9 Kasım 2013 Cumartesi
19.bölmü kitap filistin ağlıyor
sultan hanım çok şaşırmıştı hasret hanım birden bire ağlamaya başladı hıçkıra hıçkıra ağlıyordu sultan hanım nedenini sordu hasret hanım cevap veremedi bu soruya çok dalgındı sultan hanım bir kez daha sordu hasret hanım neden ağlıyorsun ne oldu hiç yok birşey var birşey anlat sıkıntını anlatmasan rahatlayamasın benim oğlum da ömer bey oğlum gibiydi oda beni öyle severdi ki anlatamam size sultan hanım bilirim ben anlarım tabiki sever anasını ömer sizide çok seviyor hep burda kalsın diyor hasret hanımla sultan hanım konuşurlarken israril askeleri geldi kapırı kırıp içeriye girmişlerdi evi başlarına yıkmışlardı sultan hanım askerlere saldırıyor bağıyor çağıyordu hasret hanım da sultan hanımı kuyumaya çalışırken askelerden biri onu vurmuştu üç ve dört kusunla vurmuştular sultan han delirmiş gibiydi alahtan korkunuz yokmu sizin israil askerleri kahkaha atarak sultan hanımı tekmelemeye başladı ömer bunu duyunca tüm güçüyle koşmaya başlamıştı öyle koşuyordu ki gözü hiç birşeyi görmüyordu acı çektiği halde bile aklında sadece anası vardı o kadar hırslı koşuşu vardı ki herkez ona bakım ne olduunu anlamak için onun arkasından koşuyorlardı ne olduğunu anlayamıyorlardı tüm güçüyle koşmaya devam ediyor vede ağlıyordu anamıda kaybetsem ne yaparım ben diye düşünüyordu kendi kendine çok geçmeden eve vardı birde ne görsun anası yerde yatıyor israil askeleride başında bekliyor tüm güçüyle askeri itti ve arkasından vurup öldürdü bir kaını anasına yaklaştı ve kaldırdı sonra hasret hanıma koştu o hayatını kaybetmişti bile gözleri açıktı ömer ellerile gözlerini kapattı ve yerden kaldırdı yatağına yatırdı anasına bakmaya başladı yaralarını sardı ve akleride hepsini öldürmüştü birini sağ bırakmıştı karlos komutanına haberdar etmesi için o kadar sinirlidi ki öfkesinden nerdese askeri parçalıcaktı ama onun sağ kalması gerekiyordu karlos komutana bir ders vermek için onu serbes bırakmıştı asker hemen koştu ömerin dediklerini birbir anlatı asker anlatırken karlos komutan delirmişti bu filistini yok etmek öyle çok istiyordu ki öyle öfkelenmişti ki heryeri yakıp yıkıp geçiyordu karlos komutan enes komutanın söylediklerini düşündü birinin çıkıp geleceğini ve onun başına bela olucağını ve kendisinin birde filistinlilerin intikamını alıcağını kanlarının yerde kalmıcağını birbir saymıştı karlos bu kişinin o kişi olduğunu düşündü enes komutan sanki biliyordu birinin çıkıp geleceğini içine doğmuştu ama karlos komutan anlamamıştı öyle öfkeliydi ki öyle canidi ki filistinli hakına nefreti çok büyüktü onun kardeşinide öldürmüşlerdi kılon karlos komutandan aşağıda kalmıyordu oda az çektirmemişti filistin halkına ço eziyet çektirmişlerdi pek çok kan tökmüştü heryer cesetlerle dolmuştu ve ağıtlar hiç susmuyordu anaların feratları hiç dinmek bilmiyordu filistin adeta kan gölüne dönmüştü bugüne kadar halada öyleydi ömer daha fazla dayanamamıştı başını alıp gitmişti koşuyordu delicesine duymaksızın koşuyordu nere gidiceğini dahi düşünmüyordu bile araklayı onu nere götürürse ora sürükleniyordu sanki öyle delice koşuyordu ki ağlaya ağlaya koşuyordu ayakları onu babasına götüyordu çok yanlızdı babasına koşuyordu dertleşmeye çok ihtiraçı vardı yorulmadan usanmadan koşuyordu çok geçmeden varmıştı babasına öyle alıyordu ki yüreği dağlanıyordu sanki babasıyla konuşuyordu vede çocuk gibi ağlıyordu başını iki elinin arasına almış öylece alıyordu ve bir süre öyle sürmüştü sonra babasına dün gece filistin için şiir yazmıştı onu okumaya karar vermişti
Filistin
Yalan dünya filistine kıydılar baba
Neden acaba ama kimin umrunda
O kadar islam devleti varki
Hepsi destek verse ne olur be sanki
Dediklerinde inan ki cesaret etseler
Bile yıkamazlar baba
Benim canımı alsınlar
Çocuklara bari kıymasınlar
Ne yaptılar size acımasızlar yavrular
Küçük cana nasıl kıydılar
Al işte bugün yine on ölü
Yarın bir tane daha böyle gider günler
Artık yeter be yeter
Cansız bedenler kan içinde her yer
Ezan yerine filistinde kurşun sesler
Bunlar yüreğimi heceler
İçimi dinlersen yetmez ki kelimeler
Yıkıldı camii minareler
Kayboldu dua eden bedenler
Yetim kaldı yeni doğan bebekler
Yeter artık be yeter
hiçmi yüreğiniz yok hiçmi acımanız yok insan değilmisiniz
caniler sizin gibilerin
Allah iman versin
İşte ağlıyorum bu gece yatamadım nerde hani nerde bizim kardeşliğimiz hey müslüm halkı hey müslüman ülkeler nerde sizin müslümanlığınız buna daha ne kadar daha ne kadar göz yumacağız daha ne kadar ölecek gözlerimizin önünde ne kadar ha ne kadar..! Allah Hepinizin Yar ve Yardımcısı Olsun..!
YUNUS EMRE
o kadar güzel okuyordu ki anlatılmazdı sesi o kadar yanıktı ki o kadar içten okuyordu ki hem okuyor hem de ağlıyordu yüreğini söküyorlardı sanki öyle yanlızdı ki babasını kazandığı gibi kaybetmişti sultan anasıda öz anası değimiş onu da daha sonra öğrenmişti babasına kızmıyordu ama anasını bulsaydı onun için çok iyi olucaktı gözleri ağlamaktan kan torpasına dönmüştü önder oradan geçiyordu birden ora gitmek geldi içinden bir an ömeri gördü hıçkıra hıçkıra ağladığını duydu ve koşmaya başladı ne oldu abi bu halin ne sana ne oldu anlat abi lütfen ömer önderin yüzüne baktı öyle baktı ki içi kan alıyordu sultan hanım benim anam değilmiş diyebildi önder bu sözü duyar duymaz dilini yutmuş gibiydi ne söyliceğini şaşırmıştı bu söz karşısında ne söyleyebilirdi ki ömer o kadar kütüydü ki önder bile şaş kalmıştı ömeri bu halde görünce elinden de hiç birşey gelmiyordu ömer ah önder babamı kaybettim anamıda kaybetmişim haberim yokmuş ak kardeşim ben hem yetimişim hemde öksüzmüşüm böyle deme be abi ne olur topla kendini ömer toplamakmı benim kendime hayırım dokunsaydı filistin halkına hayırım olurdu önder dokunmadığınımı zanediyorsun baksana sen geldiğinden beri nasıl burası hiç bakmıyormusun etrafına dön bir bak etrafına enes komutanın yerini aldın yani babanın onun izinde gidiyorsun abi kalk gidelim hadi bak enes komutan yaşasaydı böyle küçsüz insanlarıla uğraşmazdı güçlü olun derdi hep güçlü insanları isterdi etrafında anlıyormusun sende onun oğlusun onun yerinde olmalısın onun gibi korkusuz cesur olmalısın anladınmı ömer komutan hem belkim annende ölemiştir yaşıyorsa bulursun hadi kalk gidelim burdan ömerin hiç hali yoktu yerinden kalkmaya mecali yoktu bile önder kollarından tutup kaldırdı öylece yürüdüler hem konuşup hemde yürüyorlardı eve geldiler sultan hanım ömeri böyle görünce hemen yanına koştu ne oldu olum bu halin ne ne oldu anatın önder hiç sultan ana yorgun o kadar biraz dinlese geçer kendine gelir birşeyi kalmaz ömer öndere cammi ne alemde önder abi sen cammi yi merak etme orda eser var o başında bende giderim birazdan sen dinlen biraz sen bize lazımsın olurmu abi peki önder bakarız hadi sen git bak ne alemdeler onlar tamam kalkıyorum şimdi istediin varmı yok sağol iyi hadi ben gidiyorum sultan ana ömere iyi bak olurmu bakarım tabiki oğluma bakmamı ben önder sultan hanımın bu sözü karşısında çok şaşkındı gerçek oğlu gibi seviyordu ömeri nasıl olurdu ki bu ömere bebekliğinden berimi bakıyordu acaba diye düşünüyordu kara kara bir süre öyle düşündü çok geçmeden cammi ye vardı eseri gördü eser önder abi ömer abi nerde o evde dinleniyor biraz ne odu ki uzun hikaye kendisi anlatır zamanı geldiğinde peki abi önder cammi ne alemde çok iyi gidiyor bir odayı bitirdik duvaarını ödük artık namaz kılabiliriz önder bu habere çok sevinmişti bu haber çok iyi gelmişti ömerede söylemeliydi önder esere ben gidip bu güzel haberi ömee söylim tamam abi önder koşmaya başladı çok geçmeden eve vardı ömer önderi görünce çok şaşırdı daha gitmedinmi sen gittim geldim sanada güzel haberler getirdim ömer neymiş o güzel haberler önder cammi nin bir odasının duvarlarını örmüşler ve artık namaz kılabiliriz eser böyle dedi ömer içini öyle cektiki ohhhhhhh dedi allahıma binlerce şükür başarabildik daha da başarabilicem allahım sana söz veriyorum
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.