17 Ekim 2012 Çarşamba

5.bölüm KİTAP FİLİSTİN AĞLIYOR

yusufun sırtında ki insan neredese donuyordu çok üşüyor yusufa ah evladım sende benim için helak oluyorsun diye cevap verdi yusuf söyle karşılık verdi bey amca bende senin bir evladın değilmiyim ali bey tabiki evladımsın diyebildi zor konuşuyordu yusufun hiç hali kalmamıştı yol kapanmış ve filistinin yolları kara büyünmüştü az kalmıştı yusuf alışıktı dağlara taşlara tırmanmaya bu sefer sırtında bir insan taşıyordu bu insan yaralıdı yusuf ali beyi çadıra yetiştirmeye çalışıyordu çok geçmeden çadıya yetiştirdi yarasını sardılar yusuf yine kara kara düşünmeye başladı birisi çıkıp bu zülme dur demesi lazımdı oda kendisi olmalıydı hızla yerinden kalkıp kılon komutanın yanına yol aldı hızla koşmaya başladı öyle koşuyordu ki deli gibiydi çok geçmeden varmak istediği yere varmıştı kılon komutan yusufu görünce kahkaha atarak güler yusufa söyle cevap verir buraya savaşı bitir demek için yoruldusan boşa yorulmusun bura kadar bu savaş asla bitmicek yusuf hiç oralı bile olmadı söyle cevap verdi ben varken burasını yok etmene engel olucam tek başıma kalsamda seninle savaşırım kılon komutan haaa ben senin şimdi burda başını ucursam bana ne yapalirsin yusuf tebesümle gülümser allah katında şehitliği kazanırım kılon komutan yusufun bu sözleri karşısında çok sinirlenmişti yusufa kıl oluyordu ve öldürmek istiyordu yusuf hiç aldırmıyor kılon komutanın askerleri yusufun etrafını sarmış bir hata yaparsa hemen ölürdü yusuf kılon komutana çıkışıyor sen böylesin sen söylesin diyordu ikisinin aralarında çok çetin konuşma geçiyordu kılon komutan yusufun arkasında ki askerlere emir verdi yusufu dövdüler öyle feci dövdüler ki o masum yüzü hep kana bulandı kılon komutan söyle cevap verdi seni öldürmem şimdi yusuf kılon komutana o masum gözleri ile öyle baktı ki o gözler başka bakıyordu ayakları tutmaz olmuştu filistinliler yusufu ortalarda görünmediğini görünce hemen fark ettiler kılon komutanın yanına yol aldılar yusuf pes etmiyor devamlı konuşuyor kılon komutanı delitmeye çalışıyordu o an filistinlilerin geldiğini gören yusuf sakın yaklaşmayın bu tarafa diye seslendi ama birisi yusufu dinlemedi yunus hemen koştu yusufa yusuf yunus senmisin yunus evet arkadaşım benim seni böyle bırakıcağımı zanettin yusuf yunusla hep şakalaşırdı yine şakasını yaptı ölüm numarasını yaptı yunus yusufa seslendi ama çıt yoktu çok koktu yusuf gözlerini açtı yunus çok sevindi hemde çok kızdı yusufa ya arkadaş böyle şakamı olur yusuf gülmeye başladı be arkadaş bir gün şehit olucağız yunus beraber olucağız yusuf oluruz be dosttum yunus gülerek cevap verdi elbette beraber şehit olucağız yunus yusufu yerinden kaldırdı kılon komutana öyle acılıbaktılar ki ona bunun yanına kalmadığını anlatmak istediler yusuf zor yürümeye başladı yunus yusufun koluna giriyordu

4.bölüm kitap filistin ağlıyor

ve kılon komutan ayşe anayı öldürmüştü kimsenin haberi yoktu bile yusuf bildiği halde hiç bir şey yapamıyordu filistin yine ağıt yakıyor bu sefer ayşe analarına ağıt yakıyordular bir gün bir yolcu yusufa gelip dedi ki evladım benim oğlum burda asker tanıyormusun yusuf amca oğlunun adı ne ali bey adı ebuzerdi yusuf çok şaşırdı düşündü filistinliler ve melisanın anlattıkları kişi değilmiydi amca gözyaşları ile oğlunu anlatıyordu benim oğlum çok güzel şiir okuyordu yusuf ali amcayı böyle görünce içi çok acıdı şehit olduğunu bilmiyormuş yusuf hiç sesini çıkarmadı diyemezdi ki senin oğlun artık yok nasıl söyleyecekti ki ali bey gözyaşları ile yusufun cevapını bekliyordu yusuf ise ali amcanın üşüyen ellerini tutmuş ne söyleyeceğini bilmiyordu o an melisa geldi ali amcayı görunce çok şaşırdı ebuzer abisi şehit olmuştu artık yoktu ki ali bey küçük kıza yaklaştı sarı saçlarını okşarken o mavi gözlerine derin derin bakarak güzel evladım ebuzer abin nerde seni hiç yanından ayırmastı ebuzer oğlumu görmeye geldim buralara kadar kışta gözlerim az görüyor yusuf ali amcanın bu haline daha fazla dayanamamış yanına oturdu ali amcayı sakinleştirmeye çalışıyordu daha sonra uygun bir dille anlatmayı düşünüyordu bir süre öylece kaldılar yusuf ali amcaya dedi senin oğlun üç yıl önce şehit olmuş ben de tanımak isterdim ama ben bura geleli iki yıl oluyor ali bey yusufun bu sözleri karşısında şok geçirmişti fenahlaştı yusuf şimdi ne yapacağını şaşırmıştı savaşın ortasında kalmıştılar yusuf ali amcayı sırtına almıştı hava çok kötüydü sibilya soğukları vardı insanı donduruyordu yusuf ali amcayı çadıya yetiştirmek için bütün gücüyle koşuyor kara bata bata çok zor gidebibiliyordu ama mecburdu az bir yol kalmıştı bu sefer daha da büyük savaş çıkıcaktı pek çok insan yok olcaktı mehmecikler birbirlerine giriyorlar ancak öyle ısınıyorlardı aç susuz kaldıkları da oluyordu zaman zaman bazıları da şehit oluyordu yusuf hala yoldaydı bu yoldan bir insan zor yürürken yusuf sırtında bir insan daha taşıyor soluk soluğa kalmıştı nefesi kesiliyordu artık

3.bölüm kitap filistin ağlıyor

onları yusufda o gençi çok merak etmişti kendisinin bir yönü ona benzediği için çok seviniyordu filistinlilerde melisada yusufu çok seviyorlar yusufta onları çok seviyor ayşe ana yusufu kendi oğlu yerine koymuş ama kendi oğlu hiç aklından çıkmıyor hafızası gidip geliyordu gittiği yerde yolunu kaybediyor bir daha yolunu bulamıyordu kılon komutan ayşe ananın hafızasının gidip geldiğini öğrenmişti kılon komutan bütün filistinlileri yok etmek istiyordu amacı ayşe anayı esir almaktı hafızası yerinde olmadığı için kılon komutan için daha kolaydı ayşe anayı esir tutması ve filistini elde etmekti amacı filistini elde etse daha da kuvetli olucaktı vede onları ezecek yok edecekti ayşe ananın eşi onula birlik olmadığı için kılon komutan mustafa beye ne işkenceler yapmış dayanamıcak işkencelere mahruz kalıyordu sonunda verdi de kurtuldu sırada ayşe ana vardı ayşe ana zaten yıkılmıştı evladını kaybettiği için önce eşi mustafa bey sonra evladını kaybetti kendini umursamıyordu aklı başında olmadığında savaşın ortasında divane gibi dolaşır dururdu bombaların ortasında üstündeki kanlı elbiseside hala üzerindeydi hiç çıkarmazdı çok acı çekiyordu evladı şehit olduğundan beri bazı günler oğlunu sayıklıyor gözyaşı töküyordu yusuf ayşe ananın kaybolduğunu fark ettiği zaman çok geç olmuştu kılon komutan ayşe anayı asir almıştı tüm filistinliler ne yapacağını şaşırdılar yufuf çoküzüldü filistin işkal altında kalmıştı israil askerleri filistinlilere yapmadık işkençe bırakmadılar kılon komutanın istediği çok açıktı aslında filistini elde etmek için ne gerekiyorsa yapar ve ayşe anayı bile öldürür öyle zalimdi öyle acımasızdı ki her şeyi yapabilirdi pek çok acı çeken vardı filistinliler bu işkencelere yenilmiyorlardı istanbuldan yardım gönderiliyor ama bazı yardımlar gelmiyor filistinliler çok zorda kalıyorlardı çocuklar bile açlıktan ölüyordu bazı insanlar hep filistinlere dua ediyorlardı yusufun annesi ile babası oğlarına dua ederlerdi ulaşmadıkları için çok merak ediyorlardı filistine gitmesi onları çok üzüyordu filistinde acılar devam ediyordu yusuf da pek çok şehit olan askerlerin cenazelerini kaldırıyordu...

2. bölüm KİTAP filistin ağlıyor

filistine ayak basmıştı yusufun gözlerine bir ana ilişti oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu yusuf annenin yanına yaklaştı ayşe ana yanına yaklaşan delikanlıyı görünce gözleri bir an değişti yusuf ayşe ananın yanına çöktü ayşe ananın üstü başı hep kandı o kanlar evladının kanıydı yusuf ayşe anayı çok sevdi yusuf filistini böyle görünce içi acıdı elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti bel ki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam kara kara düşünüyordu şehit olmak istiyor filistin için değerdi onların acıları dinmesini diliyordu rabbinden yusuf o kadar durgusal ki hep gözyaşı tükerdi kılon komutan yine zalimlerine devam eder yusufa söyle bir baktı kılon komutan yusufu hiç sevmemişti yusuf vatani görevini yapmaya başladı aylar yıllar geçti yusuf melisayla tanıştı melisa yusufu çok sevdi yusuf hiç melisanın yanından ayrılmıyor ayşe anayada çok ilgisi vardı sanki onun anasıdı ayşe anada yusufu kendi evladıymış gibi bağırına basıyor her işini yapıyor her dediğini dinliyor zaman böylece geçiyor yusufun aklına gazi dede gelmişti ahmet beyi arıyor kunuşuyor filistinin halini anlatıyor melisanın yaşadıklarını anlatıyor yusufda ebuzer gibi şiir okuyordu hemde yazardı filistinde biraz olsun acıları eksilmiyordu yusuf sonuna kadar kılon komutanla savaşacaktı taki şehit olana kadar vede yılmıcaktı filistindekiler hepsi actı savaşın ordasında kalakalmıştı herkes filistin ağlıyordu yusuf artık dayanamıyor bu acıya kılon komutan melisanın babasını öldürmüştü anasıla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı melisa daha 7 yaşındaydı birgün anasınıda kaybetmekten çok kokuyordu melisaya yusuf yardımcı oluyor ağabeyidi artık ne zaman başı dardasa yusuf koşardı aylar vede yıllar geçiyor birgün yusuf melisayı ağlarken gördü hemen yanına koştu melisacım neden ağlıyorsun ne oldu melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmiş yusuf o an durakladı anana ne oldu melisa anamı kaybettim abi yusuf bir an yapacağını bilememiş o kadar özgündü ki ne söyleceğini şaşırmış yusuf melisaya şiir yazmıştı melisayı şiirle anlatıyordu küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki yusuf melisaya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu filistin çocuğu küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne anladım ki hayat boşmuş yok ki bu detlere bir çare insanın insanın vurduğu yerde bütün bunlar gözümüzün önünde iki miliyar müslüman varken 40 miliyon kişiye boğun eğme ya resul açtım ellerimi sana islah et bu israil musallat olsun büyük bir bela israil devletinin başına yazık değil mi katlettiğiniz o kadar insana insan olmazsınız siz asla havale ettik sizleri allaha hani nerede kaldı müslümanlık el uzatan olmadı onlara çok yazık artık son bulsun bu işkence 7 yaşında ki çocuk ölüyor ne diye kalem yerine silah var ellerinde allahım sen zalime boyun eğdirme istediğimiz huzurlu bir hayat değil mi sen söyle filistinde o kadar insan ölüyor yetiş ya muhammed katlettiler acımadan uyan adem oğlu kardeşerimiz ölüyor aç gözlerini filistinde ocaklar sönüyor hayatı zindan ettiler kardeşlerimize nedir bunun sebebi kardeşlik varken savaş ne diye çocuğu gençi yaşlısı neden ölüyor sebesizce allahım sen bir yardım eyle ağlayan gözler haykıran diller gözlerim sizin için yaşlar döker beddua ile dilimdesiniz siz israilliler yeter bu vahşet yeter bu zulüm yetmedi mi bu kadar ölüm analar ağlar ölen çocuklar için size tek bir sözüm hepsiniz zulüm içinde ölün yazık sizin gibi insanlara havale ettik sizleri allaha YUNUS EMRE yusuf şiiri bitirdiği zaman filistinliler yusufu can kulağıla dinliyordular akıllarına şehit olan genç gelmişti o gençin çektiği acıları düşündüler yusufunda o genç gibi acı çekmesin diye dua ediyorlardı ebuzeri yusufa anlatıkları zaman melisanın gözleri parlıyordu bir yandanda gözyaşları ile dinliyordu

1.BÖÜMÜ KİTAP FİLİSTİN AĞLIYOR

1. bölüm kitap filistin ağlıyor israil bombaları devam ediyordu heryer kana bulanmıştı heryeri barut kokusu kan kokusu sarmıştı toz dumana karışmıştı herkes çığlık çığlığaydı ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı o halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı allah peygamber diyorlardı susmaksızım bir an durakladı herkes gözlerine ilişen bir genç filistin askeri vardı bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta can çekişiyordu kanıyordu yarası durmaksızım ama onu hissetmiyordu bile ama az bir zamanı kalmıştı bunu o dahi herkes biliyordu sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti ürkek adımlarla ona yaklaştı başını okşadı ağlama dedi bu da bitecek birgün güleceksin yalvarıcasına ağlama ne olur ağlama diyordu çocuk ona sordu peki sen neden ağlıyorsun gidiyorum çok az bir zamanım kaldı rabbime gidiyorum belki sizlerde geleceksiniz işte o zaman güleceksiniz şimdi sil gözyaşlarını üzme beni ne olur o küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi işte genç filistine en derin hişlerile yazdığı şiiri okuyor filistin ağlıyor filistin ağlama sen sil gözyaşlarını birgün savaş bitecek kanlar dinecek bomba sesleri susacak umudunu kaybetme güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek ağlama sen gözyaşlarını akıtma kan kokusu artık koklamayacaksın acılar sona erecek birgün seninde yüzün gülecek artık kanlar akmayacak yürek acıları dinecek gözyaşları sona erecek artık feryatlar da sona erecek ey filistin sen yeterki umutlarını yitirme ... SALİHA ADIGÜZEL şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız ağlamıyor çünkü söz verdiği için alnından öpüyor abisinin ben de gelicem yanına bekle beni diyerek o da savaş alanına karıştı savaş şiddetle devam ediyor filistin kanlara bürünmüştü o kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı onlar filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı bir yandan filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu filistinliler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı onlar hiç güneşi görmediler ezan sesleri duyulmuyordu bu şehirde bu şehrin insanların kulaklarını pas tutmuştu oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı o çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri değil onlar silahlarla oynuyordular hayatın gerçeklerini görüyorlardı hayat onlara çok acımasız geliyordu gözleri kan bürümüştü düşünceleri kinle dolmuştu karanlık çökmüştü düşlerine sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların filistin işkencelere devam ediyordu israil askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu ruhunun bedeninden çabuçak çıkmasını diliyordu esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu dudakları ölüme susamıştı canı bedeninden çıkmak bilmiyordu ölmek bu acılardan kurtulmak istiyor biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için hissediyordu son nefesini vermenin zamanı gelmişti israil askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile herkes bu gençe hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti genç israil askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı ve kelimeyi şehadet getirerek vefat etti filistin durmadan can veriyordu durmadan kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı taki uyurlarsa uyumuyorlardı ki onlar hep savaştılar yılmadan bıkmadan yorulmadan savaştılar çocuk çoluk yaşlı genç kadın hepsi savaşıyorlardı ellerin de hiç bir şey olmadan filistinliler diri diri yanmaktaydı kucakları sevgiye hasret kaldı onlar savaşın içinde büyüdüler sevgiyi hiç tanımadılar bile gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı heryer cesetlerle dolmuştu cesetler bütün değildi bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı bu nasıl kindi nasıl nefretti bu filistinliler adeta israil askerlerine saldırıyorlardı ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama onların imanları vardı onlar yanlız değildi israil askerlerin cephaneleri vardı kılon komutan yanındakilere emir veriken filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmişti kılon komutan çok zalimdi filistinlilere işkence ediyor kimisinin kollarını kopartırıyor başlarını vurduruyordu filistin yine yenilmiyor teslim olmuyor israil askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı bir gün acıları bitecekti buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı yürekleri sızlıyordu onların yaşadıklarına yılar geçiyor filistin yok olmaktaydı ölümler artıyor kılon komutan işkençelerine devam ediyor filistini kan gölüne çeviyor esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce hiç gözlerini kıpmadan arkalarından da kahkaha atıyor cesetlere tekme atıyor gülmeye devam ediyor filistinliler ona kinle bakıyordu melisa kılon komutanın yüzüne öyle masumca bakışı vardı ki kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu melisa yanında şehit olan askeri düşündü filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirdi ve onu çok özlüyordu çok sevmişti filistin çok yanlız kalmıştı istanbul da bir genç vardı askerliğini filistinde yapacaktı yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelicekti öyle değildi ama onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmış.Yusuf ailesiyle vedalaştı gözyaşları aktı artık zaman gelmişti yusuf yerini almıştı.bir yandan ailesiyle ayrılııyor diye çok üzülüyor bir yandanda filistin için savaşıcak diye huzurluydu.yusufun uçağı kalkmıştı yusuf için yolculuk başlamıştı artık... yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı dedeye gazi diyorlarmış yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı gazi dede askerliğini çanakkalede yapmıştı yaşı ise doksan altı idi.çok hasttaydı belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu gazi dedenin hayatı yusufa dokunmuştu yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu.yusuf onu yanlız bırakmıyordu hep sohbet ediyor hayatını dinliyor gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu.yolun sonuna geldim diyordu yusufa, yusufun gözleri dolmuştu gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü yusufun çok yufka bir yüreği vardı gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu gazi dede yusufa baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama yusuf onun için daha yufka yürekliydi artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu yusuf uçağın camından dışarıya dalmıştı cam buharlaşmıştı yusuf eli ile camı silmeye başladı hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi.hep uyuyordu .yusuf merak etmişti onun düşünüdüğü başkaydı endişeye kapılmıştı yusufun yolculuğuna az bir zaman kalmıştı.filistini hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu.saat ilerlemişti. yusuf gazi dedeye bakmak için ilkilerek yerinden kalktı.gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi .yusuf hemen elini çekti inanamıyordu donup kalmıştı dili tutulmuştu.öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu.çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.yusuf çok şaşkındı gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı bir şeyler yapmalıydı çünkü o yanlızdı hiç kimsesi yoktu ama nasıl.?? onun bir görevi vardı.yolculuğunu tamamlamalıydı.kendi için ve filistin için filistine çok üzülüyordu yusufun yolculuğu az bir zaman kalmıştı gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu.yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilkez bir cenazenin başında bekliyordu yusuf etrafına bakıyor ama o bakış insanlaradı kinle bakıyordu onlara hiç gelip demezlerdi bu insanın neyi var hastamı hiç dönüp bakmıyorlardı bile yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu gazi dedenin yüzünde nur vardı yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu o an bir yolcu sorar evladım niçin ağlarsın yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine ahmet bey tekrar sorar evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun yusuf başını çeviryerek sesin geldiği yere bakar karşısında orta yaşlı eli veya kırk yaşlarında adam belirmişti ahmet bey yusufa biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çüker bir daha sorar bu yaşlı amca senin neyin olur yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü hiç kimseden ses çıkmıyordu herkes nefes nefeseydi herkes yusufun bir kelime etmesini bekliyorken yusuf ona gazi derlermiş çanakkalelimiş askerliğinide orada yapmış bana anlatırken öyle güler yüzle anlatırdı ki ben ise onu can kulağı ile dinlerdim .ahmet bey yusufun söylediklerinin can kulağıla dinler yusuf gazi dedenin hayatını ahmet beye gözyaşları için de anlatırdı öyle içli anlatırdı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi yusuf ahmet beye herşeyi anlatır yusuf bir türlü kendine gelemez hıçkırıklara boğulmuştu ahmet bey gözyaşlarna yenilmışti saatler geçiyor ahmet beyin yolculuğu bitmişti yusufa söz vermişti gazi dedeyi o alıcaktı cenaze namazını kıldırıcaktı duasını edicekti yusufun içi çok rahatlamıştı öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki yusufun yolu ahmet beyin yolu aynı tarafa düşüyordü zaman gelip çatmıştı yusuf kendi yoluna ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler ahmet bey yoluna gitmişti yusufta ucaktan inmişti yürümeye başladı yollar yıkık tüküktü insanlar bir kuşuşturma halindediler kimisi de feryat ediyor kimişi ailesini kotamara çalışıyor yusuf ise durmuş insanlara baka kalmıştı