16 Temmuz 2012 Pazartesi
ÖNSÖZ
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdır'lı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası, ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra başladı, onun sayesinde karanlık kalbim biraz ışık almış oldu.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya, küçük hikaye kitapları ve ara sıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce Birçok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümden beri hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara anlatmak ve savaşın bitmesi, onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmaya çalışmaktır. Ben bu kitapla Filistin’in neler çektiğini anlatmak istiyorum. Ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktır. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaçlı yazmıyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermektir.
Ben, 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belki de bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gerÇek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bir azınlığın tanıdığı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmaktadır. Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam RÜSTEM YILMAZ BEY’e teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Ressam ve yazar
Saliha ADIGÜZEL
özet
İsrailin kirli tarihi; Bazı devletlerin kirli çamaşırları vardır. Ortaya çıkmasını istemedikleri bilinmesinden rahatsızlık duydukları ve bu nedenle resmi tarihlerinden çıkardıkları tarihsel gerçeklerdir bunlar. Örneğin Vietnam savaşı sırasında ABD birliklerinin o ülkedeki sivil halka karsı uyguladıkları işkence ve katliamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon Vietnamlı yaşamını yitirmiştir Amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenmiş bu gerçek savaş sırasında ört bas edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise Vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir bu rambo filimlerinde hep amerikan askerlerinin Vietnam da yaşadıkları zorluklar anlatılır Amerikalı birliklerin diri diri yaktıkları köylüler değil yine de Vietnam savaşının içyüzü pek çok insan tarafından bilinmektedir çünkü savaş dünyanın gözleri önünde yaşanmış bir olaydır ve bu nedenle tam anlamıyla ört bas edilmesi mümkün olmamıştır ancak başka bazı devletler kirli çamaşırlarını çok daha başarılı bir biçimde gizleyebilmişlerdir bu devletlerin belki de en başarılısı israil dir. Siyonizim in 1930 lu ve 40 lı yılardaki tarihi sözkonusu kirli çamaşırlarla dolu ken rahudi devleti bu gerçekleri yalnızca gizlemekle kalmamış öncelikle israil'in bir imaja sahip olduğuna bakalım. İsrail'in iki yüzü İsrail onyılardır tüm ulusu işgal altında yaşamaya zorlanan dünyadaki yegane devlettir. 1948 de Filistin toppraklarının önemli bir bölümünü işgal etmiştir.
Kitap: Filistin ağlıyor
İsrail bombaları devam ediyordu. Heryer kana bulanmıştı. Ortalığı barut ve kan kokusu sarmıştı. Toz dumana karışmıştı, herkes çığlık çığlığaydı. Ellerine aldıkları herşeyi fırlatıp atıyorlar çaresizce savaşın ortasında can çekişiyorlardı. O halde iken bile ağızlarından düşmeyen sadece iki kelime vardı. Allah Peygamber diyorlardı susmaksızın. Bir an durakladı herkes, gözlerine ilişen bir genç Filistin askeri vardı, bu genç şiir okuyordu ama öyle mısraları vardı ki herkezin kulaklarının pası siliniyordu adeta.Can çekişiyordu, kanıyordu yarası durmaksızın ama onu hissetmiyordu bile. Az bir zamanı kalmıştı, bunu o dahi herkes biliyordu. Sonra duraksadı gözüne bir çocuk ilişti. Ürkek adımlarla ona yaklaştı. başını okşadı,''ağlama'' dedi. ''Bu da bitecek, birgün güleceksin yalvarırcasına ağlama ne olur ağlama'' diyordu. Çocuk ona sordu: ''Peki sen neden ağlıyorsun?'' ''Gidiyorum çok az bir zamanım kaldı, Rabbime gidiyorum, belki sizlerde geleceksiniz. İşte o zaman güleceksiniz. Şimdi sil gözyaşlarını, üzme beni ne olur.'' O küçük kızla sohbet ederken herkes savaşın o acımasız haline geri dönmüşlerdi. İşte genç Filistin’e en derin hisleriyle yazdığı şiiri okuyor:
FİLİSTİN AĞLIYOR
Filistin ağlama sen sil gözyaşlarını. Birgün savaş bitecek, kanlar dinecek bomba sesleri susacak. Umudunu kaybetme, güneş senin içinde doğacak senin de umutların yeşerecek. Ağlama sen gözyaşlarını akıtma. Kan kokusu artık koklamayacaksın, acılar sona erecek birgün. Seninde yüzün gülecek. Artık kanlar akmayacak Artık kanlar akmayacak.yürek acıları Yürek acıları dinecek, gözyaşları sona erecek. Artık feryatlar da sona erecek. Ey Filistin sen yeterki umutlarını yitirme ...
SALİHA ADIGÜZEL
Şahadet getirerek can verdi oracıkta küçük kız. Ağlamıyor, çünkü söz verdiği için alnından öpüyordu abisinin. ''Ben de gelicem yanına, bekle beni'' diyerek o da savaş alanına karıştı. Savaş şiddetle devam ediyor Filistin kanlara bürünmüştü. O kanlar bizim şehitlerimizin kanıydı. Onlar Filistin için kanıyla canıyla savaşıyorlardı, bir yandan Filistin bayrağı sanki gururlanıyormuş edası ile dalgalanıyordu. Filistin'liler şehitlerimize ağıt yakıyorlardı. Onlar güneşi hiç görmediler, ezan sesleri duyulmuyordu, bu şehrin insanlarının kulaklarını pas tutmuştu. Oranın çocukları oyun oynamıyor gerçek oyunlarını sergiliyorlardı. O çocukların kulaklarına eğlenceli şarkı sesleri gelmiyordu. Onlar silahlarla oynuyorlardı. Hayatın gerçeklerini görüyorlardı. Hayat onlara çok acımasız geliyordu, gözlerini kan bürümüştü, düşünceleri kinle dolmuştu, karanlık çökmüştü düşlerine. Sevgileri nefretle dolmuştu bu çocukların. Filistin işkencelere devam ediyordu İsrail askeleri onları esir almış işkence ediyorlardı. Esirlerin içinde bir genç vardı ki onlara yenilmiyor baş eğmiyordu ama birşey vardı ki o acıyı hissetmiyordu, bedeni buz gibiydi çok üşüyor ve dudakları titriyordu. Ruhunun bedeninden çabucak çıkmasını diliyordu. Esirlerin gözleri ona çevrilmişti ibret olsun diye ama o bedenini hissetmiyordu ki, kalbi buz kesilmişti yinede direniyordu, dudakları ölüme susamıştı. Canı bedeninden çıkmak bilmiyordu. Ölmek bu acılardan kurtulmak istiyordu, biliyordu ki ölüm tek kurtuluştu onun için. Son nefesini vermenin zamanının geldiğini hissediyordu. İsrail askerlerinin yaptıkları karşılığında tek kelime etmiyor ağlamıyor yalvarmıyordu bile. Herkes bu gence hayranlıkla bakıyordu ve işte azrail gelmişti. Genç İsrail askerlerinin yüzüne ve orada bulunanlara son kez baktı, kelimeyi şehadet getirerek vefat etti. Filistin durmadan can veriyordu durmadan, kan akıyor geceleri gündüzleri gündüzleri ise geceleri olmuştu. Rüyalarında bile savaşı görür olmuşlardı. Uykuları gelse bile uyumuyorlardı. Onlar hep savaştılar, yılmadan, bıkmadan, yorulmadan savaştılar çoluk çocuk, yaşlı, genç, kadın hepsi savaşıyorlardı ellerinde hiç bir şey olmadan. Filistin'liler diri diri yanmaktaydı. Kucakları sevgiye hasret kalmıştı. Onlar savaşın içinde büyüdüler, sevgiyi hiç tanımadılar bile. Gözlerinde sevgi yerine acı ve keder vardı. Heryer cesetlerle dolmuştu, cesetler bütün değildi. Bedenler bir tarafta başlar ve kollar bir taraftaydı. Bu nasıl bir kindi nasıl nefretti bu. Filistin'liler adeta İsrail askerlerine saldırıyorlardı, ne çareki hiç bir şey yapamıyorlardı onlara karşı ama iman dolu yürekleri vardı. Onlar yalnız değillerdi. İsrail askerlerinin cephaneleri vardı. Kılon komutan yanındakilere emir verirken Filistin'in bir kısmını kendi tarafına çekmişti. Kılon komutan çok zalimdi. Filistin'lilere işkence ediyor, kimisinin kollarını koparttırıyor, başlarını vurduruyordu. Filistin yine yenilmiyor, teslim olmuyor, İsrail askerlerine teslim olmaktansa ölümü tercih ediyorlardı. Bir gün acıları bitecekti, buna bütün kalpleri ile inanıyorlardı. Yürekleri sızlıyordu onların. Yıllar geçiyordu Filistin yok olmaktaydı. Ölümler artıyor Kılon komutan işkencelerine devam ediyor Filistin'i kan gölüne çeviriyor, esir aldıklarını da öldürüyordu zalimce, hiç gözlerini kırpmadan arkalarından da kahkaha atıyor, cesetlere tekme atıyor, gülmeye devam ediyordu. Filistin'liler ona kinle bakıyordu. Melisa'nın Kılon komutanın yüzüne öyle masumca bir bakışı vardı ki Kılon komutan küçük kıza kinle bakıyordu. Melisa yanında şehit olan askeri düşündü. Filistin için şiir okumuştu kendisine söylenenleri aklına getirmişti ve onu çok özlüyordu, çok sevmişti. Filistin çok yalnız kalmıştı. İstanbul'da bir genç vardı. Askerliğini Filistin'de yapacaktı. Yusuf çok seviniyor o insanların yanına gidiyordu. 3 gün sonra uçağı kalkıyordu hazırlıklar da yapılmış gün çabucak gelmişti.Yusuf gideceği gün çok heyecanlanıyordu ama tek başına yolculuk yapmak ona zor gelecekti. Onun yanında yaşlı bir adam yer ayırtmıştı.Yusuf ailesiyle vedalaştı, gözyaşları aktı artık zaman gelmişti, Yusuf yerini almıştı.Bir yandan ailesiyle ayrılıyor diye çok üzülüyor bir yandanda Filistin için savaşacak diye huzurluydu.Yusuf'un uçağı kalkmıştı. Yusuf için yolculuk başlamıştı artık. Yanındaki yaşlı dedeyle tanıştı. Dedeye gazi diyorlarmış. Yusuf ise ona gazi dede demeye başlamıştı. Gazi dede askerliğini Çanakkalede yapmıştı. Yaşı ise doksan altı idi.Çok hastaydı, belkide bu yolculuk ona iyi gelmiyecekti.Yusuf gazi dedenin haline çok üzülüyor ve ağlıyordu. Gazi dedenin hayatı Yusuf'a dokunmuştu Yusuf daha yirmi yaşındaydı gazi dede iyi değildi tek başına yolculuk yapıyordu bu hayattanda çok yorulmuştu. Yusuf onu yalnız bırakmıyordu, hep sohbet ediyor, hayatını dinliyordu. Gazi dedenin çocukları ona hiç bakmıyorlarmış. Gazi dedenin yolculuğu çok zor geçiyordu. Yolun sonuna geldim diyordu Yusuf'a, Yusuf'un gözleri dolmuş gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü. Yusuf'un çok yufka bir yüreği vardı. Gazi dede sanki son nefesini vermeye hazırdı. Yusuf farkına varmıştı ama elinden bir şey gelmiyordu. Gazi dede Yusuf'a baktığı zaman kendi oğlunu görüyormuş gibiydi ama Yusuf onun için daha yufka yürekliydi, artık iyice yolculuğu zorlaşıyordu gazi dedenin, böylece zaman geçiyordu. Yusuf uçağın camından dışarıya dalmış, cam buharlaşmıştı. Yusuf eli ile camı silmeye başladı. Hava karlıydı çok kötü bir hava vardı. Yusuf dışarıyı seyrediyordu gazi dede ise dinlenmekteydi, hep uyuyordu. Yusuf merak etmişti onun düşündüğü başkaydı, endişeye kapılmıştı. Yusuf’un yolculuğuna az bir zaman kalmıştı. Filistin'i hiç aklından çıkartamıyordu hep onları düşünüyordu. Saat ilerlemişti. Yusuf gazi dedeye bakmak için irkilerek yerinden kalktı. Gazi dedeye bir dokundu bedeni buz gibiydi. Yusuf hemen elini çekti, inanamıyordu, donup kalmıştı, dili tutulmuştu. Öylece yerinde kıpırdamadan neler olduğunu anlamaya çalışıyordu ve anlamak çok zordu,çünkü uyuyor gibiydi ama vefat etmişti.Yusuf çok şaşkındı, gazi dedeyi burda böyle bırakamazdı, bir şeyler yapmalıydı, çünkü o yalnızdı. Hiç kimsesi yoktu ama nasıl? Onun bir görevi vardı. Yolculuğunu tamamlamalıydı. Kendi için ve Filistin için Filistin'e çok üzülüyordu. Yusuf'un yolculuğunun bitmesine az bir zaman kalmıştı. Gazi dedeyi birisine teslim etmesi gerekiyordu ve cenazesinin kaldırılması lazımdı. Yusuf gazi dedenin başından ayrılmıyordu. Yusuf hala kendine gelememişti çünkü ilk kez bir cenazenin başında bekliyordu. Yusuf etrafındaki insanlara bakıyordu ama o bakışları kinle doluydu. Hiç gelip demezmiydi insan bu adamın neyi var? Hastamı? Hiç dönüp bakmıyorlardı bile. Yusuf gazi dedenin yüzüne bakıyordu. Gazi dedenin yüzünde nur vardı. Yusuf hayran hayran seyrediyordu onu ve gözyaşlarını döküyordu. O an bir yolcu sorar. Evladım niçin ağlarsın? Yusuf bir cevap vermez bu sesin sahibine. Ahmet bey tekrar sorar. Evladım sen neden hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun? Yusuf başını çevirerek sesin geldiği yere bakar, karşısında orta yaşlı elli veya kırk yaşlarında bir adam belirmiştir. Ahmet bey Yusuf'a biraz daha yaklaşır ve dizlerinin üstüne çöker, bir daha sorar. Bu yaşlı amca senin neyin olur? Yusuf hiç diyebilmiş o an orası sesizliğe bürünmüştü, hiç kimseden ses çıkmıyordu, herkes nefes nefeseydi. Herkes Yusuf'un bir kelime etmesini bekliyorken Yusuf ona gazi derlermiş. Çanakkale'liymiş, askerliğinide orada yapmış, bana anlatırken öyle güler yüzle anlatıyordu ki ben de onu can kulağı ile dinliyordum. Ahmet bey Yusuf'un söylediklerini can kulağıyla dinler. Yusuf gazi dedenin hayatını Ahmet beye gözyaşları içinde anlattı. Öyle içli anlattı ki sanki gazi dedeyi uzun süredir tanıyor gibiydi. Yusuf Ahmet beye herşeyi anlatır. Yusuf bir türlü kendine gelemez. Hıçkırıklara boğulmuştu. Ahmet bey gözyaşlarna yenilmişti, saatler geçmiş Ahmet beyin yolculuğu bitmişti. Yusuf'a söz vermişti. Gazi dedeyi o alacaktı, cenaze namazını kıldırıcaktı, duasını edecekti. Yusuf'un içi çok rahatlamıştı. Öyle bir içini çekti ki ciğerlerinden nefes alıyordu sanki. Yusuf'un ve Ahmet beyin yolu ayrı tarafa düşüyordü. Zaman gelip çatmıştı. Yusuf kendi yoluna Ahmet beyde kendi yoluna devam etmekteydiler. Ahmet bey yoluna gitmişti, Yusuf'ta uçaktan inmişti. Yürümeye başladı. Yollar yıkık döküktü, insanlar bir koşuşturma halindeydiler, kimisi de feryat ediyor kimisi ailesini kurtarmaya çalışıyordu. Yusuf ise durmuş, insanlara baka kalmıştı. Filistin’e ayak basmıştı artık.
Yusuf'un gözlerine bir ana ilişti. Oğlu gözlerinin önünde şehit olmuştu. Anne oğlunun başında çökmüş feryat ediyordu. Yusuf annenin yanına yaklaştı. Ayşe ananın gözleri, yanına yaklaşan delikanlıyı görünce bir an değişti. Yusuf Ayşe ananın yanına çöktü, Ayşe ananın üstü başı hep kandı, o kanlar evladının kanıydı. Yusuf Ayşe anayı çok sevdi. Yusuf Filistin'i böyle görünce içi acıdı, elinden hiç bir şey gelmiyordu ki oda vatan görevini yapmaya gelmişti, belki şehit olurum veya gazi dede gibi gazi olursam diye kara kara düşünüyordu. Şehit olmak istiyordu Filistin için değerdi, onların acılarının dinmesini diliyordu rabbinden. Yusuf o kadar duyusaldı ki ağlamaktan gözyaşları tükendi. Kılon komutan yine zalimliklerine devam ediyordu.Yusuf'a şöyle bir baktı, Kılon komutan Yusuf'u hiç sevmemişti. Yusuf vatani görevini yapmaya başladı. Aylar yıllar geçti Yusuf Melisa'yla tanıştı. Melisa Yusuf'u çok sevdi Yusuf hiç Melisa'nın yanından ayrılmıyor Ayşe ana ile de çok ilgileniyordu, sanki onun anasıydı. Ayşe anada Yusuf'u kendi evladıymış gibi bağrına basıyor, her işini yapıyor her dediğini dinliyor, zaman böylece geçiyordu. Yusuf'un aklına gazi dede gelmişti. Ahmet beyi arıyor, konuşuyor, Filistin'in halini anlatıyor, Melisa'nın yaşadıklarını anlatıyordu. Yusuf'da, Ebuzer gibi hem şiir okuyor hem de yazıyordu. Filistin'de biraz olsun acıları eksilmiyordu. Yusuf sonuna kadar Kılon komutanla savaşacaktı, taki şehit olana kadar ve de yılmayacaktı. Filistin'dekilerin hepsi açtı, savaşın ortasında kalakalmışlardı. Filistin ağlıyordu Yusuf artık dayanamıyordu bu acıya. Kılon komutan Melisa'nın babasını öldürmüştü. Anasıyla tek başına kalmıştı anasıda çok hastaydı. Melisa daha 7 yaşındaydı. Bir gün anasını da kaybetmekten çok korkuyordu. Yusuf Melisa'ya yardımcı oluyordu ağabeyiydi. Artık ne zaman başı dara düşse Yusuf koşuyordu yardımına. Aylar ve de yıllar geçiyordu. Bir gün Yusuf Melisa'yı ağlarken gördü, hemen yanına koştu. Melisa'cım neden ağlıyorsun? ne oldu? Melisa hıçkırıklı bir sesle anam diyebilmişti. Yusuf o an durakladı, anana ne oldu Melisa? Anamı kaybettim abi. Yusuf bir an ne yapacağını bilememiş o kadar üzgündü ki ne söyleceğini şaşırmıştı. Yusuf Melisa'ya şiir yazmıştı Melisa'yı şiirle anlatıyordu. Küçük kızın acısı ona o kadar ağır geliyordu ki Yusuf Melisa'ya yazdığı şiiri gözyaşları ile okuyordu.
FİLİSTİN ÇOCUĞU
Küçük bir kızın haykırışı çınlattı be anne.
Anladım ki hayat boşmuş, yokmuş bu dertlere
bir çare.
İnsanın insanı vurduğu bu yerde,
bütün bunlar gözümüzün önünde, iki milyar müslüman varken,
40 miliyon kişiye boyun eğme ya resul.
Açtım ellerimi sana, ıslah et bu İsraili.
Musallat olsun büyük bir bela İsrail devletinin başına. Yazık değil mi katlettiğiniz o kadar insana.
İnsan olmazsınız siz asla.
Havale,
Havale ettik sizleri allaha.
Hani nerede kaldı müslümanlık,
el uzatan olmadı onlara.
Çok yazık artık son bulsun bu işkence.
7 yaşındaki çocuk ölüyor ne diye.
Kalem yerine silah var ellerinde.
Allahım sen zalime boyun eğdirme.
İstediğimiz huzurlu bir hayat değil mi?
Sen söyle Filistinde o kadar insan ölüyor
yetiş ya Muhammed. Katlettiler acımadan.
Uyan adem oğlu kardeşlerimiz ölüyor
Aç gözlerini. Filistinde ocaklar sönüyor
Hayatı zindan ettiler kardeşlerimize.
Nedir bunun sebebi?
Kardeşlik varken savaş ne diye?
Çocuğu, genci, yaşlısı, neden ölüyor sebesizce?
Allahım sen bir yardım eyle.
Ağlayan gözler, haykıran diller,
gözlerim sizin için yaşlar döker.
Beddua ile dilimdesiniz siz.
İsrailliler, yeter bu vahşet yeter bu zulüm.
yetmedi mi bu kadar ölüm.
Analar ağlar ölen çocuklar için
Size tek bir sözüm, hepsiniz zulüm içinde ölün.
Yazık sizin gibi insanlara
Havale ettik sizleri allaha.
YUNUS EMRE
Yusuf şiiri bitirdiği zaman
Filistin'liler Yusuf'u can
kulağıyla dinliyorlardı.
Akıllarına şehit olan
genç gelmişti. O gencin
çektiği acıları düşündüler.
Yusuf da o genç gibi
acı çekmesin diye dua
ediyorlardı. Ebuze'i Yusuf'a
anlatıkları zaman Melisa'nın
gözleri parlıyordu, bir
yandanda gözyaşları ile dinliyordu onları. Yusuf'da o genci çok merak etmişti, kendisinin bir yönü ona benzediği için çok seviniyordu. Filistin'lilerde Melisa'da Yusuf'u çok seviyorlar Yusuf da onları çok seviyor Ayşe ana Yusuf'u kendi oğlu yerine koymuş ama kendi oğlu hiç aklından çıkmıyor hafızası gidip geliyordu. Gittiği yerde yolunu kaybediyor bir daha yolunu bulamıyordu. Kılon komutan Ayşe ananın hafızasının gidip geldiğini öğrenmişti. Kılon komutan bütün Filistin'lileri yok etmek istiyordu. Amacı Ayşe anayı esir almaktı, hafızası yerinde olmadığı için Kılon komutan için daha kolaydı Ayşe anayı esir tutması, bu sayede Filistin'i daha kolay elde edebilirdi. Filistin'i elde edince daha da kuvetli olacaktı vede onları ezecek yok edecekti. Ayşe ananın eşi onunla birlik olmadığı için Kılon komutan Mustafa beye ne işkenceler yapmıştı, dayanamayacak işkencelere maruz kalmıştı, sonunda canını verdi de kurtuldu. Sırada Ayşe ana vardı. Ayşe ana zaten yıkılmıştı. Önce eşi Mustafa beyi sonra evladını kaybetti, kendini umursamıyordu. Aklı başında olmadığından, savaşın ortasında divane gibi dolaşır dururdu bombaların ortasında. Kanlı elbisesi de hala üzerindeydi hiç çıkarmazdı, çok acı çekiyordu evladı şehit olduğundan beri bazı günler oğlunu sayıklıyor gözyaşı döküyordu. Yusuf Ayşe ananın kaybolduğunu fark ettiği zaman çok geç olmuştu Kılon komutan Ayşe anayı esir almıştı tüm Filistin'liler ne yapacağını şaşırdılar. Yusuf çok üzüldü Filistin işkal altında kalmıştı. İsrail askerleri Filistin'lilere yapmadık işkence bırakmadılar. Kılon komutanın istediği çok açıktı aslında. Filistin'i elde etmek için ne gerekiyorsa yapar ve Ayşe anayı bile öldürürdü. Öyle zalimdi öyle acımasızdı ki her şeyi yapabilirdi. Pek çok acı çeken vardı. Filistin'liler bu işkencelere yenilmiyorlardı. İstanbul'dan yardım gönderiliyor ama bazı yardımlar gelmiyor Filistin'liler çok zorda kalıyorlardı, çocuklar bile açlıktan ölüyordu bazı insanlar hep Filistin'lilere dua ediyorlardı. Yusuf'un annesi ile babası oğularına dua ederlerdi hep. Ona ulaşmadıkları için çok merak ediyorlardı. Filistin'e gitmesi onları çok üzüyordu, Filistin'de acılar devam ediyordu. Yusuf da bir çok şehit olan askerlerin cenazelerini kaldırıyordu.
Kılon komutan Ayşe anayı öldürmüştü, kimsenin haberi yoktu bile, Yusuf bildiği
halde hiç bir şey yapamıyordu. Filistin yine ağıt yakıyordu, bu sefer Ayşe analarına
ağıt yakıyorlardı. Bir gün bir yolcu Yusuf'a gelip dedi ki evladım benim oğlum
burda asker tanıyormusun? Yusuf ''Amca oğlunun adı ne?'' Ali bey adı Ebuzer'di Yusuf çok şaşırdı, düşündü. Filistin'liler ve Melisa'nın anlattıkları kişi değilmiydi? Amca gözyaşları ile oğlunu anlatıyordu. ''Benim oğlum çok güzel şiir okurdu.'' Yusuf Ali amcayı böyle görünce içi çok acıdı, oğlunun şehit olduğunu bilmiyormuş, Yusuf hiç sesini çıkarmadı, diyemezdi ki senin oğlun artık yok. Nasıl söyleyecekti ki? Ali bey gözyaşları ile Yusuf'un cevabını bekliyordu. Yusuf ise Ali amcanın üşüyen ellerini tutmuş ne söyleyeceğini bilmiyordu, o an Melisa geldi, Ali amcayı görunce çok şaşırdı. Ebuzer abisi şehit olmuştu artık yoktu ki. Ali bey küçük kıza yaklaştı sarı saçlarını okşarken o mavi gözlerine derin derin bakarak ''güzel evladım Ebuzer abin nerde? seni hiç yanından ayırmazdı, Ebuzer oğlumu görmeye geldim buralara kadar, kışta gözlerim az görüyor.'' Yusuf Ali amcanın bu haline daha fazla dayanamadı, yanına oturdu, Ali amcayı sakinleştirmeye çalışıyordu. Daha sonra uygun bir dille anlatmayı düşünüyordu.
Bir süre öylece kaldılar. Yusuf Ali amcaya, senin oğlun üç yıl önce şehit olmuş dedi. Ben de tanımak isterdim ama ben buraya geleli iki yıl oluyor. Ali bey Yusuf'un bu sözleri karşısında şok geçirmişti, fenahlaştı, Yusuf şimdi ne yapacağını şaşırmıştı savaşın ortasında kalmıştılar. Yusuf Ali amcayı sırtına aldı, hava çok kötüydü, Sibirya soğukları vardı, insanı donduruyordu. Yusuf Ali amcayı çadıra yetiştirmek için bütün gücüyle koşuyor kara bata bata çok zor gidebibiliyordu ama mecburdu, az bir yol kalmıştı, bu sefer daha da büyük savaş çıkacaktı. Pek çok insan yok olcaktı, mehmecikler birbirlerine giriyorlar ancak öyle ısınıyorlardı. Aç susuz kaldıkları da oluyordu zaman zaman, bazıları da şehit oluyordu. Yusuf hala yoldaydı, bu yolda bir insan zor yürürken Yusuf sırtında bir insan daha taşıyordu. Soluk soluğa kalmıştı, nefesi kesiliyordu artık. Yusuf'un sırtında ki insan neredeyse donuyordu çok üşüyor, Yusuf'a ''ah evladım sende benim için helak oluyorsun'' diye cevap verdi. Yusuf şöyle karşılık verdi. ''Bey amca bende senin bir evladın değilmiyim?'' Ali bey ''tabiki evladımsın'' diyebildi, zor konuşuyordu. Yusuf'un hiç hali kalmamıştı, yol kapanmış ve Filistin'in yolları kara büyünmüştü, az kalmıştı. Yusuf alışıktı dağlara taşlara tırmanmaya, bu sefer sırtında bir insan taşıyordu, bu insan yaralıydı. Yusuf Ali beyi çadıra yetiştirmeye çalışıyordu. Çok geçmeden çadıra yetiştirdi, yarasını sardılar Yusuf yine kara kara düşünmeye başladı. Birisinin çıkıp bu zülme dur demesi lazımdı. Oda kendisi olmalıydı. Hızla yerinden kalkıp Kılon komutanın yanına doğru yol aldı, öyle koşuyordu ki deli gibiydi, çok geçmeden varmak istediği yere varmıştı. Kılon komutan Yusuf'u görünce kahkaha atarak güler, Yusuf'a şöyle cevap verir, ''buraya savaşı bitir demek için geldiyesen, boşa yorulmuşsun buraya kadar, bu savaş asla bitmeyecek.'' Yusuf hiç oralı bile olmadı. Şöyle cevap verdi. ''Ben varken burasını yok etmene engel olacağım, tek başıma kalsamda seninle savaşırım.'' Kılon komutan, ''haaa ben senin şimdi burda başını ucursam bana ne yapalirsin?'' Yusuf tebesümle gülümser. ''Allah katında şehitliği kazanırım.'' Kılon komutan Yusuf'un bu sözleri karşısında çok sinirlenmişti. Yusuf'a kıl oluyordu ve öldürmek istiyordu. Yusuf hiç aldırmıyordu. Kılon komutanın askerleri Yusuf'un etrafını sarmış bir hata yaparsa hemen ölürdü. Yusuf Kılon komutana çıkışıyor, sen böylesin, sen söylesin diyordu. İkisinin aralarında çok çetin konuşma geçiyordu. Kılon komutan Yusuf'un arkasında ki askerlere emir verdi. Yusuf'u dövdüler, öyle feci dövdüler ki o masum yüzü hep kana bulandı. Kılon komutan şöyle cevap verdi. ''seni öldürmem şimdi'' Yusuf Kılon komutana o masum gözleri ile öyle baktı ki o gözler başka bakıyordu ayakları tutmaz olmuştu. Filistin'liler Yusuf'un ortalarda görünmediğini hemen fark ettiler. Kılon komutanın yanına doğru yol aldılar. Yusuf pes etmiyor, devamlı konuşuyor, Kılon komutanı delitmeye çalışıyordu. O an Filistin'lilerin geldiğini gören Yusuf, sakın yaklaşmayın bu tarafa diye seslendi, ama birisi Yusuf'u dinlemedi. Yunus hemen koştu Yusuf'a. Yusuf, ''Yunus senmisin?'' Yunus, ''evet arkadaşım benim. Seni böyle bırakıcağımı mı zanettin?'' Yusuf Yunusla hep şakalaşırdı, yine şakasını yaptı. Ölüm numarasını yaptı. Yunus Yusuf'a seslendi ama çıt yoktu çok korktu. Yusuf gözlerini açtı. Yunus çok sevindi, hemde çok kızdı Yusuf'a. Ya arkadaş böyle şakamı olur? Yusuf gülmeye başladı. Be arkadaş bir gün şehit olacağız, Yunus, beraber olacağız. Yusuf oluruz be dosttum, Yunus gülerek cevap verdi, elbette beraber şehit olacağız. Yunus Yusuf'u yerinden kaldırdı. Kılon komutana öyle acılı baktılar ki ona bunun yanına kalmadığını anlatmak istediler. Yusuf zor yürümeye başladı. Yunus Yusuf'un koluna giriyordu. Ona yürümesi için destek oluyordu. Yusuf Yürümek için güçlük çekiyordu, Yunus'la Yusuf hem yürüyorlardı hemde konuşuyorlardı. Yusuf Yunus dedi, Yunus efendim abi, Yusuf yine sordu Yunus, sen hiç kendinden bahsetmiyorsun Yunus ben sana neyimi anlatyım ki be abi, Yusuf Yunus'u hiç böyle görmemişti. Yunus öyle içini çekti ki nerederyse ağlıyacak gibiydi. Yusuf anlat dinleyim seni be arkadaş. Yunus birdenbire ağlamaya başladı. Yusuf Yunus'la bir yere oturdular. Yusuf Yunus'un gözlerine öylece baktı anlat dedi. Yunus ben on yaşındaydım, benim bir abim vardı, Yusuf bana hiç bahsetmedin. Yunus, evet çünkü abim aklıma gelince aklım başımdan gidiyor. Yusuf, neden Yunus? nedenmi? diyerek cevaplamaya devam etti. Benim abim şehit oldu, hemde burda çok feci halde şehit oldu. Yusuf Yunus'u fazla zorlamadı vede yormak istemiyordu. Yunus anlatmaya devam etti. Benim abimin başını ucurdular, vede sokaklarda gezdirdiler, ibret olsun diye, benim gözlerimin önunde. Ne acı değil mi? Annem abimin acısına dayanamadı, öldü. Ben ise kinle yaşadım vede nefretle büyüdüm. Kılon komutana. Abimi benden aldı. Yusuf abinin adı neydi? Yunus Hasan'dı diyebildi. Yusuf Yunus'u çok iyi anlıyordu. Yunus ayağa kalktı Yusuf'u da kaldırdı, yollarına devam ettiler. Filistin'lilerde onlarla beraber yol alıyorlardı, hemde onları dinliyorlardı. Sonra Yusuf Yunus'a şöyle seslenir, Yunus Hüseyin'e gidelim mi? Yunus olur gidelim, uzun süredir görmedik, Yusuf evet çok oldu görmeyeli, zaman zaman birbirlerine yolda şaka yaparlardı. Birdenbire durdular, yolun kenarında oturan vede ağlayan bir adam gördüler. Yusuf'la Yunus yaşlı adamın yanına yaklaştılar. yaşlı adam karşısındaki delikanlıları görünce çok sevindi, gözyaşlarını sildi. Yusuf yaşlı adama sordu. Dede dedi. Niçin ağlarsın? Yaşlı adam bir süre sessiz kalmayı tercih etti. Yusuf birkere daha seslendi derdinizi anlatın dinleriz. Yaşlı adam başladı derdini anlatmaya. İki genç yaşlı adamı can kulağı ile dinlemeye başladılar. Yaşlı adam sözüne şöyle başladı. İsrail askerleri ailemi yok ettiler, tek başıma kaldım, ben yokken evime girmişler, evdekileri öldürmüşler, ben geldiğimde uygunsuz bir haldeydiler, öylece bırakıp kendimi evden dışarıya attım, daha fazla dayanamadım, kendimi öldürecekken siz çıktınız karşıma. Neden çıktınız önüme? Yusuf'la Yunus çok şaşırdılar. Yunus çıkmadık sadece burdan geçiyorduk sizi gördük o kadar, vede iyi ki gördük eğer biz sizi görmeseydik şimdi siz hayatta olmazdınız. Yaşlı adam ha be evladım kim istiyor ki hayatta kalmayı. Yunus, olurmu öyle şey tam tersi şimdi hayata daha sıkı sarılmak lazım, kızının eşinin hatırı için vede onlar için savaşman lazım. Yusuf evet bey amca Yunus'un söylediği gibi gel seni bizim çadırımıza götürelim, artık orada kalırsın. Yaşlı adam çok teşekür ederim diye cevapını bitirdi, sonra Yunus ve Yusuf adamı alıp çadıra doğru yol aldılar. Yaşlı adam bu iki genci çok sevdi ve onlara dedi ki siz çok iyi insanlarsınız, Yunus sizde öyle bey amca dedi. Çok geçmeden çadıra geldiler. Melisa'da Yusuf'a koştu. Yusuf Melisa'nın o sarı saçlarını okşadı. Yusuf Melisa sen hastasın dedi. Melisa evet dedi zorlukla ve yere düştü. Yusuf Melisa'yı kaldırdı, çadıra götürdü yatırdı, çok zaman geçiyor herkes açlıktan ölüyordu. Melisa'da gıdasızlıkan hasta düşmüştü. Yusuf bir şeyler düşünmeliydi ama ne? Aklı Melisa'da kaldı. Ya Melisa ölürse ne yapardı, bu daha çok küçüktü, bu acıyı taşıyamazdı. Yunus abi ne yapabiliriz? Yusuf hiç bilmiyorum ama bir şey yapmalıyız Yunus, dedi. Burasını korumalıyız, pes etmek yok. Yunus benimlemisin? Yunus varım abi söz, kanımla canımla ve kanımın son damlasına kadar savaşırım seninle. Zaten biz seninle kan kardeşi değilmiyiz. Yusuf evet Yunus o zaman kanımız beraber aksın, Yusuf aksın be kan kardeşim, Kılon komutan yine savaş için hazırlanıyordu. Kan akıtmak onun için zevkti. Filistin'i kurutmaktı niyeti, esirlere çeşitli işkenceler ediyor başlarına çuval geçiriyor, acımadan öldürüyordu. kızlarının önünde zaman Filistinlere göre kolay geçmezdi Filistinin insanları çok acı çekiyordu yürekleri kan ağlıyor ümitleri kalmamıştı artık çileleri bitmek bilmiyordu ki ne zaman biticekti bu çile ömür boyu bitmezdi her yerde kan kokusu barut kokusu vardı hayatmıydı ki onlar için hayır değildi her yer mezarlarla doluydu savaş bitmek bilmiyor her yerde çığlıklar vardı. Analar ağıt yakıyor, ağıtlar dinmiyor kanlar dinmez Yusufla Yunus heryere koşuyordu. Çadıra yeni bir yaralı gelmişti, neşe hemşire hemen müdale etmişti. Kimse bu yaralıyı tanımıyordu, adını bile duymadılar kendisinde değildi. Yusuf gelip gider ama yaralı bir türlü kendine gelemiyordu. Çok ağırdı yarası neşe hemşire hep başında uyanmasını bekliyordu, çok geçmeden yaralı kendine geldi. Yusuf hastanın yanına gitti ve hastayla konuşmaya çalıştı. İlk önce adını sordu; hasta Mustafa dedi. Yusuf “neredensin Mustafa” diye sordu.Mustafa “istanbuldan yardım getirmiştim ama israil askerleri yolumu kesti ve beni vurdular, zor kurtuldum ancak buraya kadar gelebildim”. Filistin için geliyordum her yıl, 3 yıl gelemedim senide yeni gördüm yenisin sanırım Yusuf? Evet.. yeni sayılırım 3 yıldır buradayım. Mustafa Ebuzer nerede onu göremedim! artık kan kardeşini görmek istemiyor mu? Mustafa Ebuzer nerde Yusuf? Ebuzer şehit olmuş ben gelmeden önce Mustafa, vay kan kardeşim beni bıraktın he biz onunla çok iyi birer kardeştik. Yusuf benim ile Yunus gibi desenize. Mustafa sakın birbirinizden ayrılmayın, Yusuf bizim Yunusla bir başka arkadaşlığımız var birbirimizden ayrılmayacağız. Biz beraber şehit olacağız çünkü birbirimize söz verdik. Mustafa bir “haaa” çekti. Yusuf sordu; ne oldu abi? Ahhh çektiğiniz Mustafa gözyaşlarına yenildi. Yusuf tekrar sorar, neden ağlıyorsun abi? Size karşı yanlışımı oldu. Mustafa, Yusufa baktı. Öyle bir baktı ki, Yusuf dedi. Sen o kadar iyisin ki, iyiliğin yüzüne vurmuş. O kadar temiz bir yüreğin var ki, bana karşı ne gibi yanlışın olabilir ki. Ben Ebuzere verdiğim sözü tutamadım bizde sizin gibiydik, yani seninle Yunus gibi Yusuf. Ben ve Yunus kanImızın son damlasına kadar savaşacağız. Gerekirse beraber şehit oluruz. Mustafa işte ben ve Ebuzerde öyle demiştik, ama ben verdiğim sözü tutamadım. Eğer tutsaydım beraber şehit olurduk. Yusuf üzülme be abi, Ebuzer size küsmemiştir. Mustafa ah Yusuf inşalah dediğin gibidir. Bir Emin olabilsem bana küşmediğinden o zaman ölsemde gam yemem, rahat ölürüm hiç olmasa. Yusuf içini çekerek nefes aldı. Mustafa abi, sana bir şey söyleyeyim mi, haddim değil ama izniniz olursa bir şey söyleyecem. Mustafa, Yusuf’a gülümseyerek tabi ki çekinmeden söylerebilirsin. Bak abi Ebuzer abi de size asla kırılıp küsmemiştir, inanın bana. Mustafa inşallah öyledir. O sırada içeriye Yunus girdi selamün aleyküm Yusuf, aleyküm selam Yunus hoş geldin. Hoşbulduk kan kardeş. Yusuf, Mustafa abi işte sana bahsettiğim kan kardeşim, Yunus tanıştırayım sizi. Mustafa abi, Yunus memnun oldum abi. Mustafa bende memnun oldum evladım. Yusuf, Mustafa abi sizin yaşınz kaç? Mustafa benim yaşım 50, artık ben burdayım devamlı burda kalacağım. Sizlerle beraber savaşacağım, eğer benide aranıza kabul ederseniz. Yusuf, estağfurullah bizde sizi aramızdan görmekten memnun oluruz. Mustafa çok teşşekür ederim. Yusuf, hadi abi çok geç oldu uyumanız lazım. Sabah görüşürüz Mustafa. Kim bilir Yusuf sabaha kalırsak görüşürüz. Yusuf öyle demeyin, Mustafa olur can Yusuf’um öyle olur ki, ama şunu bil ki Ebuzer bana küşmemişse o zaman rahatca teslim edebilirim. Can Yusuf’um senin adın bundan böyle can Yusuf olsun. Yusuf çok sevindi siz nasıl isterseniz öyle olsun. Mustafa ben sizi çok sevdim. Yusuf, Yunusa seslendi. Yunus efendim abi! Yusuf, hiç konuşmuyorsun suskunsun neden? Yunus, anam çok hasta hastalığının çaresi yok. Yusuf, allah büyüktür kardeşim. Yunus, öyle abi haklısın. Mustafa, can Yusufum senin ailen nerede? Can Yusuf benim ailem istanbul’da. Benim askerliğim Filistin’e düştü bende çok sevindim. Zaten buraya gelmek istiyordum. Şansıma askerliğim buraya çıktı. Mustafa, Yunus ya sen nerelisin? Yunus, ben Filistinli çocuğum, ben buralıyım. Mustafa, ailen nerede? Yunus, ailem şehit oldu ben birde kardeşim kaldık. Beraber yaşıyoruz onlar konuşurken neşe hemşire içeriye girdi. Melisa fenalaştı. Yusuf hemen Melisa’nın yanına koştu, Melisacığım nasılsın? Melisa çok kötüyüm, Yusuf abi dedi. Yusuf, Melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi. Melisacığım sen iyi olacaksın. Melisa’da farkındaydı iyi olmayacağını, ama Yusuf’u dinliyordu. Çadırda yatacak yer kalmadı. Kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu. Filistine çok büyük darbe vurucaktı vede Filistinlileri yok edecekti. Filistini ele geçirecekti. Kılon komutan bebeklere bile acımıyor, ana kucağından alıp canlarına kıyıyordu. O bile az kalıyordu ona, gebe olan bayanları da öldürüyordu. Zaman çok acımasızdı. Kılon komutan her yere mayın döşemişti. Bu savaş Filistin için çok çetin geçecekti ve de çok acımasız olacaktı. Yusuf, Melisayı yanlız bırakmıyor, Mustafa da iyice iyileşiyordu. ayağa kalkmıştı bile. Yunusta, Mustafa beyle ilgileniyordu. Melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi. Çok yanıyordu canı. Melisa, abi ben ölecek miyim? Yusuf bu sözler karşısında ne söyleyeceğini bilemedi. Suskundu ne söylese söylesin Melisa inanmayacaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini. Yunus, Yusuf’un yanına geldi ve şöyle dedi. Yusuf abi yine şehit verdik, 8 şehidimiz var. Yusuf çok üzüldü Yunus abi bir şehidimiz var ki, tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor. O şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinden alamıyor ne yapalım. Yusuf o şehidimizi öyle gömün. Yunus peki abi, Yunus gitti şehitleri gömdüler Can’ı tüfeği ile gömdüler. Can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı. Anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parçalanıyordu. Ana yüreği bu acıya nasıl dayanacaktı. Bu acı insanı küllendirir. Bu ana yüreğiydi her zaman acırdı. Yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu. Filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı. Yunus’da çok ağlıyordu, içini çekerek nefes aldı. Bu durum çok acıydı dayanılmazdı. Yusuf’da, Yunus'un yanına gitti. Yardım ediyor bu sefer daha zor Kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu. Öyle feci yapacağım ki diyordu herkese. Askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor ve de yakıyordu. Her yer yanıyor Yusuf, Yunus ve Mustafa bey yangını söndürmeye çalışıyorlardı. Yangın bir türlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı. Bir evden sesler geliyordu. İmdat, imdat diye sesleniyordu. Bir bayandı ve de ağlıyordu. Bebeğim, bebeğim yanıyor yetişin ne olur. Gözyaşları ile çığlık atıyor bebeğini kurtarmaya çalışıyordu. Yusuf ile Yunus koşutular eve girdiler ve de anneyi ve bebeği kurtardılar. Hazal hanım çok teşekkür etti. Yusuf, Hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu. Hazal’ın eşi diri diri yanarak can vermişti. Yusuf, Yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu. Her yer duman olmuştu, birden bire yağmur yağmaya başladı. Yağmur yağar yağmaz yangın söndü. Yusuf Melisanın yanına koştu, Melisa fazla dayanamıyordu. Az vakti kalmıştı. Yusuf farkındaydı, çok canı yanıyordu. Filistin askerleri İsrail’e karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı. Aç ve susuz günlerce, yılarca savaşıyorlardı Kılon komutan Filistinlileri esir alıyor, evlerini basıyor, onları rahat bırakmıyordu. Yusuf ne yapacağını bilmiyordu. Çocuklar acı çekiyordu. Yusuf’la, Yunus buna bir çare bulmalıydılar, ama nasıl olacaktı bu. Herkes hasta ve çaresizdi Yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara. Yunus, Yusuf’a yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seyretmeye başladılar. Yunus, Yusuf’a seslendi. Yusuf abi; Yusuf, efendim Yunus. Biz şimdi ne yapacağız bu insanlar aç ve yaralılar. Melisada iyi değil abi. Yusuf bilmiyorum ama ne yapacağımı şaşırmış haldeyim. Onlar konuşurken, Neşe hemşire koşarak Yusuf bey koşun Melisaya bir şeyler oluyor dedi. Yusuf ve Yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden Melisa'ya yetiştiler. Melisa abi ben ölüyorum. Yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu. Melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyor muyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum. Biliyor musun abi, Ebuzer abi bana demişti. Bu acılar bir gün bitecek. İşte benim acım dinecek Ebuzer abi’nin yanına gidiyorum, çok mutluyum seni çok seviyorum. Melisa Çanakkale türküsünü söylemek istedi. Çünkü türküyü babası öğretmişti. Melisa’nın babası öğretmendi, şehit olmuştu. Yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu. Yusuf bu hayattan bezmişti, çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu. Yunus koşarak Yusuf’a seslendi. Abi, Mustafa abi şehit oldu. Yusuf şok oldu kendine gelemedi. Yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur. herkes canlarından oluyor, melisa bile hayatından oluyor Kılon komutan insanları rahat bırakmıyor, canlarını okuyor. Yusuf susmuş, Yunusa bakıyordu o an Melisa seslendi. Abi ben çok kÖtüyüm, artık zamanım kalmadı. Ölüyorum. Yusuf Melisa’ya baktı öyle güzeldi ki, sarı saçlarını okşadı. Çok geçmeden Melisa gözlerini kapattı. Bir daha açmamak üzere kapattı. Yani Melisa artık yoktu. Yusuf delirdi. Hemen yerinden fırladı, koştu Yunus’ta peşinden koştu. Yusuf deli gibiydi. Yunus Yusuf’u durduramıyordu. Savaşın ortasına girdi Yunus’ta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar. Yusuf deli gibi savaşıyordu. Adına deli Yusuf dediler. Artık adı deli Yusuf’tu. Melisayı kaybettiler. Yunus’ta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu, Yusuf’u böyle görünce. Filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı. Yusuf kanının son damlasına kadar savaşacaktı. öyle savaşıyor ki delicesine Yunus’ta öyle savaşıyordu. Kılon komutan bombalar patlatıyordu. Toptan yok etmekti niyeti, çok acıdı bir asker şehit oldu. Devamlı askerlerimiz şehit oluyor, Yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım Yunus onu yok etsek bir başkası gelir. Yunus haklısın abi bunlar bitmez. Yusuf, evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir, biz olmasak da başkaları bunların haklarından gelir.
Yunus Şöyle cevap verdi; biz olmazsak bile burasını vermezler. İsrail askerleri her devletleri baştan çıkartırdı. İsrail’in bilinmeyen kirli işleri var. Kirli çamaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar. Filistin’in bir kısmını ele geçirmişti. Bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyorlardı. Yusuf, israil Filistinlilere yüz yıllardır savaşıyorlardı. Binlerce şehit verdik. Doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı. Kılon komutan Yusuf’tan ve Yunus’tan kurtulmak istiyordu. Ama onlara nasıl tuzak hazırlıyordu. iki kan kardeş savaşıyordu. Kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki, onların derilerini yüzecekti neredeyse. Yunus yaralanmıştı, çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu. Canı çok yanıyordu. Yusuf, Yunus’un yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana, yara almışın. Yunus evet aldım, ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor. Ben ölürsem anam ne olacak. Deli Yusuf Şöyle cevap verdi. Yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmayacak birbirimize ne sözü vermiştik. Yunus gülerek cevap verdi, ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin. Yusuf elbette sen nereye bende oraya. Yunus ya ben sensiz gidersem ne olur o zaman Yusuf o zaman ben delirim, deli divane gibi dolaşırım. Ne zaman kanımı akıttıkları, zaman senin yanına gelirim.Yunus şöyle cevap verdi. Biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akacak, kimse bizi ayıramaz, kanımız nasıl bileşmişse öylede akacaktı. Deli Yusuf çok duygulanmıştı ve de ağlıyordu. Yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar. Yusuf, Yunusla konuşurken savaş çok daha da şiddetle devam ediyordu. Kanlar dökülüyordu. Filistin solan yaprak gibi soluyordu. Her yer kana bulanmıştı. Analar ağlar, ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar. Filistin gün görmez oldu artık, Yusuf ağlayan bir çocuk gördü. Yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu. Yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk Muhammet dedi. Yunus, bak Muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz. Yaşın kaç Muhammet yirmi. Yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim. Bu insanları kaderlerine terk edemezdim. Benim ailem de burda değil çok uzaktalar. Muhammet çok cesur bir gençti, bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü. Anası, babası ve de kardeşi. Yusuf çok üzüldü Muhammed’in haline Yusuf öyle hale gelmişti ki, eski hali ile haline benzemezdi. önce yaşı yirmiydi şimdi ise otuzdu. Artık evi burasıydı ya şehit olacak ya da gazi dede gibi gazi olacaktı. Canıyla kanıyla savaşacaktı. Filistinliler de Yusuf’u çok seviyor değer veriyorlardı. Ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı. Kılon komutan hiç boş durmuyor can almaya da devam ediyor, savaş çetinleşiyordu. Yusuf ve Yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı Kılon komutan sonunda yaralandı. Yaralıyan ise Yusuf’tu. Yusuf Kılon’a şöyle seslendi biz burda iken burasını ele geçirmene engel olacağız. Kılon komutan kötü bir kahkaha attı. Şöyle haykırdı, ben burasını almadan ölmem. Kılon komutan askerlerine emir verdi, kadınları ve çocukları öldürün. israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı. Çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı. Analar, çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı. Bu sefer Filistin daha çok acı çekecek gibiydi. Kılon komutan yaralı ama yine zalimliklerine devam ediyordu. Çok fena haldeydiler, çocukları yerlerde işkence ediyordular. Anaları çığlık atıyordu. Her yer kan kokuyor, küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı, sanki gökyüzüne bakıyormuş edası ile öyle, masum masum bakışları artık sönmüştü. Yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır darbeler almıştı. Çok acı çekmişti, israil askerleri durmadan can alıyordu. Filistin’de ilk kez ezan okunmuştu ama kimin okuduğundan kimsenin haberi olmamıştı. Herkes o kişiyi çok merak ediyordu. Çok mutlu olmuştular. ezan okuyanı öğrenmeyi çok istiyorlardı. Bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı. Bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi. Kılon komutan buna hiç sevinmedi. Daha da sinirlenmişti. Yusuf buna çok sevindi. Kılon komutan deli oluyordu, Yunus ile Yusuf, Kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler. Yunus Yusuf’a şöyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık. Yusuf olur mu öyle şey, Yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki. Yusuf Yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar. Biz bilemeyiz, Yunus haklısın çok doğru konuştun. Yusuf Yunus’a şöyle der; Can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz. Zaman su gibi akıp gidiyordu Filistinin sayısı çok azdı. Kimseden yardım gelmez çok yalnızdılar. Yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkacak gibiydi. Yusuf’ta öyleydi ama sesini etmiyor, güçlü olmalıydı. Onlara güçlü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu. Yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler Yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katliamlar ki bunların sonucunda 1.5 milyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir. Amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek. Savaş sırasında ört bas edilmeye çalışılmıştır. Savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filmleri ile aynı yol denenmiştir. Yusuf Yunus’un anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu. Yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu. Yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu. Yunus Yusuf’a çok seslendi düşman yaklaşmıştı. Yusuf hala kendine gelmemiş, Yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu. Askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu. Yunus fark etti. Yusuf Yunus’u aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu Yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi, Yunus saçmalama senin suÇun değil. Yusuf, Yunus’u yere bıraktı gitti. Yunus bağırdı ama nafile duymadı bile Yusuf koşarken yaralandı. Ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum. İçinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi. gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları Filistin'e yardımcı olamadığı için içi içini yiyordu. Düşmemek için kendisini çok zorluyordu. Birden aklına Yunus gelmişti hemen koştu, koştu ama israil askerleri Yunus’un etrafını sarmıştılar. çok kütü hali vardı. Yunus Yusuf’un geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama Yusuf dinlemedi koşarak Yunus’un yanına geldi. israil askerleri Yusuf’u gördüler kahkaha attılar ve şöyle dediler; Kan kardeşin elimizde Yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı. Yunus hayır Yusuf ölsekte beraber ölürüz Yusuf’u da Yunusun yanına bağladılar. Yunus Yusuf’un yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı. Yunus’ta ondan farkı yoktu. Kılon komutan geldi. Yusuf’a ve Yunus’a şöyle bir elimin altına girdiniz. Yusuf Kılon komutanın yüzüne tükürdü. Kılon komutan çok kızmıştı. Yusuf’a tekmelerle yarasına vurdu. Yusuf’un canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor, karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu. Yunus’un hiç hali yoktu Kılon komutan Yunusa çok kötü işkençe ediyordu Yusuf buna daha fazla dayanamadı, ağızına geleni söylüyor sanki niyeti Kılon komutanı delirtmekti. Kılon komutan Yunus’u bırakıp Yusuf’a doğru gitti. Öyle eziyet ediyordu ki, canlarını okuyordu. Yunus ile Yusuf Şöyle haykırdılar biz hakkımız için ölürüz, ülkemizi size teslim etmektense ölürüz. Anamız bacımız için canımız feda olsun diye haykırıyordular. Filistin yaşayacak biz şehit olsak bile senin hakkından gelirler. Kılon komutan benim mi hakkımdan gelecekler onlar önce kendilerini kurtasınlar. Yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve Kılon komutana doğru yol aldı. Koşarak Kılona bir tekme atarak yere yatırdı. Öyle bir yere yatırdı ki, her yeri yara oldu askerler bile Yusuf’la baş edemiyorlardı. Çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı, hep acı çeksin diye. Yunus’ta Yusuf’un haline üzülüyordu artık sonları gelmişti. Kılon komutan katliama devam ediyor , askerlerine emir veriyor, Yunusu alıp Yusuf’un gözleri önünde öldürecekti. Yusuf Yunus’un gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu. Yunus Yusuf’a gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu. Birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı. Yusuf’ta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler. Yunus’u getirdiler kollarını arkadan bağladılar, sonra kocaman kaya aldılar. Yunusun kollarına vurmaya başladılar. Yunusun kollarını koparttılar. Yunus hiç sesini çıkartmadı çok acı çektiği halde bile, Kılon komutan Yunus’un başını vurduracak Yusuf’un gözleri önünde Yusuf’uda Yunus’uda bir araya getirdiler. Yunus’un başını vurdurdu. Yunus şehit oldu Yusuf’uda Yunus’un yanında vurdular Yusuf elini Yunusun eliyle bileştirdi. Kanları birbirine karıştı. Yusuf hala yaralıydı, Kılon komutan Yusuf’a tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına, Yusuf’uda şehit etti. Filistin ağıt yakmaya başladı. Yunus ve Yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar. Muhammet bayrağını aldı onların üstüne örttü. Kısa konuştu iki kan kardeş Filistin için kanları ile canlarıyla savaştılar. İki deli dolu insandılar, israile karşı durdular, yılmadılar. Bıkmadılar acılara göğüs gerdiler. Durmadan insanların yardımına koştular. Muhammet onların arkalarından şöyle seslendi; benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alacağım. O zalimi ben yok edeceğim, sizin için, Filistin için, Muhammet ikisine söz verdi Mezarlarının üstünde. Sonra kalktı, koşarak Kılon komutanın yanına yaklaştı. Gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu. Kılon komutan darbe almıştı, sonra başını kesti. Kılon komutanın başını eline alıp mahallede gezdirdi. İşte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü. Ben öldürdüm, ben öldürdüm diye haykırdı. Artık Kılon komutan yaşamıyor. Muhammet, Kılon komutanın başını, Yusuf’un ve Yunus,un mezarlarına götürdü işte benim iki yiğit abim sizin intikamınızı aldım. Filistin’in biraz olsun yüzü güldü. Filistinliler Muhammetle gurur duyuyordular bir tarafta’da Kılon komutanın öldüğünü öğrendikleri zaman çok kÖtü olmuştu. Bu sefer Filistini daha büyük acılar bekliyordu. Ama bu acılardan Filistinlilerin haberi yoktu. Acılar bitti diyorlardı. nereden bileceklerdi ki yeni bir zalimin, geliceğini. Her yer yanıyordu. Muhammet onların kurtarıcısı olmuştu, korkusuz cengaverdi. öyle güclüydü ki kimse onun bileğini bükemiyordu. Filistin hala iki yiğidine ağlıyordu. Artık olar için Muhammet vardı. İsrailliler komutanlarının canını alanın kim olduğunu biliyordular. Onu da Yusuf ve Yunus gibi öldürmek istiyorlardı. Muhammet çok yalnızdı. Filistinliler onu hiç yanlız bırakmıyorlardı. Bir gün Muhammet yürürken bir ses duydu, söyle diyordu ses, ah anam vah anam beni bırakıp neye gittin anacığım diye ağıtlar yakıyordu. Muhammet sesin geldiği yere yol almıştı yürüdü çok geçmeden sesin geldiği yere vardı. Bir delikanlı anasının başının ucunda ağlamaya devam ediyordu. Muhammet yanına yaklaştı ne yapacağını bilemedi yanına oturdu. Başın sağ olsun arkadaş sağol Muhammet adın ney delikanlı.Adım Ebubekir ya sizin Muhammet tanıştığıma memnun oldum Ebubekir bende Muhammet kalk gidelim burdan Ebubekir ya anam Muhammet biz gidelim birilerini yollarız anan için Ebubekir peki olur gidelim dedi Muhammet Ebubekiri alıp yola çıktılar Muhammet Ebubekire sordu sen buralımısın. Ebubekir evet, Muhammet yanlızmısın. Ebubekir bir anam vardı, onuda kaybettim. birde kardeşim var, adı Emin. Muhammet çok iyi biliyor musun benim kimsem yok. Bir anam vardı artık oda yok. Ebubekir nerde Muhammet bir an sesiz kaldı. sonra şöyle cevap verdi, ben anamı kaybedeli çok oluyor Ebubekir. Çok üzüldüm onlar konuşarak yola devam ediyorlardı. Durmadan yol aldıkları için dertleşmek iyi gelirdi. Ebubekir gittiğimiz yer çok uzun mu, Muhammet evet çok Ebubekir, ben eve gitsem Muhammet yok dedi. Artık beraberiz kardeşini de alırız Emin’i artık yanlız değilsiniz. Ebubekir Emin engelli abi ben ona bakıyorum. Muhammet tamam onu da alırız Neşe hemşire bakar kardeşine. Neden engelli oldu Ebubekir, mayına bastı ve bir bacağını kaybetti. İsraililerin döşedikleri mayınlara basınca çok kötü oldu. hiç konuşmaz hale gelmişti, konuşmuyor ve dışarıya çıkmıyordu. Muhammet şöyle cevap verdi. Gel size gidelim önce, Ebubekir olur, Muhammet evin uzak mı. Ebubekir yoo yakın tam şurada. Muhammet iyi o zaman. Çok geçmeden Ebubekir’in evine geldiler içeriden bir ses geldi. Abi sen mi geldin. Annemi buldun mu. Ebubekir bu söz karşısında ne söyleyeceğini bilemedi. Muhammete baktı, Muhammet şöyle cevap verdi. Bana bırak ben uygun bir dille anlatırım beraber içeriye girdiler. Emin hoş geldiniz, Muhammet sağol canım. Abi anamızı getirmedin mi. Ebubekir gözyaşlarını tutamadı. Emin kötü bir şey olmuştu ama ne olduğunu abisi anlatacaktı. Emin abisinin gözlerinin içine baktı. Ebubekir gözlerini kaçırıyor, Emin abi neden gözlerini benden kaçırıyorsun bana bak abi ne olur cevap ver artık. Muhammet fenalaştı hemen sakinleştirmeye başladı. Emin Muhammede şöyle cevap verdi. Gözlerine derinden baktı öyle baktı ki Muhammet’in içi acıdı. Ebubekir’e baktı gözleri ile anlat işareti yaptı. Ebubekir, Emin diye söze başladı anamız artık yok, yaşamıyor. Emin bu söz karşısında dilini yutmuştu sanki, Ebubekir kardeşinin yanına oturdu. şöyle cevap verdi bak kardeşim anamız öldü ve onun canını alanlar ise yaşıyor biz ise onların yaşamalarına izin vermeyeceğiz, savaşıcağız israillilere karşı. Muhammet abin haklı benim anamıda aldılar benim elimden. Emin şok olmuştu konşamıyordu. Muhammet hadi kalkın gidiyoruz. Ebubekir, Emine yardımcı oldu. Kalktılar abi nere gidiyoruz. Ebubekir Muhammet abin dedi ki gel bizim oraya bizimle kalın dedi. bende kabul ettim hem bizim ev çok kötü yerde bizim için daha iyi olur. Emin peki abi sen nasıl istersen o olur. Muhammet ikisini de aldı yola çıktılar, yol çok uzundu git git bitmezdi. Emin yorulmuştu biraz oturdular, konuştular yine yola devam ettiler. Ebubekir Muhammet abi sen kaç yaşındasın, Muhammet ben 25 yaşındayım ya sen Ebubekir ben 21, kardeşimde 18. Zaman çok geçmeden çadıra geldiler, Neşe hemşire Emin’e baktı dedi ki bacağınız iyi yakında gezebilirsiniz.
Emin bu söz karşısında çok sevindi. Muhammet ve Ebubekir de çok sevindiler ,zaman su gibi akıp gidiyordu. Emin yürümeye başladı, savaş başladı. Karlos gelmişti Kılonun yerine gelmişti onun yerine geçmek istiyordu. hep Kılon onun yerine geçtiği için ona düşmanlık besliyordu önceleri. Karlos ordunun başına geçicekti ama Kılon geçmişti o yüzden Karlos Kılon komutana kinliydi bu sefer Karlos geçmişti artık. Filistin yine ağlıyor yine savaş başladı. Muhammet ve Ebubekir çok iyi arkadaş olmuştu. Muhammet, Yusuf’u ve Yunusu çok özlüyordu Yusuf onu çok sevmişti. Muhammet ve Ebubekir Emin’in yanına gitti birlikte yolda yürürken yolda yaşlı kadın oturmuş ağlıyor yanında torunu vardı. Muhammet ve Ebubekir yaşlı nenenin yanına yaklaştı Muhammet şöyle dedi neneciğim neden ağlıyorsun adın ne nene. Evladım adım Sultan, Ebubekir niye gözyaşlarını akıtıyorsun Sultan nene. Ben ağlamayım da kimler ağlasın evladım. Ebubekir yine sorar neden ağlıyorsun Sultan nene torunum ölüyor yaralı Osman’ım gidiyor elden. Muhammet öyle olur mu neneciğim. Sultan nene ah yavrum sen Yusuf ve Yunus’u biliyor musun Muhammet çok şaşırdı. evet biliyorum da sen nerden biliyorsun Sultan nene bilmemi. evladım onlar bana çok yardım ettiler ama kimse bilmezdi bana yardım ettiklerini her gece bana gelirlerdi. Yusuf ve Yunus beni hiç yanlız bırakmazdılar. yanıma otururlardı sabaha kadar ve sohbet ederdik. Bana hayat hikayelerini anlatırlardı, ben ise onları can kulağı ile dinlerdim. Bazende ağlardım onların yaşadıkları acılar için Muhammet ah neneciğim sen onları benden daha önce tanımışın. ne kadar şanslısın, Sultan nene evet evladım. Ebubekir hadi neneciğim evine götürelim seni, Sultan nene evimiz artık yok. Muhammet evine ne oldu Sultan nene. yaktılar torunumu da vurdular, Osman’ım çok ağır yaralı. Ebubekir o zaman bizimle geliyorsunuz, Osman çok ağır yaralı burda kalamasınız. Sultan nene Karlos komutan bizi rahat bırakmaz, Muhammet hiç bir şey olmaz Kılon komutan öldü. Oda bir gün gider Sultan nene şöyle dedi, Kılon komutanı bir yiğit öldürmüş ama kim öldürdüğünü bilen yok varsa bile kimse konuşmazmış o delikanlıyı ele vermek istemiyorlar diye cevap verdi. Muhammet bu söz karşısında ne söyleyeceğini bilemedi. Sultan nene diye seslendi, Sultan nene efendim evladım. Muhammet o delikanlıyı merak ediyor musun. Sultan nene elbette çok merak ediyorum onu görsem ellerini öpücem. Muhammet neden peki Sultan nene o delikanlı, o zalimden bizi kurtardı. Biraz olsa da rahatladık. Muhammet o benim diye cevap verdi. Sultan nene sen mi, ah evladım sana kurban olayım ben diye Muhammede yaklaştı, onun iki elini öptü. Muhammet olur mu öyle neneciğim, Ebubekir helal olsun sana kardeşim seni çok seviyorlar. Muhammet bende onları seviyorum. Ebubekir hadi gidelim buradan. Muhammet evet gidelim, Ebubekir Osmanı yerden kaldırdı. Muhammet ve Emin’de Sultan neneyi kaldırdılar, yavaşça yola çıktılar. Osman çok zor yürüyordu. Muhammet ve Ebubekir yardımcı oluyorlardı. Emin ise Sultan neneyle ilgileniyordu yol çok uzundu, git git bitmek bilmiyordu. Muhammet ve Osman arkadaş oldular ve konuşa konuşa yola devam ediyorlardı. Ebubekir Muhammede şöyle cevap verdi. Karlos diye biri gelmiş önceleri Kılon’un yerine gelicekmiş ama Kılon geçmiş Kılon ölünce Karlos gelmiş, Muhammet oda birgün ölür. Ebubekir ne o onuda mı sen öldüreceksin. Muhammet gerekirse evet onu da ben öldürecem. Ben öldüremesem bir gün biri çıkar canlarını alır. Bizim yerimize onları yaşatmazlar. Ebubekir evet ama Filistin yok olmaya devam ediyor, buna artık dur demek lazım Muhammet bu katliam bitmez. Ben bu katliamları görünce, canımdan can gidiyor. Ne yapabiliriz ki! Ebubekir haklısınız abi ama bir şeyler yapmak gerekiyor. Pakistanı’da yok etmeye çalışıyorlar be abi, biz ne yapsak boşa gidiyor. Muhammet öyle deme yanlış düşünüyorsun, bir gün Filistin’in acıları dinecek, umutları var. Osman lafa karıştı Muhammet abi doğru söylüyor, diye söze başladı. Filistin’in hali çok zor evet ama insanlarda bir şey
Yapmalıydı. Başka şehirden yardım gelmesi.. Biz ne kadar dayanabiliriz ki. Muhammet, haklısın Osman öyle ama yine de biz olmasak yanlız kalırlar. Ebubekir onları dinlerdi. Emin ise çok yorgundu, adeta acı çekiyordu. Aklına anası gelmişti, gözlerinden iki damla yaş süzülmüştü. Emin öyle duygusaldı ki kimse onu üzecek bir şey yapamazdı. Gözleri o kadar masumdu ki ve de çok derin düşünüyordu. Filistin’in hali çok zor, eskiden ve bugüne kadar süren savaşların artık sona ermesini diliyordu. Sultan nene hep ağlardı durmaksızın. Muhammet yanına yaklaştı kısık bir sesle neneciğim neden gözyaşlarını akıtıyorsun, Sultan nene “ah” evladım bir anlatabilsem. Muhammet anlat neneciğim anlat sen, dinlerim senin derdin benim derdim sayılır. Sultan nene şöyle cevap verir; Filistin ağlıyor, ben nasıl ağlamayayım. Muhammet ah Sultanım senin gözyaşların benim yüreğimi yakar senin üzülmene hiç dayanamam. Sultan nene yine şöyle cevap verdi; bak evladım ben bu gözyaşlarımı allah için akıtıyorum ve Filistinliler içinde bu gözyaşlar onlar acı çekerken ben nasıl gülebilirim ki. Sen olsan gülebilir miydin? Muhammet elbette gülemem nasıl gülebilirim ki, Sultan nene çok içli ağlıyordu. Osman nEnesini böyle ağladığını görünce yüreği çok yanıyordu, ne yapacağını bilemiyordu. Nasıl yapsa ne söylese de neneciğini güldürse buralardan gitmeyi bile aklına getirmişti ama bir sorun vardı. NEnesi asla buralardan ayrılmak istemezdi. tek başına kalsa bile israil askerlerine baş kaldırırdı. Osman bunları düşünürken birden Muhamed’in sesiyle irkildi. Osman nerelere daldın öyle, Osman kendine zor gelmişti kısık bir sesle hiç, diye cevap verdi. Muhammet nasıl hiç, çok derin dalmıştın o kadar seslendim sana ama duymadın. Osman yine önemli bir şey değil abi öylece dalmışım işte sen bana bakma, ben arada dalarım. Muhammet derdin varsa anlat, Osman yok derdim ama vardı. Osman’ın derdi çok büyüktü, kimse bilmezdi içindeki derdin ne olduğunu. Anlatmak çok zordu, Muhammet var var anlat derdin neyse, anlat ki çare bulalım. Osman benim az bir zamanım kaldı abi, Muhammet nasıl olur ya öyle şey. Osman olur abi olur ben yaralandığım zaman kalbim zarar görmüş, o zamandan beri kan kusuyorum ağzımdan kan geliyor. Nenem de bilmiyor lütfen abi ona bir şey söylemesen çok sevinirim. Muhammet ama neden onun hakkı öğrenmek ister elbet. Osman yoooo abi sakın ha ben ona kıyamam o şimdi çok üzülür gece gündüz benim için ağlar durur, sakın onu ağlatmayalım zaten çok ağlıyor bir de benim için üzülmesin, ya boşver. Emin geldi, muhamme’de şöyle dedi; Ebubekir abim sizi çağıyor Muhammet peki sen git geliyorum. Sultan nene nerde ona göz kulak olun, Emin peki abi bir şeymi var. Muhammet yok bir şey sen dediğimi yap yeter. Yaralılar nasıl oldu? Emin bir kaçını kaybettik. Muhammet ailelerine teslim edilsin, Emin elbette abi öyle yapılıyor ama Filistin yine ağlıyor. Osman lafa karıştı daha çok ağlar Filistinliler .Muhammet Osman’ın verdiği cevaba çok şaşırdı. Osman zamanla çok değişmişti nedeni de belliydi ama yinede öyle davranmamalıydı. Muhammet, Osman’a şöyle cevap verir; ne söylüyorsun sen Osman. Ne mi söylüyorum, doğruları herkes çığlık çığlığa ağlıyor, görmüyor kimse bizden başka. Bizim elimizden bir şey gelmiyor işte. Osman’ı böyle gören Muhammet bir şey söyleyemedi. Osman yerinden hızla kalkıp gitti. Osman çok ama çok değişti duyguları, düşünceleri bu hastalık onu bu hale getirdi. Osman çok daha faklı şeyler düşünüyordu Muhammet çok korkuyordu, inşallah düşündüğü şeyi yapmazdı. Kim bilir bu hastalıktan kurtulmak için ve de Filistin için yapabilirdi. neyi düşünüyordu aklında ne vardı Karlos’umu öldürecek.. Düşündüğü başka bir şeydi. Emin, muhammed’e şöyle cevap verir; Osman abi bir şey düşünüyor hem de çok şeyler, Muhammet farkındayım. Emin çok farklı davranıyor. Emin nasıl faklı Muhammet, bende tam anlayamadım ama sanki bizden biri değilmiş gibi bizden kaçıyor artık. Emin sen bir şey biliyorsun değil mi. Muhammet Emin’e evet biliyorum ama başka şeyi. Emin nedir başka şey? Muhammet Ebubekir’in yanına gidelim anlatırım, ama kimsenin duymaması lazım, Osman’a söz verdim. Emin peki ama nedir ki bu kadar sır olan şey. Çok merak ettim. Muhammet Emin’in yüzüne bakarak şöyle cevap verdi; bak Emin sakın ha sen sen ol, hiç bir şeyi çok merak etme. Emin özür dilerim abi beni yanlış anladın. Osman abi bize neden böyle davranıyor onu merak ettim sadece. Muhammet haklısın sende anlam veremedin değil mi? Emin, evet abi anlamış değilim. Muhammet, hadi Ebubekir’i bekletmeyelim. Emin ile Muhammet kalkıp yola çıktılar, çok geçmeden Ebubekir’in yanına vardılar. Muhammet, Sultan nenenin yanında konuşmadı. Ebubekir’i kenara çekti oturup konuştular. Muhammet ben seninle bir şey konuşacağım. Ebubekir, buyur abi. Konuşucağım konu Osman’la ilgili Ebubekir. ne o Osmanla ilgili konu. Muhammet, Osman çok hasta ölüyor. Ebubekir dilini yutacak gibi oldu, çok şaşırdı ne söyleyeceğini bilemedi. peki nasıl oldu? Muhammet, Osman yaralandığı zaman kalbi hasar almış kalbide kan toplanmış ve de bütün bedenini sarmış yani kan kanseri olmuş. Bana dedi ki; neneme söyleme, birde benim için üzülmesin dedi. Aklında bir şey var ama ben anlamadım ve çok korkuyorum onun için. Ne olur benden duymuş olma ama Osman bilmesin benim söylediğimi. Ebubekir inanamadı Osmanın şehit olduğun’a Osman’ın saçlarını okşarken bile eski günleri hatırlıyordu. Birlikte acı tatlı günleri olmuştu, artık yoktu. Ebubekir çok derin ağlıyordu. Osman’ın başını yere bıraktı, bayrağı aldı. Osmanın üstünü örttü ve kalktı.Kendini ayakta zor tutuyordu, düşecek gibiydi kendinden geçmişti zor yutkunuyordu. Arkasından bir asker yerinde dur diye seslendi. Ebubekir çok kızgındı, kendisini daha fazla tutamadı dönüp arkasına baktı karşısında duran israil askerine acıyarak bakar, israilli asker yere yat diye söyleniyordu. Ellinde tüfekle Ebubekir’i zorluyordu yere yatması için. Ebubekir dişlerini sıkıyor biraz daha dayanmak için ama olmuyordu. Bu sefer yumruklarını sıkmaya başladı. israilli asker tüfeği ile Ebubekir’in sırtına vuruyordu. Ebubekir daha fazla kendini sıkmadı israil askerine bir tekme yere serdi. Yetmedi yumrukları ile vurmaya başladı. Çok daha fazla hızlandı öldürürcesine dövdü. Çok sinirlenmişti, israilli askerin yüzü kan içinde kalmıştı. Ebubekir sinirini alamamıştı bir daha vurdu, vurdu israil askerini öldürdü. Ebubekir’in her yerine kan bulaşmıştı. Ebubekir Osman’ın ölümüne çok yıkıldı hızla kalktı yerinden, koştu delicesine koşuyordu hiç durmadan ta ki dizlerinin bağı çözülünceye kadar koştu, koştu gücü azalmaya başlamıştı, bacaklarını hissetmiyor ve de gözden ıraktan kaybolmak istiyordu. Osman’ın kanlı yüzünü hatırlayınca kendisinden geçiyor, başını iki elinin arasına alıp dizlerinin üstüne çöktü ve hıçkıra hıçkıra ağlıyordu. Bir kaç saat öylece kaldı biraz kendini topladı. Ayağa kalktı ilk önce etrafına baktı, buralardan gitmek istiyordu. Savaş şiddetle devam ediyordu. Enes komutanla, Muhammet savaşın ortasında kalmıştılar. Ebubekir’de ortalardan kaybolmuştu. Filistinin gözyaşları dinmek bilmiyordu. Muhammet, Enes komutana biz sıkıştık bur da Enes komutan, Muhammete şöyle cevap verir; kul sıkışmayınca rabbinden yardım istemez, kullar sıkıştığı zaman rabbine sığınırlardı. Muhammet haklısın komutanım siz Filistinli değilsiniz. Nasıl geldiniz? Ne sebep oldu da buraya gelip yerleştiniz. Enes komutan, Filistin hikayesi Muhammet hikayesi. Evet hikaye, Muhammet çok şaşırdı yine dedi. Hikayemi anlamadım ne hikayesi komutanım? Enes komutan çok uzun bir hikaye gerçek hikaye. Bu benim hayatımın hikayesiydi. Muhammet anlatırsanız dinlerim zaten burda sıkışık kaldık böylece zaman geçer. Enes komutan anlatmaya başlar bir zamanlar ben çocukken dedem bana Filistin’in hikayesini anlatırdı. Filistin çocuklarını anlatır vede onların ne kadar acı çektiklerini ac kaldıklarını anlatırdı. Muhammet ee.. ne alaka ki bu hikayenin sizin bura gelipte yerleşmenizle Enes komutan gülümseyerek, susta anlatayım daha başındayız. Muhammet komutanım çok özür dilerim peki sustum, siz anlatın. Enes komutan kaldığı yerden devam etti Filistin eskiden beri bu haldeymiş benim dedem de Filistinliymiş, değirmenciymiş herkes ona değirmenci dede dermiş .Bana kendi yaşadıklarını anlatıyormuş, ben daha önceleri öğrendim dedem onlara her gün yiyecek dağıtırmış onlar için ölüyormuş bir defasında. Değirmeni vardı, buğday öğütürdü onlara. Muhammet komutanım dikkat arkanızda biri var Enes komutan hemen tüfeğine sarıldı arkasındaki kişiyi indirdi. Muhammet çok korkmuştu sesi titriyordu, çok korktum size bir şey olacak diye. Enes komutan korkacak bir şey yok biz kaldığımız yerden devam edelim. Muhammet olur komutanım. Enes komutan, dedem buğdayları un haline getirir ve de gizli gizli Filistinlilere dağıtırdı. Muhammet neden gizli yapardı. Enes komutan, israil askerleri görmesinler diye, görseler dedemi zindana atarlardı. Otuz yıl böyle devam etmiş, Muhammet vay be helal olsun diye lafa karıştı. Enes komutan, Muhamedin gözlerinin içine derin derin baktı. Muhammet, Enes komutanın ona baktığını görünce hemen sustu Enes komutan biliyor musun bende senin gibi dedeme aynısını demiştim. Hani bana hikayesini anlatıyordu ya hikayede ki kişiye hayran kalmıştım hiç bilmezdim. Kendi hikayesini anlatığını, Muhammet yani dedenize hayran kalmışsınız. Enes komutan, evet farkında olmadan dedeme hayran olmuşum. Zaman böylece geçerken dedemi öğrenmişler, yerini de yıkıp dedemi de esir almışlardı. Zindana atmıştılar. Filistinliler o zaman daha da yanlız kalmışlar. Muhammet, sonra ne oldu. Enes komutan ona işkence ettiler. kollarını kopartmışlardı. Çok zor günler geçirmiş. Böylece geçmiş günler dedemi bir komutan kurtarmış. Adı da Enes’miş benim ismim oradan geliyor. Muhammet, deden şimdi Enes komutan yaşamıyor vefat etmiş ,ben ufakken sekiz veya dokuz yaşında vardım. Filistin hikayesini anlattığı zaman. Sonra ben okula gittim, ailem istanbul’a taşınmışlardı. Dedem kurtulduğu zaman hemen ailesini alıp gitmişlerdi. Burda kaç bin çocuk ölmüş. Muhammet siz istanbul’da okudunuz değimli? Enes komutan evet okudum, kaç okul değiştirdim. Çok zor zamanlar geçirdim. Askere gittim askerliği okudum, komutanlık yaptım. Dedemin cenazesine bile yetişemedim çok üzülmüştüm. Ben küçüklüğümden beri istanbul’da yaşadım. Muhammet ve Enes komutan konuşurken Enes komutan, muhammed’in arkasındaki israil askeri gördü hemen tüfeğine sarıldı. Muhammed’i korudu askeri vurunca Muhammet o zaman anlamıştı arkasında birinin olduğunu. Enes komutan muhamme’de bakarak şöyle cevap verdi; çok dikkat etmelisin Muhammet peki komutanım, siz nasıl Filistin’e gelmeyi aklınıza geldi. Yani nedeni, neydi bir hikayemi yoksa Filistinin yaşadıklarından mı etkilendiniz? 0 yüzden Enes komutan söyle cevap verdi, yaşadıkları beni etkiledi küçükken dedem hikayesini anlatırken benim aklıma kazınmıştı. Filistin’in yaşadıkları. Ben o günden beri kafama sokmuştum. Filistin!e gelecektim, büyüdüm askere gittim askerliği bitirdim ama evet gitmedim. Yine kaldım orda çalıştım. Komutanlık yaptım beş on yılda orda kaldım Muhammet sonra ne oldu? Enes komutan şöyle cevap verdi. biraz ara verelim, Osman’ı burda bırakamayız cenazesini kaldırmamız lazım. Muhammet, Ebubekir yanına vardı. Enes komutan, Ebubekir gitti koşarak ortalıktan kaybolmuş. Her yeri arattım, kimse bulamamış. savaş hala devam etmekteydi. Adeta toz dumana karışmıştı. Durmaksızın çoluk çocuk ellerindeki sapanları ile tanklara saldırıyorlardı. Bazılarıda ellerindeki sopaları israil askerlerinin üzerine fılatıyordu. israil askerleride çocukları tutup işkence ediyorlardı. Muhammet ve Enes komutan savaşın ortasına girdiler. Öyle şiddetliydi ki göz gözü görmüyordu. Anaların gözyaşları durmak bilmiyordu. Karlos komutan Filistinlilerin canlarını almaya devam ediyor, Enes muhammed’e seslendi. Emin’in olduğu yeri bulmamız lazım. Muhammet ben buldum şimdi o tarafa gidiyorum. Beni koruyun, Enes komutan yanlız başına gitme diye seslendi. Muhammet peki komutanım diye karşılık verdi. Emin’in yanına yavaşca yaklaştı. Emin hiç iyi görünmüyordu. Yanındakilerden biri vefat etmişti. Muhammet ve Emin’in yanındaki Emini kaldırıp çıkardılar. Emin ayakta bile duramıyordu. Eminin yanında ki kişi muhammede allah razı olsun sizden Muhammet. Muhammet cümlemizden biz allahımızdan korkarız burası bizimde ülkemiz, biz ülkemizi korumakla görevlendirildik. Filistinliler için kanımızla canımızla savaşırız, onlarda bizim kardeşimizdi. Muhammet, Emin’in yanındaki kişiye adın ne diye sorar. Buralımısın, kişiden bir müddet ses çıkmadı. Biraz geçtikten sonra adım Hasan Basri diye cevap verdi. Ben buralı değilim Çanakkaleli’yim. Muhammet çok şaşkındı. burada ne işin var Hasan Basri. Ben buraya birini bulmak için geldim. Muhammet kim o adını biliyormusun. Hasan Basri yutkundu bir an, durakladı adını yoo hayır bilmiyorum. Muhammet o zaman nasıl bulacaksın aradığın kişiyi. Hasan Basri buralı değil, buraya gelirken yolculuğu sırasında benim dedemle tanışmış. Muhammet o an anlamıştı. Biraz durakladı, suskundu, konuşamadı rengi gitmişti. Hasan Basri yoksa siz biliyormusunuz. Muhammet, dedenizin adı neydi, Hasan Basri benim dedeme gazi diyorlarmış. Muhammet ha anladım sen Yusuf abiden bahsediyorsun. Hasan Basri evet, Muhammet şöyle cevap verdi; Yusuf buraya geldiğinde yalnız dı. senin deden vefat etmiş yolculuk yaptığında kimse yokmuş yanında. Yusuf abi onun yanındaymış dertleşmişler, birbirleriyle, çok hastaymış zaten vefat etmiş. Saatlerce başında beklemiş, yolculardan biri yanına yaklaşmış sonra ,Yusuf abi dedenizi ona emanet etmiş buraya öyle gelmiş. Hasan Basri kimdi o kişi adı neymiş Muhammet mehleketine yolladı. Yusuf abi de görevine döndü. Hasan Basri şöyle cevap verir; benim babam dedeme bakmazdı. Muhammet, Hasan Basri konuşa konuşa yola devam ediyorlardı. Emin çok ağırlaşmıştı. Muhammet Emin’i sırtına aldı öyle yola devam ettiler. Enes komutan çok görmüş biriydi, hiç korkmazdı kimseden. Hepte öyle olmalıydı. Bu insanların komutanıydı, onlara doğru yolu bulmasını istiyordu. Ama çok zordu, bazıları israil’in tarafına geçiyordu. Yollarını şaşırıyorlardı. Enes’te buna çok kızıyordu. Bir çare bulması lazım ama nasıl olacak bilmiyordu. Muhammet geldi, Emin’i yatırdılar. Hasan Basri çok yorgundu. Muhammet artık dayanamıyordu. Karlos’uda öldürmek istiyordu. Onlar konuşurken bir asker koşarak komutanım tüm askerlerimiz şehit oldu. Enes komutan çok üzülmüştü, adeta yıkılmıştı. Emin’de kötüleşti yine. Emin, abim nerde. Muhammet suskundu, konuşamadı ne söyleyecekti ki, Ebubekir’i bulamadılar. Filistinliler şehitlerine ağlıyor, Hasan Basri ve Muhammet konuşuyordu. Filistin adeta ağlıyordu. Muhammet, Hasan Basriye şöyle der; biz Filistin’i vermeyeceğiz. Hasan Basri nasıl olacak? O Muhammet kanımızın son damlasına kadar savaşacağız. Şehitlerimiz bizim için kanlarıyla,
canlarıyla savaştılar. Hasan Basri evet ama bizim devletimiz tecrübeli askerlerimizi seçmiyor hepside çok genç askerler. Bu nasıl ana yasa bu Türkiye de hep savaş çıkıyor ve de çıkıcakta. 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindir böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı. Muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar. İşte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildim mi. Hasan Basri şöyle devam eder; bizim ülkemizin her tarafında savaş var bu savaş bitmez ki. Bu Türkiye yok olana kadar devam eder. Ha İsrail, ha ırak fark etmez abi, israil Filistin’in bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nereye kadar dayanabilirler ki. Muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi. Hasan Basri yahu zaten bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyor, birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin. Muhammet şöyle karşılık verdi. İsrail, Filistin’e savaş açmış yıllar önce… Bugüne kadar sürmüş, hala da sürmekteydi. Bitmeyecekti bile Hasan Basri kim bilir belki de biterdi. Muhammet şöyle cevap verdi; ne o sen mi burasını kurtaracaksın. Hasan Basri gülerek neden olmasın, ölene kadar savaşırım. Muhammet vay be helal sana ama çok dikkat etmen lazım. Hasan Basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun. Muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın. Hasan Basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık. Burda olur muyduk. Muhammet sen burada mısın Hasan Basri evet kalıyorum. Muhammet neden peki? Hasan Basri ben bu insanları görünce gitmekten vazgeçtim. Muhammet çok sevindim senin adına burda kalman ve burada ki insanlara yardımcı olmana çok sevindim. Onlar konuşurken Enes komutan gelir şöyle der; Siz burda ne arıyorsunuz. Bizim şehitlerimiz var onların ailelerine teslim edilmesi lazım. Muhammet tamam komutanım, hemen gidiyoruz. Emin’i ne yapacağız. Enes komutan bilmiyorum burda kalsın, şimdilik Neşe hemşire olsaydı, iyi olurdu. Allah bize yardım eder Muhammet Hasan Basri komutana şöyle cevap verir; bu insanlar hep aç nasıl savaşsınlar hem de hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var. Enes komutan şöyle cevap verir; allahımız var. Hasan Basri kalktı gitti Muhammet komutanım hikayedeki yerimizdeN başlayalım mı, anlatır mısınız? Enes komutan şimdi mi savaşın ortasındayken. Muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki. Enes komutan olur mu öyle şey zamanımız boşa gider .Ebubekir’ide bulamadık. Muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz. Enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum .Muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın Ebubekir kim bilir nerde, aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir. Enes komutan bir an bulmamız lazım Ebubekir’i Muhammet neden? Enes komutan şöyle der; Emin şehit olmakta abisini sayıklıyor, zamanı çok az. Muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım Ebubekir kim bilir nerde, Osman’ın şehit olmasına çok üzülmüştü. Deli divane gibiydi, Enes komutan şöyle karşılık verdi. Herkes şehit verirse kendini, kaybetse ne olurdu bu insanların hali Muhammet öyle ama bizim elimizden bi şey gelmiyor onlar konuşurken Hasan Basri gelir. Komutanım yine şehit verdik. Bağırmaya başladı Enes komutan. Enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım Ebubekir’i bulduk ama çok kötü vaziyette bulduk. kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım. Enes komutan getirin buraya nerde şimdi. Şehit arkadaşlarımızın yanında, oturmuş öylece. Enes komutan durmadan yürüyordu. Karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı. ilkkez ezan okundu. Filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu, yıllar önce Yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkkez okunuyormuş gibi geliyordu. Herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı. Herkes o tarafa koşmaya başladı. Muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan Emin’di o yorgun haliyle ezan okuyordu. Muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu. Emin çok acı çekiyordu acısı dinmek bilmiyordu. Muhammet, Emin’in haline çok üzülmüştü. Ebubekir’de hiç kendine gelemedi. Şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu. Osman’nın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu. Enes komutan, Ebubekir için üzülüyor ve de nasıl kendine getirecek hiç bilmiyordu. Muhammet hala Emin’in yanındaydı Emin farkında değildi. O tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu, daha fazla dayanamıyordu. Emin’inde az vakti kalmıştı. Muhammet, Emin’i uzaktan izliyordu. Emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı. Ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki, Emin’in sesi dillerde dolaşıyordu. Herkes hayran kalmıştı. Muhammet Emin’in yanına koştu ve yerden kaldırdı. Eminin gözleri kapalıydı. Muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammed’i görünce çok sevindi, gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür ağlamaya başladı ve şöyle cevap verdi; Muhammet abi ben şehit oluyorum bir kez abimi görseydim çok özledim. Muhammet çok üzülüyordu Emin’in bu haline nasıl söyleyecekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını. Seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu, abisini bu halde görse ama söylemesi lazımdı. Muhammet kendisini topladı ve Emin’e söylemeye karar verdi. Söze nerden başlayacağını bilmiyordu bir yolunu aradı. Emin yine sordu muhammed’e, abi Ebubekir abim bulundu mu. Muhammet evet, ama Emin aması ne oldu abime yoksa öldü mü. Muhammet yoo hayır Emin ee başka ne olur ki bir şey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen. Muhammet peki tamam abin Osman’ın şehit oluşundan beri kayıptı. Emin Osman abi demi şehit oldu. Muhammet evet abini de zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi. Emin nasıl şimdi beni tanımaz mı. Muhammet hayır tanımaz. Emin olsun abi lütfen getir göreyim. Muhammet peki sen burda bekle ben gidip getireyim abini. Emin oldu ama çabuk gelin Muhammet olur Emin az vaktim kaldı. Son kez abimi göreyim. Muhammet abi, Enes komutanın yanında Emin tamam çabuk git getir onu. Muhammet Emin’i düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü. Çok geçmeden vardı. Enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır. Ne oldu? Muhammet, Emin abisini görmek istiyor acil Enes komutan neden. Muhammet, Emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok. Enes komutan neyi var yaralımı? Muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda Emin okuyormuş. Ben onu dinliyordum ezanı zorla bittirdi. Enes komutan Filistinde ilk kez ezan okundu. Muhammet iki kez, Enes komutan ilk okuyan kimdi Muhammet Yusuf abi okumuştu. Sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu. Emin’in seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum. Emin’in sesini duyunca merak ettim, gittiğimde Emin’in okuduğunu görünce çok şaşırdım Emin zor ha ayakta duruyordu. Düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum. Emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi. Enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz Ebubekiri’de alın tüm askerler toplandı. Ebubekiri’de aldılar yola çıktılar. Çok zaman geçti. Artık çok geçti çünkü Emin şehit olmuştu. Askerler yaklaşınca anlamıştılar. Eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi. Muhammet Emin’e doğru yürüdü ellerini Eminin gözlerine götürdü, acık olan gözlerini kapadı. Otururken şehit olmuş, Enes komutan geç kaldık. Muhammet evet öyle, oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görecekti. Enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok. Muhammet biz geç geldik siz çok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik. Enes komutan elimizden bir şey gelmedi. Muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa. Enes komutan görseydi ne fark ederdi ki, Ebubekir ‘ tanımazdı bile. Muhammet, Emin biliyordu Enes komutan biliyor muydu. Muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu. Enes komutan Emin ne dedi Muhammet hiç… son kez görmek istediğini söyledi bir daha göremeyeceğini ölmeden son defa görme umuduyla bekliyordu. Abisini ve Ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti. Deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu. Bir israil askeri Ebubekir’e nişan almıştı tam anlından vurdu. Ebubekir de şehit oldu. Muhammet ve Enes komutan Ebubekir’in yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsünler, Ebubekir yerde yatıyordu. Enes komutan hemen koştu Ebubekir şehit olmuştu. Muhammet çok üzgündü, Emin’i görmeden koklamadan, Emin’de abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar. Hasan Basri olanlara çok üzülüyordu. Filistin durmadan şehit veriyordu. israilliler ise Filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşamıyacaklar. Karlos komutan, Muhammedi istiyordu başını uçurmak için can atıyordu. Filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu. Çok acıları vardı. Filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı. Ailelerini kaybediyorlardı, duyguları allak bullak oluyordu. Ana karnında yok ediliyor. Muhammet kendisinden geçti, nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu. Karlos komutan Hasan Basriyi izletiyordu. Onu da ortalıktan kaldıracaktı. Muhamme’di de. Enes komutan oturmuş elinde bir fotoraf var, ona bakarak derin derin düşünmekteydi. Muhammet, Enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim? Enes komutan hiç sesini çıkartmadı. Muhammet, komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoğraftaki. Enes komutan hiç bir tanıdık. Muhammet bir daha açmadı konuyu, Enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti. Muhammete oracıkta yanlız kaldı. Savaş daha da şiddetlendi, bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu. Karlos Hasan Basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne Hasan Basri vardı. Ne de Muhammet vardı. ikiside şehit olmuştu. Karlos, Muhammedin başını ucurmuştu. Hasan Basriyi’de kollarını kopartmış ve de başını uçurmuştu. İkisini de o şekilde şehit etmişti. Enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü. Kendinden geçmişti, hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu. Karlos, Enes’in haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu. Bir gün iki komutan bir araya geldi, birbirlerine girdiler. Karlos komutan, Enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı. Enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı. Enes komutanı da öldürecekti haince yok etmeyi planıyordu. Enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan. Karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda Enes komutana yaklaştılar. Tuzağa düşürüceklerdi. Karlos komutan haince gülüyordu. Enes komutan çok sakindi. Karlosun gözlerine derin derin baktı ve şöyle cevap verdi; gül gül bir daha gülemiyeceksin. Bir gün bu savaşta sona erecek. Karlos nasıl olacak o. Sen mi yapacaksın? Enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar. Analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir. Karlos gelsinler onlar daha süt çocukları, Karlos Enes komutanı oyalıyordu. Askerler Enes komutanı esir almaları için. Enes komutan şöyle cevap verir; onlar çocuk evet, yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller. Karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı. Enes komutanı esir aldı, pek çok askerler vardı etrafında. Karlos komutan şimdi ne yapacaksın bakalım. Enes komutan işte senin gibiler böyle yapar. Karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış. Enes komutan ne mi yapar silahsız bir insanı esir alıyor, işkence yapıyorsunuz, korkuyorsunuz. Karlos komutan çileden çıkmıştı. Enes komutanı bağladı ayaklarından ve kollarından, askerler vuruyor. Enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu. Susmuyor acısını içine gömüyordu. 4 yıl daha geçti Enes komutanın hiç hali kalmamış nerdeyse son nefesini verecekti. Karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki Enes komutan tık bile demiyor, bu suskunluğu Karlos’u deli ediyordu. Bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkar diye haykırıyordu. Enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşayım be. Karlos komutan sen fazla dayanamazsın, Enes komutan ölene kadar Karlos komutan iyi o zaman ölürsün. Askerlere gözleri ile işaret etti. Enes komutanı öldürmelerini emir verildi. Karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu. Enes komutan ne duruyorsun korkak, Karlos komutan bu cevaba bir hayli kızmıştı. Enes komutanın iki kolunu kesti, Enes komutan yine acısını içine gömüyordu. Hiç hali yoktu rengi solmuştu. Karlos komutan tahammül edemiyordu. Bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki. Bu sefer bir bacağını kesti, yine bir ses yoktu. Karlos komutan bu sefer çileden çıktı. Öteki bacağını da kesti. Bir daha ses çıkmayınca. Enes komutana şöyle dedi; konuşmasan yara almayan yerin kalmayacacak. Enes komutan şöyle cevap verir; olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim değil. Yani kollarımı da aldınız bacaklarımı da aldınız alın bakalım nereye kadar alacaksınız. Karlos Filistin’i alana kadar. Enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın. Beni öldürsen bile yine alamazsın, biri çıkar senin canını alır. Karlos çıksın da görelim. Enes komutan sen ne kadar pişkinsin. Karlos öyleyim dir. Enes komutan Karlos’un yüzüne tükürdü. Karlos çok feci sinirlendi. Enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu, Can atıyordu. Öldürmek için eline baltayı aldı ve Enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti. Enes komutan şehit olmuştu. Filistinliler tekrar israillilerin ellerine düşmüştüler. Karlos komutan insanlara eziyet çektirmeye devam ediyordu. Enes komutanları da yoktu artık 3 gün geçmişti Filistinliler Enes komutanlarının cenazesini kaldırmak için hazırlanmışlardı. Tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı, şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıyacağım bu lafın üzerine herkes dilini yutmuştu. Kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı. Genç ben Enes komutanın oğlu oluyorum. Filistin halkı çok şaşırmıştı. Enes komutanın oğlu varmış, aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu. Enes komutanın cenazesini kaldırmak için hazırlanmıştı. Herkes Filistinliler mezarlığa doğru yolla çıkmışlardı. Enes komutanın oğlu Filistinlilerden bir gençe sorar adın ney, genç adım Ömer, babamı ben taşıyacağım. Milet tamam dediler. Hep beraberce taşıdılar Ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı. Baba diye söze başladı, seni çok özlemişim. sen beni özlemedin mi, biliyorum çok özledin… Ben seninle hiç oyun oynamadım, sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın. gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım. Çocukken sana yazdığım bir mektup vardı, hep ağlarak onu okurdum bu mektubu getirdim. Bu sefer de sana okuyacağım. Canım babacığım beni dinlermisin. Biliyoum dinliyorsun.. Ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı;
OĞULDAN BABAYA MEKTUP
Canım babam bu mektubu sana yazıyorum, sen gittiğin gün ben seni çok aradım. Sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyor musun. bende senin gibi büyüdüm hep Filistin çocukları gibi babasız büyüdüm. On yıl böyle geçti bende bu mektubu yazdım. Her gece yatağıma yattığımda bu mektubu okurdum, ağlardım. Beni unuttun zanettim. Beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum. kendime bir söz verdim. Ben seni bulacaktım, bu mektubu her gün parca parca yazdım, büyüyene kadar on yıl daha geçti. 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm,gece gündüz ve buldum ama bulduğum gün yine kaybettim. Bu sefer tamamen kaybettim. Seni çok özledim babacığım, senin yerini ben alacağım, babacığım Enes komutanın oğlu gelecek görecekler babacığım.. Şimdi sana veda ediyorum..
Oğlun Ömer
ömer babasının mezarının önünde hala kalkmamıştı mektüpünü okumuş ve veda etmişti ama hala mezarın başındaydı babasına birtüylü veda edemezken tüm filistinlerde onun acısına ortak olmak için onun yanındaydılar artık ömer bu insanlara komutanlık yapmak için babasına söz vermişti mezarının önünde karlos tan babasının intikamını alıcaktı ve tüm filistinin intikamını alıcaktı karlos enes komutanın mezarının önüne geçmişti ömer onun yüzüne kinle bakıyordu karlos ömeri filistinli zanetmişti ama ömer karlosun yüzüne bakarak hakırmıştı babamın intikamını alıcam hazır ol enes komutanın oğluyum ben yılmam budan asla gitmem senin canını almadan karlos komutanın yüzü benzi değişmişti birden bire rengi deşmişti hemen oradan uzaklaşmıştı enes komutanın tüm dostları ömerle birlik olmuştü artık enes komutanlarının oğlarına hizmet etmekten menmun olucaklardı ömerde çok mutlu olmuştu bu misafilikten ömer artık babasına veda etmek zorundaydı ama şimdilik artık hep gelicekti nasıl olsa filistinllilerden biri ömeri enes komutanlarının önceden kaldığı yere yerleştirdiler sonra bir kız geldi enes komutanın baktığı bir kızdı küçüklüğünden beri enes komutan bakıyormuş anasının ve babasının durumu iyi değilmişti ömer onu görünce çok şaşırmıştı o kadar güzeldi ki gözleri elmaz gibi pırıl pırıl parlıyordu adeta başıda örtülürdu o kadar efendiydi ki ömere hemen hoş geldiniz efendim enes komutanımın oğlusunuz demi ömer hoşbulduk evet enes komutan benim babam bende babamın yerini aldım artık burdayım tüm filistin kardeşerimleyim siz babamın işini gören bayansınız harelde demi evet ama ben enes komutanın sayesinde bu yaşa kadar geldim kaç yaşındasınız 18 siz efendim bende 20 adınız ömer sizin senah benimkide menmun oldum hanım efendim sen burdamı kalıyorsun hayır benim evim var ben arada gelir yemek temizlik filan yapar giderim anlıyorum böyleside daha iyi olur zaten senah çıkıp gitişti ömer ise yatağına yatmış ve elinde ki mektüpa bakıyordu öylece dalmıştı birden bire bomba sesleri ile uyanmıştı karlos gene bombalıyordu filistini heryer yanmaktaydı birkere daha ömer hemen yerinden fırayıp kalktı çıkıp baktı ki heryer duman ve barut kokuyordu adeta göz gözü görmüyordu senah da hemen koştu ömerin yanına size birşey oldumu beyim diye seslendi ömer senah yı görünce şaşırmıştı yok hayır birşeyim yok merak etmeyin siz ersinde gelmişti ömerin yanına ersin ömerin yaşındaydı onunla kan kardeş olmuştu adeta ersin ömerin yanından hiç arılmıyordu senah ömern herşeyine bakıyordu artık filistinlilerde ömerle senah ı birbirilerine çok yakıştırıyorlardı karlos hala devam ediyordu savaşa ömer istanbuldan anasınıda getirmişti yanına hep beraber kalıyorlardı artık sultan hanım oğlunun yanına geldiği için çok mutluydu ömer de öyle anası geldiğinden beri yüzü gülüyordu karlos komutan bir kaç filistni kendi tarafına çekmişti gene ömer bunu durunca delirmşti hemen filistin halkını toplamıştı ve konuşmuştu bundan sonra öteki tarafa geçilmicek ucunda ölüm olsa bile siz böyle dönerseniz ülkenizi nasıl koruma altına alıcaksınız ben enes komutanın oğlurum artık babamın yerini ben aldım herşeyi gelip bana sorucaksınız bundan sonra anlaştıkmı anlaştık ömer komutanım iyi öylese anlaştığımıza sevindim ne halde olursak olalım önmek yok senah ömerin bu davrını çok beğenmişti onu enes komutana çok benzetiyordu yüzü gülüşü oturuşu herşeyi tkpı ona benziyordu ona hayran kalıyordu senah ın bir kız kardeşide vardı adı ise sahra dı oda ablası gibiydi çok güzedi onunda ablası gibi duygun güceliği vardı onuda ersine yakıştırıyorardı tüm filistin halkı filistin halkı biraz olsun rahatlamıştılar ve yüzleri gülüyordu artık filistinlilere göre ömer komutanda enes komutanın tıkpısı aynısıydı sanki ona bakkınca enes komutanı görür gibi oluyorlarmış bazende ona ömer yerine enes diye ihtap ediyorlardı ömerinde hoşuna gidiyordu anasıda ömerin enese benzediğine çok seviniyordu karlos harinlik peşindeydi hala bıkmadan usanmadan işkencelere devam ediyorlardı israiller
ömer de onlara karşı filistinlileri koruma altına almıştı senah ve sahra askerlere çephane taşıyorlar yiyecek ve su taşıyorlardı ömer ise yaralara bakıyordu ömer doktur çıkıcakmış babasını aramaya yollara düştüğünden beri unutmüştu okulu ve herşeyi hiç birşeyi durmak ve düşünmek istemiyordu sanki o zamanları konuşmak dahi istemiyordu adeta kendi hayatını unutmuş gibiydi ersin de ömerden farkı yoktu hayatı onun hayatına çok benziyordu aynı acıyı oda çekmişti onunda tüm ailesini öldürmüşlerdi yanlız kalmıştı ona filistinliler bakıyordu sahra ersine çok yardımcı oluyordu ihtiraçlarını görüyor ve yanlız bırakmıyordu ömer bir yaralıya çok ilgi gösteriyordu adı ise önder di onunla çok ilgileniyor ve her dediğini yerine getiyordu önder ömeri çok sevmişti onunla konuşmayı dertleşmeyi çok istiyordu adeta abisi gibiydi sultan hanım da önderi kendi oğlu gibi görüyordu artık sanki ikinci oğlurdu önder de kendi kaldıkları yere getirmişlerdi hep beraber kalıyorlardı sanki bir aile gibi olmuşlardı önderle birlikte sadece başlarında bir baba eksikti onuda kaybetmişlerdi önder de enes komutanı çok seviyormuş onu tüm filistinliler seviyordu zaten seviyor ve sarıyorlardı aylar yılar geçiyordu yılar su gibi akıyordu önder ileşmişti artık ömere de yardımcı oluyordu sultan hanım ömeri ve önderi böyle görünce çok mutlu oluyordu artık iki oğlu vardı onlara baktığı zaman içi rahatlıyordu karlos bunları böyle huzurlu mutlu görünce bir harli sinirleniyordu ve deliliyordu ve daha da şidetli işkencelerine devam ediyor ve yılmadan usanmadan filistinlere acı çektirmeye devam ediyordu usanmadan bıkmadan ölümleri artıyordu her geçen gün dahada fazla ölümler atıyor acılaar kat kat büyüyordu kanlar atıyor ve ömer bunu görünce duyunca çok üzülüyor herkes ağlıyor yakılıyor durmaksızın tüm filistinlilerin yürekleri kan ağlıyordu herkez kendi ailesi için korkuyordu ama elden hiç birşey gelmiyordu ne çare ki katlanmak zorundaydılar ve dayanmalıydılar meçburdular buna ömer komutana söz verdiler çünkü karlos komutan tüm askerlerine emir veriyordu savaş hala devam ediyordu ülkemizin başka yerleriden gelen askerlerimiz de filistinliler için savaşmaya gelmişlerdi sultan hanım ömerle önderle birini tanıştırmıştı eser atlı bir gençti çok efendiydi saygılıydı artık eser ömer ve önder üç arkadaş ve kan kardeş sırdaş olmuşlardı hep beraberce gidip geliyordular çalışıyorlardı ömer komutan olmuştu artık filistin yeniden bir komutan kazanmıştı filistin halkı çok mutluydu başlarında bir komutanları vardı artık komutanlarının her istediğini uyguluyorlardı filistinde yine ağıt yakılıyordu anaların sesleri susmuyordu yavrularını kaybediyorlardı filistin için çok zor oluyordu şehit vermek ömer komutan bu ağıtları duyunca ne söyleyeceğini bilemez hale geliyor ve hep dalgındı çok düşünüyordu kendinde olmuyordu bazen kendinden farkında değildi bile babası gibi yapabilicekmi acaba diye düşünüyordu kara kara sultan hanım oğlunun yanına yaklaştı ömer anasını yanına yaklaştığını bile fark etmedi sultan hanım oğluna seslendi gene duymamıştı bile sultan hanım tekrar seslendi evlatım nerelere daldın ömer efendim anacığım hiç öylesine daldım işte yok evlatım var söyle anana hadi anlat sıkıntını ana efendim söyle ben babam gibi komutanlık yapalimiyim onun gibi filistin halkına yardımcı olabilimiyim sultan hanım ah ömerim tabiki de yapabilisin sen enes komutanın oğlusun biliyormusun bende burdaydım babanla burda tanışmıştık bende senah gibi askerlere çephane yiyecek su taşıyordum sonra ne oldusa oldu burdan arıldık başka ülkede evlendik ve aylar yılar geçmişti baban tekrar bura geldi sonra duydum ki şehit olmuş sana beli etmedim senin üzülmeni istemezdi baban o yüzden söylemedim sen aynı baban gibisin onun gibi güçlüsün kuvetlisin hıslısın inaçlısın becerisin sana inanıyorum ömer anasının bu sözleri karşısında çok rahatlamıştı anasıla konuşmak okona çok iyi gelmişti ve içi fehralamıştı sanki allaha binlerce şükür ediyordu enes komutan gibi babam varmış diye çok dua ediyordu ömer anasına şöyle sordu senah nasıl biri dedi sultan hanım çok iyi ve güzel kız neden sordun hiç öylesine sordum işte sultan hanım iyi peki eser nerde ana önderle bilikteydi buralardadırlar gelirler birazdan merak etme sen iyi anacığım sen git duyma buralarda peki oğlum sultan hanım kalktı gitti ömer orda kaldı bir süre biraz zaman geçmişti yanına beyaz sakalı nur yüzlü bir yaşlı adam yaklaştı seslendi evladım ömer efendim bey amca sen enes komutanın oğlumusun evet dedeciğim enes komutanın oğluyum neden sordun ki senden çok söz ettilerde ondan gelip emin omak istedim hakkatten onada çok benziyorsun yiğit oğlum ömer çok teşekür ederim dedem adın ne ömer sizin ki ne aziz evladım sen filistinlimisin aziz dede evet evladım doğma büyüme buralısın yani öyle evladım ömer anlıyorum bende babamın peşine gelmiştim bulduğum gibi de kaybettim duymuştum ömer oğlum çok üzülmüştüm duyunca bende enes oğlumu çok severdim oda beni çok severdi bana çok yardımı dokunmuştu ananı hep anlatırdı senden bas ederdi bana ömer aziz dedeyi çok sevmişti ona çok ısınmıştı ömerle aziz bey sohbet ederlerdi çok zaman geçmişti aziz bey kalkıp yoluna koyuldu ömerde kendi yoluna düştü dalgın dalgın yürüyordu yürürken de etrafına bakınıyordu heryer yanıyordu herkez ağlıyor koşuşmaları görünce çok acı çekiyordu ömer de babası gibi çok duygusaldı birşey olunca hemen üzülüyor ve içine atardı dayanamazdı hiç böyle şeylere ve hep içinden ağlardı enes komutan gibi önderle karşılaştı hep beraberce eve gittiler sultan hanım ömeri düşünceli görünce üzülmüştü nedenini sormak istedi ama soramadı sıkak istemedi isterse kendi anlatır diye susmaya karar verdi öndere baktı önder de başını saladı birşey bilmediğini anlatmaya çalıştı bir süre sonra eser de geldi hep beraber düşünmeye başladılar karlos komutan filistinli çocukları öldürmeye devam ediyordu doğmamış bebeklerede kıymaya başlamıştı bile ömer artık dayanamıyordu ama babasının mezarının önünde ona söz vermişti sabah anasını alarak babasının mezarına gitmişti ağlamıştı sultan hanım susmaktaydı derin derin düşünmekteydi öylece mezarı seryetiyordu ellerini toprağın altına koyup çıkatıyordu ah enes sen beni bırakıp nerelere gittin diye söylenmemişti bile ağıt bila yakmıyordu çünkü onlar için ve ülkesi için savaşıp şehit olmuştu allah için şehit olmuştu kurur duruyordu eşiyle ve oğluyla bir süre öyle kaldı konuşmadı kendi içinde onunla konuşuyordu toprağıyla konuşuyor mezar taşıyla konuşuyor gibiydi sanki bir avuç toprağından alıp kalktı sutan hanım ömerde kalktı anasına şöyle dedi sultan hanım sana söz babamın mezarının önünde söz veriyorum sana babamın intikamını alıcam sana söz veriyorum anacığım sultan hanım oğlunun bu sözleri karşısında birşey diyememişti ama oğlu neyi iyi neyi kütü olduğunu öğrenmişti artık ona birşey söylemek uygun değildi şimdi ömer anasını alıp eve geçti sonra önderi alıp filistin halkının yanına gittiler cammi yaptırmak için konuşucaklardı ama nasıl olucaktı hiç firkileri yoktu
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.