimse bizi arıyamaz kanımız nasıl bileşmişse öylede akıcaktı deli yusuf çok durgulanmıştı vede ağlıyordu yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar yusuf yunusla konuşurken savaş çok dahada şiddetle devam ediyordu kanlar tökülüyordu devamlı filistin solan yaprak gibi soluyordu heryer kana bulanmıştı analar ağlar ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar filistin gün görmez oldu artık yusuf ağlaran bir çocuk gördü yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk muhammet dedi yunus bak muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz yaşın kaç muhammet yirmi yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim bu insanları kaderlerine terk edemezdim benim ailemde burda değil çok uzaktalar muhammet çok cesur bir gençti bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü anası babası vede kardeşi yusuf çok üzüldü muhammedin haline yusuf öyle hale gelmişti ki eşki hali ile haline benzemezdi önce yaşı yirmidi şimdi ise otuzdu artık evi burasıdı ya şehit olucak yada gazi dede gibi gazi olucaktı canıyla kanıyla savaşıcak filistinlilerde yusufu çok seviyor değer veriyorlardı ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı kolon komutan hiç boş durmuyor can almayada devam ediyor savaş çetinleşti yusuf ve yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı kılon komutan yonunda yaralandı yaralıyansa yusuftu yusuf kılona şöyle seslendi biz burdaken buyasını ele geçirmene engel olucağız kılon komutan kütü bir kahkaha attı şöyle haykırdı ben burasını almadan ölmem kılon komutan askerlerine emir verdi kadınları ve çocukları öldürün israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı analar çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı bu sefer filistin daha çok acı çekicek gibiydi kılon komutan yarall ama yine zalimliklerine devam ediyordu çok fena haldediler çocukkları yerlerde işkence ediyordular anaları çığlık atıyordu heryer kan kokuyor küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı sanki gökyüzüne bakıyormuş edasıla öyle masum masum bakışları artık sönmüştü yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır dağbeler almıştı çok acı çekmişti israil askerleri durmadan can alıyordu filistinde ilkez ezan okunmuştu ama kim okuduğunu kimsenin haberi yoktu herkez o kişiyi çok merak ediyorlardı çok mutlu olmuştular ezan okuyanı çok merak ediyorlardı öğrenmek çok istiyorlardı bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi kılon komutan buna hiç sevinmedi çok dahada sinirlenmişti yusuf buna çok sevindi kılon komutan deli oluyordu yunus ile yusuf kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler yunus yusufa söyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık yusuf olurmu öyle şey yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki yusuf yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar biz bilemeyiz yunus haklısın çok doğru kunuştun yusuf yunusa söyle der can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz zaman su gibi akıp gidiyordu filistinin sayısı çok azdı kimseden yardım gelmez çok yanlızdılar yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkıcak gibiydi yusufta öyledi ama sesini etmiyor güclü olmalıydı onlara güclü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katlıyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir yusuf yunusun anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu yunus yusufa çok seslendi düşman yaklaşmıştı yusuf hala kendine gelmemiş yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu yunus fark etti yusuf yunusu aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi yunus saçmalama senin sucun değil yusuf yunusu yere bıraktı gitti yunus bağırdı ama nafile duymadı bile yusuf koşarken yaralandı ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum içinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları filistine yardımcı olamadığı için içi içini yiriyordu düşmemek için kendisini çok zorluyordu birden aklına yunus gelmişti hemen koştu koştu ama israil askerleri yunusun etrafını sarmıştılar çok kütü hali vardı yunus yusufun geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama yusuf dinlemedi koşarak yunusun yanına geldi israil askerleri yusufu gördüler kahkaha attılar ve şöyle verdiler kan kardeşin elimizde yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı yunus hayır yusuf ölsekte beraber ölürüz yusufuda yunusun yanına bağladılar yunus yusufun yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı yunusta ondan farkı yoktu kılon komutan geldi yusufa ve yunusa şöyle bir elimin altına girdiniz yusuf kılon komutanın yüzüne tükürdü kılon komutan çok kızmıştı yusufa tekmelerle yarasına vurdu yusufun canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu yunusun hiç hali yoktu kılon komutan yunusa çok kötü işkençe ediyordu yusuf buna daha fazla dayanamadı ağızına geleni söylüyor sanki niyeti kılon komutanı delirtmekti kılon komutan yunusu bırakıp yusufa doğru gitti öyle eziyet ediyordu ki canlarını okuyordu yunus ile yusuf söyle hakırdılar biz hakkımız için ölürüz ülkemizi size teslim etmektense ölürüz anamız bacımız için canımız feda olsun diye hakırıyordular filistin yaşıcak biz şehit olsak bile senin hakından gelirler kılon komutan benim mi hakımdan gelicekler onlar önce kendilerini kurtasınlar yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve kılon komutana doğru yol aldı koşarak kılona bir tekme atarak yere yatırdı öyle bir yere yatırdı ki heryeri yara oldu askerler bile yusufla baş edemiyorlardı çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı hep acı çeksin diye yunusta yusufun haline üzülüyordu artık sonları gelmişti kılon komutan katlıyama devam ediyor askerlerine emir veriyor yunusu alıp yusufun gözleri önünde öldürücekti yusuf yunusun gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu yunus yusufa gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı yusufta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler yunusu getirdiler kollarını arkadan bağladılar sonra kocaman kaya aldılar yunusun kollarına vurmaya başladılar yunusun kollarını kopattılar yunus hiç sesini çıkartmadı bile çok acı çektiği halde kılon komutan yunusun başını vurdurucak yusufun gözleri önünde yusufuda yunusuda bir araya getirdiler yunusun başını vurduttu yunus şehit oldu yusufuda yunusun yanında vurdular yusuf elini yunusun eliyle bileştirdi kanları birbirine karıştı yusuf hala yaralıydı kılon komutan yusufa tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına yusufuda şehit etti filistin ağıt yakmaya başladı yunus ve yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar muhammet barağını aldı onların üstüne örttü kısa konuştu iki kan kardeş filistin için kanları ile canlarıla savaştılar iki deli dolu insandılar israile karşı durdular yılmadılar bıkmadılar acılara gös geldiler durmadan insanların yardımına koştular muhammet onların arkalarından şöyle seslendi benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alıcam o zalimi ben yok edicem sizin için filistin için muhammet ikisine söz verdi mezarlarının üstünde sonra kalktı koşarak kılon komutanın yanına yaklaştı gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu kılon komutan darbe almıştı sonra başını kesti kılon komutanın başını eline alıp mahlede gezdirdi işte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü ben öldürdüm ben öldürdüm diye hakırdı 10.bölüm artık kılon komutan yaşamıyor muhammet kılon komutanın başını yusufun ve yunusun mezarlarına götürdü işte benim iki yiğit abim sizin intikamınızı aldım filistinin biraz olsun yüzü güldü filistinliler muhammetle gurur duyuyordular bir taraftada kılon komutanın öldüğünü öğrendikleri zaman çok kütü olmuştu bu sefer flistini daha büyük acılar bekliyordu ama bu acılardan filistinlilerin haberi yoktu acılar bitti diyorlardı nereden biliceklerdi ki yeni bir zalimin geliceğinden heryer yanıyordu muhammet onların kutarıcısı olmuştu kokusuz cengaverdi öyle güclüydü ki kimse onun bileğini bükemiyordu filistin hala iki yiğitine ağlıyordu artık olar için muhammet vardı israilliler komutanlarının canını alanın kim olduğunu biliyordular onuda yusuf ve yunus gibi öldürmek istiyorlardı muhammet çok yanlızdı filistinliler onu hiç yanlız bırakmıyorlardı bir gün muhammet yürürken bir ses duydu söyle diyordu ses ah anam vah anam beni bırakıp neye gittin anacığım diye ağıtlar yakıyordu muhammet sesin geldiği yere yol almıştı yürüdü çok geçmeden sesin geldiği yere vardı bir delikanlı anasının başının ucunda ağlamaya devam ediyordu muhamet yanına yaklaştı ne yapıcağını bilemedi yanına oturdu başın sağ olsun arkadaş sağol muhammet adın ney delikanlı adım ebubekir ya sizin muhammet tanıştığıma memnun oldum ebubekir bende muhammet kalk gidelim burdan ebubekir ya anam muhammet biz gidelim birilerini yollarız anan için ebubekir peki olur gidelim dedi muhammet ebubekiri alıp yola çıktılar muhammet ebubekire sordu sen buralımısın ebubekir evet muhammet yanlızmısın ebubekir bir anam vardı onuda kaybettim birde kardeşim var adı emin muhammet çok iyi biliyormusun benim kimsem yok bir anam vardı artık oda yok ebubekir neyde muhammet bir an sesiz kaldı sonra şöyle cevap verdi ben anamı kaybedeli çok oluyor ebubekir çok üzüldüm onlar konuşarak yola devam ediyorlardı durmadan yol aldıkları için dertleşmek iyi gelirdi ebubekir gittiğimiz yer çok uzunmu muhammet evet çok ebubekir ben eve gitsem muhammet yok dedi artık beraberiz kardeşinide alırız emini artık yanlız değilsiniz ebubekir emin engelli abi ben ona bakıyorum muhammet tamam onuda alırız neşe hemşire bakar kardeşine neden engelli oldu ebubekir mayına baştı ve bir bacağını kaybetti israililerin döşedikleri mayınlara başınca çok kötü oldu hiç konuşmaz hale gelmişti konuşmuyor ve dışarıya çıkmıyordu muhammet söyle cevap verdi gel size gidelim önce ebubekir olur muhammet evin uzakmı ebubekir yoo yakın tam şurda muhammet iyi o zaman çok geçmeden ebubekirin evine geldiler içeriden bir ses geldi abi senmi eldin annemi buldunmu ebubekir bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi muhammede baktı muhammet şöyle celap verdi bana bırak ben uygun bir dille anlatırım beraber içeiye girdiler emin hoşgeldiniz muhamet sağol canım abi anamızı getirmedinmi ebubekir gözyaşlarını tutamadı emin kötü bir şey olmuştu ama ne olduğunu abisi anlatıcaktı emin abisinin gözlerinin içine baktı ebubekir gözlerini kaçırıyor emin abi neden gözlerini benden kaçırıyorsun bana bak abi ne olur cevap ver artık fenalaştı muhammet hemen sakinleştirmeye başladı emin muhammede şöyle cevap verdi gözlerine derinden baktı öyle baktı ki muhammetin içi acıdı ebubekire baktı gözlerile ile anlat işareti yaptı ebubekir emin diye söze başladı anamız artık yok yaşamıyor emin bu söz karşısında dilini yutmuştu sanki ebubekir kardeşinin yanına oturdu şöyle cevap verdi bak kardeşim anamız öldü ve onun canını alanlar ise yaşıyor biz ise onların yaşamalarına izin vermiceğiz savaşıcağız israillilere karşı muhammet abin haklı benim anamıda aldılar benim elimden emin şok olmuştu konşamıyordu muhammet hadi kalkın gidiyoruz ebubekir emine yardımcı oldu kalktılar abi nere gidiyoruz ebubekir muhammet abin dedi ki gel bizim oraya bizimle kalın dedi bende kabul ettim hem bizim ev çok kötü yerde bizim için daha iyi olur emin peki abi sen nasıl istersen o olur muhammet ikisinide aldı yola çıktılar yol çok uzundu git git bitmezdi emin yorulmuştu biraz oturdular konuştular yine yola devam ettiler ebubekir muhammet abi sen kaç yaşındasın muhammet ben 25 yaşındayım ya sen ebubekir ben 21 kardeşimde 18 zaman çok geçmeden çadıra geldiler neşe hemşire emine baktı dedi ki bacağınız iyi yakında gezebilirsiniz 11.bölüm emin bu söz karşısında çok sevindi muhammet ve ebubekir de çok sevindiler zaman su gibi akıp gidiyordu emin yürümeye başladı savaş başladı karlos gelmişti kılonun yerine gelmişti onun yerine geçmek istiyordu hep kılon onun yerine geçtiği için için ona düşmanlık besliyordu önceleri karlos ordunun başına geçicekti ama kılon geçmişti o yüzden karlos kılon komutana kinliydi bu sefer karlos geçmiştiartık filistin yine ağlıyor yine savaş başladı muhammet ve ebubekir çok iyi arkadaş olmuştu muhammet yusufu ve yunusu çok özlüyordu yusuf onu çok sevmişt muhammet ve ebubekir eminin yanına gitti birlikte yolda yürürken yolda yaşlı kadın oturmuş ağlıyor yanında torunu vardı muhammet ve ebubekir yaşlı nenenin yanına yaklaştı muhammet şöyle dedi neneciğim neden ağlıyorsun adın ne nene evladım adım sultan ebubekir niye gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ben ağlamayımda kimler ağlasın evladım ebubekir yine sorar neden ağlıyorsun sultan nene torunum ölüyor yaralı osmanım gidiyor elden muhammet öyle olurmu neneciğim sultan nene ah yavrum sen yusuf ve yunusu biliyormusun muhammet çok şaşırdı evet biliyorumda sen nerden biliyorsun sultan nene bilmemi evladım onlar bana çok yardım ettiler ama kimse bilmezdi bana yardım ettiklrini her gece bana gelirlerdi yusuf ve yunus beni hiç yanlız bırakmazdılar yanıma otururlardı sabaha kadar ve sohbet ederdik bana hayat hikayelerini anlatırlardı ben ise onları can kulağı ile dinlerdim bazende ağlardım onların yaşadıkları acılar için muhammet ah neneciğim senonları benden daha önce tanımışın ne kadar şanşlısın sultan nene evet evladım ebubekir hadi neneciğim evine götürelim seni sultan nene evimiz artık yok muhammet evine ne oldu sultan nene yaktılar torunumuda vurdular osmanım çok ağır yaralı ebubekir o zaman bizimle geliyorsunuz osman çokağır yaralı burda kalamasınız sultan nene karlos komutan bizi rahat bırakmaz muhammet hiç bir şey olmaz kılon komutan öldü oda birgün gider sultan nene şöyle dedi kılon komutanı bir yiğit öldürmüş ama kim öldürdüğünü bilen yok varsa bile kimse konuşmazmış o delikanlıyı ele vermek istemiyorlar diye cevap verdi muhammet bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi sultan nene diye seslendi sultan nene efendim evladım muhammet o delikanlıyı merak ediyormusun sultan nene elbette çok merak ediyorum onu görsem ellerini öpücem muhammet neden peki sultan nene o delikanlı o zalimden bizi kurtardı biraz olsada rahatladık muhammet o benim diye cevap verdi sultan nene senmi ah evladım sana kurban olarım ben diye muhammede yaklaştı onun iki elini öptü muhammet olurmu öyle neneciğim ebubekir helal olsun sana kardeşim seni çok seviyorlar muhammet bende onları seviyorum ebubekir hadi gidelim burdan muhammet evet gidelim ebubekir osmanı yerden kaldırdı muhamet ve eminde sultan neneyi kaldırdılar yavaşça yola çıktılar osman çok zor yürüyordu muhammet ve ebubekir yardımcı oluyorlardı emin ise sultan neneyle ilgileniyordu yol çok uzundu git git bitmek bilmiyordu muhamet ve osman arkadaş oldular ve konuşa konuşa yola devam ediyorlardı ebubekir muhammede şöyle cevap verdi karlos diye biri gelmiş önceleri kılonun yerine gelicekmiş ama kılon geçmiş kılon ölünce karlos gelmiş muhammet oda birgün ölür ebubekir ne o onudamı sen öldürücen muhammet gerekirse evet onuda ben öldürücem ben öldüremesem birgün biri çıkar canlarını alır bizim yerimize onları yaşatmazlar ebubekir evet ama filistin yok olmaya devam ediyor buna artık dur demek lazım muhammet bu katlıyam bitmez ben bu katlıyamları görünce canımdan can gidiyor ne yapabiliriz ki ebubekir haklısınaz abi ama bir şeyleryapmak gerekiyor pakistanda yok etmeye çalışıyorlar be abi biz ne yapsak boşa gidiyor muhammet öyle deme yanlış düşünüyorsun birgün filistinin acıları dinecek umutları var osman lafa karıştı muhammet abi doğru söylüyor diye söze başladı filistinin hali çok zor evet ama insanlarda bir şey 12.bölüm yapmalıydı başka şehirden yardım gelmesi biz ne kadar dayanabiliriz ki muhammet haklısın osman öyle ama yinede biz olmasak yanlız kalırlar ebubekir onları dinlerdi emin ise çok yorgundu adeta acı çekiyordu aklına anası gelmişti gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü emin öyle duygusaldı kikimse onu üzücek bir şey yapamazlardı gözleri o kadar masumdu ki vede çok derin düşünüyordu filistinin hali çok zor eskiden ve bugüne kadar süren savaşlar artık sona ermesini diliyor sultan nene hep ağlardı durmaksızım muhammet yanına yaklaştı kısık bir sesle neneciğim neden gözyaşlarını akıtıyorsun sultan nene ah evladım bir anlatabilsem muhammet anlat neneciğim anlat sen dinlerim senin derdin benim derdim sayılır sultan nene şöyle cevap verir filistin ağlıyor ben nasıl ağlamayım muhammet ah sultanım senin gözyaşların benim yüreğimi yakar senin üzülmene hiç dayanamam sultan nene yine şöyle cevap verdi bak evladım ben bu gözyaşlarımı allah için akıtıyorum ve filistinliler içindi bu gözyaşlar onlar acı çekerken ben nasıl gülebilirim ki sen olsan gülebilirmiydin muhammet elbette gülemem nasıl gülebiliyim ki sultan nene çok içli ağlıyordu osman nenesini böyle ağladığını görünce yüreği çok yanıyordu ne yapacağını bilemiyordu nasıl yapsa ne söylese de neneciğini güldürse buralardan gitmeyi bile aklına getirmişti ama bir sorun vardı nenesi asla buralardan ayrılmak istemezdi tek başına kalsa bile israil askerlerine baş kaldırıydı osman bunları düşünürken birden muhamedin sesiyle irkildi osman nerelere daldın öyle osman kendine zor gelmişti kısık bir sesle hiç diye cevap verdi muhammet nasıl hiç çok derin dalmıştın o kadar seslendim sana ama duymadın osman yine önemli bir şey değil abi öylece dalmışım işte sen bana bakma ben arada dalarım muhammet derdin varsa anlat osman yok derdim ama vaardı osmanın derdi çok büyüktü kimse bilmezdi içindeki derdin ne olduğunu anlatmak çok zordu muhammet var var anlat derdin neyse anlat ki çare bulalım osman benim az bir zamanım kaldı abi muhammet nasıl olur ya öyle şey osman olur abi olur ben yaralandığım zaman kalbim zarar görmüş o zamandan beri kan kusuyorum ağzımdan kan geliyor nenemde bilmiyor lütfen abi ona bir şey söylemesen çok sevinirim muhammet ama neden onun hakkı öğrenmek ister elbet osman yoooo abi sakın ha ben ona kıyamam o şimdi çok üzülür gece gündüz benim için ağlar durur sakın onu ağlatmayalım zaten çok ağlıyor bir de benim için üzülmesin ya boşver emin geldi muhammede şöyle dedi ebubekir abim sizi çağıyor muhammet peki sen git geliyorum sultan nene nerde ona göz kulak olun emin peki abi bir şeymi var muhammet yok bir şey sen dediğimi yap yeter yaralılar nasıl oldu emin bir kaçını kaybettik muhammet ailelerine teslim edilsin emin elbette abi öyle yapılıyor ama filistin yine ağlıyor osman lafa karıştı daha çok ağlar filistinliler muhammet osmanın verdiği cevapa çok şaşırdı osman zamanla çok değişmişti nedenide belliydi ama yinede öyle davranmamalıydı muhammet osmana şöyle cevap verir ne söylüyorsun sen osman nemi söylüyorum doğruları herkes çığlık çığlığa ağlıyor görmüyor kimse bizden başka bizim elimizden bir şey gelmiyor işte anların osmanı böyle gören muhammet birşey söyleyemedi osman yerinden hızla kalkıp kitti osman çok ama çok değişti duyguları düşünçeleri bu hastalık onu bu hale getirdi osman çok daha faklı şeyler düşünüyordu muhammet çok korkuyordu inşalah düşündüğü şeyi yapmazdı kim bilir bu hastalıktan kurtulmak için vede filistin için yapabilirdi ney düşünüyordu aklında ne vardı karlosumu öldücek düşündüğü başka bir şeydi emin muhammede şöyle cevap verir osman abi bir şey düşünüyor hemde çok şeyler muhammet fakındayım emin çok faklı davranıyor emin nasıl faklı muhammet bende tam anlayamadım ama sanki bizden biri değilmiş gibi bizden kacıyor artık emin sen bir şey biliyorsun demi abi muhammet emine evet biliyorum ama kaşka şeyi emin nedir başka yey muhammet ebubekirin yanına gidelim anlatırım ama kimse duymaması lazım osmana söz verdim emin peki ama nedir ki bu kadar sır olan şey çok merak ettim muhammet eminin yüzüne bakarak şöyle cevap verdi bak emin sakın ha sen ol hiç bir şeyi çok merak etme emin özür abi beni yanlış anladın sen ben osman abinin bize neden böyle davranıyor onu merak ettim sadece muhammet haklısın sende anlam veremedin demi emin evet abi anlamış değilim muhamet hadi ebubekiri bekletmiyelim emin ile muhammet kalkıp yola çıktılar çok geçmeden ebubekirin yanına vardılar muhammet sultan nenenin yanında konuşmadı ebubekiri kenara çekti oturup konuştular muhammet ben seninle bir şey konuşucam ebubekir buyur abi konuşucağım konu osmanla ilgili ebubekir ney o osmanla ilgili konu muhammet osman çok hasta ölüyor ebubekir dilini yutacak gibi oldu çok şaşırdı ne söyliceğini bilemedi peki nasıl oldu muhammet osman yaralandığı zaman kalbi hasar almış kalbide kan toplanmış vede bütün bedenine sarmış yani kankanseri olmuş bana dedi ki neneme şöyleme birde benim için üzülmesin dedi aklında bir şey var ama ben anlamadım ve çok korkuyorum onun için ne olur benden duymuş olma ama osman bilmesin benim şöylediğimi 13.bölüm ebubekir peki abi osman bizim bildiğimizi bilmicek sen rahat ol sultan nenede bilmicek osman dilane gibi dolaşıyordu ben sizi beklerken gördüüm çok solmuştu hali kalmamıştı muhamet öyle evet ama biz yanında olsak bizden kopamaz nenesi çok üzülücek ebubekir ve muhamet konuşurlarken karlos ve askerleri bir aileyi yok etmek için yol aldılar biraz sonra ebubekirin ve muhammedin önünden geçtiler ebubekir ve muhammet hemen kalkıp koştular onlarda oraya gitti yede karlosa karşı çıktılar karlos heryeri yakıyor aile feryat ediyor muhammet ve ebubekir evin önüne geçtiler ve bütün filistin halkı toplandı bu aile için karlos şöyle haykırdı gelin gelin sizide bu evle birlikte yakim muhammet ile ebubekir israil askerlerile savaşmaya başladılar osmanda gelmişti ama hiç birşey yapmıyordu karlos yanındaki bayan askere işaret etti emini aldılar zındana attılar başında çüval elleri ayakları bağlı işkence yapıyorlardı eminin yanında iki kişi daha vardı onlarında eminden farkı yoktu bayan asker onlara öyle feci işkenceler yapıyordu ki kimsenin aklı alamıyordu bayan asker öyle kahkaha atıyordu kötü şeyler yapıyordu karlos ebubekire kardeşin elimizde ne halde olduğunu görmek istermisin pis pis gülmeye başladı çektiği vidioyu yoladı ebubekire gönderdi ebubekir bakamıyordu o kadar kötü haldeydi ki gözleri yaşla dolmuştu muhammet elini ebubekirin omuzuna koydu destek oldu güclü olmasını söyledi karlos ne o üzülmedinmi kardeşinin haline ebubekir daha fazla dayanamadı karlosun üzerine sadırdı zor muhammet bırakmadı osman çok sinirlenmişti karlosa tip tip bakıyor bakışları kartalın bakışları gibi keskindi öyle kinle bakıyordu ki neydese parçalıcaktı kendini zor tuttu karlosta onları delirtmeye uğraşıyordu emin çok zor durumdaydı ebubekir hiç birşey yapamıyordu onun için eli kolu bağlıydı çok acı çekiyor o anasından kalan emanetti ona sahip çıkamıyordu yüreği çok yanıyordu ona birşey olsa öteki dunyada anasına nasıl hesap verirdi osman bunları düşünüyorken eminse acılar içinde kıvranıyordu böyle devam ederse genç bedeni bu işkencelere dayanamazdı muhammet ebubekire söyle cevap verdi güclü olmamız lazım eminde bunu ister bizden bak sultan nene bile bizden daha da güclü çıktı baksana nasıl savaşıyor bu israil devleti yok edemeyiz ama yerimizide kolay alamıcaklar anamızıda kardeşimizide bu insanlar için dayanmalıyız yusuf abi ile yunus abiden öyle gördüm ben onlar bu insanlar için canlarından oldular onlar bizim için kanlarıla canlarıla savaştılar bizde onların yerlerini alalım ebubekir haklısın abi öyle sana söz veriyorum abi ben yanından ayrılmıcam muhamet bileğini kesti elindeki bıcağı ebubekire uzattı ebubekirde bileğini kesti sonra kanlarını bileştirdiler kan kardeşi oldular filistinliler evin önünde beklerdi çok ev yıkıldı karlos komutan her evi yıkar yakardı israil çok güclüydü arkalarında güclü kişiler vardı muhamet osmana öyle bakıyordu ki onun için yüreği yanıyordu osman artık eski osman değildi çok değişmişti zaman geçtikce düşünceli oluyordu karlos emine işkence etmeye devam ediyordu ebubekir çok çaresizdi elinden hiç birşey gelmiyordu kardeşi için muhammet artık dayanamaz duruma gelmişti zaman bazen hiç geçmiyordu ve karlos filistinlileri durmadan öldürüyor ve cesetlerinide gömüyordu karlosun aklında bir hinlik vardı filistini toptan yok etmek istiyordu sultan nene bir kaç gün ortalıkta görünmüyordu başına birşey gelmesinden kokuyorlardı osman karlostan kokuyordu ama emin değildi osman delicesine nenesini arıyordu ama bulamıyordu hemen muhamede koştu ebubekirde vardı osman nenem yok diye cevap verdi muhammet ve ebubekir nasıl yok heryere baktınmı osman evet baktım yok işte yok diye haykırdı muhammet sakin ol buluruz şimdi osman kesin karlos zalimi birşey yaptı ben gidiyorum ona hesap sormaya kimse gelmesin peşimden diye haykırdı osman ebubekir olmaz bekle bende geliyorum iki arkadaş koştular osman deli gibiydi ebubekir osmana yetişemiyordu bile karlos osmanı gördü oo kimler gelmiş kimler osman nenem neyde cevap ver karlos ben nenenin bekçisimiyim sen nenene sahip çıkamıyorsan ben ne yapim osman çok sinirlidi karlos o sinirlenme nenen çok iyi merak etme öteki tarafa yoladım neneciğini osman daha da delirdi karlosa sadırdı ebubekirde osmanın peşinden gitti israil askerleri osmanı yakaladılar ebubekir bırakın diye haykırdı ağızına geleni sarıyordu karlosta onlara hakaret ediyor osmanı bir güzel benzettiler hertarafını kan içinde bıraktılar karlos osmanında ölüm emrini vermişti ebubekir karşı durdu ama onuda osmanın yanına bağladılar karlos iyi beraber ölürsünüz muhammette olsaydı sizle beraber onuda canını alsaydım yoo önce sizin ölmeniz lazım muhammet sizin ölünüzü görecek sonrada o ölecek osman yine hakaret ediyordu sonra söyle cevap verdi sen bizim gökümüzü kuyutamazsın bizi öldürsen bir başkası daha çıkar kokmayız sizin gibi zalimlerden karlos sizden önceleride öyle söylediler ama şimdi öteki taraftalar osman onları ağızına alma onların yüreği senin yüreğinden çok daha da büyüktü seninkise hiç birşeye yaramaz çünkü sen katılaşmışsın allah katında çok zor yer alırsın çok günahın var karlos bırak bunları ben hayatıma bakarım burasını alıcağım ele geçirceğim osman çok zor alırsın diye hakırıyordu filistin sana yenilmicek karlos şöyle karşılık verdi sizin başınızda bir komutanıx bile yok siz daha çocuksunuz sizin gücünüz bana yetmez osman gülümsedi bizim komutanımız var hep başımızdaydı ama sizin gibiler yok etmeye çalıştı karlos ee kaçtımı sizi bırakıp osman bu söze çok öfkelenmişti karlos doğrumu yoksa neden öfkeleniyorsun osmanla ebubekir çok zor durumdadılar bir an sustular susgunluk sarmıştı etrafı birden bomba sesleri geldi enes komutandı o uzun süredir yotu kendisinden hiç haber alınmıyordu enes komutan hızla karlosun yanına geldi çabuk gençleri almaya geldim karlos kahkaha atarak senmi diye sertce sesini yükselti enes komutansa çok sakindi hiç gülmezdi karlos gençleri alamazsın elimden alabilmen için benimle savaşman lazım enes komutansa şöyle cevap verdi gerekirse savaşırızta karlos iyi o zaman savaş karlos enes komutanın yanında ki askeri vurunca olan oldu enes komutan delirdi hertarafa saldırıyor filistin yine ağlıyordu yine şehitveriyordu ebubekir bağlı olduğu yerden kurtuldu yanında bağlı olan osmanıda kurtayınca onlarda komutanlarına yetiştiler bu savaş çok çetin geçicek gibiydi hiç hazır değildiler filistinliler bu sefer nasıl kendine gelicekti çok zordu filistinin insanları çok azdı isralin insanları çok daha fazlaydı savaş artık tankların bombaların seslerile doldu başka ses durulmuyordu filistin pek çok şehit verdi osmanda çok ağır yaralanmıştı ebubekir osmana koştu osman dikat et kendine osman ebubekir ölüyorum çok fena yaralandım ebubekir osmanı kenara çekti yarası çok kanıyordu osman ebubekire şöyle cevap veriyordu ben gidiciyim abi şehiit oluyorum çok mutluyum ebubekir hayır böyle konuşma ne olur osman neden abi zaten öülücektim hastaydım ben ebubekir gözyaşları ile cevap verdi ölmicen seni bırakmam osman git sen enes komutanı yanlız bırakma ben artık işe yaramam ebubekir lütfen sus konuşma kan kaybediyorsun osman söyle cevap verdi kanım size veda olsun filistine canım veda olsun bayrağımız dalgalanmasını çok istiyorum ebubekir oda olucak osman ben göremicem ama ebübekir görücen hemde beraber yapıcağız osman yooo arkadaş ben şehit olucağım ebubekir yardım edin diye haykırıyordu ama kimse durmazdı ki onu çünkü savaş çok çetin geçiyordu osman artık zor konuşabiliyordu çok kan kaybediyordu ebubekir elinden geleni yapıyordu yarasını sarıyor kanı durdumaya çalışıyordu ama osmanın çok az fakti kalmıştı ebubekir osmanın saçlarını okşuyor kanlı yüzünü öpüyor vede sımsıkı sarılıyor ağlıyordu onu kaybediyordu osman abi hakkını helal et bana ebubekir kardeşim nasıl söz o etmez olurmuyum biliyorsun senin için canımı veririm hakkımıda helal ediyorum osman nenemi kaybettim bende şehit oluyorum ebubekir çok şeyler yaptı ama çok geçmeden osman şehit oldu 14.bölüm ebubekir inanamadı osmanın şehit olduğuna osmanın saclarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu birlikte acı tatlı günleri olmuştu artık yoktu osman ebubekir çok derin ağlıyordu osmanın başını yere bıraktı bayrağı aldı osmanın üstünü örttü ve kalktı kendini ayakta zor tutuyordu düşücek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi ebubekir çok kızgındı kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar israilli asker yere yat diye söyleniyordu ellinde tüfekle ebubekiri zorluyordu yere yatması için ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı israilli asker tüfeği ile ebubekirin sıtına vuruyordu ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekmele yere serdi yetmedi yumurukları ile vurmaya başladı çok daha fazla hızlandı öldürücesine dövdü çok sinirlenmişti israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu vurdu israil askerini öldürdü ebubekirin heryerine kan bulaşmıştı ebubekir osmanın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan taki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu koştu gücü azalmaya başlamıştı bacaklarını hissetmiyor vede gözden ıraktan kaybolmak istiyordu osmanın kanlı yüzünü hatırlınca kendisinden geçiyor başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı buralardan gitmek istiyordu savaş siddetle devam ediyordu enes komutanla muhammet savaşın ortasında kalmıştılar ebubekir de ortlardan kaybulmuştu filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu muhammet enes komutana biz sıkıştık burda enes komutan muhammede şöyle cevap verir kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı muhammet haklısın komutanım siz filistinli değilsiniz nasıl geldiniz ne sebeb oldu da bura gelip yerleştiniz enes komutan filistin hikayesi muhammet hikayemi enes komutan evet hikaye muhammet çok şaşırdı yine dedi hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım enes komutan çok uzun bir hikaye gercek hikaye bu benim hayatımın hikayesiydi muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana filistinin hikayesini anlatırdı filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı muhammet ee ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle enes komutan gülümserek susta anlatayım daha başındayız muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum siz anlatın enes komutan kaldığı yerden devam etti filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedemde filistinlimiş değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede derlermiş bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş ben daha önceleri öğrendim dedem onlara hergün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormüş bir defasında değirmeni vardı buğday öğütürdü onlara muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiri indirdi muhammet çok korkmuştu sesi titiriyordu çok korktum size birşey olucak diye enes komutan korkucak birşey yok biz kaldığımız yarden devam edelim muhamet olur komutanım enes komutan dedem buğdayları un haline gedirir vede gizli gizli filistinlilere dağtardı muhammet neden gizli yapardı enes komutan israil askerleri görmesinler diye görseler dedemi zindana atalardı otuz yıl böyle devam etmiş muhammet var be helal olsun diye lafa karıştı enes komutan muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı muhammet enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu enes komutan biliyormusun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim kendi hikayesini anlatığını muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız enes komutan evet fakında olmadan dedeme hayran olmuşum zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler yerinide yıkıp dedemide esir almışlardı zindana atmıtılar filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar muhammet sonra ne oldu enes komutan ona işkençe ettiler kollarını kopatmışlardı çok zor günler geçirmiş böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış adıda enesmiş benim ismim oradan geliyor muhammet deden şimdi enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım filistin hikayesini anlatığı zaman sonra ben okula gittim ailem istanbulla taşınmışlardı dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi burda kaç bin çocuk ölmuş muhammet siz istanbulda okudunuz demi enes komutan evet okudum kaç okul değiştirdim çok zor zamanlar geçirdim askere gittim askeliği okudum komutanlık yaptım dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm ben küçüklüğümden beri istanbulda yaşadım muhammet ve enes komutan konuşurken enea komutan muhammedin arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı muhammedi korudu askeri vurunca muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğnu anladı enes komutan muhammede bakarak şöyle cevap verdi çok dikkat etmelisin muhammet peki komutanım siz nasıl filistine gelmeği aklınıza geldi yani nedeni neydi bir hikayemi yoksa filistinin yaşadıklarındanmı etkilendiniz o yüzden enes komutan söyle cevap verdi yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı filistinin yaşadıkları ben o günden beri kafama sokmuştum filistine gelicektim büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim yine kaldım orda çalıştım komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım muhammet sonra ne oldu enes komutan şöyle cevap verdi biraz ara verelim osmanı burda bırakamayız cenazesini kldırmamız lazım muhammet ebubekir yanında vardı enes komutan ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş heryeri arattım kimse bulamamış savaş hala devam etmekteydi adeta toz dumana karışmıştı durmaksızım çoluk çocuk ellerindeki sapantları ile tanklara saldırıyorlardı bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu israil askerleride çocukları tutup işkençe ediyorlardı muhammet ve enes komutan savaşın ortasına girdiler öyle şiddetlidiki göz gözü görmüyordu anaların gözyaşları durmak bilmiyordu karlos komutan filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor enes muhammede seslendi eminin olduğu yeri bulmamız lazım muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum beni koruyun enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi muhammet peki komutanım diye karşılık verdi eminin yanına yavaşca yaklaştı emin hiç iyi görünmüyordü yanındakilerden biri vefat etmişti muhammet ve eminin yanındaki emini kaldırıp çıkardılar emin ayakta bile duramıyordu eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden muhammet muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz biz ülkemizi kurumakla görevlendiridik filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız onlarda bizim kardeşimizdi muhammet eminin yanındaki kişiye adın ne diye sorar buralımısın kişiden bir mühdet ses çıkmadı biraz geçtikten sonra adım hasan basri diye cevap verdi ben buralı değilim çanakkaleliyim muhammet çok şaşkındı burada ne işin var hasan basri ben bura birini bulmak için geldim muhammet kim o adını biliyormusun hasan basri yutkundu bir an durakladı adımı yoo hayır bilmiyorum muhammet o zaman nasıl bulucan aradığın kişiyi hasan basri buralı değil bura gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış muhamet o an anlamıştı biraz durakladı suskundu konuşamadı rengi gitmişti hasan basri yoksa siz biliyormusunuz muhammet dedenizin adı neydi hasan basri benim dedeme gazi diyorlarmış muhammet ha anladım sen yusuf abiden bas ediyorsun hasan basri evet muhammet şöyle cevap verdi yusuf bura geldiğinde yanlızdı senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında yusuf abi onun yanındamış dertleşmişler birbirilerile çok hastamış zaten vefat etmiş saatlerce başında beklemiş yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş bura öyle gelmiş hasan basri kimdi o kişi adı neymiş muhamet hamet mehmleketine yoladı yusuf abide görevine dündü hasan basri şöyle cevap verir benim babam dedeme bakmazdı muhammet hasan basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı emin çok ağırlaşmıştı muhammet emini sırtına aldı öyle yola devam ettiler enes komutan çok görmüş biridi hiç korkmazdı kimseden hepte öyle olmalıydı bu insanların komutanıydı onlara doğru yolu bulmasını istiyordu ama çok zordu bazıları israilin tarafına geçiyordu yollarını şaşırıyorlardı eneste buna çok kızıyordu bir çare bulması lazım ama nasıl olucak bilmiyordu muhammet geldi emini yatırdılar hasan basri çok yorgundu muhammet artık dayanamıyordu karlosuda öldürmek istiyordu onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerşmiz şehit oldu enes komutan çok üzülmüştü adeta yıkılmıştı eminde kütüleşti yine emin abim neyde muhammet suskundu konuşamadı ne söylicekti ki ebu bekiri bulamadılar filistinliler şehitlerine ağlıyor hasan basri ve muhammet konuşuyordu filistin adeta ağlıyordu muhammet hasan basriye şöyle der biz filistini vermiceğiz hasan basri nasıl olucak o muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşıcağız şehitlerimiz bizim için kanlarıla 15 bölüm canlarıyla savaştılar hasan basri evet ama bizim devletimiz çecubeli askerlerimizi secmiyor hepside çok genç askerler bu nasıl ana yasa bu türkkiyede hep savaş çıkıyor vede çıkıçakta 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindi böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar işte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildimi hasan basri şöyle devam eder bizim ülkemizin hertarafında savaş var bu savaş bitmez ki bu türkiye yok olana kadar devam eder ha israil ha ırak fark etmez abi israil filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nere kadar dayanabilirler ki muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi hasan basri yahu zaten bizim bizim insanlarmız birbirlerine kıyıyor birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin muhammet şöyle karşılık verdi israil filistine savaş açmış yıllar önce bugüne kadar sürmüş halada sürmekteydi bitmicekti bile hasan basri kim bilir belkide biterdi muhammet şöyle cevap cerdi ne o senmi burasını kutarıcan hasan basri gülerek neden olmasın ölene kadar savaşırım muhammet var be helal sana ama çok dikkat etmen lazım hasan basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın hasan basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık burda olurmuyduk muhammet sen burdamısın hasan basri evet kalıyorum muhammet neden peki hasan basri ben bu insanları görünce gitmekten vaz geçtim muhammet çok sevindim senin adına burda kalman ve burdaki insanlara yardımcı olmana çok sevindim onlar konuşurken enes komutan gelir şöyle der siz burda ne arıyorıyorsunuz bizim şehitlerimiz var onları ailelerine teşlim edilmesi lazım muhammet tamam komutanım hemen gidiyoruz emini ne yapıcağız enes komutan bilmiyorum burda kalsın şimdilik neşe hemşire olsaydı iyi olurdu allah bize yardım eder muhammet hasan basri komutana şöyle cevap verir bu insanlar hep aç nasıl savaşınlar hemde hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var enes komutan şöyle cevap verir allahımız var hasan basri kalktı gitti muhammet komutanım hikayedeki yerimizde başlıyalımı anlatırmısınız enes komutan şimdimi savaşın ortasındayken muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki enes komutan olurmu öyle şey zamanımız boşa gider ebubekiride bulamadık muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın ebubekir kim bilir nerde aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir enes komutan bir an bulmamız lazım ebubekiri muhammet neden enes komutan şöyle der emin şehit olmakta abisini sayıklıyor zamanı çok az muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım ebubekir kim bilir nerde osmanın şehit olmasına çok üzülmüştü deli divane gibiydi enes komutan şöyle karşılık verdi herkes şehit verirse kendini kaybetse ne olurdu bu insanların hali muhammet öyle ama bizim elimizden birşey gelmiyor onlar konuşurken hasan basri gelir komutanım gene şehit verdik bağırmaya başladı enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım ebubekiri bulduk ama çok kütü vaziyette bulduk kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım enes komutan getirin bura nerde şimdi şehit arkadaşlarımızın yanında oturmuş öylece enes komutan durmadan yürüyordu karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı ilkez ezan okudu filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu yıllar önce yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkez okunuyormuş gibi geliyordu herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı herkes o tarafa koşmaya başladı muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan emindi o yorgun haliyle ezan okuyordu muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu emin çok acı çekiyordu acıısı dinmek bilmiyordu muhammet eminin haline çok üzülmüştü ebubekir de hiç kendine gelemedi şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu osmanın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu enes komutan ebubekir için üzülüyor vede nasıl kendine getircek hiç bilmiyordu muhammet hala eminin yanındaydı emin farkında değildi o tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu daha fazla dayanımıyordu emininde az vakti kalmıştı muhammet emini uzaktan izliyordu emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki eminin sesi dillerde dolaşıyordu herkes hayran kalmıştı muhammet eminin yanına koştu ve yerden kaldırdı eminin gözleri kapalıydı muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammedi görünce çok sevindi gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür alamaya başladı ve şöyle cevap verir muhammet abi ben şehit oluyorum birkez abimi görseydim çok özledim muhammet çok üzülüyordu eminin bu haline nasıl söylicekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu abisini bu halde görse ama söyleesi lazımdı muhammet kendisini topladı ve emine söylemeye karar verdi şözü nerden başlıcağını bilmiyordu bir yolunu aradı emin yine sordu muhammede abi ebubekir abim bulundumu muhammet evet ama emin aması ne oldu abime yoksa öldümü muhammet yoo hayır emin ee başka ne olur ki birşey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen muhammet peki tamam abin osmanın şehit oluşundan beri kayıptı emin osman abidemi şehit oldu muhammet evet abinide zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi emin nasıl şimdi beni tanımazmı muhammet hayır tanımaz emin olsun abi lütfen getir görim muhammet peki sen burda bekle ben gidim getirim abini emin oldu ama çabuk gelin muhammet olur emin az vaktim kaldı sonkez abimi görim muhammet abin enes komutanın yanında emin tamam çabuk git getir onu muhammet emini düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü çok geçmeden vardı enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır ne oldu muhammet emin abisini görmek istiyor acil enes komutan neden muhammet emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok enes komutan neyi var yaralımı muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda emin okuyormuş ben onu dinliyordum ezanı son ha bittirdi enes komutan filistinde ilkez ezan okundu muhammet ikikez enes komutan ilk okuyan kimdi muhammet yusuf abi okumuştu sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu eminin seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum eminin sesini durunca merak ettim gittiğimde eminin okuduğunu görünce çok şaşırdım emin zor ha ayakta duruyordu düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz ebubekiride alın tüm askerler toplandı ebubekiride aldılar yola çıktılar çok zaman geçti ama artık çok geçti çünkü emin şehit olmuştu askerler yaklaşınca anlamıştılar eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi muhammet emine doğru yürüdü ellerini eminin gözlerine götürdü acık olan gözlerini kapadı otururken şehit olmuş enes komutan geç kaldık muhammet evet öyle oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görücekti enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok muhammet biz geç geldik siz çok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik enes komutan elimizden birşey gelmedi muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa enes komutan görseydi ne fark ederdi ki ebubekir emini tanımazdı bile muhammet emin biliyordu enes komutan biliyormuydu muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu enes komutan emin ne dedi muhammet hiç sonkez görmek istediğini söyledi bir daha göremiceğini ölmeden son defa göricem umutula bekliyordu abisini ve ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu bir israil askeri ebubekire nişan almıştı tam anlından vurdu ebubekir de şehit oldu muhammet ve enes komutan ebubekirin yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsunler ebubekir yerde yatıyordu enes komutan hemen koştu ebubekir şehit olmuştu muhammet çok üzgündü emini görmeden koklamadan eminde abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar hasan basri olanlara çok üzüüyordu filistin durmadan şehit veriyordu israilliler ise filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşmıcaklar karlos komutan muhammedi istiyordu başını ucurmak için can atıyordu filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu çok acıları vardı filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı ailelerini kaybediyorlardı duyguları allak bullak oluyordu ana karnında yok ediliyor muhammet kendidisinden geçti nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu karlos komutan hasan basriyi izletiyordu onuda ortalıktan kaldırıcaktı muhammedi de enes komutan oturmuş elinde bir fotoraf var ona bakarak derin derin düşünmekteydi muhammet enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim enes komutan hiç sesini çıkatmadı muhammet komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoraftaki enes komutan hiç bir tanıdık muhammet bir daha açmadı konuyu enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti muhammette oracıkta yanlız kaldı savaş daha da şiddetlendi bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu karlos hasan basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne hasan basri vardı nede muhammet vardı ikiside şehit olmuştu karlos muhammedin başını ucurmuştu hasan basriyide kollarını kopatmış vede başını ucurmuştu ikisinide o şekilde şehit etmişti enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü kendinden geçmişti hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu karlos enesin haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu birgün iki komutan bir araya geldi birbirlerine girdiler karlos komutan enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı enes komutanıda öldürücekti hayince yok etmeyi pılanıyordu enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda enes komutana yaklaştılar tuzağa düşürüceklerdi karlos komutan harince gülüyor enes komutan çok sakindi karlosun gözlerine derin derin baktı ve şöyle cevap verdi gül gül bir daha gülemicen birgün bu savaşta sona erecek karlos nasıl olucak o senmi yapıcan enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir karlos gelsinler onlar daha süt çocukları karlos enes komutanı oralıyordu askerler enes komutanı esir almaları için enes komutan şöyle cevap verir onlar çocuk evet yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı enes komutanı esir aldı pek çok askerler vardı etrafında karlos komutan şimdi ne yapıcan bakalım enes komutan işte senin gibiler böyle yapar karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış enes komutan nemi yapar silahsız bir insanı esir alıyor işkence yapıyorsunuz korkuyorsunuz karlos komutan çileden çıkmıştı enes komutanı bağladı ayaklarından ve kollarından askerler vuruyor enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu susmuyor acısını içine gömüyordu 4 yıl daha geçti enes komutanın hiç hali kalmamış nerdese son nefesini verecekti karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki enes komutan tık bile demiyor bu susgunluğu karlosu deli ediyordu bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkat diye haykırıyordu enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşim be karlos komutan sen fazla dayanamazsın enes komutan ölene kadar karlos komutan iyi o zaman ölürsün askerlere gözleri ile işaret etti enes komutanı öldürmelerini emir verildi karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu enes komutan ne duruyorsun korkak karlos komutan bu cevaba bir hali kızmıştı enes komutanın iki kolunu kesti enes komutan yine acısını içine gömüyordu hiç hali yoktu rengi solmustu karlos komutanın tahamul edemiyordu bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki bu sefer bir bacağını kesti yine bir ses yoktu karlos komutan bu sefer çileden çıktı öteki bacağınıda kesti bir daha ses çıkmayınca enes komutana şöyle dedi konuşmasan yara almayan yerin kalmıcak enes komutan şöyle cevap verir olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim deil yani kollarımıda aldınız bacaklarımıda aldınız alın bakalım nere kadar alıcaksınız karlos filistini alana kadar enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın beni öldürsen bile yine alamazsın biri çıkar senin canını alır karlos çıksında görelim enes komutan sen ne kadar pişkinsin karlos öyleyimdir enes komutan karlosun yüzüne tükürdü karlos çok feci sinirlendi enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu can atıyordu öldürmek için eline baltayı aldı ve enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti enes komutan şehit olmuştu filistinliler tekrar israillilein ellerine düşmüştüler karlos komutan insanlara eziyet çektimeye devam ediyordu enes komutanlarıda yoktu artık 3 gün geçmişti filistinliler enes komutannlarının cenazesini kadırmak için hazırlanmışlardı tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıcağım bu lafın üzerine herkez dilini yutmuştu kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı genç ben enes komutanın oğlu oluyorum filistin halkı çok şaşırmıştı enes komutanın oğlu varmış aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu enes komutanın cenazesini kadırmak için hazırlanmıştı herkez filistinliler merzalığa doğru yolla çıkmıştılardı enes komutanın oğlu filistinlilerden biri gençe sorar adın ney genç adım ömer babamı ben taşıcağım milet tamam dediler hep beraberce taşıdılar ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı baba diye söze başladı seni çok özlemişim sen beni özlemedinmi biliyorum çok özledin ben seninle hiç oyun oynamadım sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım çocukken sana yazdığım bir mektup vardı hep ağlarak onu okurdum bu mektupu getirdim bu sefer de sana okuyacam canım babacığım beni dinlermisin biliyoum dinliyorsun ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı OĞLDAN BABAYA MEKTUP canım babam bu mektupu sana yazıyorum sen gittiğin gün ben seni çok aradım sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyormusun bende senin gibi büyüdüm hep filistin çocukları gibi babasız büyüdüm on yıl böyle geçti bende bu mektupu yazdım her gece yatağıma yatığımda bu mektupu okurdum ağlardım beni unuttun zanettim beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum kendime bir söz verdim ben seni bulucaktım bu mektupu hergün parca parca yazdım büyüyene kadar on yıl daha geçti 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm gece gündüz ve buldum ama bulduğum günü yine kaybettim bu sefer tamamen kaybettim seni çok özledim babacığım senin yerini ben alıcam babacığım enes komuanın oğlu gelicek görecekler babacığım şimdi sana veda ediyorum oğlun ömer 16.bölüm ömer babasının mezarının önünde hala kalkmamıştı mektüpünü okumuş ve veda etmişti ama hala mezarın başındaydı babasına birtüylü veda edemezken tüm filistinlerde onun acısına ortak olmak için onun yanındaydılar artık ömer bu insanlara komutanlık yapmak için babasına söz vermişti mezarının önünde karlos tan babasının intikamını alıcaktı ve tüm filistinin intikamını alıcaktı karlos enes komutanın mezarının önüne geçmişti ömer onun yüzüne kinle bakıyordu karlos ömeri filistinli zanetmişti ama ömer karlosun yüzüne bakarak hakırmıştı babamın intikamını alıcam hazır ol enes komutanın oğluyum ben yılmam budan asla gitmem senin canını almadan karlos komutanın yüzü benzi değişmişti birden bire rengi deşmişti hemen oradan uzaklaşmıştı enes komutanın tüm dostları ömerle birlik olmuştü artık enes komutanlarının oğlarına hizmet etmekten menmun olucaklardı ömerde çok mutlu olmuştu bu misafilikten ömer artık babasına veda etmek zorundaydı ama şimdilik artık hep gelicekti nasıl olsa filistinllilerden biri ömeri enes komutanlarının önceden kaldığı yere yerleştirdiler sonra bir kız geldi enes komutanın baktığı bir kızdı küçüklüğünden beri enes komutan bakıyormuş anasının ve babasının durumu iyi değilmişti ömer onu görünce çok şaşırmıştı o kadar güzeldi ki gözleri elmaz gibi pırıl pırıl parlıyordu adeta başıda örtülürdu o kadar efendiydi ki ömere hemen hoş geldiniz efendim enes komutanımın oğlusunuz demi ömer hoşbulduk evet enes komutan benim babam bende babamın yerini aldım artık burdayım tüm filistin kardeşerimleyim siz babamın işini gören bayansınız harelde demi evet ama ben enes komutanın sayesinde bu yaşa kadar geldim kaç yaşındasınız 18 siz efendim bende 20 adınız ömer sizin senah benimkide menmun oldum hanım efendim sen burdamı kalıyorsun hayır benim evim var ben arada gelir yemek temizlik filan yapar giderim anlıyorum böyleside daha iyi olur zaten senah çıkıp gitişti ömer ise yatağına yatmış ve elinde ki mektüpa bakıyordu öylece dalmıştı birden bire bomba sesleri ile uyanmıştı karlos gene bombalıyordu filistini heryer yanmaktaydı birkere daha ömer hemen yerinden fırayıp kalktı çıkıp baktı ki heryer duman ve barut kokuyordu adeta göz gözü görmüyordu senah da hemen koştu ömerin yanına size birşey oldumu beyim diye seslendi ömer senah yı görünce şaşırmıştı yok hayır birşeyim yok merak etmeyin siz ersinde gelmişti ömerin yanına ersin ömerin yaşındaydı onunla kan kardeş olmuştu adeta ersin ömerin yanından hiç arılmıyordu senah ömern herşeyine bakıyordu artık filistinlilerde ömerle senah ı birbirilerine çok yakıştırıyorlardı karlos hala devam ediyordu savaşa ömer istanbuldan anasınıda getirmişti yanına hep beraber kalıyorlardı artık sultan hanım oğlunun yanına geldiği için çok mutluydu ömer de öyle anası geldiğinden beri yüzü gülüyordu karlos komutan bir kaç filistni kendi tarafına çekmişti gene ömer bunu durunca delirmşti hemen filistin halkını toplamıştı ve konuşmuştu bundan sonra öteki tarafa geçilmicek ucunda ölüm olsa bile siz böyle dönerseniz ülkenizi nasıl koruma altına alıcaksınız ben enes komutanın oğlurum artık babamın yerini ben aldım herşeyi gelip bana sorucaksınız bundan sonra anlaştıkmı anlaştık ömer komutanım iyi öylese anlaştığımıza sevindim ne halde olursak olalım önmek yok senah ömerin bu davrını çok beğenmişti onu enes komutana çok benzetiyordu yüzü gülüşü oturuşu herşeyi tkpı ona benziyordu ona hayran kalıyordu senah ın bir kız kardeşide vardı adı ise sahra dı oda ablası gibiydi çok güzedi onunda ablası gibi duygun güzeliği vardı onuda ersine yakıştırıyorardı tüm filistin halkı filistin halkı biraz olsun rahatlamıştılar ve yüzleri gülüyordu artık filistinlilere göre ömer komutanda enes komutanın tıkpısı aynısıydı sanki ona bakkınca enes komutanı görür gibi oluyorlarmış bazende ona ömer yerine enes diye ihtap ediyorlardı ömerinde hoşuna gidiyordu anasıda ömerin enese benzediğine çok seviniyordu karlos harinlik peşindeydi hala bıkmadan usanmadan işkencelere devam ediyorlardı israiller 17.bölüm ömer de onlara karşı filistinlileri koruma altına almıştı senah ve sahra askerlere çephane taşıyorlar yiyecek ve su taşıyorlardı ömer ise yaralara bakıyordu ömer doktur çıkıcakmış babasını aramaya yollara düştüğünden beri unutmüştu okulu ve herşeyi hiç birşeyi durmak ve düşünmek istemiyordu sanki o zamanları konuşmak dahi istemiyordu adeta kendi hayatını unutmuş gibiydi ersin de ömerden farkı yoktu hayatı onun hayatına çok benziyordu aynı acıyı oda çekmişti onunda tüm ailesini öldürmüşlerdi yanlız kalmıştı ona filistinliler bakıyordu sahra ersine çok yardımcı oluyordu ihtiraçlarını görüyor ve yanlız bırakmıyordu ömer bir yaralıya çok ilgi gösteriyordu adı ise önder di onunla çok ilgileniyor ve her dediğini yerine getiyordu önder ömeri çok sevmişti onunla konuşmayı dertleşmeyi çok istiyordu adeta abisi gibiydi sultan hanım da önderi kendi oğlu gibi görüyordu artık sanki ikinci oğlurdu önder de kendi kaldıkları yere getirmişlerdi hep beraber kalıyorlardı sanki bir aile gibi olmuşlardı önderle birlikte sadece başlarında bir baba eksikti onuda kaybetmişlerdi önder de enes komutanı çok seviyormuş onu tüm filistinliler seviyordu zaten seviyor ve sarıyorlardı aylar yılar geçiyordu yılar su gibi akıyordu önder ileşmişti artık ömere de yardımcı oluyordu sultan hanım ömeri ve önderi böyle görünce çok mutlu oluyordu artık iki oğlu vardı onlara baktığı zaman içi rahatlıyordu karlos bunları böyle huzurlu mutlu görünce bir harli sinirleniyordu ve deliliyordu ve daha da şidetli işkencelerine devam ediyor ve yılmadan usanmadan filistinlere acı çektirmeye devam ediyordu usanmadan bıkmadan ölümleri artıyordu her geçen gün dahada fazla ölümler atıyor acılaar kat kat büyüyordu kanlar atıyor ve ömer bunu görünce duyunca çok üzülüyor herkes ağlıyor yakılıyor durmaksızın tüm filistinlilerin yürekleri kan ağlıyordu herkez kendi ailesi için korkuyordu ama elden hiç birşey gelmiyordu ne çare ki katlanmak zorundaydılar ve dayanmalıydılar meçburdular buna ömer komutana söz verdiler çünkü karlos komutan tüm askerlerine emir veriyordu savaş hala devam ediyordu ülkemizin başka yerleriden gelen askerlerimiz de filistinliler için savaşmaya gelmişlerdi sultan hanım ömerle önderle birini tanıştırmıştı eser atlı bir gençti çok efendiydi saygılıydı artık eser ömer ve önder üç arkadaş ve kan kardeş sırdaş olmuşlardı hep beraberce gidip geliyordular çalışıyorlardı ömer komutan olmuştu artık filistin yeniden bir komutan kazanmıştı filistin halkı çok mutluydu başlarında bir komutanları vardı artık komutanlarının her istediğini uyguluyorlardı filistinde yine ağıt yakılıyordu anaların sesleri susmuyordu yavrularını kaybediyorlardı filistin için çok zor oluyordu şehit vermek ömer komutan bu ağıtları duyunca ne söyleyeceğini bilemez hale geliyor ve hep dalgındı çok düşünüyordu kendinde olmuyordu bazen kendinden farkında değildi bile babası gibi yapabilicekmi acaba diye düşünüyordu kara kara sultan hanım oğlunun yanına yaklaştı ömer anasını yanına yaklaştığını bile fark etmedi sultan hanım oğluna seslendi gene duymamıştı bile sultan hanım tekrar seslendi evlatım nerelere daldın ömer efendim anacığım hiç öylesine daldım işte yok evlatım var söyle anana hadi anlat sıkıntını ana efendim söyle ben babam gibi komutanlık yapalimiyim onun gibi filistin halkına yardımcı olabilimiyim sultan hanım ah ömerim tabiki de yapabilisin sen enes komutanın oğlusun biliyormusun bende burdaydım babanla burda tanışmıştık bende senah gibi askerlere çephane yiyecek su taşıyordum sonra ne oldusa oldu burdan arıldık başka ülkede evlendik ve aylar yılar geçmişti baban tekrar bura geldi sonra duydum ki şehit olmuş sana beli etmedim senin üzülmeni istemezdi baban o yüzden söylemedim sen aynı baban gibisin onun gibi güçlüsün kuvetlisin hıslısın inaçlısın becerisin sana inanıyorum ömer anasının bu sözleri karşısında çok rahatlamıştı anasıla konuşmak okona çok iyi gelmişti ve içi fehralamıştı sanki allaha binlerce şükür ediyordu enes komutan gibi babam varmış diye çok dua ediyordu ömer anasına şöyle sordu senah nasıl biri dedi sultan hanım çok iyi ve güzel kız neden sordun hiç öylesine sordum işte sultan hanım iyi peki eser nerde ana önderle bilikteydi buralardadırlar gelirler birazdan merak etme sen iyi anacığım sen git duyma buralarda peki oğlum sultan hanım kalktı gitti ömer orda kaldı bir süre biraz zaman geçmişti yanına beyaz sakalı nur yüzlü bir yaşlı adam yaklaştı seslendi evladım ömer efendim bey amca sen enes komutanın oğlumusun evet dedeciğim enes komutanın oğluyum neden sordun ki senden çok söz ettilerde ondan gelip emin omak istedim hakkatten onada çok benziyorsun yiğit oğlum ömer çok teşekür ederim dedem adın ne ömer sizin ki ne aziz evladım sen filistinlimisin aziz dede evet evladım doğma büyüme buralısın yani öyle evladım ömer anlıyorum bende babamın peşine gelmiştim bulduğum gibi de kaybettim duymuştum ömer oğlum çok üzülmüştüm duyunca bende enes oğlumu çok severdim oda beni çok severdi bana çok yardımı dokunmuştu ananı hep anlatırdı senden bas ederdi bana ömer aziz dedeyi çok sevmişti ona çok ısınmıştı ömerle aziz bey sohbet ederlerdi çok zaman geçmişti aziz bey kalkıp yoluna koyuldu ömerde kendi yoluna düştü dalgın dalgın yürüyordu yürürken de etrafına bakınıyordu heryer yanıyordu herkez ağlıyor koşuşmaları görünce çok acı çekiyordu ömer de babası gibi çok duygusaldı birşey olunca hemen üzülüyor ve içine atardı dayanamazdı hiç böyle şeylere ve hep içinden ağlardı enes komutan gibi önderle karşılaştı hep beraberce eve gittiler sultan hanım ömeri düşünceli görünce üzülmüştü nedenini sormak istedi ama soramadı sıkak istemedi isterse kendi anlatır diye susmaya karar verdi öndere baktı önder de başını saladı birşey bilmediğini anlatmaya çalıştı bir süre sonra eser de geldi hep beraber düşünmeye başladılar karlos komutan filistinli çocukları öldürmeye devam ediyordu doğmamış bebeklerede kıymaya başlamıştı bile ömer artık dayanamıyordu ama babasının mezarının önünde ona söz vermişti sabah anasını alarak babasının mezarına gitmişti ağlamıştı sultan hanım susmaktaydı derin derin düşünmekteydi öylece mezarı seryetiyordu ellerini toprağın altına koyup çıkatıyordu ah enes sen beni bırakıp nerelere gittin diye söylenmemişti bile ağıt bila yakmıyordu çünkü onlar için ve ülkesi için savaşıp şehit olmuştu allah için şehit olmuştu kurur duruyordu eşiyle ve oğluyla bir süre öyle kaldı konuşmadı kendi içinde onunla konuşuyordu toprağıyla konuşuyor mezar taşıyla konuşuyor gibiydi sanki bir avuç toprağından alıp kalktı sutan hanım ömerde kalktı anasına şöyle dedi sultan hanım sana söz babamın mezarının önünde söz veriyorum sana babamın intikamını alıcam sana söz veriyorum anacığım sultan hanım oğlunun bu sözleri karşısında birşey diyememişti ama oğlu neyi iyi neyi kütü olduğunu öğrenmişti artık ona birşey söylemek uygun değildi şimdi ömer anasını alıp eve geçti sonra önderi alıp filistin halkının yanına gittiler cammi yaptırmak için konuşucaklardı ama nasıl olucaktı hiç firkileri yoktu 18.bölüm ömer bir yolunu bulmalıydı kara kara düşünüyordu ama ne düşünüyordu kimse bilmiyordu ve çözemiyordu ömern ne düşündüğünü herkez fikirini söylerdi ama ömer komutan susaydı susmayı uygun bulmuştu filistin halkı karar vermeliydi çünkü onların ne düşündüğü ve ne istediği ömer için çok önemliydi cammiyi hep beraber yapak çok önemliydi peki ama camminin hocası kim olucaktı burda sesi güzel kim vardı ki ömer eseri seçmişti bile eserin esi mükeeldi çok harika bir sesi vardı şehirde imamlık yapmış bile neden burda yapmasın ki ömer düşüne duysun eserin geldiğini gördü hemen yanına çağırdı eser bir gelirmisin tabiki efendim ömer hemen eser sen cammi de imamlık yaparmısın eser çok şaşırmıştı tabiki de yaparım en sevdiğim mesleklerden biridir imamlık iyi o zaman sen bizim yeni yapıcağımız cammi de imamlık yapıcan her istediğiniz olucak cammide bu cammi filistinlilerin cammisi olucak sen de bu cammi nin imamı eser onu seçtiler diye çok mutluydu elinden geleni yapıcaktı onlar için biran önce cammi ye başlamaktı şimdi eser ilk imamlığını yapıştı bile ilk namazı kıldırmıştı cammi yapılmadan ilk adımı atmışlardı ömer eserin bu davrını çok beğenmişti çok hoşuna gitmişti namazları bitince bir an cammi nin temeliniatmak için hemen çalışmaya başladılar ilk önce ömerin düşündüğünü yaptılar cammi nereye kadar gelicek onu hesapladılar sonra cammi nin yapıldığını göreyecek şekilde etrafı çevrdiler sonra cammi nin boyuna kadar yükseltiler kimse orada ne yapılıyor ne oluyor göremicek şekilde yaptılar herkez ömerin ne düşündüğünü şimdi çözmeye başlıyorlardı herşeyi yaptıktan sonra cammiye başladılar yavaş yavaş kazmaya başladı herkez çalışıyordu kadınlar ocuklar bile ama başlarına gelecek felaketten haberleri yoktu ama ömerin vardı karlos komutanın ne olduğunu çok iyi biliyordu yeniden savaş açmak için hazırlandığını anlayabiliyordu ama herkese beli etmiyordu beli etseydi hiç kimse yaşamayı blmezdiler ve hayatlarını düzene sokmazlardı o yüzden söylemeyi de düşünmüyordu cammi nin temeli bitiyordu nerdese aylar yılar geçiyordu ve cammi bitmekteydi neydese ömer komutan 30 yaşına girmişti ve karlos komutan askerlerine emirler yadırmaya ve evlere girmeye kalkışmıştı yine acı ve gözyaşı vardı yine kanlar akıyordu ve akmaya da devam edicekti heryer kan kokuyordu durmaksızın devam ediyordu şehitşlerimizin kanı akmaya ömer önderle birlikte cammi ye doğru yol aldılar gittiler bir hali yol almışlardı yolda bir kadın gördüler kadının hali perişandı ömer hemen yanına koştu önder de arkasından koştu ömer derdinin ne olduğunu sordu kadın şöle baktı ömerin yüzüne daha ne olsun be evlatım dayanamaz hale geldim evimi aşımı başıma yıktılar eşimi çoluk çocuğumu öldürduler ben yanlız başıma kaldım beni de öldürdeydiler ya hiç olmasa onların acısıyla yaşamazdım ve yanlız başıma sürünmezdim buralar da aç susuz ne yaparım ben be evlatım ömer ne söyliceğini bilememişti önder söze karıştı ömer abi teyzeyi şimdilik eve götürelim sultan ana baksın önce aç susuz baksana ömer hadi teyze bizimle geliyorsun seni anamın yanına götürücem sana baksın bir yoo evladım sizi rahatsız etmim lütfen teyze peki evladım sen nasıl istersen öyle olsun önder teyzeyi eve bırakıp geri döneriz olur abi sen merak etme istersen sen git ben teyzeyi götürüp gelim yoo olmaz hep beraberce gider döneriz peki abi gerekirse bu gece bizde kalır ne güzel olur abi sultan ana da sevinir elbette önder hadi gidelim önder ve ömer çok geçmeden eve vardılar sultan hanım misafiri görünce çok sevindi ömerin yüzüne gülümsedi hanım efendi bizim misafirimiz anacığım bu gece de bizde kalıcak sultan ahanım peki oğlum elbette kalabilir misafir bu hadi ana ben ve önder gidiyoruz cammi nin işlerini görmeye gidiyoruz olur oğlum teyze sizin adınız neydi hasret oğlum anamın adı da sultan birşey lazım olursa anam burda olurmu teyzem akşam görüşürüz peki evladım ömer ve önder yine yola düştüler çok geçmeden vardılar eser abi neden geç kaldınız ömer akşam anlatırız cammi ne alemde iyi gidiyor ama ömer aması ne anlat ne oldu eser karlos komutan duymak bilmiyor abi gene ne yaptı ne yapıcak cammi nin malzemelerini çalmış öğrenmiş cammi yaptığımızı bura girememiş dırşardan mazemeleri çalmış ömer bundan sonra dırşarıya görayız bizde içeriye taşırız olur biter yaşa be abi sen aynı enes komutanımız gibi düşünüyorsun filistin halkı anlattı bana babanı çok benziyormusun babana öylemisim eser biliyormusun sen ve önder benim can kardeşimsiniz bunu unutmayın asla unutmayız abi hep beraberiz hem ağlarız hem güleriz ama hiç arılmayız sana söz veriyorum senah ve sahra nerde hiç görünmüyorlar ortalıta onlar cammi nin işlerine yardım ediyorlar hımm iyi bakalım hadi bizde gidip birşeyin ucundan tutalım yardımcı olalım filistin halkı sabaha kadar durmadan usanmadan çalıştılar bu sabah filistinde ilkez güneş açtı herkez öyle sevdi ki güneşin önüne geçtiler yanmak isteiler güneş bedenleri yakıyordu adeta öyle yakıyordu ki insanların umurunda değildi bile çocuklar bile güneşi görünce havalara uçtular iki kez filistinde güneş açıyordu çocuklar oyun oynamak için koşuştuyordular ama ne oyunu oynayacaktılar ki hep savaşın ortasında kalmışlardı ne yapabilirlerdi ki içleri kan ağlıyordu düşünceleri bile karanlıktı savaştan başka birşey görmemiştiler bazılarının anaları bile yoktu öksüz büyümüşlerdi ama yinede hayata gülücükler atıyorlardı ömer bunu görünce biraz daha huzurlu oluyordu karlos bir çocuğu oldurdu o an ömer delirce koşmaya başladı nefes nefese kalmıştı güneş öyle yakıyordu ki kızgın kızgın sanki çöldelerdi ömer ter içinde kalmıştı çocuğu kucağına almıştı çocuğun yüzü kan içinde kalmıştı bu ufacık bedene nasıl olur kırabiliyorlardı hiç acımaları yokmuydu ömer çocuğun gözlerine bakamıyordu bile çok acı çekiyordu daha çok kücüktü bedeni dayanıksızdı daha fazla dayanamadı gözleri açık hayatını kaybetti ömer ellerini çocuğun gözlerine götürüp gözlerini kapattı ve akşama cenazesini kaldırdılar ömer evin yolunu tuttu sultan hanım ömeri perişan halde ve ustu başı kanlı görünce panikledi oğlum ne oldu bu halin ne ömer ana sakin ol birşeyim yok bir çocuğun canını daha aldılar ana acımadan kıydılar ufacık bedene sultan hanım ne çare evladım allah onları islah etsin inşallah bizim elimizden birşey gelmiyor oğlum biz ne yapabiliriz ki ana yaparız ama çoluk çcukla değil eğitim askelerimiz yok ana yok hepsi eğitimsizler sultan hanım iyi ya sen eğit oğlum en askerliğini uzman çavuş olarak yaptın ömer anasının bu sözü karşısında bir hali düşündü sonra haklısın ana doğru söylüyorsun hemen yerinden fırlayıp gitti 19.bölüm sultan hanım çok şaşırmıştı hasret hanım birden bire ağlamaya başladı hıçkıra hıçkıra ağlıyordu sultan hanım nedenini sordu hasret hanım cevap veremedi bu soruya çok dalgındı sultan hanım bir kez daha sordu hasret hanım neden ağlıyorsun ne oldu hiç yok birşey var birşey anlat sıkıntını anlatmasan rahatlayamasın benim oğlum da ömer bey oğlum gibiydi oda beni öyle severdi ki anlatamam size sultan hanım bilirim ben anlarım tabiki sever anasını ömer sizide çok seviyor hep burda kalsın diyor hasret hanımla sultan hanım konuşurlarken israril askeleri geldi kapırı kırıp içeriye girmişlerdi evi başlarına yıkmışlardı sultan hanım askerlere saldırıyor bağıyor çağıyordu hasret hanım da sultan hanımı kuyumaya çalışırken askelerden biri onu vurmuştu üç ve dört kusunla vurmuştular sultan han delirmiş gibiydi alahtan korkunuz yokmu sizin israil askerleri kahkaha atarak sultan hanımı tekmelemeye başladı ömer bunu duyunca tüm güçüyle koşmaya başlamıştı öyle koşuyordu ki gözü hiç birşeyi görmüyordu acı çektiği halde bile aklında sadece anası vardı o kadar hırslı koşuşu vardı ki herkez ona bakım ne olduunu anlamak için onun arkasından koşuyorlardı ne olduğunu anlayamıyorlardı tüm güçüyle koşmaya devam ediyor vede ağlıyordu anamıda kaybetsem ne yaparım ben diye düşünüyordu kendi kendine çok geçmeden eve vardı birde ne görsun anası yerde yatıyor israil askeleride başında bekliyor tüm güçüyle askeri itti ve arkasından vurup öldürdü bir kaını anasına yaklaştı ve kaldırdı sonra hasret hanıma koştu o hayatını kaybetmişti bile gözleri açıktı ömer ellerile gözlerini kapattı ve yerden kaldırdı yatağına yatırdı anasına bakmaya başladı yaralarını sardı ve akleride hepsini öldürmüştü birini sağ bırakmıştı karlos komutanına haberdar etmesi için o kadar sinirlidi ki öfkesinden nerdese askeri parçalıcaktı ama onun sağ kalması gerekiyordu karlos komutana bir ders vermek için onu serbes bırakmıştı asker hemen koştu ömerin dediklerini birbir anlatı asker anlatırken karlos komutan delirmişti bu filistini yok etmek öyle çok istiyordu ki öyle öfkelenmişti ki heryeri yakıp yıkıp geçiyordu karlos komutan enes komutanın söylediklerini düşündü birinin çıkıp geleceğini ve onun başına bela olucağını ve kendisinin birde filistinlilerin intikamını alıcağını kanlarının yerde kalmıcağını birbir saymıştı karlos bu kişinin o kişi olduğunu düşündü enes komutan sanki biliyordu birinin çıkıp geleceğini içine doğmuştu ama karlos komutan anlamamıştı öyle öfkeliydi ki öyle canidi ki filistinli hakına nefreti çok büyüktü onun kardeşinide öldürmüşlerdi kılon karlos komutandan aşağıda kalmıyordu oda az çektirmemişti filistin halkına ço eziyet çektirmişlerdi pek çok kan tökmüştü heryer cesetlerle dolmuştu ve ağıtlar hiç susmuyordu anaların feratları hiç dinmek bilmiyordu filistin adeta kan gölüne dönmüştü bugüne kadar halada öyleydi ömer daha fazla dayanamamıştı başını alıp gitmişti koşuyordu delicesine duymaksızın koşuyordu nere gidiceğini dahi düşünmüyordu bile araklayı onu nere götürürse ora sürükleniyordu sanki öyle delice koşuyordu ki ağlaya ağlaya koşuyordu ayakları onu babasına götüyordu çok yanlızdı babasına koşuyordu dertleşmeye çok ihtiraçı vardı yorulmadan usanmadan koşuyordu çok geçmeden varmıştı babasına öyle alıyordu ki yüreği dağlanıyordu sanki babasıyla konuşuyordu vede çocuk gibi ağlıyordu başını iki elinin arasına almış öylece alıyordu ve bir süre öyle sürmüştü sonra babasına dün gece filistin için şiir yazmıştı onu okumaya karar vermişti Filistin Yalan dünya filistine kıydılar baba Neden acaba ama kimin umrunda O kadar islam devleti varki Hepsi destek verse ne olur be sanki Dediklerinde inan ki cesaret etseler Bile yıkamazlar baba Benim canımı alsınlar Çocuklara bari kıymasınlar Ne yaptılar size acımasızlar yavrular Küçük cana nasıl kıydılar Al işte bugün yine on ölü Yarın bir tane daha böyle gider günler Artık yeter be yeter Cansız bedenler kan içinde her yer Ezan yerine filistinde kurşun sesler Bunlar yüreğimi heceler İçimi dinlersen yetmez ki kelimeler Yıkıldı camii minareler Kayboldu dua eden bedenler Yetim kaldı yeni doğan bebekler Yeter artık be yeter hiçmi yüreğiniz yok hiçmi acımanız yok insan değilmisiniz caniler sizin gibilerin Allah iman versin İşte ağlıyorum bu gece yatamadım nerde hani nerde bizim kardeşliğimiz hey müslüm halkı hey müslüman ülkeler nerde sizin müslümanlığınız buna daha ne kadar daha ne kadar göz yumacağız daha ne kadar ölecek gözlerimizin önünde ne kadar ha ne kadar..! Allah Hepinizin Yar ve Yardımcısı Olsun..! YUNUS EMRE o kadar güzel okuyordu ki anlatılmazdı sesi o kadar yanıktı ki o kadar içten okuyordu ki hem okuyor hem de ağlıyordu yüreğini söküyorlardı sanki öyle yanlızdı ki babasını kazandığı gibi kaybetmişti sultan anasıda öz anası değimiş onu da daha sonra öğrenmişti babasına kızmıyordu ama anasını bulsaydı onun için çok iyi olucaktı gözleri ağlamaktan kan torpasına dönmüştü önder oradan geçiyordu birden ora gitmek geldi içinden bir an ömeri gördü hıçkıra hıçkıra ağladığını duydu ve koşmaya başladı ne oldu abi bu halin ne sana ne oldu anlat abi lütfen ömer önderin yüzüne baktı öyle baktı ki içi kan alıyordu sultan hanım benim anam değilmiş diyebildi önder bu sözü duyar duymaz dilini yutmuş gibiydi ne söyliceğini şaşırmıştı bu söz karşısında ne söyleyebilirdi ki ömer o kadar kütüydü ki önder bile şaş kalmıştı ömeri bu halde görünce elinden de hiç birşey gelmiyordu ömer ah önder babamı kaybettim anamıda kaybetmişim haberim yokmuş ak kardeşim ben hem yetimişim hemde öksüzmüşüm böyle deme be abi ne olur topla kendini ömer toplamakmı benim kendime hayırım dokunsaydı filistin halkına hayırım olurdu önder dokunmadığınımı zanediyorsun baksana sen geldiğinden beri nasıl burası hiç bakmıyormusun etrafına dön bir bak etrafına enes komutanın yerini aldın yani babanın onun izinde gidiyorsun abi kalk gidelim hadi bak enes komutan yaşasaydı böyle küçsüz insanlarıla uğraşmazdı güçlü olun derdi hep güçlü insanları isterdi etrafında anlıyormusun sende onun oğlusun onun yerinde olmalısın onun gibi korkusuz cesur olmalısın anladınmı ömer komutan hem belkim annende ölemiştir yaşıyorsa bulursun hadi kalk gidelim burdan ömerin hiç hali yoktu yerinden kalkmaya mecali yoktu bile önder kollarından tutup kaldırdı öylece yürüdüler hem konuşup hemde yürüyorlardı eve geldiler sultan hanım ömeri böyle görünce hemen yanına koştu ne oldu olum bu halin ne ne oldu anatın önder hiç sultan ana yorgun o kadar biraz dinlese geçer kendine gelir birşeyi kalmaz ömer öndere cammi ne alemde önder abi sen cammi yi merak etme orda eser var o başında bende giderim birazdan sen dinlen biraz sen bize lazımsın olurmu abi peki önder bakarız hadi sen git bak ne alemdeler onlar tamam kalkıyorum şimdi istediin varmı yok sağol iyi hadi ben gidiyorum sultan ana ömere iyi bak olurmu bakarım tabiki oğluma bakmamı ben önder sultan hanımın bu sözü karşısında çok şaşkındı gerçek oğlu gibi seviyordu ömeri nasıl olurdu ki bu ömere bebekliğinden berimi bakıyordu acaba diye düşünüyordu kara kara bir süre öyle düşündü çok geçmeden cammi ye vardı eseri gördü eser önder abi ömer abi nerde o evde dinleniyor biraz ne odu ki uzun hikaye kendisi anlatır zamanı geldiğinde peki abi önder cammi ne alemde çok iyi gidiyor bir odayı bitirdik duvaarını ödük artık namaz kılabiliriz önder bu habere çok sevinmişti bu haber çok iyi gelmişti ömerede söylemeliydi önder esere ben gidip bu güzel haberi ömee söylim tamam abi önder koşmaya başladı çok geçmeden eve vardı ömer önderi görünce çok şaşırdı daha gitmedinmi sen gittim geldim sanada güzel haberler getirdim ömer neymiş o güzel haberler önder cammi nin bir odasının duvarlarını örmüşler ve artık namaz kılabiliriz eser böyle dedi ömer içini öyle cektiki ohhhhhhh dedi allahıma binlerce şükür başarabildik daha da başarabilicem allahım sana söz veriyorum 20.bölüm ömer allahına dua ederken önder hadi kalk beraber gidelim sende gör ömer hemen yerinden kalktı önderle beraber cammi nin yolunu tutmuşlardı çok geçmeden vardılar bir de ne görsünler orası mahşer yerine dönmüş eser hemen ömerin ve önderin yanına koşarak abi cammi nin minayesini yıktılar ve 20 ölü 10 da yaralı var ne yapalım ömer biraz önce güzel haber almıştı onun hevesiyle gelmişti ve bu sefer de kütü haber almıştı senah ve sahra ömerin yanına geldiler biz yaralılara baktık birde siz bakın diye cevap verdiler ömer peki geliyorum birazdan hazıların siz hazırlar efendim ömer ve önder yaralıların yanına geçtiler eser de cammi nin önünde oturmuş kara kara düşünüyordu yanına sahra gelip oturdu bir veya iki saat öylece kaldılar sahra özülme gene yaparız gör bak bu sefer daha güzel olucak eser sahra nın yüzüne masum masum baktı ve şöyle cevap verdi sen nasıl böyle güclü olabiliyorsun sahra şöyle cevap verdi ben güclü olmasam dünya beni yutar ama güçlü olsam ben hayata karşı duymayı öğreniirim yani şöyle ben acı çekerek güçlendim olgunlaştım eğer zayıf olsaydım bu durumda omazdım herkezin gözünde kütü görünürdüm ama şimdi öylemi ben ve ablam babamızın bize yaptıklarının karşısında güclü olmaya çalıştık ve direndik bize enes komutan yardım etti ömer komutanımızın babası yani eser biliyorum ben onu tanıyorum eser ve sahra kunşurlarken ömer ve senah onların yanına geldiler ömer eser önderi gördünmü evet abi şu aşağıya gittiğini gördüm tamam hadi görüşürüz tamam abi ömer önderin olduğu yere gitmişti sonra ömer oturdu yere kalkmadı önder de yanına oturdu ömer şöyle dedi cammi yi baştan yeniliceğiz önder tamamı ne kadar yıksalar yıksınlar bizde bıkmadan usanmadan yapıcağız onlar ne kadar inatla yıkarsalar bizde o kadar inatla yapıcağız önder çok doğru söylüyorsun abi onlar konuşurken karlos komutanın askerleri etrafındakileri yinede rahat bırakmıyordu herkez çılık çılığaydılar herkez ağlıyor sızlıyordu duymaksızın adeta yürekleri kan ağlıyordu sultan hanım ömerin bu hallerini pek anlayamıyordu sanki onun anası olmadığını anlamışmıydı diye düşündü anlasa ne olurdu sultan hanım için çok zor olurdu ömerden başka kimsesi yoktu sultan hanımın içide kan ağlıyordu enes komutandan sonra ömeride kaybetse ne yapardı yanlız başına kalırdı ömeri kaybetmek ona çok zor gelirdi aylar yılar geçiyordu zaman su gibi akıp geçerken filistinliler iin daha da zorluklar başlamıştı açlık ve susuzluk başlamıştı senah ve sahra askerlere yiyecek ve su taşıyordu herkez açtı gücsüz kalmışlardı ve savaşın ortasında kalmışlardı ne geceleri vardı ne de gündüzleri vardı ömer her şehirden yardım istiyordu ama hiç yardım gelmiyordu bazen gelirdi ama yetmezdi en son çare istanbul geldi aklına orda pek çok tanıdığı vardı bir kan kardeşi vardı ali ydi adı onu aramıştı ve yardıma çağmıştı ali hiç duymadan üç veya döt kamıyon yardım yolatmıştı ömer o kadar mutlu olmuştu ki o mutluluk yüzünde okunuyordu ali ömeri çok seviyordu ömer ali ye çok yardım etmişti ali de ömer ye yardımcı oak çok istiyordu bu konuyu da duyunca çok mutlu oldu ve ömeri aradı kardeşim istediklerini yoladım eğer yardımım dokunduysa ne mutlu bana herzaman ararsan sağol kardeşim çok yardımcı oldun bile ali yok be kardeşim ne yardımı senin bana yaptığın yardımın yanında benimki yardım bile sayılmaz ömer olurmu öyle yardımın çok ali hadi kardeşim ben gene ararım seni belgim sana süpriz yaparım ömer gülümseyek peki kardeşim kendine iyi bak olur kardeş sende sultan ana ya selam söyle aleyküm selam kardeşim söylerim ömer telefonu kapatır kapatmaz bir an patlama sesi duruldu onların evlerinin yakınlarından gelmişti hemen koşmaya başladı önderide çağdı önder ne olduğunu anlamadan oda ömerle beraber koşmaya başladı ve neler oluyor abi ömer bizim evimizin önünde patlama sesi duruldu önder sultan ana yanlızdı evde abi koş daha hızlı koşalım ömer öyle hızlı koşuyordu ki gücü kalmamıştı ama genede koşmaya devam ediyordu çok geçmeden vardılar birde ne görsünler ev yanmış kül olmuş ömer delirmişti hemen koştu anasını aradı delicesine ama bulamıyordu herkeze sordu sorusturdu ama cevap veren yoktu daha da delirmeye başladı anm nerde ne oldu diye bağmaya başladı senah hemen koştu anan bizde ama çok kütü yaralı durumu çok ağır gelin benimle gidelim bir bakın sizde ömer durmadan hemen koştu senah da onun peşinden koşmaya başladı çok geçmeden vardılar ömer anasını görünce şok olmuştu heryeri yanmıştı ömer hemen istanbuldaki arkadaşlarını aradı anasının durumunu anlattı ve oraya gelebilirmi mümkünmü diye sordu arkadaşları biz geliriz diye cevap verdiler ömer bu habere çok mutlu oldu çok geçmeden bir haftada geldiler ve sultan hanıma baktılar durumu çok kütüydü ömere söylediler ömer anlamıştı zaten onuda kaybediyordu az zamanı kalmıştı ömer anasının yanından arılmıyordu hiç hep başında bekliyordu aylar yılar böyle geçti ve sultan hanımı kaybettiler ömer yıkıldı babasından sonra anasınıda kaybetti anasınıda babasının yanına gömdü ömer öyle ağlıyordu ki hıckıra hıckıra hakırıyordu karlos komutan ömerin acı çektiğini durunca içinin yağları eğiyordu onların yıkıldığını görünce keyfi yerine geliyordu ve daha da kütüleştğini görmek istiyordu parçalanmasını istiyordu yok olmalarını istiyordu önder ve eser de gelmişlerdi sultan hanımı kaybetiklerini durunca yıkılmıştılar ömeri yanlız bırakmamışlardı sahra da senah da ordadılar ve ömeri hiç yanlız bırakmadılar ömer tekrar yanlız kalmıştı böylece senah hiç yanlız bırkmıyordu ömeri her zaman her daka onunlardı ev yaptılar ömer önder ve eser üçü birlikte kalıyorlardı artık senah ve sahra hiç onları yanlız bırakmıyorlardı her işlerini görüyorlar ve bazende onlarla bberaberce sohbet ediyorlardı senah ömere bağlanmıştı ve çok alışmıştı ömerde senah ya çok alışmıştı ve senahla evlenmek istiyordu ama nasıl söyliceğini bilmiyordu 21.bölüm acaba senah da istermiydi ömer kara kara düşünürken senah geldi ömerin yanına oturdu ve ağlamaya başladı senah yı böyle görünce hemen sormak istedi ne oldu neden ağlıyorsun senah anam babam beni ve kız kardeşimi bırakıp kaçmışlar burdan daha fazla dayanamıyorlarmış neden sizi bıraktılar ki senah bizi sevmiyorlardı hiç zaten sanki gerçek evlatları değimişsiz gibi davranıyorlardı bize belkim de öyledir gidip evi araştırıcam ömer dur bende gelim seninle senah peki gel ömerle senah kalktılar hemen eve gittiler senah heryeri tağtıyordu odaları dolapları ve pek çok belgeler bulmuştu ömer hepsine tek tek bakmıştı ve senah ın yüzüne baktı ne söyliceğini bilememişti çünkü senah bilmişti onların gerçek anası ve babası olmadıklarını senah ömere baktı ne öğrendin söyle bana lütfen ömer sen farkındamışın zaten onlar sizin gerçek aileniz değilmiş üzgünüm söylemek zorundayım ama bırak artık ağlamayı lütfen senah ben çok yanlız kaldım şimdi kız kardeşimde yoo o yanlız değil ömer neden yanlız değil ki senah sahra ile eser evlenceker birbirlerini seviyorlar ömer bende seni seviyorum benimle evlenimisin hep beraber savaşırız her acıya beraber göğuş geliriz tüm sıkıntıları beraber aşarız ne dersin senah biraz çekinmişti ama oda ömeri seviyordu bir süre susgunluğunu kolanmıştı ve evet demişti varım seninle herşeye acıya da kedere de varım ömer bunu duyunca kendine gelmişti aylar yılar geçmişti ömer eser senah sahra evlenmişlerdi öyle düğünmüş neymiş hepsi hikayedi onlar için nikahı kırmışlardı sadece eğlenceye ne gerek var demişlerdi filistin halkı acı çekerken onlar eğlencekmiydi senah ve ömer ev geçtiler ama karlos komutan rahat durmuyordu her zaman zülüm etmeye devam ediyordu ömer farkındaydı herşeyden haberi vardı senah da anlıyordu ömere de beli etmiyordu eser ile önder cammi nin yıkılan minayesini yapıyordu sahra da senah ın yanına gitmişti ve onunla sohbet ederken ömerle eser geldi yüzleri pek iyi görünmüyordu senah ve sahra sordu neyiniz var ne oldu anlatın ney anlatalım ne öğrenmek istiyorsunuz ne olduğunu anlatın hiç birşey olmadı senah ömerin gözlerine derin derin baktı sanki vardı birşeyler sahra anladı ne olduğunu önder de herşeyi anlatmıştı sizin ananız ve babanız giderken vurmuşlar israil askerleri senah ve sahra deliye döndüler ve hemen evden çıkıp gitiler ömerle eser vede önder onların peşlerinden fırlayıp çıktılar koşmaya başladılar ve yetiştiler ömer senah ya ve sahra ya sakin olun ilk önce ya ömer onlar bizim anamız ve babamız değilse bile onlar bizi yetiştirdi ve büyütüler gerçek anamızı ve babamızı da buluruz birgün ama bunlar bize baktılar ve kuyudular ömer çok üzgündü önder ve eserde çok üzgündülerdi ama ne çare bu allahın bir taktiridi ama israil askererinde yaptıkları zülümdü katliyamdı birgün geçti cezaneleri kaldırdılar çok geçmeden askerler gene geldi ömer senahla sahra yı yoladı ömer önder ve eser kaldılar karlos komutan da geldi söyle baktı vay vay üçlü de burdamış ömer bu söze çok sinirlenmişti birşey demeden karlos devam etti ömer bey de burdamış demek enes komutanın oğlu sensi ömer ne o beğenmedinmi karlos ben daha başka birini bekliyordum babasının intikamını alır diyordum ömer fıtrdı kendini tutamıyordu artık askerlere saldırmaya başladı bir kaçını öldürmüşlerdi karlos komutan korkmaya başamıştı askerlerine emir verdi hadi gidiyoruz ömer arkasından bağıyordu senin canını ben alıcam zamanı gelince duydunmu öyle yalvarıcan ki sen beni öldür diye yalvarcan bana ben ise acımıcam sana babama yaptıklarını bende sana yapıcam karlos komutan yapta görelim kahkaha atarak güldü ömer gül gül sen nereye kadar gülüceksin böylece filstinliler bir daha korkmaya başadı ömer korkmayın sakın bu sefer bu iş biticek anladınızmı beni herkez ömere baktılar anladık ömer komutan ömer bundan sonra bir sıkıntınız varsa bana geliyorsunuz anlaşıldımı anlaşıldı komutanım ne olursa olsun bana gelin peki koutanım hadi dağlın siz önder eser hadi bizde gidiyoruz kızlar evde yanlız peki abi gidelim ömer öndere sordu senin anan baban nerde istanbula gittiler abi neden burda duymak istemediler benimde gelmemi istedilerde gitmedim birgün bu zülüm bitse ben sen eser ve yengemler gideriz ömer tabikide gideriz oraya taşınırız evet çok güzel olur eser bencede burada yeni insanlar yeleşir evlerini yeniden yaparlar dahada gelişir cammileri daha çok olur imamları olur okulları hastaneeri olur inşalah diye lafa karıştı ömer hepsi olucak inşalah eser çoluk çucuğada karışırız iş kurayız beraber ömer dokturluğu okur bitirir bende imamlık yaparım önder de avukatlığı ne güzelde olur ya 22.bölüm ömer önder in avukat olduğunu bilmiyordu sordu önder tam bitirmişmi eser evet tabiki de ama yapmıyor nede peki bilmiyorum nedenini anlatmadı hiç ben de sormadım nedenini avukatlığı bıraktığına göre büyük birşey olmuş demek ki ömer haklısın karlos harlı bizde hazır olalım peki ömer komutanım bana komutan demene gerek yok biz kardeş gibiriz eser biliyorsun senle önder benim kardeşimsiniz önder kalkıp giderken ömer nereye hiç biraz dolaşim gelim eserde seninle gelsin yok gerek yok birşey olmaz senah da ömerin yanına geldi sahra da eser in yanına gitmişti önder gitmişti ömer ve senah konuşurken birkaç insan gelmişti ömer in arkadaşarımış gelenler istanbuldan gelmişlerdi ömer hemen kalkıp eve götürmüştü arkadaşlarını çok yorumuşlardı ömer bir süre bizde kalın öyle gidin olmaz dediler biz birşey vermeye gevdik ve de birşey söylemeye geldik gidiceğz ömer bu kadar yolu bunun içinmi geldiniz evet dediler birgün kalın o zaman peki dediler eser ve önder de geldiler ömer tanıştırdı herkezi önder ve eser benim kardeşim gibiler ve talha taner ve sinan da benim istanbuldaki arkadaşlarım çok menmun olduk efendim bizde öyle ömer ne söylceksiniz ne odu ve ne vericeksiniz talha söze başladı bir miktar erzak ve yatak çatır getirdik biraz ötede iki kamıyon var onları taşıyalım ömer ne söyliceğini bilemedi çok teşekür ederim size arkadaşlar size ne söyiceğmi şaşırdım talha birşey söylemene gerek yok zaten senin bize yaptıkların yeter de artar bile sen bunları düşünme ömer eee ne söyliceğniz talha evet bu seferde engüzel şeye geldik ömer şaşırmıştı güzel olan şey nedir bu sefer sinan söze karıştı bura bir hastane birde bir okul ve birde cammi yapılıcak ömer bu sefer daha da şaşırdı nasıl olucak ki bunlar sinan başbakanımız yaptırıcak inşalah taner söze karıştı biz arkadaşlarla bir miktar para topladık bir süre yeter önder ve eser de çok sevindier senah da çok sevindi ömer in adına karlos öyle sinirlenmişti ki burayı yakıp geçiyordu talha ve sinan her şeyi görünce savaş başlıcak ömer diye söylendiler ömer başlasında o karlosa hattini bildirim bende babamın intikamını alırım hemde filistin halkı biraz daha rahatlar başkası gelmeden bu filistin de savaş bitmez ve bitmicekte ömer haklısınız öyle ama bir daha zülüm görürler karlos olmazsa bir başkası olur gene evet birtürlü kutulmaz bu halk hep acı çekiyor ömer hepte dalgındı önder ve eser de ömer in bu haline çok üzülüyordu ne yapıcaklarını bilmiyorlardı ömer bu durumdan haberdardı ve önder ile eser kendi için üzüldüğünü biliyordu ama ne yapabilirdi ki kendiside bunalıyordu ve sitres altındaydı karlos filistinlilerin başındaydı onları rahat bırakmıyordu ezan okuyan hocaları sıkıştıyor ezan okumasınlar diye tehtit ediyor ömer bunların hepsine şahit oluyordu bir defa eseride tettit ettiğini görmüştü ama esere söylememişti bunu senah fenalaşmıştı sahra hemen koştu ömere söyledi ömer hemen koşmaya başladı derin derin nefes aldı eve yetişti ve senah ya baktı be ağrı kesicisi verdi senah ın neyi olduğunu ebüyücekti bilmiyordu ki senah ın yüzüne derin derin baktı senah da anlamıştı ömer in ne düşündüğünü ömere derin derin baktı her şeyi beraber aşarız demek istiyordu bakışlarıyla ömer de ona aynısını söylemişti ve çocuğumuzu da beraber büyütelim diyordu senah karlos komutan tüm bebekeri doğmadan oldüyordu anasıla beraber ömer bunu saklaması lazımdı şimdilik öğrenmemeleri lazımdı bebek doğana kadar ertesi gün talha sinan e taner yola çıkmışlardı ömer önder ve eser yolcu etmiştilerdi veda ettiler ve talha ömer kendine dikat et diye sölendi onlar gittiler ömer önder ve eser dönerken birde ne görsünler ömer arkadaşlarının bindği arabanın önünü kestiler askerer yolcuları esir aldılar ömer hemen koştu önder ve eser de koştu arkadaşlarnı kutardılar ve eve gittiler talha ömer bir daha hayatımızı kurtardın çok teşekür kardeşim sana ömer size birşey olursa kendimi af etmem asla yarın beraber gidiyoruz önder ve eser de gelir beraberce yolcu ederiz sizi talha size çok teşekür ederim ömer ne demek arkadaşım yarn beraber gideriz 23.bölüm talha iyi o zaman beraber gideriz siz nasıl isterseniz o olsun ertesi gün olmuştu hep beraber yola çıktılar ömer önder ve eser arkadaşlarını yolcu ettiler ve geri döndüler karlos komutan ise savaşa başlamıştı bile ömer komutanlık yapmaya hazrdı zaten tüm askerleri topladı ve filistin halkınıda topladı ve gerekenleri anlattı talimat verdi hazır olun dedi bir asker şöyle dedi ömer komutanım bizim çephanemiz yok ki hiç birşeymiz yok bile ömer ne varsa taş körek ne bulduysanız gerekirse getitiriz yeterki umutlarımızı yetirmiyelim karlos komutan bombalarını atmaya başlamıştı ömer eser yi korumak için önünden koşup yere yatırmıştı önder askerlere dikatli olmalarını istiyordu nasıl olucaktı ki hepsi aç susuzdular ne yapıcaklarını bilemediler ömer babasına söz vermişti burayı kurucaktı istanbuldan arkadaşları geri gelmişti ömer çok kızmıştı neden geldiniz talha beraber ölmeye geldik sinan ve tanerde öyle dediler ömer neden peki talha sen bizim can kardeşimişsiniz öyle değilmi yoksa ömer tabiki öyle ama talha aması ne ömer söylesene bu devlet bizimde devletimiz değilmi bu kardeşlerimiz bizimde kardeşlerimiz değilmi ömer elbette ama size birşey olursa af etmem kendimi talha saçmalama ne olur ömer biz beraberce yeniceğiz hatta öteki arkadaşlarında yolda geliyor bak seninle beraberiz sen git evini koyumaya al yengeyi de ömer hemen koşmaya başladı eve senah ya söyledi evden çıkma ne olursa olsun oldumu senah oldu çıkmam ömer ben gelirim arkadaşlarım geri dönmüş erak etme geliriz biz korkma senin yanına bir kaç kişi yolarım askerde yolarım oldumu sahra nerde burdamı evet içerde iyi çıkmayın evden senah sen beni düşünme ben başımın çaresine bakarım ömer çok dikatli ol peki ömer iyi ben gidiyorum o zaman oldumu oldu ömer gene arkadaşlarının yanına döndü karlos komutan şiddetle filistinlilere eziyet ediyordu ve zülümlerden zülüm ediyordu birtüylü kanlar dinmiyordu ne zaman dinicekti bu kan bu şiddet celal niyedi neden kıyıyorlardı bu canlara ne günahları vardı ki bu çocukların ömer allaha yalvarıcasına dua ederken bir asker şehit olmuştu önder koştu şehit olan askeri yerden kaldırdı kenaya çekmişti artık çok gecti allah rahmetine kavuşmuştu ömer çok üzülmüştü ağlıyordu bile kara kara düşünüyordu ben babama verdiğim sözü yerine getiremesem çok kütü olurum allahım sen yardım et bana aylar yılar geçerken filistin biraz daha gelişiyor bazı yerleride yıkılıyordu karlos komutan yok etmeye çalışırken ömerde yapmaya çalışıyorken böylece savaşta devam ediyordu bir yandanda ne yapacağını şaşırmıştı önder ve eser ömerin bu haline çok üzülüyordülar onlarıda dinlenmiyordu ömer hep kendi kendine düşünüp yapıyordu her şeyi her işi kendisi yapıyordu önder ve eser onu yanlız bırakımıyorlardı hiç bir zaman aslada bırakmıcaklardı karlos komutan öyle gurulanıyordu ki o kadar pişkindi ki ömer onun bu halini görünce deliye dönüyordü ve onun hakından gelmek istiyor ve babasının intikamını almak istiyordu allahtan hep bunu diliyordu hergün dua ediyordu anasınıda bulmak istiyordu filistin halkıda ömer den enes komutanın intikamını almasını istiyordu onun gibi korkusuz ve çesur olmasını istiyorlardı ömerde öyle olmaktaydı adeta babasının ikizi gibiydi ama birz daha fazla duygusaldı ve çok düşünceliydi önder de eser de hep onunlaydılar ömer nereye onlar oraya giderlerdi iki üç yıl geçmişti senah fenalaştı ve ömer onun yanın gitti sahra da ve çok geçmeden ömerin bir oğlu olmuştu adını ömür koymüştü onun ömürü uzun olmasını diliyordu allahtan oğlum ömür üm diye seviyordu ömür aynı ömer di ona benziyordu senah da oğlu nun ismini çok beğenmişti ömür ömerin dedesinin ismiydi dedesini çok severmiş oda babası gibi şehit olmuş ömer bir süre bebek kucağında öylece durmuştu kıpırdamadan öylece duruyordu ve önder in sesiyle kendine geldi önder abi koş cammiyi yıktılar ömer hemen koşmaya başladı eser ve talha orda kendinlerini cammi nin önüne siper etmişlerdi ömer koştu tüm israil askerlerini yaraladı ve kimisinide öldürdü cammi yi yeniden yapmak için çalıştılar hemende yaptılar israil askerleri çekilmekte buldular çareyi karlos komutan küpürmeye başlamıştı öyle hakırıyordu ki ne yapsada bu ömeri esir alsa diye söyleniyordu ve bulamıyordu bir türlü ama bir oğlu olduğunu öğrenmişti filistinlilerden biri ömer ye gelip şöyle dedi ömer komutanım karlos sizin oğlunuz olduğunu öğrenmiş dikatli olun lütfen ömer sen merak etme ederim ben dikatli siz kendinize dikat edin peki komutanım oluruz siz başımızda olursanız daha huzurlu oluruz ömer ben hep burdayım siz bırakmam öyle bir zaman gelir ki burası o kadar gelişir ki allahın izniyle öyle güzel olur ki hastaneler cammiler okullar olucak ben budayım bunlar olana kadar her ne olursa olsun ben burda olucam anlaştıkmı tamam komutanım anlaştık ömer yerinden kalkıp yollara düştü taki babasının mezarına kadar yürüdü ve mezara yaklaştı babacığım diye bildi başka kelime çıkmadı ağızından yutkundu yutkundu bir daha birşey çıkmadı ağızından bir süre ağlamaya başladı hıçkıra hıçkıra ağladı 24.bölüm babasına sığınmıştı ömer hiç babasına bu kadar yakın olmamıştı hiç bu kadar ağlamamıştı bile her daraldığında bura gelirdi bir tek babasının yanında rahat ediyordu saatlerce orada kalmıştı ve öyle içli ağlıyordu ki nefesi kesiliyordu herkez ömeri arıyormuş ama bulamıyordu önder ve eser babasının mezarının önünde buldular ömeri perişan halde bulmuşlardı ve başını babasının merarın ustune koymuş ve hala alamaklı sesle babasıyla dertleşiyordu önder ve eser ömer in yanına gittiler ömer önderi ve eseri görünce çok sevinmişti önder ve eser ömere hadi kalk gidiyoruz onlarda kalktı ayağa ömer de kalktı ve yola koyuldular çok geçmeden cammiye vardıla talha ömeri çok perişan halde buldu sordu neyin var kardeş ne oldu sana anlat nerdeydin önder babasının mezarına gitmiş orada bulduk ömer birşeyim yok merak etmeyin cammi nin durumu nedir sinan her şeyi bitti sayılır ömer iyi allaha şükür namaz vakti geldi eser sen ezan oku namaz kılalım hemen eser öyle güzel okuyordu ki filistinliler yusufun sesine benziyor dediler ömer yusuf kim halktan biri babanızın dostuydu onunla beraber şehit oldu ve oda ezan okuyordu bir de ebuzer vardı oda okuyordu herkezi şehit ettiler kılon komutan vardı önceleri onu öldürdüler ve bu sefer karlos geldi başımıza eziyet etmek için kılon nun krdeşimiş ömer oda gidicek merak etmeyin olurmu peki koutanım ezan bitti herkez namaz kıldılar ömer eve doğru yol almıştı eser önder ve talha dapeşinden gittiler sena ve sahra da onları merak etmişti çok geç kalmışlardı çok geçmeden vardılar eve senah ve sahra hemen koştular kapıyı açtılar ömer hiç konuşmuyordu senah ömer in susgun olduğunu görünce endişelendi hemen sordu ömer neyin var hiç birşeyim yok var nasıl yok anlatırsan rahatlarsın yok anlatılcak birşey iyi peki öyle olsun talha çok düşünceliydi kara kara düşünüyordu bir karar vermeliydi buraya pek çok yardım gerekiyordu istanbulda ki arkadaşlarından yardım isticekti buraya gelmelerini isticekti ömer ne derdi acaba diye bir kez daha düşündü sinanla ve tanerle konuşmalıydı bu konuyu bir daha karar vermeliydi böylece ömer den habersiz birşey yapmazdı önder ve eser de yardım eder hep beraberce yaparız diye düşünüyordu karlos her zaman ki gibi zülüm yapmaya devam etmekteydi nasıl birşeydi bu hayat nasıl bu kadar acımasız olurdu bu kadar çaresiz olurdu bir insan nasıl bir dünyadı bu çocukların gözleri önünde cinaretler kan tökmeler ağıt yakmalar niyedi hiç anlamıyordu hergün bir şehit verirlerdi önder talha nın yanına gelip oturdu abi ne düşünüyorsun böyle kara kara talha hiç öylesine düşünüyordum böşver zamanı gelince öğrenirsin önder neden şimdi söylesen ne olur yok şimdi olmaz ilk önce ömerle konuşmamız lazım neyi konuşucağız ki talha dur zamanı var iyi peki abi neyse gel ömer in yanına gidelim olmazmı talha olur eser nerde sinan taner onlar nerde önder bilmiyorum ömer in yanında olabiirler iyi bizde gideriz şimdi karlos komutan her yeri kana çevirmişti adeta her yer kımızıya boyanmıştı ömer karlosu görünce babasına yapılan eziyetler geliyordu onu görünce aklına babasının intikamı geliyordu ve burayı koyumaya söz vermişti babasına anasınıda bulucaktı aklı çok karışmıştı susgundu hep durgun halleri vardı senah ömürü aldı ömerin yanına gitti ve konuşmak istedi ömer oğlu ömürü aldı kucağına sımsıkı sarılmıtı canım oğlum ben seni hiç yanlız bırakmıcam asla hep beraber olucağız seninle annenle hiç arılmıcağız ancak ölüm arırır bizi ancak ölüm diyebilmişti senah içini çekerek içinden ah ömer sen ne kadar yüfka yüreklisin diyerek gülümsedi o kadar güzel sayılmıştı ki ömüre ömür de babasına şirinlik yaparak oynuyordu babasıyla sonra anasına verdi ömürü senah ömer neden bu kadar durgunsun anlatmıyorsunda neden ömer sizi tüm acılardan uzak tutmaya çalışıyorum bu acıları çileleri çekmenizi istemiyorum ömür de benim gibi acı çekmesin diye burayı kuyumaya çalışıyorum senah ah ömer biz seninle karar vermedikmi her acıya beraber göğüs geliceğimize söz vermedikmi ben gerekirse tınaklarımla kazırım toprağı gerekirse askerlere yiyecek su cephane taşıyım yeterki her zaman beraber olalım ömür de anasız babasız büyümez olurmu bak benimde annam babam yok senin de brbiriizi anlıyoruz ömer senah ın bu sözlerini taktir etmişti ve bu yüzden onu bu kadar seviyordu ömer senah ya güümsedi ve anlından öpmüştü sana inanıyorum ve seni bu yüzden çok seviyorum demişti senah ben hep senin yanındayım ne olursa olsun ne acı keder varsa beraber çekeriz ve beraber aşıcağız acıları kedeleri oldumu anlaştıkmı ömer anlaştık senah sana söz veriyorum ki oğlumuz ömür de bizi kaybetmicek her dertleri yeniceğiz seninle ben unutmayalım tamam unutucağız ömer sana söz veriyorum ki senin yanında arılmıcam ve bırakmıcam asla ve de asla oğlumuzu anasız bırakmam sende ananı bulucan bende bulucam 25.bölüm ben ana baba dediklerim benim gerçek anam ve babam değilmişler ben de onları gerçek annem ve babam zanederek yaşamışım ve öyle büyüdüm ömer haklısın senah benim de yok sultan hanım benim anam değilmiş hep öyle zanederek büyümüşüm bende artık bu konuları kapatalım olur ömer sen nasıl istersen talha onlar nerde onlar arka tarafta ömer ben gidip bir bakim şunlara olur ömer yerinden kalkıp arka tarafa geçmişti talha önder eser sinan taner hep beraberce sohbet ederlerken ömeri görünce yerinden kalktılar ömer oturun dedi ne yapıyorsunuz burda talha hiç sohbet ediyorduk arkadaşlarla neden ben gelince sustunuz hiç bizde sizin yanınıza geliyorduk iyi hadi gidelim talha ömür nasıl ne yapıyor ömer iyi ama onun için çok korkuyorum talha neden ömer neden olucak benim gibi babasız kalırsa talha hayır kalmıcak öyle düşünme sakın olurmu ömer olur da nasıl olur karantimizmi var talha söylesene talha bak ömer öyle ama biraz daha derin düşünsene ya düşündüğün gibi olmasa ve çocğunla eşinle hep ak beraberce mutlu olursan birde böyle düşün olmazmı ömer çok haklısın talha ne söylesen söyle çok hakkın var ama böylede düşünmelisin allah taktiri evet ama nerden biliyorsun birgün şehit olmucağım ne malum ki talha öyle ama sen garet edicen yapman gerekeni yapıcan gerisini allaha bırakıcan ömer kardeşim anladınmı ömer evet ömür benim her şeyim senah da öyle şimdi zamanı gelince herşey yoluna girer kardeşim merak etme olurmu ömer olur peki anlaştık ömer ve talha gece boyunca konuşmuşlardı ve sabah olmuştu sokaklarda sesler duymaya başlamışlardı herkez bir tarafa kaçıyorlar ve saklanmak için yer arıyorlardı ömer ve talha hemen dışarıya çıktılar ve karlosu gördüler hemen koşmaya başladılar karlosun önünü kestiler senin bu yaptığına kaleşlik derler karlos yok ya ömer hakırmaya başladı sen silahsız insanlara saldırıyorsun bu adilmi söyle karlos evet adil talha iyi o zaman seni birgün silahsız yakalasak gucunma olurmu kızma ömer bu söze gülümsedi karlos korkmuştü yüzünün rengi değişmişti ömer ne o korktunmu yüzünün benzi attı karlos askerlerine emir verdi bugünlük bu kadar korku yeter bunlara hadi kidiyoruz burdan ömer ve talha hemen insanların yardımına koşmuşlardı önder eser sinan ve tanerde ne olduğunu anlamadan koştular ömere ve talha ya yardım ettiler herkez kan vera içindeydi karlos her zaman böylerdi işte herkezi kanlar içinde bırakır giderdi ömer bu durumlarda ne yapılır hiç bilmiyordu ki babası ne yapardı ki nasıl herşeye koşardı hiç anlamış değildi herşeyi nasıl yapıyordu nasıl yerleştiyordu ömer babasına haryan kalıyordu kendisinin de onun gibi olabilimiyim diye düşünüyordu kara kara herkez olabilirsin diyordu herkez ömeri çok seviyordu ömer de onları çok seliyordu karlos komutan ve yanındakileri heryeri dolaşıyorlar ve halkın evine giriyorlar heryeri dağıtıp çıkıyorlardı ve ömer bunu bir son vermesi gerekir diye ayağa kalktı askerlerin içine girdi ve ona saldırdılar bu sefer ömer in yüzü kan içinde kaldı ömer de askerlere saldırdı önder ve talha da ömer in yanına koştular ve askerlere saldırdılar öyle şiddetlydiler ki kimse onları durduyamıyordu önder ve talha askerlerin canını alıyorlardı karlos komutan anlamıştı bunları zor hal ediceğini tüzak korarsa ancak esir alabilirdi hele ömer var ya onun sinirini getiriyordu karlos ömeri de babası gibi öldürücekti babasının çektiği acıyı tatırıcam diyordu ama biraz zordu nasıl yapıcağını bilmiyordu ömer de babası gibi çok güclüydü ve korkusuzdu önder de öyleydi ve çok ciddiydi onlar askerleri kovaladıktan sonra önder ve talha ömeri alıp eve götürmeye çalıştılar ömer in hiç hali yoktu ve düşücek gibiydi sanki dizlerinin bağı çözülüyordu bacaklarıını katlarak yere çöktü önder ve talha da yere oturdular bir müttet öylece kaldılar ömer öyle yorgundu ki öyle gücsüz kalmıştı ki sonra tekrar kalktılar yola koyudular çok gecmeden vardılar senah çok telaşlıydı ömer ne oldu dedi senah ömür çok hasta ve de sahra gelmedi daha nere gitti ki bilmiyorum belki de eser in yanındadır gelirler beraberce merak etme olurmu peki ömer sen öyle diyorsan öyledir inşaah bir süre sonra eserle sahra geldi ömer nerdediniz eser ben cammi deydim sahra geldi beraber çıktık geldik ne oldu ki senah sahra sabahtan beri yok eser bilmiyoum haberim yok benim yanıma geir gelmez geldik zaten ömer peki kendinize çok dikat edin burası savaş yeri burda kan şiddet ve herşey var çok hazırlıklı olmanızı istiyorum sizden olur ömer sen kendine iyi bak bizde senin gücünden alalım karlosa gösterelim kendinimzi bizim ne kadar kuvetli olduğumuzu gösterelim ona ömer haklısınız ben güclü olmasam siz nasıl olucaksınız ki ben sizi koyumasam yardım edemesem siz de birşey yapmazsınız bu sözleriz beni kendime getirdi bundan sonra böyle olmucak inanın bana önder herkez sana inanıyor zaten ama biraz dalgınsın kendini toplasan olur herkeze yardım edebiliriz ömer evet haklısın artık çok daha iyi olucak görüceksiniz önder hadi ozaman bu sabah çok başka olucak eser evet çok güzel olacak enes komutan da görseydi ne kadar mutlu olurdu kimbilir ömer evet çok görmek isterdi ama canım babacığım göremedi ama onun yerine geçtim ve onun intikamını alıcam ve ona yaşattıklarını bende ona yaşatacam herkez görecek bunu karlos komutan ne yapsam da esir alsam dye düşünüyordu ömeri olay kolay esir alamazdı senah öyle ağlıyordu ki ömerin bu haline çok üzgündü ömer neden böyleydi diye çok düşündü ama artık böyle olmucaktı herkeze söz verdi ertesi sabah karlos taner in yolunu kesmişti ve öyle dövmüştü ki yanında ki askerlerde devam etmişlerdi kolarını kırmışlardı bacaklarını kırmışlardı sonra da ömer in evinin önüne attılar ömer kapıyı açar açmaz taneri gördü şok olmuştu hemen içeriye götürdü hemen yaralarını sardı ömer sordu sana bunu kim yaptı söyle çabuk anlat kalos ve askerleri yaptı ömer delirdi hemen kalkıp gitti önder ve talha da onun peşinden koştular yolda eseri de gördüler onda aldılr ve askerlerin olduğu yere gittiler gördükleri askeri öldürüyordular ve karlos bunu görünce askerlere emir verdi bombalayın hemen durmayın hepsini yok edin yakın yıkın diye hakırmaya başladı ve ömer bombalara adırmıyor koşmaya devam ediyordu askerleri deviriyor ve öldüyordu önder talha ve eser de peşindeydi ömer in hiç yanlız bırakmıyorlardı ömeri heryer kana bulanmıştı heryer gene parut kukuyordu heryer toz dumana karışmıştı 26.bölüm göz güzü görmüyordu adeta herkez koşuştururlardı nere kaçıcaklarını şaşırmışlardı ömer bu sefer daha da güclüydü hem askerleri yerlerine yerleştiyordu hem de etrafa bakıyor yardımcı oluyor insanlara yecek taşıyor su taşıyor ve yaralarını sarıyor her zaman böyle geçiyordu günlerce aylarca ve yılarca böyle devam ediyordu senah da ömer in yanındaydı her zaman onunla gidiyor onunla geliyor ömürü de götüyordu yanlız bırakmıyordu hiç bir zaman hep yanına alıyordu karlos komutan esir aldığı insanları öldürüyordu ömer de cenazelerini kadırmak için insanları topluyordu ve cezaneleri kaldırdılar senah da yardım etti ve sahra ile eser de ordaydı çok soğuktu hava rüzgaylıydı herkez sokakta yatıyordu ömer bazılarını biryere yeleştirdi önder ve eser de bir kaçını alıp öer in evine götürdü senah ve sahra da yardımcı oldular taner de hala uyanmamıştı komadaydı hala ömer de durmadan tanere bakıyor başından arılmıyordu hep onunla ilgileniyor ilaçlarını sürüyor sahra da hemşirelik yapyordu ömer in yanında pek çok yaralı vardı her birine nasıl yetişiceklerdi ki istanbuldan da dokturlar gelmiş ömer de onlara yardım ediyordu kendiside dokturdu zaten herkez biliyordu ömer uzman dokturdu ama burda şartlar çok başkaydı hiç birşey yoktu ne ilaç nede başka birşey vardı yardım geliyordu ama bir yıla ancak geliyordu bazende altı ayda gelirdi ömer elinden geleni yapıyordu ama yetişemiyordu babası gibi kimisi ilaç istiyor kimisi aç susuzdu dokturlarda imkansızlıktan birşey yapamıyordu elinden geldikleri kadar yapmaya çalışıyordu öyle acıydı ki durumları herkez bir yerdeydi talha öndeer ve eser bir yer yapmaya karar verdiler taşlarla harcla bir yer yaptılar orasını sağlı ocağ yaptılar tüm yaralıları ve taneri oraya taşıdılar doktuların da yerleri yapılmıştı öyle büyükte değildi ama gene yettiler büyük bir oda vede dokturların kalacağı bir oda vardı büyük birde bir ufak oda daha vardı onuda hela yapmıştılar kalos komutan bunu duyunca küpürmüştü hergün geçtikce biraz daha gücleniyorlardı ömer bu yeri çok beğenmişti önder ye eser ye talha ya çok teşekür etmişti çok sevindiğini öyle güzel şey yapıyorsunuz ki beni çok mutlu ettiniz sizinde yüzünüz güler inşalah allaha duacıyım size yardım etsin diye dua etip saıldı onlara talha ömer biz birlikte başarıcağız unutma bunu olurmu ömer tabiki de unutmam hiç unutumurum asla hep beraberiz ölene kadar hatta beraber ölürüz onlar konuşurlarken senah ve sahra geldi senah ömerle konuşmak istemişti ömer gözlerile bekle işaret etmişti bir süre sonra ömer senah ın yanına geldi senah taner kendine geldi ömer hemen koştu senah da onun peşinden gitti ömer tanerle konuştu nasılsın iyimisin acın varmı taner gözlerirle evet dedi acısı vardı hemde çok kütü acısı vardı dayanamıyordu hiç ömer ne yapıcağını b ilmiyordu bacakları kırık koları kırık heryeri yara içindeydi taner in ama gene isyan etmiyordu allaha talha da geldi taner in uzman doktura ihtiraçı vardı en iyi şartlarda dedavi görmesi lazımdı ama nasıl olucaktı ki bu istanbulla gitesi lazıdı abulans lazımdı ömer de bunu düşünmüştü ama çok zordu bu kim gütürücekti kendi gitse burda kim kalıcaktı karlos onun yokluğunda burayı yok ederdi bir çare bulması lazımdı senah talha gitse hem senah da ömür de burdan biraz uzak kamış olurlar bu şiddetten uzak olmalarını istiyordu ama senah gitmek isteezdi nası yolardı ki onu bir yolunu bulmalıydı ama nasıl sahra da ikna etmelidi mecbur kalmaıydı senah gitse kendisi nasıl dayanırdı ki oğlu ömür ve eşi yokken onların hasretinle nasıl yaşıcaktı ki anamıyordu karos komutan çocuğu rahat bırakmaz onları yolamalıydı talha ya söylemesi lazımdı ertesi sabah ömer talha ya söyledi siz taneri götürdüğünüz zaman senahı da götürseniz olmazmı dedi talha neden ki senah gelmez ki ömer gelmeli talha ben yolucam talha neden ömer iste talha sen senah yıda götür gelmese nası götürücem ki ömer ben ilkna edersem yolarım olurmu etersi sabah ömer ve senah konuşuyordu ömer lafa nereden başıcağını bilemedi senah senden birşey isticem ama yapıcan anlaştıkmı senah ömer in ne söylemek istediğini anlayamamıştı ne demek istiyorsun sen ömer açık konuş ömer bak senah taha ve önder taneri istanbulla gütürücekler arkadaşlarımıza teslim edip gelicekler sende gitmen lazım sen de taner in yanında kalıcan ömür ya o ne olucak onuda alıcaksın neden peki size birşey olsun istemiyorum 27.bölüm senah olmaz hani hep beraber olucaktık hani her acıyı beraber çekicektik ne oldu da fikrin değişti neden ömer bak senah ben şahit olursam sen ve oğlum ömür burda yapyanlız kalırsanız ya sana ve oğumuza birşey olursa ben ne yaparım söylesene senah bak ömer ben sana bir söz verdim sende bana bir ömür beraberiz sen şehit olursan ben senin yerine savaşırım ben herşeyi yaparım ben senin eşiyim kendimide oğlumuzuda koyabilirim unutma bunu olurmu vede ben hiç biryere de gitmiyorum oğlumuzda senden arılmıyoruz şehit osakta beraber oluruz hiç korkmuyorum ömer senah yı ilkna edememişti aslında senah ın bu sözleri onu kendisine getirmişti senah erkek gibi savaşırdı ömer çok mutluydu senah ın bu sözerini durunca ve arkasında öyle güclü bir eşi vardı ki kendisine birşey olsa da o kendisine ve oğumuza da bakardı hatta herkeze bakabilirdi ömer daha fazla isral etmek istemedi senah beni göndermekten vazgeç olurmu ömer peki ben gidim talha ya söylim o zaman geç kalmadan gitsinler ben de yolcu eder öyle gelirim merak etme beni olur hadi ben gidim ömer talha nın yanına gitti taneri hazırladılar ve abulansa koydular ve ömer de onlarla beraber bindi yola çıktılak ömer onarı yolcu ettikten sonra geri döndü sağ sağlim yolcu etmişti talha da taneri tesim eder etmez dönücekti sinanda onunla gitmişti ömer eve geçmişti senahla konuşmak için yanına oturdu senah dedi talhaarı yolcu ettim sen de gitseydin daha iyi olurdu senah ömer hala bu konumu ömer evet seni ve oğlumu koyumak istiyorum senah anlıyorum ama bende gitmek istemiyorum anla beni ömer peki zaman çok çabuk geçmişti önder gemişti ömer diye bağdı karlos gene yaptı yapıcağını bir kaç kişiyi esir aldı öldürücek hepsini ömer hemen kalkıp koştu halk topanmıştı bir çocuğun anası ağlıyordu ömer oğlum bana oğlumu getir ne olur yalvarıyordu oğlumu öldürse ben ne yaparım yanlız kalırım ömer tamam teyzeciğim oğlunu sana ketiricem merak etme sen olurmu üzüme sen burda bekle beni ömer önder ve eser gittier gizlice girdiler ve esirleri alıp kaçtılar ömer teyzenin yanına geldi oğunu sana getirdim teyzem dedi teyze oğlunu görünce çok mutlu oldu ömer oğlum sana çok teşekür ederim sen olmasaydın oğlumu öldürüceklerdi sen alıp bana geri getirdin allah razı olsun senden alla sana güc kuvet versin seni de evladına bağşlasın oğlunuda sana bağşlasın inşalah teyzeciğim ömer herkeze baktı hiç kimsenin hali yoktu karlos gene fıtırmaya başladı delirmişti nasıl olurda bura gelip esirleri kaçırırlar askerere çıkıştı siz ne yapıyordunuz burda ama efendim biz burdaydık o zaman nasıl kaçtılar he söylerin ben sizi öldürürüm defolun gidin karşımdan gözüm görmesin sizi böylece karlos komutan artık son darbesini yapıcaktı böylece hesini yok edicekti daha doğru kendisi öyle zanediyordu ama öyle değildi ömer karlos komutanın ne yapabileceğini tahmin ediyordu ve hazırdı herşeye karşı ama çok dikatli olması lazım herkezede iletmişti hazır olun diye ama önder ve eser de ömer için çok üzülüyorlardı tek başına nasıl uğraşırdı ki ona yardım etmeleri lazım önder ömer in yanına gedi oturdu dedi ki ömer çok dalgınsın neden konuşmuyorsun bizlerle derdini söylemeyen dermanını bulamaz demişler ömer benim derdim başımdan aşmış ne anlatim ki sen söyle benim babam nasıl yapıyordu nasıl ediyordu da bu dertleri aşıyordu anlamış değilim önder yapıyordu öyle bir yapıyordu ki ben çocuktum o zamanlar beni severdi hep 5 6 yaşlarındaydım ben hep onun yanındaydım ben senden 5 yaş büük oduğum için hatılıyorum ve sende ona çok benziyorsun tavrırların duruşun gözlerin kuvetin gücün aynı enes komutan ömer önder neden bizim ülkemiz bu miletine yardımcı olmuyor neden bu kadar acımasızlar önder bu ülkede hep böyledir yani kendi çıkarları için yaşarar başkasına yardım etmezler zenginler çok verse ya ama yok vermezler ama fakirler olsa neyi var neyi yok verirler ömer evet öylede genede bu insanlara yardım etmeleri lazımdı herkez kendi kabuğuna çekilirse bu insanların hai ne olucak ya çocukların ne sucu var doğmakmı sucları yoksa savaş çıkmasındanmı suclular neden önder halısın ömer ama bak sende burdasın bende biz de istanbulu değilmiyiz evet biz gediksek yardıma bak sen burdaki kızla evendin bile çok seviyorsunuz birbirinizi demi evet öyle eee o zaman elbet birgün burdakilerinde yüzü gülecek kardeşim sen merak etme biz elimizden geleni yapıyoruz onlar konuşurlarken biri gelip ömer komutanım sizin evdekileri dışarıya atıyorar ömer birden bire fırlayıp koşmaya başladı önder ömer dur bende gelim ömer durmadan koştu önderde arkasından koştu deli gibi koşuyorlardı önder ömer kadar hızlı koşamıyordu bile ömer öyle koşuyordu ki bacaklarını hissetmiyordu bile ayakları yerden kesilmişti adeta nefes nefeseydi soluğu kesilmişti sanki durmaksızın koşuyordu adeta ucuyordu hiç durmakta bilmiyordu eve kadar koşmuştu ve yetmemişti askerlere sadırmıştı önder de saldırdı senah ve ömür dışardaydılar askerler senah ya doğru yürüdüler ömer hemen önüne geçti askeri arkaya itti ve tekmeyle saldırmaya başladı önder senah yı ve ömürü aldı onlardan uzaklaştırdı ve eve girdiler ömer askerleri perişan hale getirmişti karlos komutana mesaj yolamıştı karlos mesajı almıştı ömer o kadar korkmuştu ki senah dedi sana birşey olsaydı ve oğlumuza onları diri diri gömerdim perişan hae getirirdim ben onları unutma sakın size birşey yaparlasa bana söylicen ben yoksam bile öndere söylicen hem bugün talha da sinan da geliyor onlar da seni korurlar önder ömerle konuştu senah ve ömür burda emyette değil askerler koyumalı onları bizde korumalıyız ikisini ömer sen yokken yengemi ve yiyenimi ben koruyacam merak etme ömer burdayız karlos bura adımını atmaz atamaz cesaret edemez unutma o korkaktı ancak askerleriye gelir basar biz genede yılmayız bıkmayız ve savaşırız anladınmı hadi gel gidelim cammi ye namaz kılalım eser ezanı okur şimdi ömer ve önder kalkıp cammi nin yolunu tuttular çok geçmeden vrdılar eser ezanı okudu namaz kıldılar akşam talha ve sinan gelmişlerdi her zaman ki gibi beraberlerdi ömer taner nasıl iyi onu hastaneye yatırdık arkadaşlara ve ailesine teslim ettik geldik ömer sizde gelmeseydiniz neden geldiniz ki talha olmaz seni yanızmı bırakıcaktık asla sen bizi yanlız bıraktınmı söylesene hep yanımızdaydın böyle yapma bir daha kırıyorsun bizi karlos ne yaptı biz yokken ömer daha ne yapmadı ki evime giriyorardı ve eşime çocuğuma saldırıyorlardı dışarıya atıyorardı ben varken onların kılına tukunsalar onları perişan ederim artık bizde varız koruyuz yengemizi sen hiç merak etme böylece aylar yılar geçmişti karos komutan bu sefer tamamen savaş açmıştı herkezi öldürüyor ve heryeri yakıyordu 28.bölüm her taraf gene kan gene ceset kokuyordu ölüm kokuyordu adeta ömer deliye dönmüştü öndere bizim ülkemiz bunları görmrzlikten geliyor önder haklısın da ömer bizim elimizden ne gelir ki gidip ülkemizemi saldıralım ha bunlar saldırmış ha biz onlardan ne farkımız kalır ki kendi ülkmemize saldırmış oluruz ömer çok haklısın da bu karlos neden kendi ırkındakileri öldüyor kardeşce yaşamak varken kendi de burda yaşıyor görüyor demi ama kendi yaşadığı yeri almak için kendi yaşadığı yerin insanlarını yok ne yapabiliyiz ki ömer biz yapamıyorsak ülkede hiçmi insanlık kalmadımı etsinler işte ya ama neyde etmezler ki önder öyle ama kendileri istese edeler demeki canları istemiyor umrunda değil bu insanların ömer evet çok haklısın ama buasını yapmak çok kolay olmucak önder aynen öyle ömer ve önder geceye kadar konuşmuşlardı ve eser de geldi konu büyümüştü sabaha kadar konuştular ve karlos komutanın neler yapabiliceğini düşündüler karlos herşey yapabilirdi sabah olunca herkez uyanmıştı karlos komutan durmaksızın gene başlamıştı işkenceye herkeze iskence etmeye devam ediyordu ve talha öndere söyledi biz ömeri hiç yanlız bırakmıyalım önder zaten asla bırakmam talha eser nerde cami de gelmicekmi yok bugün cami de kalıcak iyi cami ye giren biri olurda haberimiz olur o zaman haklısın ama daha çok önlem almamız lazım evet öyle ömer neyde evdeydi ama sonra babasının mezarına gidicekti talha hadi kalk bizde gidelim olur gidelim talha ve önder ömer in yanına gittiler ömer talha yı ve önderi karşısında görünce şaşırdı ve de çok sevindi ömer talha ya ve öndere sımsıkı sarılmıştı biraz sonra hep beraber kalkmıştılar ömer burda olduğumu nerden bildiniz talha eser kardeşimiz söyledi neden geldiniz peki birşeymi oldu önder yoo birşey olmadı ömer merak etme sadece seni görmek için geldik ömer rahatlamıştı biran korkmuştu birşey oldu diye neyse ki birşey olmamış ama bugün içinde bir sıkıntı vardı ne sıkıntısı olduğunu anlamamıştı bile önder ve talha ömere şöyle cevap verdiler sen nerdesen biz ordayız sakın bunu aklından çıkarma sen nerdesen bizde yanındayız ömer peki öylese ömer talha ve önder cami ye gittiler eser ömere şöyle cevap verdi bu dünya çok zalimdi insanlarıda zalimdi zülüm edererdi ömer evet ama dünya değil insanları zalim karlos da öyle zaman çok çabuk geçiyordu aylar ve yılar geçerken filistinliler hala çok sıkıntılar çekmekteydiler ömer bu duruma çok üzülüyor elinden birşey gelmeyincede kendisi sıkılıyordu filistin halkı hep aç kalırdı bazen karınları duruyordu savaşın ortasında yiyemiyorlardı hep tetikteydiler hep uyanıklardı uyumazdılar hep beklemekteydiler eğer uyularsa karlos onları uykuda yakalardı onlarda uyumazdı kendilerini ve çocuklarını kurumakla gürevliydiler kendi evlatlarını korumalılardı ve karlos onların uyumadıklarını görünce çok sıkıldı böylemi yapıyorsunuz demek diyerek onları uyanıkken vurucaktı herşeyi hazılamış cehpaneleri topları atmaya başlamışardı ömer komutan hazır olun diye bağyordu ve sesler birbirine karışıyordu adeta kimse kimsenin sesini dahi duramıyordu savaş öyle şiddetlenmişti ki hertaraf barot ve duman kan kokmaya başlamıştı kaç kişi şehit olmuştu ömer şehit olan askerleri bir kenara çekip ve yardım çağıyordu kaldırmaları için bu sefer savaş daha da büyümüştü daha da şiddetlenmişti önder talha ve eser hep ömer in yanındaydılar ve hiç arılmıcaklardı hep beraber olucaklardı savaş hala devam ediyordu herkez ağlıyor sızlıyordu ne yapacaklarını şaşırmıştılardı ömer ve önder savaşın ortasındadılar ve önder bacağından yaralanmıştı ömer hemen tutmaya başladı ve yarasına bakmak için bir ağacın kenarına oturttu bacağına bakmak için patolunun bir parçasını yıttı önder in bacağına sardı yarası çok fenaydı önder in canı çok yanıyordu öyle yanıyordu ki yerinde duramıyordu ömer de hemen önderi sırtına alıp çadıra götürmüştü önder in bacağına pasuman yapmış ve sargı beziylede saymıştı ve önderi orada bırakıp geri dönmeden önderi cemil beye teslim eder etmez geri döndü eser ömere önder nasıl iyimi iyi çok şükür iyi cemil beye emanet ettim o bakar ona biz burdakilere bakalım yaralılar varmı çok var komutanım ama çok açıkmışlar yiyeceğimiz kalmadı suyumuz da kalmadı yardım istemeiz lazım evlerde varsa getirsinler bira bizim evede git eser tamam komutanım ömer kendi kendine söyleniyordu sanki evlerde kaldımı birşey yapmalıyım diye söyleniyordu hemde düşünmesi lazımdı ne yapabilirdi bu insanları nasıl koruyacaktı bu insanların günahı neydi talha ömer in yanına yaklaştı ömer hadi kalk gidiyoruz çok fena herkez yardım getirmemiz lazım yola çıkmamız lazım ömer burda kim kalıcak önder de yaralı eser ve sinan var hem önder in çok birşeyi yok peki nere gidiceğz ben biliyorum yolda konuşuruz ömer hadi o zaman gidelim talha ve ömer herkeze haber verdikten sonra yola koyuldular çok uzun yoları vaardı bir hali yol almıştılardı gece gündüz yol almılardı hemde yüreyek gidiyorlardı durmaksızın yorulmadan usanmadan taşları karaları aşıyorlar ve uyumak bilmiyorlardı iki üç gün sonra vardılar gittileri yerde kasaba vardı herkezle tanıştılar kaymakama gittiler ve yardım istediler biryaz yiyecek yardımı istediler ordan başka yere geçtiler ömer ve talha çok perişan haldeydiler oturmaya bile vaktileri olmadığı için durmadan yürüyorlardı biryere daha vardılar yiyecek farbikasına gittiler biraz daha yardım aldılar hep beraberce bir araba tuttular ordan yardımı aldılar ve ilk gittileri yerede gittiler ordanda yardımı aldılar ve bir yere kadar daha gittiler su yardımı istediler iki kamıyon dolusu yardım topladılar yola çıktılar üç dört gün sonra filistine vardılar herkez ömer in ve talha nın döndüğünü görünce hemen koştular iki kamıyonu da görünce çok mutlu oldular heşey vardı yiyecek su giricek ne isterlerse vardı herşeyi indirmeye başladılar ömer çok yorgundu talha da öyleydi yardımlar dağtıldı askerlere yiyecekler verildi evlere dağıtıldı ömer biraz senah ya götürdü ömüre süt götürdü eser ve sinan yardımları bitirdiler askerler gendine gelmişti açlıkları geçmişti ve talha ömer in yanına gelmişti ve geirken bir kız görmüştü ağlarak koşuyordu yüzünü görmüştü ama tanımıyordu ki gitsin yanına derdini sorsun ömer in yanına vardı ve sordu ömer dedi ben gelirken yolda bir kız gördüm ağlarak koşuyordu ömer nasıl birirdi talha kapalı yüzü çok güzeldi ne bilim tanımıyorum ki ömer sinemdir o zaman talha sinem kim 29.bölüm ömer sinem bizim komşumuzdu nasıl yani babamlar bakmış benimle beraber büyümüş öylemi evet Talha çok sevinmişti şöyle dedi çok güzel ömer evet ama şanşı güzel olsun Talha neden öyle dedin ömer abi nedenmi her insan onu kütü biri olarak biliyorlar hen öncek karlos komutan onu hiç katma zaten abi o herkeze düşman haklısın öyle ama genede böyle olmamalıydı bence Talha abi efendim senah yengemle ömür nerdeler onları başka yere götürdüm iyi etmişsin abi ömer öyle ama onları çok özledim ben getir sende yooo olmaz onlara birşey olmasından korkuyorum yok abi bir şey olmaz inşallah üzülme olurmu üzülmemek eldemi elimden ne gelir ki Talha sen söyle bana ya abi bu hayattan kim acı çekmeden yaşıyor ki bu devlet kendi ülkesine bile saldırıyor baksana karlos Talha ve ömer konuşurken önder ve eser gelmişti ömer eser ye söyle cevap verdi sahra nerde ablasına gittimi evet abi gitti Sinan nerde cami de cami bitti abi az kaldı çok şükür Allah ıma artık yeni kişiler geliyor buraya yardım etmek için bura taşınıyolrar karlos komutan Filistinlileri gene esir ediyordu içlerinde öyle biri vardı ki İsrail askerlerine yenilmiyordu aynı enes komutana benziyordu herkez ona hayran kalıyordu Sinan duyunca delice koşmaya başladı dizlerinde derman kalmamıştı öyle koşuyor ki ter içinde kalmıştı nefes nefese kalmıştı ömer sinannı böyle görünce şaşırmıştı vede sormuştu senin neyin benim kardeşim adı ne Tahir onu kaybetmiştim çok aradım ama bulamadım biz onunla küçükken dağlara taşlara çıkıp koşardık ama onu benden arırdılar çok aradım ama bulamadım dağlarda taşlarda çıkıp koştüm oralarda bekledim yılarca beklim gelir diye beni bulur diye heryeri arıyordum bir iz bulmuştum onuda kaybetmiştim sonra sizinle tanıştım ve bura geldik yılar sonra yılar sonra burada buldum kader işte bizi burada karşı karşıya getirdi ama hangi şartlarda buluşturdu ömer üzülme sakın kardeşini kutarırız ben onu çok yerde aradım ömer kardeş o benim canım kanım bak Sinan bende babamı kaybettim biliyorsun anlatmıştım sana bu hayat böyle acıyla doludur ve yakınlarımızı kaybederiz onlarının acısıyla yaşamaya alışırız Sinan abi snin senin kardeşin varmı ömer yok kardeşim olmadı yalnız büyüdüm ben ve babasız büyüdüm ben Sinan bizde anasız büyüdük abi karlos komutan Tahir ye işkence yapıyormudur yapıyordur onun günahı varmı yüreği varmıdı sanki yoktu abi karlos çok zalimdi çok acımasızdı adeta kattardı önder de konuşmaya katılmıştı evet çok haklısınız bu ülke hep mazluma işkençe çektirirler ömer bu ülke kendi askerlerine bile işkençe ederler yani kendi kendilerinin halklarına zülüm ederler Sinan dalgın dalgın oturmüştü öylece düşünüyor ömer üç kez seslendi ama Sinan duymadı ömer tekrar seslendi gene duymadı bu sefer dokunmuştü Sinan birden bire korkmuştu önder de ne olup bittiğini anlamamıştı ömer önder e her şeyi anlatmıştı önder çok üzülmüştü ne söyliceğini bilememişti susgunluğu getirmişti adeta bir müttet konuşmamışlardı etraf sesizliğe büryünmüştü çok geçmeden ömer sesizliği bozdu ne oluyor ya bu kadar kararmsar olmayın ne oluyor size kendinize gelin biz burada oturken halk savaşıyor Tahir ve diğer esirler İsrail askerlerinin ellerinde karlos herkeze zülüm yapıyor aç susuz bırakıorlar östelik işkençe ediyordu ömer bu duyuma çok üzülüyor aklından pek çok şey geçiyordu ama uygularsa bu halkın iyice perişan hale gelmelerinden korkuyordu eşini ve öğlunu gönderişti ama bu insanları nasıl yolucaktı çok düşünüyordu derinlere dalıyordu durmadan savaş vardı kendisi komutandı ama askererine ve arkadaşlarına yeteediğini düşünüyordu acaba onlarda öylemi düşünüyordu diye kara kara düşünmeye başlamıştı aklı çok karışmıştı bir asker geldi yanına selam komutanım aleyküm selam Vedat diye karşılık verdi neden bu kadar düşüncelisiniz komutanım neyiniz var bir derdiniz varsa anlatın bana bu insanları nasıl burada düzenli bir hayat vericeğiz diye düşünüyorum çok yalnızım siz olmasaydınız ne yapardım Vedat ben de öyleyim bir kız kardeşim var onu bıraktım geldim ben buraya anneiz babamız yok kazada kaybettik

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.