9 Kasım 2013 Cumartesi

14.bölüm kitap filistin ağlıyor

ebubekir inanamadı osmanın şehit olduğuna osmanın saclarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu birlikte acı tatlı günleri olmuştu artık yoktu osman ebubekir çok derin ağlıyordu osmanın başını yere bıraktı bayrağı aldı osmanın üstünü örttü ve kalktı kendini ayakta zor tutuyordu düşücek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi ebubekir çok kızgındı kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar israilli asker yere yat diye söyleniyordu ellinde tüfekle ebubekiri zorluyordu yere yatması için ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı israilli asker tüfeği ile ebubekirin sıtına vuruyordu ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekmele yere serdi yetmedi yumurukları ile vurmaya başladı çok daha fazla hızlandı öldürücesine dövdü çok sinirlenmişti israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu vurdu israil askerini öldürdü ebubekirin heryerine kan bulaşmıştı ebubekir osmanın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan taki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu koştu gücü azalmaya başlamıştı bacaklarını hissetmiyor vede gözden ıraktan kaybolmak istiyordu osmanın kanlı yüzünü hatırlınca kendisinden geçiyor başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı buralardan gitmek istiyordu savaş siddetle devam ediyordu enes komutanla muhammet savaşın ortasında kalmıştılar ebubekir de ortlardan kaybulmuştu filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu muhammet enes komutana biz sıkıştık burda enes komutan muhammede şöyle cevap verir kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı muhammet haklısın komutanım siz filistinli değilsiniz nasıl geldiniz ne sebeb oldu da bura gelip yerleştiniz enes komutan filistin hikayesi muhammet hikayemi enes komutan evet hikaye muhammet çok şaşırdı yine dedi hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım enes komutan çok uzun bir hikaye gercek hikaye bu benim hayatımın hikayesiydi muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana filistinin hikayesini anlatırdı filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı muhammet ee ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle enes komutan gülümserek susta anlatayım daha başındayız muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum siz anlatın enes komutan kaldığı yerden devam etti filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedemde filistinlimiş değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede derlermiş bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş ben daha önceleri öğrendim dedem onlara hergün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormüş bir defasında değirmeni vardı buğday öğütürdü onlara muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiri indirdi muhammet çok korkmuştu sesi titiriyordu çok korktum size birşey olucak diye enes komutan korkucak birşey yok biz kaldığımız yarden devam edelim muhamet olur komutanım enes komutan dedem buğdayları un haline gedirir vede gizli gizli filistinlilere dağtardı muhammet neden gizli yapardı enes komutan israil askerleri görmesinler diye görseler dedemi zindana atalardı otuz yıl böyle devam etmiş muhammet var be helal olsun diye lafa karıştı enes komutan muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı muhammet enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu enes komutan biliyormusun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim kendi hikayesini anlatığını muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız enes komutan evet fakında olmadan dedeme hayran olmuşum zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler yerinide yıkıp dedemide esir almışlardı zindana atmıtılar filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar muhammet sonra ne oldu enes komutan ona işkençe ettiler kollarını kopatmışlardı çok zor günler geçirmiş böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış adıda enesmiş benim ismim oradan geliyor muhammet deden şimdi enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım filistin hikayesini anlatığı zaman sonra ben okula gittim ailem istanbulla taşınmışlardı dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi burda kaç bin çocuk ölmuş muhammet siz istanbulda okudunuz demi enes komutan evet okudum kaç okul değiştirdim çok zor zamanlar geçirdim askere gittim askeliği okudum komutanlık yaptım dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm ben küçüklüğümden beri istanbulda yaşadım muhammet ve enes komutan konuşurken enea komutan muhammedin arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı muhammedi korudu askeri vurunca muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğnu anladı enes komutan muhammede bakarak şöyle cevap verdi çok dikkat etmelisin muhammet peki komutanım siz nasıl filistine gelmeği aklınıza geldi yani nedeni neydi bir hikayemi yoksa filistinin yaşadıklarındanmı etkilendiniz o yüzden enes komutan söyle cevap verdi yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı filistinin yaşadıkları ben o günden beri kafama sokmuştum filistine gelicektim büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim yine kaldım orda çalıştım komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım muhammet sonra ne oldu enes komutan şöyle cevap verdi biraz ara verelim osmanı burda bırakamayız cenazesini kldırmamız lazım muhammet ebubekir yanında vardı enes komutan ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş heryeri arattım kimse bulamamış savaş hala devam etmekteydi adeta toz dumana karışmıştı durmaksızım çoluk çocuk ellerindeki sapantları ile tanklara saldırıyorlardı bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu israil askerleride çocukları tutup işkençe ediyorlardı muhammet ve enes komutan savaşın ortasına girdiler öyle şiddetlidiki göz gözü görmüyordu anaların gözyaşları durmak bilmiyordu karlos komutan filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor enes muhammede seslendi eminin olduğu yeri bulmamız lazım muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum beni koruyun enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi muhammet peki komutanım diye karşılık verdi eminin yanına yavaşca yaklaştı emin hiç iyi görünmüyordü yanındakilerden biri vefat etmişti muhammet ve eminin yanındaki emini kaldırıp çıkardılar emin ayakta bile duramıyordu eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden muhammet muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz biz ülkemizi kurumakla görevlendiridik filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız onlarda bizim kardeşimizdi muhammet eminin yanındaki kişiye adın ne diye sorar buralımısın kişiden bir mühdet ses çıkmadı biraz geçtikten sonra adım hasan basri diye cevap verdi ben buralı değilim çanakkaleliyim muhammet çok şaşkındı burada ne işin var hasan basri ben bura birini bulmak için geldim muhammet kim o adını biliyormusun hasan basri yutkundu bir an durakladı adımı yoo hayır bilmiyorum muhammet o zaman nasıl bulucan aradığın kişiyi hasan basri buralı değil bura gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış muhamet o an anlamıştı biraz durakladı suskundu konuşamadı rengi gitmişti hasan basri yoksa siz biliyormusunuz muhammet dedenizin adı neydi hasan basri benim dedeme gazi diyorlarmış muhammet ha anladım sen yusuf abiden bas ediyorsun hasan basri evet muhammet şöyle cevap verdi yusuf bura geldiğinde yanlızdı senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında yusuf abi onun yanındamış dertleşmişler birbirilerile çok hastamış zaten vefat etmiş saatlerce başında beklemiş yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş bura öyle gelmiş hasan basri kimdi o kişi adı neymiş muhamet hamet mehmleketine yoladı yusuf abide görevine dündü hasan basri şöyle cevap verir benim babam dedeme bakmazdı muhammet hasan basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı emin çok ağırlaşmıştı muhammet emini sırtına aldı öyle yola devam ettiler enes komutan çok görmüş biridi hiç korkmazdı kimseden hepte öyle olmalıydı bu insanların komutanıydı onlara doğru yolu bulmasını istiyordu ama çok zordu bazıları israilin tarafına geçiyordu yollarını şaşırıyorlardı eneste buna çok kızıyordu bir çare bulması lazım ama nasıl olucak bilmiyordu muhammet geldi emini yatırdılar hasan basri çok yorgundu muhammet artık dayanamıyordu karlosuda öldürmek istiyordu onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerşmiz şehit oldu enes komutan çok üzülmüştü adeta yıkılmıştı eminde kütüleşti yine emin abim neyde muhammet suskundu konuşamadı ne söylicekti ki ebu bekiri bulamadılar filistinliler şehitlerine ağlıyor hasan basri ve muhammet konuşuyordu filistin adeta ağlıyordu muhammet hasan basriye şöyle der biz filistini vermiceğiz hasan basri nasıl olucak o muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşıcağız şehitlerimiz bizim için kanlarıla

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.