9 Kasım 2013 Cumartesi

17.bölümü kitap filistin ağlıyor

ömer de onlara karşı filistinlileri koruma altına almıştı senah ve sahra askerlere çephane taşıyorlar yiyecek ve su taşıyorlardı ömer ise yaralara bakıyordu ömer doktur çıkıcakmış babasını aramaya yollara düştüğünden beri unutmüştu okulu ve herşeyi hiç birşeyi durmak ve düşünmek istemiyordu sanki o zamanları konuşmak dahi istemiyordu adeta kendi hayatını unutmuş gibiydi ersin de ömerden farkı yoktu hayatı onun hayatına çok benziyordu aynı acıyı oda çekmişti onunda tüm ailesini öldürmüşlerdi yanlız kalmıştı ona filistinliler bakıyordu sahra ersine çok yardımcı oluyordu ihtiraçlarını görüyor ve yanlız bırakmıyordu ömer bir yaralıya çok ilgi gösteriyordu adı ise önder di onunla çok ilgileniyor ve her dediğini yerine getiyordu önder ömeri çok sevmişti onunla konuşmayı dertleşmeyi çok istiyordu adeta abisi gibiydi sultan hanım da önderi kendi oğlu gibi görüyordu artık sanki ikinci oğlurdu önder de kendi kaldıkları yere getirmişlerdi hep beraber kalıyorlardı sanki bir aile gibi olmuşlardı önderle birlikte sadece başlarında bir baba eksikti onuda kaybetmişlerdi önder de enes komutanı çok seviyormuş onu tüm filistinliler seviyordu zaten seviyor ve sarıyorlardı aylar yılar geçiyordu yılar su gibi akıyordu önder ileşmişti artık ömere de yardımcı oluyordu sultan hanım ömeri ve önderi böyle görünce çok mutlu oluyordu artık iki oğlu vardı onlara baktığı zaman içi rahatlıyordu karlos bunları böyle huzurlu mutlu görünce bir harli sinirleniyordu ve deliliyordu ve daha da şidetli işkencelerine devam ediyor ve yılmadan usanmadan filistinlere acı çektirmeye devam ediyordu usanmadan bıkmadan ölümleri artıyordu her geçen gün dahada fazla ölümler atıyor acılaar kat kat büyüyordu kanlar atıyor ve ömer bunu görünce duyunca çok üzülüyor herkes ağlıyor yakılıyor durmaksızın tüm filistinlilerin yürekleri kan ağlıyordu herkez kendi ailesi için korkuyordu ama elden hiç birşey gelmiyordu ne çare ki katlanmak zorundaydılar ve dayanmalıydılar meçburdular buna ömer komutana söz verdiler çünkü karlos komutan tüm askerlerine emir veriyordu savaş hala devam ediyordu ülkemizin başka yerleriden gelen askerlerimiz de filistinliler için savaşmaya gelmişlerdi sultan hanım ömerle önderle birini tanıştırmıştı eser atlı bir gençti çok efendiydi saygılıydı artık eser ömer ve önder üç arkadaş ve kan kardeş sırdaş olmuşlardı hep beraberce gidip geliyordular çalışıyorlardı ömer komutan olmuştu artık filistin yeniden bir komutan kazanmıştı filistin halkı çok mutluydu başlarında bir komutanları vardı artık komutanlarının her istediğini uyguluyorlardı filistinde yine ağıt yakılıyordu anaların sesleri susmuyordu yavrularını kaybediyorlardı filistin için çok zor oluyordu şehit vermek ömer komutan bu ağıtları duyunca ne söyleyeceğini bilemez hale geliyor ve hep dalgındı çok düşünüyordu kendinde olmuyordu bazen kendinden farkında değildi bile babası gibi yapabilicekmi acaba diye düşünüyordu kara kara sultan hanım oğlunun yanına yaklaştı ömer anasını yanına yaklaştığını bile fark etmedi sultan hanım oğluna seslendi gene duymamıştı bile sultan hanım tekrar seslendi evlatım nerelere daldın ömer efendim anacığım hiç öylesine daldım işte yok evlatım var söyle anana hadi anlat sıkıntını ana efendim söyle ben babam gibi komutanlık yapalimiyim onun gibi filistin halkına yardımcı olabilimiyim sultan hanım ah ömerim tabiki de yapabilisin sen enes komutanın oğlusun biliyormusun bende burdaydım babanla burda tanışmıştık bende senah gibi askerlere çephane yiyecek su taşıyordum sonra ne oldusa oldu burdan arıldık başka ülkede evlendik ve aylar yılar geçmişti baban tekrar bura geldi sonra duydum ki şehit olmuş sana beli etmedim senin üzülmeni istemezdi baban o yüzden söylemedim sen aynı baban gibisin onun gibi güçlüsün kuvetlisin hıslısın inaçlısın becerisin sana inanıyorum ömer anasının bu sözleri karşısında çok rahatlamıştı anasıla konuşmak okona çok iyi gelmişti ve içi fehralamıştı sanki allaha binlerce şükür ediyordu enes komutan gibi babam varmış diye çok dua ediyordu ömer anasına şöyle sordu senah nasıl biri dedi sultan hanım çok iyi ve güzel kız neden sordun hiç öylesine sordum işte sultan hanım iyi peki eser nerde ana önderle bilikteydi buralardadırlar gelirler birazdan merak etme sen iyi anacığım sen git duyma buralarda peki oğlum sultan hanım kalktı gitti ömer orda kaldı bir süre biraz zaman geçmişti yanına beyaz sakalı nur yüzlü bir yaşlı adam yaklaştı seslendi evladım ömer efendim bey amca sen enes komutanın oğlumusun evet dedeciğim enes komutanın oğluyum neden sordun ki senden çok söz ettilerde ondan gelip emin omak istedim hakkatten onada çok benziyorsun yiğit oğlum ömer çok teşekür ederim dedem adın ne ömer sizin ki ne aziz evladım sen filistinlimisin aziz dede evet evladım doğma büyüme buralısın yani öyle evladım ömer anlıyorum bende babamın peşine gelmiştim bulduğum gibi de kaybettim duymuştum ömer oğlum çok üzülmüştüm duyunca bende enes oğlumu çok severdim oda beni çok severdi bana çok yardımı dokunmuştu ananı hep anlatırdı senden bas ederdi bana ömer aziz dedeyi çok sevmişti ona çok ısınmıştı ömerle aziz bey sohbet ederlerdi çok zaman geçmişti aziz bey kalkıp yoluna koyuldu ömerde kendi yoluna düştü dalgın dalgın yürüyordu yürürken de etrafına bakınıyordu heryer yanıyordu herkez ağlıyor koşuşmaları görünce çok acı çekiyordu ömer de babası gibi çok duygusaldı birşey olunca hemen üzülüyor ve içine atardı dayanamazdı hiç böyle şeylere ve hep içinden ağlardı enes komutan gibi önderle karşılaştı hep beraberce eve gittiler sultan hanım ömeri düşünceli görünce üzülmüştü nedenini sormak istedi ama soramadı sıkak istemedi isterse kendi anlatır diye susmaya karar verdi öndere baktı önder de başını saladı birşey bilmediğini anlatmaya çalıştı bir süre sonra eser de geldi hep beraber düşünmeye başladılar karlos komutan filistinli çocukları öldürmeye devam ediyordu doğmamış bebeklerede kıymaya başlamıştı bile ömer artık dayanamıyordu ama babasının mezarının önünde ona söz vermişti sabah anasını alarak babasının mezarına gitmişti ağlamıştı sultan hanım susmaktaydı derin derin düşünmekteydi öylece mezarı seryetiyordu ellerini toprağın altına koyup çıkatıyordu ah enes sen beni bırakıp nerelere gittin diye söylenmemişti bile ağıt bila yakmıyordu çünkü onlar için ve ülkesi için savaşıp şehit olmuştu allah için şehit olmuştu kurur duruyordu eşiyle ve oğluyla bir süre öyle kaldı konuşmadı kendi içinde onunla konuşuyordu toprağıyla konuşuyor mezar taşıyla konuşuyor gibiydi sanki bir avuç toprağından alıp kalktı sutan hanım ömerde kalktı anasına şöyle dedi sultan hanım sana söz babamın mezarının önünde söz veriyorum sana babamın intikamını alıcam sana söz veriyorum anacığım sultan hanım oğlunun bu sözleri karşısında birşey diyememişti ama oğlu neyi iyi neyi kütü olduğunu öğrenmişti artık ona birşey söylemek uygun değildi şimdi ömer anasını alıp eve geçti sonra önderi alıp filistin halkının yanına gittiler cammi yaptırmak için konuşucaklardı ama nasıl olucaktı hiç firkileri yoktu

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.