5 Temmuz 2015 Pazar
KİTAPIN TÜMU ENGELLERİN GÖZYAŞLARI
ÖNSÜZ
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 32 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
SALİHA ADIGÜZEL
ÖZET
nüfusumuzun tahnini olarak 8-12 milyonu engelli olmasına rağmen,maalesef ülkemizde engelliliğin -doğru-ve bu konuda yapılacak bütün düzenlemelere temel teşkil edecek -bütüncül -bir tanımı yapılamamıştır.engelli dendiğinde dört ana engel grubunda yer alan insanların akla gelmesinin dışında engele ve engelli bir hayata dair düşünsel bir çözüm üretilememiştir bu nedenle de yönetim ve denetimle ilgili sosyalleşme ve sorunların hızla çözülmesi projesi akim kalmıştır.bütün bu çözümsüzlüğün ve engellilerle ilgili düzenlemeye,iyileştirmeye dönük çabaların sonuçsuz kalmasının nedeni;devletin ve toplumun engelliye bakışındaki temel hatalarıdır bu yanlışların yerini alması gereken doğruları ve engelliliğin-doğru-tanımını şöyle ifade edebiliriz;bir insan sadece bedeninde bir eksilik olduğunda engelli değildir;asıl engel insanın sağlık sorunlarından dolayı sosyal yaşamdan soyutlanmasıdır.engellilere yönelik iyileştirme ve düzenlemeler yapmayan bir toplum bu nedenle özürlü bir toplumdur.engelli olmak insanı istek ve arzulardan bütünüyle kopmak değildir.belki birtakım şartlar nedeniyle bu isteklerin biçimselliği normalden farklıdır.bu farklılığın toplum tarafından kabulü ve hoşgörüsü sosyal kaygıları olan bir sistemin inşası için önemli bir adımdır.engelli insanlar engelsiz insanlardan veya daha doğru bir ifadeyle daha az engelli insanlardan hak ve hürriyetler ekseninde farklı bir muameleye tabii tutulamazlar.aksi yönde bir tavır insan hak ve hürriyetlerine aykırılıktır.ayrıca bu hak hürriyetler sadece yazılı hukukta-yasalarda-değil,toplumun teelini teşkil eden ahlaki yaklaşımlarda da aynı düzlemlerde değerlendirilmelidir. Saliha adıgüzel
1.bölüm ENGELLERİN GÖZYAŞLARI
bizim ülkemizde pek çok engelli yaşar 1.milyona yakın engelli vatandaşımız yaşar engellileri çeşitlidir kimisi zihinsel kimisi bedensel kimiside görme engellilerdi bizim ülkemiz engelli vatandaşımıza iş imkanı sağlamazdı bazı engellerimizde ailelerile sorun yaşalar kimisinin gözyaşlarını görmezlerdi bazılarıda onları dışlıyorlardı bazı aileler engelli çocuklarının eğitimini üslenmezler onları eve tıkıyorlardı okula göndermezlerdi bile ama bazı engelliler vardı ki kendilerini geliştirmek için çalışıyorlardı önlerindeki tüm engellere rağmen bu lara içinde gecelidi lara 1.miliyon engellerden biridi lara çok zor günler geçiriyordu ailesi lara yı hiç anlamaz vede dinlemezdiler lara da geceleri yatağına yattığı zaman hüngür hüngür ağlardı gözyaşları hiç dinmiyordu lara nın gözleri kan torbasına dönmüştü onun için sabah zor olurdu zaman geçmek bilmiyordu lara bedensel engelliydi daha çok küçüktü kendi yaşıtları sokaklarda oynarken lara da onları sadece seyretmekle yetiniyordu vede hıçkıra hıçkıra ağlıyordu gözyaşları yanaklarına kadar sözülüyordu hep düşünüyordu neden ben böyleyim durmadan ağlardı yılar geçiyor lara genç kız olmuş ama dertleride onunla beraber büyümüştü lara içine kapanık yaşıyordu artık annesi geliyor bakıyor geçiyordu lara buna artık dayanamıyor deli oluyor gözleri hep yaşlıydı hiç durmaksızın adeta lara bu hayatta yok olmaktaydı hiç arkadaşı bile yoktu hep düşünüyordu çok zekiydi kendi kendine söyleniyordu bu hayattan kurtulmalıyım diye çok televiziyon izlerdi sonra resim yapmayı çok severdi okumayı bile öğrenmiş tek isteği vardı yürümek koşmak delicesine koşmak güneşin altında yanmak soğuk bedenini ısınmasını dilerdi ama olmuyordu birgün daha bitmişti lara için yine azaplı geceler başlamıştı lara için birtek bebeği vardı ona sarılıyor ona sığınıyordu yattığı zaman ona sarılıyor öyle yatıyordu ama hep ağlıyordu öyle yatıyordu ailesi hiç ilgilenmiyordu hiç sormazdılar kızım neyin var neyin yok demezler lara çok ama çok yanlızdı lara ailesile tartışıyor kavga ediyordu artık kendi kendine bir karar vermişti susucaktı artık bir Ay iki Ay geçti lara konuşmuyor 1 yıl geçmişti lara 27 yaşına girmişti lara nın sesi bir daha çıkmıyordu hep susuyordu lara nın ailesi o zaman biraz olsun lara yı anlamışlardı lara çok derinden ağlıyordu annesi gelmişti lara ya şöyle baktı lara da annesinin yüzüne öyle masum baktı ki sanki annesine bir daha sesimi durmucasına bakışlarıla anlatıyodu lara annesine dışarıya çık işareti yaptı lara hala ağlamaktaydı gözlerine kan dolmuştu selma hanım yerinden kalkıp çıktı lara yine yanlız kalmıştı odada pencereden yine dışarıya dalmıştı öylece dışarıya bakıyordu insanlar karınca gibi gidip geliyorlar biryerlere lara nın babası işten geliyordu lara babasını görünce sevindi ama ahmet bey lara yı görünce çok kızmıştı başıla içeriye gir işareti yaptı lara da gözyaşlarıla pencere önünden arıldı ve bebeği ile dertleşiyordu vede sımsıkı sarılıyordu ne yiyor nede içiyordu lara hep susgundu bebeğini kucağına almış öylece düşünüyordu odaya ablası girdi lale lara yı ağlarken görünce çok üzülmüştü lara ya şöyle dedi birtanem neden ağlıyorsun bana derdini söyle lara ablasına dertli dertli baktı ve hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam etti lale lara ya sımsıkı sarıldı ve gözyaşlarını sildi lara ablasının yüzüne bakarak birşey anlatmak istiyor ama anlatamıyordu yine ablasına masum masum baktı ablası lara ya der ben gidim misafirler gelicek annem kızar lara misafir kelimesini durunca çok mutlu oldu gözleri ışıl ışıl parlıyordu ablası lara ya şöyle cevap verdi senide gelir alırım misafirin yanına gideriz lara başını saladı konuşmadı ablası gitti lara yine yanlız başına kaldı hiç bir zaman misafirlerin yanına çıkmamıştı hiç kimseyi tanımıyordu lara çok umutluydu hayelleri birgün gerçekleşicekti ama ne zaman gerçekleşiceğini bilmiyordu lara ablasının gelmesini dört gözle bekliyordu laranın gözleri kapıda kalmıştı hep kapıya bakıyordu biraz zaman geçti kapı açıldı lale lara nın gözlerinde mutluluğu görebiliyordu ama bir sorun vardı lale lara ya nasıl söyliceğini bilemedi annesi kızmıştı lale ye lara nın ne işi var misafirlerin içinde diye azarlamış lale lara nın yanına oturdu gözlerinin içine derin derin baktı lale lara anlamıştı annesinin izin vermediğini lara ablasının gözlerinin içine baktı ve başını önüne eğdi lale ye odadan çık işareti yaptı lale kalkıp özgünüm lara cığım diyip odadan çıktı lara nın mutluluğu çok kısa süydü lara yine ağladı lara nın engelli olması sucmuydu annesi ondan utanıyormuydu acaba lara en çok onu düşünüyordu lara nın gözlerinden gözyaşı eksik olmuyordu lara bakıma muhtaçtı lara bide ona çok üzülüyordu lara çocuk gibiydi kendinden nefret ediyordu ölmek istiyordu nasıl olsa kimse anlamak istemiyor lara bebeğile konuşuyor tek sırdaşı olmuştu dertlerini ona anlatıyordu çok yanlızdı hep düşünüyordu benim gibi engellerin hepsimi böyledi diye garip garip düşünüyor ama bazı engellerde var aileleri onlar için herşey yapıyorlardı lara nın ailesi lara için bazı şeyleri yapmazlardı mesela okula göndermediler lara okusaydı belkimde böyle olmazdı içine kapanmazdı televiziyonda engelleri görünce vede birşeyleri başardığını görünce lara çok seviniyordu lara kendisininde başarabilir diye düşünüyordu bir karar vermişti kendisininde birşeyleri başarması lazımdı ama nasıl olurdu ki bu evden bile çıkmıyordu çok zordu birgün lara çok sıkılmıştı pencereden dışarıya baktı birde ne görsün lara nın penceresinin karşısında ki eve taşınanlar vardı lara onları seyrediyordu onlarda dört kişilerdi bir kişiyi görmüştü lara abisi yaşlarında vardı lara biraz daha bekledi bir engelli genç geldi sandalliyesiyle oda laranın yaşındaydı oda lara gibi bedensel engelliydi genç pencereden lara yı gördü lara ağlıyordu genç abisinden bilgisayarını istemişti lara da onları seyretmekle meşkul oluyordu zaman çok çabuk geçmişti herkes evlerine girmişti gençte içeriye girmişti lara yine pencereden bakardı genç penceresini açtı lara yı gördü lara da onu gördü genç pencereye adını yazmıştı lara okumuştu gençin adı yusufmuş lara ya yazdı ki sizinki ne lara yazmadı pencerenin önünden arıldı genç anlamadı neden böyle yaptığını biraz zaman geçti lara nın babası geldi lara ya bağdı çağdı engelli demem ayağımın altına alırım seni gözlerini lara nın üstünden arırmadı lale geldi babasına çıkıştı lara ya kızmasını engelledi pencere açıktı herkes durmuştu yusufta durmuştu ahmet bey odadan çıkmıştı lale lara ya sarılıyor saçlarını okşuyor lara doyasıyla ağlıyordu karşıda ki ailede acımıştı lara nın haline yusuf anlamıştı lara nın da engelli olduğunu bir yandan çok üzülmüş bir yandanda kendisi gibi engelli birini tanışmakta çok isterdi ama çok zordu yusufun aklına birşey gelmişti lara nın bilgisayarı varmı acaba diye düşündü böylece bir yıl geçer lara hep pencere önündeydi yıldızları seyrediyordu yusufta seyrediyordu lara yı gördü hemen bilgisayarına büyük haflerle yazdı ki lara adın demi lara fark etti başını saladı diye yusuf tekrar yazdı bilgisayarın varmı lara başını yine saladı yok diye yusufla lara pencere aralarında sesizce konuşuyorlardı ama lara çok yüz vermiyordu bakmıyordu bile yusuf elinden ne geliyorsa yapıyordu lara baksın diye ama lara bir türlü bakmıyordu hep ağlıyordu yusufta aslında lara gibiydi oda çok yanlızdı annesi öveydi gerçek annesi ölmüştü babası yusufa baksın diye evlenmiş yusyfu dövüyor babasıda hiç sesini bile çıkarmazdı o yüzden yusuf odasından hiç çıkmazdı bazen çıkıp yine odasına girerdi hep bilgisayar başında zamanını geçirirdi bilgisayarıda abisi almıştı yusyfun internete arkadaşları olmuş onlarıla konuşuyor dertleşiyor ama aklı lara da kalmıştı yusuf pencere önüne geçmiş lara yı bekliyor lara yoktu ysuf sıkıldı kitap okumaya başladı yusuf çok kitap okurdu hep kitap okuyordu balkonda pencere önünde yani heryerde kitap okumayı çok seviyordu birde bilgisayarıda çok seviyordu lara çok sıkılmıştı pencere önüne geçmişti yine ağlıyordu yusuf onu fark etsin diye ışık tutuyordu lara yusufu fark etti lara yusufa baktı yusuf lara ya gülümsemeye başladı ama lara hiç gülmedi lara için gülüncek birşey yoktu ki yusuf yine yazdı lara da okuyordu yusuf şöyle yazmıştı bilgisayar alsana konuşuruz onunla hiç sıkılmazsında lara hiç aldırmadı bile ama iyi fikirdi bir yandan ama almazlar ki ama ablası alırdı lara ablasına dedi ki abla bana bilgisayar alırmısın ne olur lale bilmiyorum lara cığı lara başını eğdi çok üzüldü lale lara nın üzüldüğünü görünce oda üzüldü zaman çok çabuk geçmişti bir hafta geçti lale lara ya süpriz yaptı lara ya bilgisayar almıştı lara çok mutlu olmuştu gözyaşlarına yenilmişti birkere daha lara bacaklarına çok sertce vurdu şöyle dedi kendine sizden nefret ediyorum bıktım sizden ülkemizde pek çok engelliye eziyet ediliyor vede gelecekleri yok oluyordu lara nın hayatı da yok oluyordu
2.bölüm
lara bilgisayarını aldı baya zaman geçti pek çok şey becerebiliyordu artık yusuf pencerede lara yı gördü yine yazdı bilgisayar aldınmı lara başını salladı aldım yusuf çok mutlu oldu lara ya şöyle yazdı artık üzülme ben seninle arkadaş olmak istiyorum lara hiç oralı bile olmadı babası kızardı zaten lara bilgisayarı açtı öylece baktı sonra ablası geldi lara ya yaklaştı lale anlamıştı lara ya şöyle cevap verdi hadi gel sana bilgisayarı öğretim lara başını salladı lale ilk önce lara ya mesengeri öğretti açtı bazı şeyleri öğrenmişti lara artık resim yapıyor kitap yazıyor artık çok sıkılmaz lale lara nın mutlu olduğunu görünce oda çok mutlu oluyordu lara kendisi herşeyi yapabiliyordu artık lara nın aklında öyle şeyler vardı ki kimse bilmezdi lara yine ağlıyor öylece ağlardı kendi kendine ve de çok düşünüyor gözyaşları yanaklarına kadar süzülüyordu tek lara nın değildi yusuf ta acı çekiyor övey annesi onu dövüyor vede aç bırakıyor akşam olunca öyle iyi davranırdı ki yusuf bile şaşırmıştı babası zaten farkında değildi bile oğlu neler çektiğinden sabah gider akşam gelirdi yusuf ta hiç babasına anlatmaz yani lara dan farkı yoktu lara da çok acı çekiyordu selma hanım ilgilenmezdi hep lale bakardı lara ablasını çok seviyor lara kendi kendine düşünmeye başladı hemde söyleniyordu bu ülkede engellere yer yokmuş diye haykırdı lale lara nın sesini duyunca çok merak etti ve koşmaya başladı kapıyı açtığında lara yine ağlıyordu bu sefer daha derinden ağlamaya başladı lale lara ya sımsıkı sarıldı hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ediyor lara ablasının sarılışını sevmişti öyle hoşuna gitmişti ki lara da ablasına sarılıyordu ve çok rahatlamıştı kendi kendine söyleniyordu ablam olmasa ne yaparım ben hep geleceği düşünüyordu annesi ve babası lara yı hiç anlamıyordu lara tamamen yanlız kalırdı lara nın bedeni titriyor ve çok soğuktu çok acı çekiyordu acısı hiç dinmiyordu bile yusuf hep pencere önünde kitap okurdu arada bilgisayara bakıyor lara yı düşünüyordu ama lara yusuf la konuşmuyordu arada sandalyesile pencere önüne geçiyor etrafı seyrediyordu öylece susgun yüreğinin sesini dinlerdi yüreği çok acı çekiyor ve de bedeni ateş gibiydi lara baya kalmıştı pencere önünde yusufu görmüştü yusuf da lara yı gördü ama konuşamıyordu onunla lara pencere önünden çekilmişti yusuf çok üzülüyordu bu şehir insanları yutuyordu yusuf çok yanlızdı hayata çok hakaret ediyor engeller küsmüş kendilerini unutmuşlardı bile lara bilgisayarda yusf la konuşmuş haberi olmadan yusuf da anlamamıştı daha yusuf o kadar mutlu olmuştu ki duygularını anlatamıyordu lara hiç konuşmuyor vede yazmıyordu yusuf yazmasını çok istiyor lara lütfen yaz arkadaş olalım diye yazıyor ama lara dan hiç ses yoktu yusuf yazmaktan bıkmıyordu vede bıkmıcaktı lara sonunda yazdı efendim ne var diye cevap verdi yusuf lütfen konuş benimle arkadaş olalım lara neden diye yazdı yusuf sen çok iyisin seni tanımak istiyorum lara ben istemiyorum ama beni kendi halime bırakın yusuf neden ama lara benden hiç birşey olmaz biz engeller kendi hayatımızı da yaşamamış lazımış bu ülkede engellere yer yokmuş yusuf evet ama dirensek hayatta başarabiliriz lara başarmakmı sen başarıdan bas ediyorsun demi yusuf evet başarı mesela sen ne yaparsın lara resim vede kitap yazarım yusuf ha bak işte şimdi bilgisayarında var lara yusufun dediklerinden hiç birşey anlamamıştı ama yine yazdıklarını okuyordu yusuf şöyle yazdı engeller sitesine kayıt ol ve yazdıklarını ekle lara hayır diye yazdı ve meseneyi kapatmıştı çünkü annesi gelmişti selma hanım kızına yemek getirmişti lara ne verilerse onu yerdi tepside biraz ekmek ve de bir tabak çorba vardı ama kendileri pek çok şey yiyiyorlardı lara hiç şikayet etmiyordu annesi çıkınca yine neti açmıştı yusuf çok sevindi hemen yazdı neden kapattın lara annem geldi o yüzden vede işim var yazmasan sevinirim yusuf neden ya lütfen böyle yapma bak ben seninle tanışmak istiyorum bak lara bizim gibi engellerin birbirlerine destek olmalılar biz birbiriizi anlamasak kim anlar ki bizi başka sen söyle lara haklısın ama ben istemiyorum çünkü birgün sende beni yanlız bırakırsın yusuf asla ben nerde olursam olim sen aklımda olucaksın seni bırakmam lara bundan birşey anlamadı onlar konuşurken zaman çok geç olmuştu selma hanım lara ya bakmaya gelmişti lara meseneyi kapattı bilgisayarıda kapattı ve annesi onu yatağına yatırdı vede çıktı lara bebeğini kucağına aldı sımsıkı sarılırdı ve ağlardı gözyaşları yanaklarına kadar süzülüyordu bir yandanda kara kara düşünüyordu gece çok rahattı onun için bir yandan da yusufun söylediklerini düşünüyor ne demek istiyor diye derin derin düşündü ama bulamadı düşündüğü halde bulamamıştı yusufun onu nasıl sevdiğini zaten hiç umrunda değildi ailesi sevmiyorken yedi yabancı nasıl sever ki saatlerce yatağında öylece yatmadan düşünür vede ağlar sabahı zor eder sabah olur lale lara nın yanına gelir yanaklarından öper kaldırır giydirir kahvaltısını getirir lara ablasını çok seviyor lale kardeşile konuştu ona bir sır verdi lale nin bir erkek arkadaşı vardı lara ya sordu biz evlenceğiz ama ailem bırakmaz ilaki onların buldğu kişiyle evlenmemiz lazımmı lara ablasını çok iyi anlıyordu kağıda ona yazdıki ablacığım eğer seviyorsan oda seni seviyorsa hiç ayrılmayın birde şöyle yazmıştı abla bir insan severse nasıl bir duygu besler lale lara ya anlatır birini seviyorsan onu görünce kalbin atar heyecanlanırsın ve konuşurken sesin titrer hep onu düşünürsün lara ablasını çok iyi dinlemişti ve ablasına sımsıkı sarılmıştı lale de lara ya sarılmıştı iki kardeş birbirlerine sarılıp ağladılar lale kendi kendine düşünürdü ben gidersem kardeşim ne olcak onlar öylece otururken selma hanım bağmaya başlar lale nerelerdesin lale hemen çıktı annesinin yanına koştu ve efendim anneciğim burdayım selma hanım çağdığım an yanımda olucaksın lale ben lara ya bakıyordum o yüzden duymadım sesini peki işleri yapta nere gidersen git hem o kızdan sanane lale olurmu anne o kız dediğin senin kızın benimde kardeşim selma hanım bırak hiç birşey yapamıyor zaten lale annesinin bu sözleri karşısında ne söyliceğini bilemedi o kadar kızmıştı ki annesine kendi kendine söylendi birgün kurtulucam diyordu lara da odasında yanlız kalmıştı bilgisayarını açmıştı bir yarışmaya katıldı ve kazanmıştı ama ailesine nasıl söylicekti çok düşündü söylimi söylemimi diye ama çok korkuyordu lara öylece dalmıştı lale lara nın yanına geldi biraz konuştu lara ablasına söyledi dedi ki ablacığım ben yarışmaya katılmıştım ve kazandım lale çok sevindi bu habere ne güzel bu bak ee ne kazanmısın lara para ödülü ama almıcam çünkü annem ve babam bana kızıyor hep bunuda söylesem daha da çok kızarlar bana abla neden annem bana öyle çok kızıyor ben ne yaptım anneme benim engelli olmamdanmı kaynaklanıyordu yoksa lale olurmu öyle laracığım annem seni çok sever lara he sever ama nasıl sever hiç sevmiyor beni abla içim çok daralıyor birşey yapsam hemen bağırır çağırır neden böyle yapıyorsun der hep kızar lara nın mesenesi açıktı yusuf yazdı lara da yazdı işim var lütfen yazma lale sordu kim bu nerden tanıyorsun lara bir süre konuşmadı sonra karşiki komşu engelli bir genç benim gibi bedensel engelli annesi övey ben pencereye ne zaman çıksam bana birşeyler yazar beni tanımak istiyordu adımı bile öğrenmişti ben bilgisayar aldığımda beni nasıl buldusa eklemiş ben daha önce anladım o olduğunu adı yusuf ben tanışmak istemiyorum dedim yusuf ilahi arkadaş olalım işte böyle abla lale ne güzel demek ki seni çok sevmiş lara çok şaşırdı nasıl yani sevmiş derken mesela sen çok güzelsen karşında ki kişi senden hoşlanır lara benmi güzelim yooo ben güzel değilim ki lale olurmu öyle sen çok güzelsin yusuf ta seni seviyormuş belli lara yok abla olmaz ailem karşı gelir boşver unut zaten ben istemiyorum olurmu abla lale peki canım neyse ben gidim annem benim yemek yapmadığımı görürse çok kızar bana lara peki abla diye bildi yani yine tek başına kalıyordu çok üzgündü lale çıktı yanlız kalan lara çok duygulandı ağlamaya başladı hem ağlıyordu hem yusuf yazdı lütfen konuş lara diye lara hiç yazmıyordu ve de hıçkıra hıçkıra ağlıyordu yusuf şöyle yazdı sakın lara ağlama ne olur yusuf hissetmişti lara nın ağladığını lara lütfen rahat bırak beni benim canım yanarken seninle uğraşamam yusuf neden ama ba lara bizim ülkemizin insanları cahil bizi anlamazlar ama biz iyi insanlara ras gelsek çapa göstersek biz çok iyi yerlere geliriz biliyormusun ben dışarıdan okuyorum avukat olucam sende resim yapıyorsun ve de çok güzel yazıyorsun hadi lara lütfen hayata sarıl sımsıkı lara hayır olmaz benim yüreğim çığ gibi olmuş yusuf biliyorum canım fsrkındayım benide öyle lara neden yusuf ben bir kıza deliler gibi aşık oldu ama o bilmiyor hiç haberi yok ben konuşurken heryecan başıyor kalbim çapıyor lara kim yusuf boşver tanımazsın sen lara iyi sen bilirsin benim işim var yusuf yinemi offfff lara yaa sen neden konuşmuyorsun sana birşey söylicem ben seni bir yere davet etmek istiyorum gelirmisin pek çok kişi olucak hepsi engelli arkadaşlarım lara neden gelemem yusuf ablan getirir yakın zaten biraz değişiklik olur senin için bak lara yazdıklarımı iyi oku biz bir gurup kurduk sen çok azimlisin ben senide istiyorum bu gurupta lara ben ne yapabilirim ki yusuf yapma be lara senmi birşey yapamıyorsun atma lütfen lara katıl bize lara bakarım lütfen zorlama beni olurmu
3.bölüm
yusuf peki lara öyle olsun ister gel ister gelme seni zorlamıcam ama gelmeni çok istiyorum bunu unutma olurmu lara belkim gelirim ablam gelse benimle orda ne gibi şeyler var anlamasam ben yusuf zor birşey yok ki sohbet ediliyor vede senin yapatıklarını sergiliyorlar senin yaptıkların çok harika resimin kitapın şiirlerin çok güzel sen herşeyi başarabilirsin bizim gibi değilsin lara yusufu çok iyi dinlemişti ama bir yandanda düşünüyordu ben gitsem daha da güzel olur dedi biraz sonra bilgisayarı kapatılar ikisi de lara ağlıyordu yine yatağına yattığı zaman uzun uzun düşünmeye başladı kendi için birşeyler yapması lazımdı ama ailesi engeldi ona yusufun dediklerini düşünüyordü ora gitmeliyim diyordu ama nasıl olucaktı ki kendi kendine bunları düşünürken uyuya kalmış sabah olunca lara ablasına dedi ki ablacığım beni yusufların evine gütürürmüsün lale tabi ki canım lara ablasının bu tavrını çok sevdi zaman çok çabuk geçmişti o gün gelmişti lara çok sabırsıztı ve de heyyecanlıydı ve dışarıya çıktılar lale lara yı bıtraktı yusuf lara sonra eve döndü yusuf lara yı görünce çok sevindi beraberce büyük oda ya geçtiler orda pek çok engelli vardı lara ne yapıcağını şaşırmıştı ve çok utanmıştı daha önce hiç kalabalık yerlerde bulunmamuştı o yüzden biraz çekiniyordu yusuf lara yı herkesle tanıştırmıştı leyla lara nın yaşındaydı leyla nın annesi ve babası yoktu ona ablası bakıyordu çok özel bir okulda okuyordu ve çok iyiydi lara hiç beğenmemişti leyla yı şimarık bulmuştu hiç birşey beceremezmiş yusuf öyle söylemişti cem ve ceren kardeşlerse çok sakindiler onlarda engelliydi cem zihinsel engelliydi ceren ise bedensel engelliydi ceren abisinin iyi olduğunu söyledi cem iyleşiyordu artık insanlarıla konuşuyor vede tanışıyordu eren de özel okula gidiyordu leyla cem ve eren zengin aile çocuklarıdı lara çok susgundu yusuf lara yı böyle görünce içi acıyor o yüzden arkadaşlarını tanıştırdı uğur ve oğuz da kardeşlerdi onlarda görme engelliydi onların da hayatları çok zotdu melis ve nil çok daha kendilerini överlerdi ne yapsalar kütü olsa kütü olmuş demezlerdi hep biz çok güzel yaparız çok harika şeyler yapıyoruz diye söylenirlerdi yususf onları hiç sevmezdi hiç biri lara kadar değildi birde kerem de lara gibiydi oda ailesinden çekiyordu onun da beş kardeşi vardı serkan la ve tülay la en yakın arkadaştı hergün beraberlerdi leyla lara konuşuyorlardı ama lara hiç konuşmuyordu yusuf lara nın halini hiç beğenmedi eren lara nın yanına geldi eren de lara gibi kitap yazıyordu şiir yazıyor lara nın kitap yazdığını duyunca çok sevinmişti onunla arkadaş olmak istemişti herkes kendi aralarında konuşurken lara sesizce orada oturmuş onları dinlemekteydi kerem söze devam etti bu ülkede engellere saygı yok ve görenlerde onları kendilerinden farklı görüyorlardı aşağılıyorlardı vede hor görüyorlardı serkan evet kerem arkadaşımız doğru söylüyor bu ülke engelliyken hiç çekimez yusuf bu söze çok kızmıştı nasıl çekilmez tam tersi engelliyken çekicen insanlar seni görsün ve desinler bu insan engelliyken bile hayatın çilesini çekiyorsa ben nasıl çekemez hale geldim ceren dalga geçercesine söze karşılık şöyle cevap verdi siz eğleneyi bilmiyorsunuz lara çok sinirlenmişti aslında hepsi çok iyi insanlardı hayatın şartları onları başka yönlere sürüklüyordu ama lara onlardan olmucaktı o onlardan farklı biriydi onun bir hedefi var ve başarıcaktı yusuf lara ya öyle bir baktı ki canı yanıyordu onu böyle görünce ne konuşuyor nede gülüyordu herkes konuşuyor tek lara susgundu yusuf hem konuşuyor hem de lara ya bakıyordu kerem konuşmaya karıştı şöyle başladı bir ailede birey varsa ve o ailede çağdaş görüşlü modern fikirli düşünceli birerler yoksa vay garip o engelliye yaşamın hep alanında her şeyden yoksundur değer verilmez kıymet görmez ona günah bibi bakıyorlar erdoğan kerem lafını bitirdi ve bu sefer lara lafa karıştı bir aile çağdaş olursada kütü aile hem çağdaş hemde iyi olursa o engelli daha da doğru yolu bulur vede daha çok başaralı olur bizim ailemiz çağdaş gürüşlü olmaz eğer olsaydı belkim bak tülay ın ailesi çağdaş görüşlü ne oldu tülay ya sorun bir ailesi onu anlıyormu hayır anlamıyorlar ceren ve cem in ailesi de öyle uğur ve oğuzu un ailesi de aynı yani ben demek istiyorum ki bir aile çağdaş görüşlü olması önemli değildi önemli olan bir aile çocuğunu anlamasıdı ister çağdaş görüşlü olsun ister cahil olsun hiç te önemli değil yusuf la eren lara ya hak verdiler ötekiler de olurmu öyle şey leyla olur tabi ki neden olmasın ki onlar konuşurken lara çok sıkılmıştı yusuf anlamıştı lara nın sıkıldığını lara yusuf un yüzüne masum masum bakarken yusuf başını salladı biraz zaman geçti herkes gitmişti tek lara kalmıştı yusuf lara ile yanlız kaldığı için çok sevindi ama lara da çok sıkıldı bir an ablası nın gelmesini istiyordu yusuf lara nın yüzüne masumca baktı lara nın gözleri güzeldi o kadar güzel bakışları vardı ki yusuf baktığı zaman kalbi atıp atıp duruyordu lara ya en derinden beşlediği duygularından vaz geçemiyordu ama geçmeliydi lara istemiyordu ki yusuf lara yı çok seviyordu onunla hayatını bileştirmek istiyordu lara yusuf un okuduğu kitaplara bakıyordu yanında oturan yusuf u bile fark etmedi yusuf seslenince o zaman anlamıştı vede korkmuştu yusuf lara nın korktuğunu görünce özür dilerim seni korkutmak istememiştim lara önemli değil bu kitaplar seninmi yusuf beğendiğin varsa alabilirsin lara çok teşekkür ederim çok geç olmuştu lale gelmişti lara yı aldı gitti yusuf yine yanlız kaldı çok durgunlaştı ve ağladı lara ya çok aşık olmuştu ama lara istemiyordu lara nın hedefi vardı lara hiç bir zaman düşünmezdi birgün biri çıksında bana tutulcak hiç aklından geçmemişti yusuf çok acı çekiyor övey annesinden çok kütü mühamele görüyordu birgün babası la annesi konuşurken duydu annesi ben burdan gitmek istiyorum yusuf çok üzüldü lara dan ayrılmak istemiyordu ama ailesi yusuf u hiç anlamıyor ki yusuf şimdi dese burdan gitmiyelim hiç dinlemezler şimdi ne yapıcağını şaşırmıştı bikaçgün sonra taşıncaklardı yusuf lara yı bırakmak istemiyordu ki peki ona nasıl söylicekti acaba ne tepki göstercekti üzülürmü diye düşünüyordu zaten birkaç gündür konuşmuyordu lara bilgisayarını acmıyordu ne olmuştu acaba yusuf lara yı çok merak ediyordu bir hafta geçti lara çok sıkılmıştı bilgisayarı açtı eren de açıktı lara eren le konuşuyor du yusuf da yazdı lara da yazdı yusuf lara benimkiler burdan taşınıyorlar yani gidiyouz burdan lara çok üzüldü ve neden gidiyorsunuz ben biliyordum birgün bırakırsın beni ben sana söylemiştim demi yusuf ama ben bırakmıyorum ki ailem beni dinliyormu sanki lara haklısın ben eren le konuşuyorum yusuf eren mi sen ereni çok mu sevdin lara evet çok iyi oda benim gibi yani şiir yazıyor kitap yazıyor resim yapyor benim çok hoşuma gitti onunla çok iyi dost oluruz yusuf lara nın bu sözü karşısında çok üzüldü ve gözlerinden iki damla yaş akmıştı yusuf şöyle bir durgunlaştı uzun süre yazmamıştı lara çok merak etmişti baya yazdı baktı ses yok bir daha yazmamıştı yusuf baktı yazmıyor kendisi yazmaya başladı lara yazmamıştı yusuf ağlıyordu öylesine içli ağlıyor ki gözyaşları yanaklarına kadar süzülmüştü lara da öyle ağlıyor kimse anlamıyor ki engelleri bu ülkede engellerin gözyaşları dinmezdi hiç bir zaman engellere yer yoktu mutluluk engeller için çok uzaktı ve gelecekleride yok bu ülkede engellerin haklarını ellerinden alıyorlardı eren le lara konuşuyorken eren lara yı gördüğü günden beri çok farklı olmuştu lara yı görer görmez sevmişti lara çok güzeldi saçları simsiyahtı teni beyaz gözleri kuyu kahverengiydi eren o günden beri hep lara yı düşünüyordu ama lara ne der onu bilmiyordu çünkü lara çok acı çekiyordu babası ahmet bey ve annesi selma hanım lara yı okula bile vermemişlerdi lale de üzülmüştü lara ya okumayı öğretmişti çok çabukta öğrenmişti lara eren le konuşuyken yusuf yazdı lara biz bir hafta sonra taşınıyoruz lara bir an ne yazıcağını bilememişti çok üzülmüştü ağlıyordu yusuf lara nın yazmadığını görünce anlamıştı üzüldüğünü lara şöyle yazdı beni unutma olurmu yusuf asla seni unutmakmı o nasıl söz lara cım lara ya unutursan yusuf unutmam senin gibi bir kızı unutamam
4.bölüm
çok mülayim kızsın bak lara sen kimseye bakma kim ne derse desin aldırma ne olursa olsun ben seni arıcam seni unutmam biz engeller ailemizden anlarış beklesek çok zor eğer birgün seni aramasam bil ki başıma kütü birşey gelmiştir lara lütfen kütü düşünme yusuf bak lara ben de böyle övey anne varsa katil olurum dayanamıyorum artık birgün katil olmasam iyi necla hanım bana babamın yanında çok iyi davranır babam yokken de kütü davranır yani artık bıktım lara seni çok iyi anlıyorum ben buralardan kaybolmak istiyorum yusuf ben de ama yapamıyorum ki babamı üzmek istemiyorum o beni çok iyi anlıyor ben ona nasıl anlatırım övey annem bana kütü davrandığını zaten beni yatılıya vericekler zaman çok çabuk geçiyor lara birgün kaldı taşınmamıza bizim için bu gece uzun gececek hiç sabah olsun demicem ve hiçte uyumucam bana bu gece uygu haram benim hayellerim de var ama lara çok haklısın benim benim güneşim bile yok güneşimi düşlerimde aradım ve de hala arıyorum güneşimin rengi bile yok yusuf öyle deme ne olur lara öyle ama değil mi yusuf hayır değil güneşimiz de var rengi de neden böyle konuşuyorsun lara ysufa kendi yazdığı şiirinin kıtalarıla cevap verdi benim güneşim sanki yoktu ve varsa bile sarı değildi rengine karanlık düşmüştü içime vede düşlerim de karanlık vardı ben ise onu aydınlığa çevirmeye çalışıyorum ben düşlerim de aradım güneşimi ve rengini yusuf çok aklısın ailemiz bizim güneşi görmemizi istemezler hani güneşi gördüm diye bir filim var ya işte bizim de ilk güneşimizi görmemiz yakındır tüm engeller de ilk güneşlerini görecektir yeter ki sabırlı olsunlar ama ben hiç sabırlı değilim lara cığım necla hanımın yüzünden birgün başım yanacak o zaman babam anlıcak ama çok gec olacak biliyorum ki birgün ben de annemin yanına gidiceğim ama zamanını bilemem lara ile yusuf uzun uzun konuştular ne zamandır bu kadar konuşmamıştılar kimbilir ki belki bu gece son konuşmalarıdı bir daha ne zaman konuşurlar kimbilir zaman onlara ne göstericek hiç farkında değillerdi lara nın uykusu gelmişti ama yatmamalıydı çünkü yarın yusuf lar yusuf la dertleşmek istiyordu saat 3 olmuştu lara nın gözlerinden uyku akıyor ve göz kapakları artık bazen dalıp dalıp gidiyordu sonra yine açıyor yusuf yazıyor lara da okuyordu böylece gün doğmuştu yusuf ve ailesi taşınmaya hazırlanıyken lara da balkondan onları seyreder yusuf lara ya bakayken gözyaşına yenilir lara da ona bakıyordu gözleri ile konuşmaya başlamıştı ikiside lara yusufa bir söz vermişti o sözü tutucaktı ikiside gözyaşlarını içlerine akıttılar bu sefer onlar için çok zor olacaktı bu ayılık çok iyi anlaşıyorlardı ama elden ne gelirdi ki aileleri ne diyorsa onlar onu yapıyordu zaman gelmişti yusuf ve ailesi yola çıkmıştılar lara sa içeriye girmişti hıçkıra hıçkıra ağlıyordu lara yı yusuf tan başkası anlamazdı yusuf çok acı çekiyor hem bedensel açıdan hem de lara ya duyduğu sevgi acısından acı çekmekteydi lara sa zor anlarını yaşamaya başlamıştı ama öyle birşey vardı ki kimse bilemez eren lara nın evine gelir selma hanım kimsin sen kimi aradın evladım eren ben lara yı aramıştım siz annesi olmalısınız evet annesiyim de sen nereden tanıyorsun kızımı benmi evet sen ben kızınızı yusuf larda tanıdım çok iyi birisi kızınızla gurur duymanız lazım şimdi ne istiyorsun sen ben lara nın nasıl olduğunu görmek istiyorum lara çok iyi gidebilirsin hadi güle güle ama efendim daha lara yı görmedim ki gidim nasıl olduğunu söyledim ya lütfen hanım efendi hayır gidin burdan şimdi babası gelir seni görmesin hanım lale nerde ha geldi babası bey lale evde lara nın yanında iyi ya hanım konuştuğun genç kimdi hamet bey o genç yusuf un arkadaşı komşumuz vardı ya necla hanımlar lara yıda çağmıtı eee hanım burda ne işi varmış lara yı görmek için gelmiş adı neymiş adı eren bey senin saatte evde ne işin var hiç sorma hanım işten attılar ben de geldim kızlara beli etme hele lara ya hiç etme zaten ona hiç birimiz ilgi göstermiyoruz peki bey sen nasıl istersen neyse hanım ben biraz lara nın yanına gidim bakim ne yapıyor yok bey ne gerek var ya yok yok hanım gidim gidim çok uzun süre oldu kızımla sohbet etmeyeli selma hanım gel beraber gidelim olur bey sen kendini uzme selma hanım efendim bey sence kızımız bizi af edermi eder bey neden etmesin ki bey ben lale yi çağim olur hanım lale kızım efendim anneciğim baban seni çağıyor geldim anneciğim efendim gel kızım ne oldu baba anne sen neden ağlıyorsun söylerin biriniz baban anne ne oldu babama babanı işten atmışlar ne iştenmi attılar şimdi ne olucak lara biliyormu hayır kızım ona söyleme neden peki baban öyle uygun gördü neden baba kızının üzmekmi istemiyorsun bak baba lara hergün üzülüyor anne baba lara nın hakkı öğrenmek siz şimdimi kızınızın kımetini anladınız ben gidiyorum lara nın yanındayım kızım lara ya söyleme tamam anne tamam ben söylemesemde lara anlamazmı zanediyorsunuz neyse ben söylemem selma lale bize çok kızdı evet ahmet bey ne yapalım lara ben geldim ne yapıyorsun ablam canım ablam efendim canım ne oldu babam bu saatte evde neden iştenmi attılar yok lara cığım bugün ergen çıkmış abla bana yalan söyleme lütfen ben duydum abla annem ağlıyordu ablam neden bana söylemedin bak lara babam dedi lara ya söylemeyin peki neden abla senin bir daha üzülmeni istemiyor lara cım benmi evet senin ama abla ben artık üzülsemde üzülmesemde fark etmez ablacığım neden lara ablana anlat bakim yok ablacığım derdim benim derdim kimseye açamam ve de kendim derdime ortak edemem kendi derdimi kendim çekerim neden lara canım ablam benim kaderim bu annem veya babam beni anlamazken neden bugün anlamaya çalışır hiç anlamıyorum işten atıldı diyemi yok sa işten çıktığı zaman çok üzüldüğü için aklına benmi gelmişim bırak abla lütfen ha bak unuttum neyi abla babam senin yanına gelmek istiyor olmaz abla istemiyorum asla beni anlamazken bugün ne değişti ki peki lara cığım ben gidim tamam abla ben biraz yazıcam peki baba lara istemedi neden lale babacığım lara senin birdenbire değiştiğini sordu hemde senin işten çıkardıklarını duymuş senle annem konuşuyken lara duymuş bak selma kızımız bizi yanına istemiyor evet ahmet bey bir yandan haklı kızımız öyle öyle de yinede kızımız bize böyle davranmasımı lazım biz yaptık bey artık bundan sonrasına bakalım haklısın hanım bundan sonra çok farklı olucak kızımı çok sevicem baba ne oldu lale cemil bey seni istiyor kapıda çok acilmiş tamam kızım içeri al buyur cemil bey ooo selam aleyküm ahmet bey aleyküm selam cemil bey sizi tanımıyorum evet bende sizi tanımam benim oğlum gelmiş hanımınız arzalamış kovmuş kızınız varmış eee ne olmuş kızıma benim oğlum sizin kızınız arkadaş olmuş sizin kumsunuz varmış oğları kızınızın arkadaşımış benim oğlumda bak ahmet bey bizim evlatlarımız engelli bizim de görevimiz onların engellerini unutturmak için destek olmalıyız bakın şimdi gidin kızınızın yanına bilgisayarıda arkadaşları ile konuşuyor olacak benim oğlum la komsunuzun oğlurla yusuf la yani ceren cem kerem tülay leyla oğuz uğur neşe kızınız lara hepsini tanıdım sizin kızınız yusuf vede kerem iyidir çok efendiler ben oğlumun arkadaşlarını biliyorum ve kızmıyorum ya cemil bey ben kızıma kızarım size ne ahmet bey siz böyle yapaysanız kızınızı kaybedersiniz ben söylim size neyse ben gidim siz kızınızı kaybetmek istiyorsanız yapmayın benden söylemesi ahmet bey beni dinlediğiniz için teşekür ben gidim artık hanım cemil bey gidiyor iyi günler lale kızım cemil bey gitti lara ne yapıyor lara yusuf la konuşuyor ben giderim biyazdan tamam kızım baba cemil bey lara nın arkadaşının babası değilmi eren buraya gelmişti annem de kızdı hiçte lara ya da söylemedi o yüzdenmi gelmiş yok kızım neyse baba ben lara nın yanındayım lara ben geldim hoş geldin abla ben de yusuf la konuşuyordum iyi canım ne yapıyormuş yapancı dil öğreniyormuş çok güzel ne dili öğreniyor ermenice öğreniyor ve de sevan diye öğretmenleri varmış yabancı ermeni yusuf her dili öğrenmek istiyor kürtçe almanca yonanca oranın kültürleri yusufa çok farklı geliyormuş oranın kültürlerini de öğrenicekmiş hımmm ne güzel okuyor avukatmı olucak evet abla benim gibi değil ben ne okudum nede birşey yapabiliyorum lara sen ağlıyormusun evet ağlıyorum içime sığmıyor artık gözyaşlarımı akıtmak istiyorum abla içim çok daralıyor lara cım bak sen çok güzelsin sen herşey yapabiliyorsun birgün çok güzel yerlere geliceksin ben inanıyorum neyse ben gidim babamlar kızmasın peki abla ben de yusuf la konişim heer lara ordamısın neden yazmıyorsun ya evet burdayım ağlıyorum yusuf neden lara ne oldu artık dayanamıyorum dört duvar arasında sıkıstım kaldım yürümek istiyorum biz engellerin gözyaşları ne zaman dinecek haklısın lara sen de nasıl yani bak lara sen çok güzel şiirler yazıyorsun resimler yapıyorsun bak kitap da yazıyorsun engeller için bir kitap yazsan çok iyi olur ben de sana yardım ederim sen de biliyorsun ki seni çok seviyorum senin gözlerin saçların çok güzel ve çok çalışkansın ben dört dil öğreniyorum yusuf biliyormusun babamı işten attılar aaa neden lara ne oldu ki bilmiyorum bana söylemedi ben duydum lara efendim ben beş yıl sonra avukat olucam inşalah eğer ben sana yazmasam bil ki benim başıma birşey gelmiştir yusuf ne olur öyle konuşma neden lara işte bir sen varsın sen de olmasan ben kiminle dertleşicem eren var bugün senin yanına gelicekti gelmedimi lara bilmiyorum belkim gelmiştir annemler söylememiş olabilir evet haklısın lara bizimkiler de öyle ben birgün katil olurum sana söylim lara cım yusuf efendim ceren den ve leyla dan haberin varmı yok mesenelerini hiç açmıyorlar haberim olursa sana söylerim peki zaman çok çabuk geçiyor evet neyse lara ben kapatıyorum neden babam geldi biraz onu yanına gidim hep odamdayım zaten övey anne var ya çıkamıyorum peki yusuf sen çık ah allah ım sen yardım et ne olur gözyaşlarımı dinmiyor artık beni tek sen anlıyorsun lara kızım neden ağlıyorsun anne senin ne işin var burda yatmak için erken biliyorum kızım senin yanına geldim neden peki benim nasıl acı çektiğimi görmek içinmi geldin çok acı çekiyorum ben anne engelli olmak çok acı veriyor bir insana selma nerdesin hanım burdayım bey gel lara nın yanındayım gel gel bak kızımız ne kadar güzelleşmiş ahmet bey ne oldu ne kapıda bekliyorsun girmicem sen gel işim var tamam bey geliyorum sen git kızım ben gidim bakim baban ne diyor efendim bey ne oldu hanım evet neden sustun kızımız ne kadar güzel olmuş bunumu söylicektin yoo hayır lale ilgili konuşucaktım biri lale yi görücü gelicek haberiniz olsun olur bey sen nere çıkıyorsun lale ye söyle hanım peki bey sen merak etme iyi hadi ben çıktım tamam güle güle akşama gec kalma hep beraber bir akşam yemeyi yiyelim
5.bölüm
olur hanım geç kalmam ben lara ya bir hediye alıcam ne alim hanım çok iyi olur bey bizim kızımız resim yapıyor ona göre birşey al olur hanım hadi ben çıktım oldu ben de akşama lara nın sevdiği yemekleri yapmaya çalişim çok sevinir inşalah inşalah hanım üzülme peki bey hadi geç gelme oldu lale kızım efendim anne gel kızım akşama hazırlık yapıcam bana yardım et lara yıda salona indir televiziyon izlesin olur anne ama lara bilgisayarın başında olsun bilgisayarı leptop değilmi evet iyi ya onuda getirsin babam kızar yooo kızmaz baban akşam lara ya hediye alıcak hediyemi anne evet kızım öyle bakalım beğencekmi ne alıcak ki bilmiyoum ama ben lara nın resim yaptığını söyledim iyi etmişin anneciğim ben gidim lara yı salona indirim tamam kızım lara cığım efendim abla cığım hadi bilgisayarını al salona iniyoruz ama abla annemle babam ne der hiç hem bu akşam sana süprizimiz var anlamadım ne süprizi akşam anlarsın hadi gidelim peki abla iyi gidelim anne biz geldik ooo benim güzel kızım gelmişkızım sen ağladınmı kıyamam sana abla hadi salona gidelim peki canım anne lara yı bırakim geliyorum peki kızım sen git lara nın yanında kal birazan gelirim lara sen burda otur ben anneme yemekte yardım edim peki abla ben resim yapıcam tamam canım yap çok güzel yap sen ressam olucan benmi evet neden olmazmısın bilmem babamlar ne der çok kızalar yooo öyle düşünme öyle ama abla neyse zamanla olur ben gidim anneme yardım edeceğim tamam abla anne neden ağlıyorsun hiç kızım anne söyle hadi lara eşkisi gibi değil neşeli bir kız şimdi nasıl üzülme anne ne yapalım siz yaptınız anlıyorum biz önce lara yı anlamadık derdini dinlemedik anne efendim babam gelmedi birazdan gelir lara ne yapıyor resim yapıyor öylemi güzel yapıyormu evet güzel yapıyor anne lara çok akılı bir ressam arkadaşı var ciddenmi evet anne ha babam geldi hadi gidelim lara nın yanına lara kızım bak sana ne aldım neden benimle konuşmuyorsun ben senin baban değilmiyim bak sana çok güzel hediye aldım selma hanım nerdesin burdayım bey mutfaktayım tamam hanım bey ne oldu lara benimle hiç konuşmuyor bey benimle de konuşmuyor öylece yüzüme bakıyor ve konuşmak dahi istemiyor bu kıza ne oldu hanım bilmiyorum hadi kızım yemeği hazırla sen peki anne ha bir de lara ya bak ne yapıyor olur anne lara ağlıyor ben salona girdiğim zaman gözyaşlarını gizledi hediyesine bakamış bile hadi bey lara nın yanına gidelim iyi hanım gidelim lale efendim anne benim lara ya adığım hediyeyi de getir olur anne kızım lara neden hediyeni açmamışın hadi gel beraber açalım ahmet bey kızımızın hediyesini ver de açalım alın bakalım beğencekmisiniz anne kız lara bak kızım baban sana ne almış resim ayağı almış şovale isimi biliyor annesi kızımız herşeyi öğreniyor evet biliyorum benim kızım ressam olucak babası bir de kitap yazıyor lale lara nın öteki hediyesini getir tamam geldim al lara cığım bak annem sana tuval almış artık hep tuval alıcak sana resim yapıcan lara sevinmedinmi yoo abla sevindim ama şimdi neden bunları alıyorsunuz sebebi ne lara sana aldık sebebi yok bakın bunlara artık gerek yok anne baba siz beni öldürdünüz artık ben yaşıyan ölüyüm ölüler de hiç bir şey yapamaz neden böyle söylüyorsun kızım sizce anne siz beni bu hale soktunuz ne neşem kaldı nede bir hevesim kaldı ablam olmasaydı iyice yok olurdum bilgisayar aldı maşımla siz almazdınız ben çok ağlarken siz yoktunuz yanımda tek başındaydım neyse hadi yemek yiyelim lara senin sevdiğin yemekleri yaptım lara bu hafta sonu piknik yapıcağız dışarıya çıkalım ben gelmiyorum neden lara işte abla gelmicem siz gidin sen gelmesen ben de gitmem bizde evde kalırız ben dışarıya alışık değilim alışırsın niye abla lara efendim sen gezmeyi istemezmisin isterim tabiki ama benim için çok zor abla ben çok yanlızım neden biz varız ya ben varım sen mi evet ben abla efendim sana bir şey sölicem söyle canım ama üzülmek yok sözmü peki canım olur dün babam anneme diyordu ki lale ye görücü gelicek lale ye de dedi lara cım eminmisin evet yoo ben istemem asla canım onlar istediği kadar söylesin abla söyle canım benim hayatımı yok ettiler seni de yok etmesinler benim hayatım yok abla hiç deli dolu veya acı tatlı yaşamadım yaşatmadılar ben hiç mutlu olamadım diğer insanlar gibi olamıcam genç kızlar gibi değilim senin sevdiğin var evlenceksiniz benim hayatım yok baksana sakat bir kızdan ne hayır gelir ki bir nane olmaz benden benim bacaklarım bana engel oluyorlar zaten bir işe yaradıkları da yok fazla yer kapıyorlar taman lara sen de hiç öyle olurmu olur abla canbedenden çıkmayınca bu acı dinmez ben de isterim yürümek sevmek bir yuva kurmak ama abla engeller sevemez ki engeller aşık olamaz ki hani annem demişti ya lara evlenmez onu kimse istemez o engelli kızı kim sever dedi ya unuttunmu hayır lara unutmadım aslada unutmucam ben senin yaşadıklarını gördüğüm zaman içim yanıyor abla sen sakın benim gibi olma yani geleceğini kur abla olurmu tamam canım sen merak etme ee lara dışarıya çıkıyormuyuz evet abla çıkıyoruz ama ben bir şey anlamam ki neden lara nedenmi görmüyormusun halimi be çocuk gibiyim herkes dalga geçiyor benimle hiç genç kız gibi göstemiyorum anlamıyorsunuz beni 30 yaşındayım abla çocuk değilim neden ben diğer kızlar gibi değilim hiç kimse beni sevmez bu halimle ailem bile düşünmezler neyi lara neyi olucak biri çıkıp beni severse ben istemezsem bile o hala severse beni ailem istemese olurmu öyle lara senin de hakkın sevmek sevilmek senin de atan bir kalbin var lara cığım abla benim atan kalbim var ama ben böyle olmak istemedim ve çocuk gibi görünmek hiç istemiyorum yani demek istediğim şu beni beni kimse sevmez ki abla neden böyle şeyler konuşuyorsun lara cığım biraz sonra dışarıya çıkıcağız abla ben gelmesem neden lara bana nedenini sorma abla bu ülkenin insanları biz engelleri dışladıkları gibi bir de sanki biz onlardan çok farklıyız gibi ters ters bakışları ile bakalar ben dışarıya çıksam onların dillerine malzeme olurum abla benim ki belkim bir düşünce ama içimden öyle hissediyorum engellere karşı düşüncelleri çok farklıydı yani biz engellerin duygularını hiç anlamazlardı ve onların düşünceleri geri bizim düşüncemizin önemi yoktu onlar için yada şöyle de düşünebilirler düşüncemizin olmadığına kanat getirirler ama bizim de bir beynimiz var ve düşünebiliyoruz anlayabiliyoruz bizi böyle hor gömemeler bizi görüyorlar abla bizim ne sucumuz var bir insan böyle yaparmı onlarda bir engelli adayı bizi hor gömelerine hakları yok tamam da lara cığım bizim insanlarımız böyle bundan sonra deştireeyiz neden abla boşver hadi dışarıya çıkıyoruz sana çok güzel birşey göstericem hemde eren de geliyor çok güzel olucak çok eğlenceksin neden eren geliyor abla sen nereden buldun ereni o kendi geldi benim yanıma sana ne söyledi banamı hiç havadan sudan konuştuk birde yusuf tan haber vardı sana iletmemi söyledi yusuf tan habermi dedin abla neymiş o haber ne olur söyle tamam tamam sakin ol lara yusuf çok dardamış övey anası onu çok dövüyormüş ve babası da evde yokmuş bir süre yurtdışşına çıkmış eve eve gelmiyormuş bile yusuf dayanamıyormuş artık birgün yusuf katil olursa ne olur abla abla ben çok korkuyorum kendine birşey yaparsa neyse hadi biz çıkalım tamam abla çıkalım ne olucak eren neden geliyor abla bilmem kendisine sor bana söylemedi sana birşey söylicekmiş ve seni çok görmek istiyordu ben de bizim çıkıcağımızı söyledim bana telini verdi aramam için sana söylemicektim çıkmazsın diye ha birde sana birşey vericek yusuf yolamış bir mektupmu ne lara cım sana ben getiricektim eren vermedi yusuf demiş ki lara dan başkasına verme ama neden abla o mektupta ne var öyle bilmiyorum lara annemler sonra gelicek önce biz gidiceğiz eren gelip gidicek biz o yüzden erken gidiyoruz neyse hadi gidelim anneme söylim geliyorum tamam abla anne efendim lale ben ve lara gidiyoruz tamam kızım lara efendim abla gidiyoruz ben hazırım abla gidebiliriz yol çok uzunmu yok lara cım iyi abla biraz zaman geçti lara eren geldi eren mi evet senin yanına geliyor nasıl olsa aman abla sen de selam aleyküm nasılsın aleyküm selam eren ben iyim iste seni sormalı ben de iyim lara seni düşünüyorum hep benimi neden bilmem nedenini ben de bilmiyorum lara seni düşüneden alamıyorum kendimi afet bunu sana söylediğim için ben sana yusuf un sana yazdığı mektupu getirdim yusuf tek sana vermemi rıca etti ben de ablandan rıca ettim seni dışarıya çıkarması için neden peki mektupu ver git ama neden annemler gelir birazdan ya lara sen neden böyle yapıyorsun ben seni görmek için nelere katlanıyorum senin yaptığına bak ben ne yapıyormusum sen söyle hemde neden beni görmeye bu kadar can atıyorsun ki anlamadım evet lara sen anlamıyorsun benim senin o bakışlarını görünce nasıl etkilendiğimi bilmiyorsun neyse al mektupunu ben gidiyorum ama ben seni hiç yanlız bırakmıcam bunu bil lara eren sen nasıl geldin terkelekli sandaliyele tekmi geldin yoo hayır abimle geldim iyi öylese lara efendim biliyormusun neyi biliyormuyum sen çok harikasın anlamadım off lara sen de hiç boşver gidiyorum ben güle güle sana sana da eren kendine iyi bak lara sen de bak kendine olurmu benmi evet sen bilmiyorum söz veremem neden lara bilmem öylesine dedim neyse ben gitti abim bekliyor abla efendim lara hani annemler gelmedi geliyor lara cım eren gittimi evet gitti abla iyi mektupu verdimi evet verdi şimdi açtım okuyorum iyi sen oku güzel gözlüm sen bu mektupu okuyunca ben çok uzaklarda olucam kimbilim nerelerde mola veriyim çok kütü birşey yaptım o yüzden bu ülkeden gidiyorum ama kendim istemeden götürüyorlar sakın ağlama güzel gözlüm ben seni senden habersiz sevdim senin o bakışlarına hayran oldum sana sormadan biliyorum sen şu an ağlıyorsun gözyaşlarını benim için akıtma güzel gözlüm bana kızıyorsun biliyorum ama kendimi tutamadım hani bana bir şiir yazıp yolamıştın ya işte tam bana göre yazmışsın onuda sana yazıp yoluyorum lara bana söz vermeni istiyorum yükselicen bizim için tüm engeller için yükselmeni isterim ben söylemesem bile sen yaparsın ressam olursun kitapını da yazarsın bizim için tüm engeller için yaz bu kitapı engellerin gözyaşları atlı kitapını yazarsan çok mutlu olurum sen yükseliceksin yükselmelisin lara benim ne yaptığımı merak ediyorsun demi onuda yazıyorum ama ağlamıcan benim halime senin gözyaşlarına kıyamam ben ben övey anamı öldürdüm fazla geldi üstüme bu sefer daha fazla dayanamadım babam da evde yoktu birgün kahvaltı yapıyordum yardımcı kahvaltıyı hazırladı dışarıya çıktı ben yanlızdım analığım aşağıya indi ve bana bağmaya başladı ben bir süre konuşmadım ve daha da üstüme gelmeye başladı kafama kafama vuruyordu ben artık dayanamadım masanın üzerindeki bıcağı aldım ve karnına saplattım kaç kez soktum çırkardım ve bana yalvarmaya başladı hem ağlıyor hemde yalvarıyordu çok pişan olduğunu söylüyordu heryer kan olmuştu benim ellerim bile üstüme de bolaşmıştı bir süre öylece dona kalmıştım onunda sesi kesilmişti 3 4 saat öylece donmuştum bir ara kendime gelince hatamı anlamıştım ve ağlamaya başladım akşama kadar durmadan ağlıyordum sonra cezam neyse çekmeliydim kanlı ellerimle telefona sarıldım 155 si aradım polisler gelmeden sana bu mektupu yazmak geldi aklıma ve internetten erene yoladım rıca ettim bir kağıta yazıp sana vermesi için ona anlattım herşeyi ve polisler geldi yazımı birazını eren yazdı benim yerime polisler geldiğini yazdı ona söyledim ki sen yaz dedim ve senin yazdığın şiirini de yazmasını söyledim güzel gözlüm mektup burda biter sakın gözlerinde ki yaşlarnı akıtma şiiri de oku olurmu lara
CAN YUSUF
ŞİİR BUGÜN ÇOK UZAKLARA GİDİYORUM
ben bugün çok uzaklara gidiyorum kendimi bilmeden dizlerimin bağı çüzülüyordu artık düşüyordum kendimi tutamıyordum ben kendimi bilmeden usanmadan gidiyordum gidiyordum ama nereye kadar gidicektim kendimi arıyordum ama bulamıyordum kendimi kendimden arıyordum ben gözlerimi gökyüzüne yönettim çok sıcaktı yanıyordu bedenim güneşin sıcağında yanmaktaydı adeta yolumu arıyordum benliğimi arıyordum ayaklarımın toprakta canı çekiliyordu adeta ve canım çok yanıyordu çok acı çekiyordum bedenim güneşin sıcağıla yanarken benliğimi kaybediyordum adeta gözlerim kararıyor düşücek gibiydim hala karet ediyordum mücadele ediyor yürümeye devam ediyordum yorulmadan usanmadan
lale efendim anne lara nerde bir mektup okuyordu kızım gidip baksana lara ne yapıyor lara ne oldu neden ağlıyorsun gözlerin kıpkımızı olmuş lara hiç ses çıkarmadan mektupu ablasına uzattı lale bu ne lara diye seslendi ve lara yine sesini çıkatmadı mektupu aldı okudu ve çok üzüldü lara ya yarıldı lara çok acı çekiyordu ve susgundu karamaraş cezaevi
yusuf u cezaevine yolamıştılar herkes yusuf a ters ters bakıyorlardı yusuf un engelli olduğunu anlamamıştılar sonra zaman geçmişti ve yusuf un arkadaşları olmuştu ama biri vardı ki öyle seviyordu ki yusuf u adı yahya dı yahya da yusuf un yaşındaydı oda çok yanlızdı yusuf gibiydi onunda ailesi yoktu bir tek sevdiği kız vardı yusuf sa lara yı düşünüyordu öyle bir dalmıştı ki yahya seslendi duymadı bile yine seslendi yusuf nere daldın öyle yusuf hiç bir şey yok yahya hadi yusuf anlat bana dinlerim seni bir arkadaşımı düşünüyordum ya öylemi kızmı evet kız nereden anladın sen ben de sevdiğim kızı düşünürüm ondan yusuf efendim düşündüğün kız sevdiğnmi yok eşinmi yok ya neyin arkadaşım hiç öyle görünmüyor ama nasıl görünüyor öylese ben onu çok seviyorum ama aması ne yusuf o beni arkadaş gibi seviyor anladım adı ne lara adı da çok güzelmiş evet öyle kendisi de çok güzel hele bakışları var ya öyle keskin bakıyordu ki ben ona baktığım zaman hayan kalıyordum nereden tanıdın oturduğumuz mahaleden tanıyorum oda benim gibi bedensel engelli biz o mahleye taşındığımızda hep pencere önünde oturuyordum karşıda ki pencereden onu gördüm ağlıyordu öyle ağlayışı vardı ki içimi dağlıyordu babası ve annesi fazla ilgi göstermiyorlardı ben hep fırsat korluyordum konuşmak için ama hiç benim tarafıma bakmıyordu dalıp dalıp gidiyordu gözleri zeytin gibi simsiyahtı saclarıda öyleydi zaman çok çabuk geçiyor birgün adını lara olduğunu öğrendim onuda pencereleri açıktı benimkide açıktı babası kızıyordu ve ağlamaklı sesler geliyordu adam sus lara diye bağıyor ve bir yandan başka bir ses babam lara yı rahat bırak hep siz bu kızı böyle yaptınız diye bağdı öylece isimini öğrenmiş oldum yahya arkadaşım benim hayatım bitmez yeter bu kadar sen kendini anlat benim kimsem yok annemi ve babamı ben 15 yaşın da kaybettim bir kız kardeşim var dı ve çok hastaydı bir yerde çalışıyordum kız kardeşime bir bayan bakıyordu parasını da ödüyordum ben evden çıktığım da kardeşime eziyet ediyormuş ve benim haberim olmadan nasıl yani hiç mi kardeşinin yüzünde morlukları görmedin gördüm tabiki görmez olumuyum peki sormadınmı sordum hem bayana hem de kardeşime ama her seferinde aynı cevapı aldım ikisine de bir kez daha sordum bayan yokken ama şöle bir cevap aldım abi ben düştüm demezmi ben de daha fazla üstüne gitmek istemedim aylar geçti birgün eve erken gittim ve bayan kardeşime bağıyordu gittim birde ne görim kardeşim yerde yatıyordu ben bayana bağdım ve kovdum ama o yine de kardeşime saldırıyordu kardeşim baygındı ben kaldırdım baktım gözlerini açtı ve konuşmaya başladı ve çok geçmeden gözlerini kapattı ben çok korktum kardeşim ölmüştü ve ben de
6.bölüm
ne yapıcağımı şaşırmıştım ben kendimde değildim birden bire yerimden kalktım ve mutfaktan bıcağı aldım bayanı öldürdüm benim hayatım böyle bitti burdayım iste peki kız kardeşine ne oldu bilmiyorum haralde kimsesizler mezarlığına gömmüşlerdir nasıl yani görmedinmi hayır görmedim neden nedenmi polisler geldi beni tutukladıkları zaman kardeşimi sonkez göremedim yusuf kardeş haklısın yahya kardeşim ben de lara yı görmek çok isterdim ama göremedim görseydim çok güzel olurdu ama olmadı seni görmeye gelmezmi yok gelmez neden bana kızgındır beni arkadaş gibi seviyor neden böyle yapıyorsun ki ben onu çok seviyorum elimde değil napim yusuf lara neler yapar lara mı evet resim yapıyor kitap yazıyor şiir yazyor var be ciddenmi evet hiç çıkmış kitapı varmı yok ama olucak filistin ağlıyor ve engellerin gözyaşları adlı iki kitapı olucak öylemi evet yahya sen onu çok mu seviyorsun evet çok şimdi ne olucak yusuf bilmem o şimdi kitapıyla ilgileniyor iyi yusuf efendim lara hani kitap yazıyor ya sana gönderirmi bilmem ayhan ya yusuf sen ne biliyorsun sana ne yusuf sen ayhan na bakma o hep saçmalar peki yahya neden böyle konuşuyor neden mi cezası çok o yüzden ne yapmış onun onbeş leşi var onbeş mi evet yusuf onbeş hemde kendi ailesi ayhan engelli zihinselengelli yusuf kendisi bile bilmez kendisinin burda bulunduğunun sebeni ne olduğunu nasıl yanin şimdi ne sucu işlediğini bilmiyormu hayır hep ailesini arıyor bak yusuf bazı engeller kendini kaybedebilir aileler çok baskı yapıyorsa engeller bunalır ve sitrese giriyor evde kala kala deliriyorlar ve böyle de katil oluveriyorlar yusuf efendim yahya sen neden vurdun analığını fazla dayanamadım üstüme çok geliyordu ben de öldürdüm hep beni dövüyordu babam yokken birgün kahvaltı yaparken bana ağızına ne gelirse söyledi ve bana saydıkları yetmedi bu sefer anneme saymaya başladı bende delirdim yemek masasının üstündeki bıcağı aldım ve hızla karnına saplatırdım sonra bana yalvarmaya başladı ve şöyle söylüyordu ben ettim sen etme diye yalvarıyordu onun kaderi buyumuş yani ölmek ölümüde benim elimde olucağı varmış yahya sen benim neler çektiğimi bilmezsin bak yusuf ben de sen den farklı görünmüyorum çünkü ben de katilim neyse yahya bu konuyu kapatalım peki yusuf lara nın hayalli gerçekleşiyordu lara nın kitapı çıkıyordu artık ama lara nın korkuları vardı ailesi bunu duysa lara ya ne cevap verirdi acaba lara kara kara düşünürken odanın kapısı çaldı lara cığım uyudunmu yok abla gel uzanıyordum neden uyumadın uyku tutmadı abla sen neden geldin hiç sana bakmaya geldim abla efendim biliyormusun benim kitapım çıkıyor aaa ne güzel kim çıkatıyor bir arkadaş çıkatıyor öylemi çok güzel abla annemle baban duysa bana kızarlarmı sence hayır kızmazlar çünkü seni yeni kazandılar o yüzden artık sana destek verirler ciddimisin abla evet canım lara ablasının sözleri karşısında öyle rahatlamıştı ki vede gözleri o kadar umutlu bakıyordu ki bu sefer lale de lara nın bu mutluluğunu görünce oda çok mutlu oluyordu ve lara ya şöyle cevap verdi allah seni hep mutlu kılsın lara cığım lara efendim abla sana bir hikaye anlatimi anlat abla neyle igili adı yol ve çınar ağacı eski bir yol ağac sa çok yaşlıydı ağac yola şöyle der taşlı yol kimse geçmiyor senin üzerinden yol evet çok garip kaldık ağac gaip galdık lafına şaşırmıştı yola şöyle cevap verdi neden garip kalmışsız sen kalmışsın ben kalmışsam sen de kalmışsındır benim üzerimde yürümüyorlarsa senin altında oturmazlar çınar ağacı şöyle bir düşündü ve şöyle cevap verdi çok haklısın taşlı yol biz yanlızız ve hepte yanlız kalıcağız vede yanlız yaşlancağız çınar ağacı zaten yaşlıyız çınar ağacı böyle söylediği zaman taşlı yol bu söz karşısında çok kızmıştı ben yaşlı değilim çınar ağacı gülerek yaşlısın yani yaşlıyız bunu unutma ve daha da yaşlancağız o zaman da eğer birisi senin üzerinden geçse bile sen acıdan dayanamasın benim üzerime de çıksalar ben de dayanamam artık yaşlanıyoruz biz yılar geçiyor ağac iyice yaşlanmıştı ve kökleri kurumuştu bir kaç yıl daha geçti sonra iki insan geçer birisi kızdı ötekise erkekti kız hastaydı kızın adı ceylin erkeğin ise caner di caner ceylini çınar ağacı nın altına yatırdı caner ceylin diye bağırdı uyan ceylin uyan diye haykırıyordu caner ne yapıcağını bilemiyordu kimse de yoktu oldukları yer çok ısızdı kimse geçmezdi ve ceylin çok kütüleşmişti caner ceylinin ölüceğini biliyordu ama elinden hiç birşey gelmiyordu saatlerce orada kalmıştılar ceylin iyice kütüleşmşti caner çok korkuyordu onlar konuşurlarken ceylin gözlerini kapatır caner neye uğradığına şaşırmıştı artık ceylin yoktu iki gün orda öylece kaldı ceylinin başında caner ceylini çınar ağacı nın altına gömmüştü ve kendisi de ceylinin mezarının önün de öylece çökmüş ağlıyordu aylar yıllar geçiyor ve caner ceylinin mezarının önünden ayrılmıyor du canerin saçları ve sakalları birbirine karışmış perişan haldeydi hiç hali yoktu bile çünkü aç ve susuztu bir kaç yıl sonra caner de vefat etmişti lara eee abla sonra ne olmuş caner ceylinin mezarı önünde oturak vefat etmiş bir yıl geçmiş caneri de ceylinin yanına gömmüşler ikisini de çınar ağacının altına gömmüşler o günden beri çınar ağacını kesmemişler etrafını kestiler yeniden yeşermişti çınar ağacı taşlı yolunu da yenilediler ve herkez gelmeye gitmeye başlamıştı canerin ve ceylinin aşkları diller de dolaşıyordu insanlar bu iki insanın aşklarını duydukları zaman hemen o iki insanın mezarlarını görmek için can atıyorlardı hep çınar ağacının altına gelip dua ederler sonra çınar ağacını suluyorlardı öyle giderlerdi böylece orası gelişiyordu ve herkez onlar gibi olmak istiyordu evet lara bu hikaye burda biter lara çok duygulanmıştı kendinden geçmişti lale lara yı böyle görünce içi acıyordu lale nin elinden birşey gelmiyordu ama bir an birşeyler yapmalıydı ama ne hep evdeydi lara lale annesinin yanına gitti şöyle seslendi anne lara çok kütü hep içten içe ağlıyor evde sıkılıyor böyle yaparak gençliği yok oluyor bu kızı siz bu hale soktunuz selma hanım ve ahmet bey kızlarının bu konuşmasını hiç sevmemişti birsüre sustular konuşmadılar öylece susmuşlardı birden bire lale lara nın sesiyle irkirdi hemen lara nın yanına koştu birde ne görsün lara yerde yatıyor ve de ağlıyor lara ablasını görünce sustu ve konuşmadı lale lara cığım sana ne oldu lara hiç git burdan abla beni bu halde görmeni istemem ne olur lale çok üzülüyordu lara nın bu haline içini öyle bir çekti ki ciğerleri sükülüyordü sanki
7.BÖLÜM
gözyaşları lara için akıyor adeta soluğu kesiliyordu ve nefes nefese kalıyordu gözleri kızarmıştı adeta lara ablasını böyle görünce daha da içine kapanıyordu ve ablasının üzülmesini hiç istemiyor onun mutlu olmasını diliyordu biraz durakladığında kendine geldi abla diye seslendi lale efendim lara cığım sen neden annemlere söylemiyorsun neyi lara cığım yapma abla sende biliyorsun neyi olucak ki başka git deki anne baba benim sevdiğim var başkasıyla evlenmem de git burdan olmasa sen mutlu ol ama lara sen ne olucan sana kim bakar canım ablam bana annem bakar ama lara cığım olmaz ki annem sana düzgün bakamaz ki olsun abla yeter ki sen mutlu ol benim gibi mutsuz olma ne olur nasıl mutlu olim ki canım annem ve babam izin vermez ki bak abla cığım bana bak ben hiç mutlu olamam engelli olduğum için kimse benimle evlenmez ama senin sevdiğin var abla onu sakın bırakma olurmu karamaraş cezaevi yusuf lara yı düşünüyordu öyle derine dalmıştı ki kendini düşüncelerinden alamıyordu yahya yusufun bu haline çok üzülüyordu ne yapsa da yusufu bu derinlikten kurtarsa bir veya iki kez seslendi ama baktı hiç ses yok oda susmaya karar vermişti bir süre kadiran geldi kapıyı hızla açınca kardiyanın o kaba sesiyle ilkirlen yusuf gözlerini kapıya doğru çevirmişti kadiranın sesinden ükmüştü kardiyan tekrar seslendi bakın sizin aranıza yeni biri katıldı yusuf kadiyanın sesiyle üktüğü halde kendine gelememişti öylece dona kalmıştı kardiyan yeni arkadaşınız imam size biraz imamlık yapsın yapabilirse kardiyan kahkaha atarak demir kapıyı çaparak gitti yahya yeni gelen arkadaşı yusufun yattığı ranzanın üstünü gösterdi yeleşmesi için yahya adını sordu adım yunus emre ya sizin benim ki de yahya ya şurda ki arkadaşın ki ne onun ki de yusuf çok güzel ismi var neden hiç yerinden kalkmıyor engelli olduğu için engelli mi evet neden burda uzun hikaye zamanla anlatır sana çok iyi birisi neyse arkadaşım sen şimdi yorgunsun yusufun ustu senin yatağın yunus emre yerine yerleşti biraz dinlenmek için gözlerini kapatmıştı biraz zaman geçince yusufun sesinden uyandı yusunf ruya görüyordu neyse ki artık susmuştu sabah olmuştu herkez kahvaltı yaparken yusuf yatağında otuyordu yahya onun haline çok üzülüyordu yunus emre iki bardak çay aldı yusufun yanına gitti naber arkadaş merhaba benim adım yunus emre benim ki de yusuf can menmun oldum ben de yusuf kardeş ben imamım sen neden bu kadar dalgınsın hiç çekinmeden anlat ne anlatim nemi ben söylim senin sucun ne ben anamı öldürdum ananımı evet övey anamı neden nedenmi beni rahat bırakmıyordu ki babam evden çıktığı zaman bana karşı çıkıyordu yani döverdi başımın etini yiyiyordu ve odamdan çıkmak istemiyordum bazen pencereden dışarıya bakıyordum birgün gene pencereden dışarıya bakarken bir aile taşınıyordu tam kaşıya taşınmışlardı aylar yılar geçmişti pencereden karşıda ki kızı görmüştüm o kadar masumca bakışı vardı ki gözlerimi ondan alamıyordum o kadar güzeldi ki gözleri kuyu kahve rengi saçları siyah teni buğday rengiydi ben onunla tanışmak çok istiyordum ama hiç evden çıkmıyordu ki birgün pencereden baktığım zaman göz göze geldik gözleri parıl parıl palıyordu çok etkilendim hoşlandım bir yöntemini aradım nasıl tanışırım diye düşünüyordum lara pencereden dışarıya bakarken karşıya baktı beni gördü elerimle işaretle tanışalımı diya anlatmaya çalışıyordum ama anlamıyordu baktım olmuyor aklıma pencereye yazmak geldi ve yazdım eee o ne yazdı olmaz dedi ben gene yazdım neden olmaz dedim lara ben istemiyorum yazdı ben çok üzüldüm ve lara gene yazmış ben evden hiç çıkmıyorum dedi ben gene yazdım bilgisayar al öyle kunuşalım olurmu bir kaç ay öyle geçti baktım lara yazmış bilgisayar aldım bende adresimi yazdım öylece tanıştık ben zaman geçtiğinde lara ya ben biraz daha bağlanıyordum ama o hiç bana yüz vermezdi hep ciddiydi ben de o yüzden onu daha çok seviyorum yunus emre ama o seni sevmiyordu demi evet yunus abi öyle ama ben seviyorum lara ereni seviyor sanırım nerden biliyorsun abi ben anlarım lara ereni seviyor neyse abi boşver ya istanbul sokakları lara ve ablası sokaklarda geziyorlardı lara çok üzgündü kendinden geçmişti lale lara nın üzgun olduğunu görünce oda çok üzülüyordu lara cığım ne oldu sana hiç abla cığım yok birşey nasıl yok var işte neyin olduğunu bana anlat hadi canım ne anlatim ki ne anlatmamı istiyorsun söyle onu anlatim abla bak canım sen kendini çok üzüyorsun napim sen söyle abla tamam söylüyorum biz burdan taşınıyoruz neee taşınıyormuyuz evet ne oldu çok şaşırdın abla ben gelmiyorum neden işte canım bak sen burda çok bunalıyorsun erenlerde taşınıyor erenlermi evet neden bilmiyorum onu abla benden habersiz karar vermişsiniz ben gelmiyorum asla anneme de babama da söyle tamamı
8.BÖLÜM
neden ben söylüyorum çünkü siz benden habersiz karar vermişsiniz de ondan ama biz senin iyliğini düşündüğümüzden söyledik sana ben dedim annem lara ya söyleyelim yoksa onların sana söylemeye hiç niyeti yoktu ki vay abla demek öyle o zaman bensiz gidin tamam mı git annemlere de benim söylediğimi söyle anne efendim kızım lara diyor ki ben gelmiyorum çok karalı görünüyor ne olucak bu kızın hali anne bilmiyorum baban geldiğinde konuşuruz bu mevzuyu peki anne ama lara çok kütü sakın onu bir daha üzmeyin şimdi nerde lara odasında eminmisin evet ne oldu ki hiç sesi çıkmıyor da bilgisayarın başındadır iyi baban geldi selma hanım evi tuttuk sorun kalmadı hayırola ne oldu gene ahmet bey bizim evden daha büyük sorunumuz var neymiş lara ahmet bey lara mı evet kızımız gelmiyormuş kim söyledi lara ya lale neden bende kızdım ama bir yandan hak verdim neden çünkü lara çok acı çekiyor ve bunu da söylemeseydik daha da çok özülürdü ben de lale ye söyle dedim niye hatamı yaptım ahmet bey yooo selma hanım olurmu artık lara gitmek istemiyorsa gitmeyiz olurmu ahmet bey her şeyi hazırlamışsız öyle şey olurmu olur selma hanım kızımızı kaybetsek dahamı iyi olur olmaz tabi ki olurmu ahmet bey kızımız daha önemli elbette ki o zaman kızımız gitmek istemiyorsa gitmeyiz sen nasıl istersen öyle olsun lara ya söyle benmi ahmet bey evet annesi değilmisin selma hanım evet lale söylese daha söylese daha iyi olurdu ama lale yi seviyor lale söylesin ahmet bey sen bilirsin selma hanım lale yi çağır lara yı da lale lara yı alıp gelsin lale söylesin lale kızım kardeşini de al bura gel tamam baba işte geldik lara kızım nasılsın nasıl olmamı bekliyordun babacığım ablamla beni neden çağırdınız biz sana birşey söyliceğiz ablan söylicek ney söyliceğiniz şey lale bak lara annemiz ve babamız benim söylememi uygun gördüler o uygun gördükleri şey neymiş bak lara cığım biz burdan taşınıyoruz bir hafta sonra lara neden abla ben gelmiyorum asla beni odama götür abla tamam canım lale lara yı odasına götürdü ve geri çıktı lara gene hıçkıra hıçkıra ağladı öyle içten ağlıyordu ki içi içine sığmıyordu ailesi onu anlamadığı için lara artık dayanamıyordu evden arılmak istiyordu onun için tek çare burdu ablası da evleniyordu yanlız kalıcaktı karamaraş cezaevi yunus emre bak yusuf boşverme hiç bir şeyi olurmu lara nın ereni sevdiğinide sen bilemezsin yahya söze karıştı çok doğru söylüyor yusuf yunus emre abinin söylediğine kulak ver yusuf yahya nın söylediğini dinledi öyle ama ben lara ya aşık oldum abi ama o beni hiç sevmedi üç arkadaş uzun uzun konuşuyordu ama yusuf gene sesizdi pencerenin önünde otuyordu pencerenin önünde kocaman bir ağaç vardı hep ona bakıyordu derin derin duymadan o ağaçı seryediyordu her mevsim o ağaç iki sevgilinin ağaçımış bu kişilerin atları sude ile sinan mış yusuf hep o ağaça bakarak dalardı ağaçın yaprakları tükülüyordu yusuf hiç yerinden kalkmıyordu yahya da yanına gitti yusuf burda ne yapıyorsun hiç abi öylesine bakıyorum çok dalıyorsun ama yunus emre imamlık yapıyordu arkadaşlarına sonra birden bire demir kapı açıldı gadiran çıkıp geldi ve şöyle bağırdı ne o imam size imamlıkmı yapıyor yahya bu sözler karşısında şok olmuştu yunus emre gardiyana öyle bir baktı ki gardiran korkup sesini kesti bir daha gülemedi mahkumların içinde dilsiz bir mahkum vardı kimseye zararı tukunmazdı adı mirza dı mirza da engelliydi ama engelli çok yoktu yürebiliyordu ama neye yarardı ki ağızı var dili yok gibiydi herkez onun zarar görmesini istemiyorlardı mirza o kadar efendiydi kiherkez onu çok serdi yunus emre bile çok kısa zamanda mirza yı çok sevmişti yahya ve yusuf da onu seviyorlardı ali de mirza da ve yusuf engelliydiler ama burda bulunmalarının başka nedenleri vardı mirza kendini hiç anlatmıyordu nasıl bir insandır ailesi varmı yokmu kimlerdendir kimse bilmiyordu yusuf unda bilmiyorlardı hayatını anlatmıyordu ki mirza da yusuf gibiydi susgundu ve sesizdi onunda bir sevdiği varmış adı yaprak mış ve çok güzelmiş hep gelip gidermiş ama mirza hiç görüşmüyormüş gelmesinide istemiyormuş yaprak mirza yı çok seviyordu evlenceklerdi mirza tutuklanınca düğünleri yarım kalmıştı mirza artık istemiyordu yaprakla evlenmeyi çünkü yaprağın üzülmesini istemiyordu mirza yunus emre ve yahya yusuf hep beraber konuşuyorlardı halkkımız nasıl dünyamız nasıl diye engellerin neler yaşadıklarını anlatıyorlardı yunus emre şöyle bir cevap verdi engellerin yaşadıkları hayatı ve dünyayı anlamak için şöyle bir gözlerinizi kapayın ve düşünün muhakkak bunun sonucunuda yüreğinizde bir cevap olacaktır gerçi anlatmakla görerek yaşamak arasında ki farkı yaşayarak anlamak gerekir engellilerin bu hayatta yaşadıkları sıkıntıları anlamak bir engelli yakını ya da engelli olmak gerekmemeli aslında şöyle bir günü kendinize ayırın örneğin tekerlekli sandaliyeye bağmlı olan bir engellinin kaşılaşabileceği bir çok sorun sayabilirim sizlere engellilerin hayatta yaşama katılmaları açısından dış çevreden başlamam gerekirse eğer bir arpatman daresinde yüksek katlardan birinde oturuyorsa merdivenlerden aşağıya inebilmesi için başkalarına muhtaçtır zar zor bir bir güçlükle inilir merdivenlerden ya da bayır aşağı inip çıkmak gereken bir sokak ya da caddede oturuyorsa düşün halini sonra eğer tekerlekli sandaliyesi akülü değilse başlar ilk kırgınlıkları ve yorgunlukları kendi kendine tekerlekli sandaliyesini itebiliyorsa bir zaman sonra gücü tükenerek ve yol da dinlenerek tekrar devam edecek bir yardımcısı varsa bir nebze olsun kolları yorulmaz yol boyunca kaldırımlarda ki çıkıntılar ve çöküntüler canını acıtır her seferinde hele bir de yağmur sularının akması için konulan mazgallara sandalyenin tekerlekleri girerse değmeyin çilesine kaldırıma istediği yerden veya başka bir yerden çıkmaz yani yaya kaldırımları onların dostları değildir bir çok sokak cadde hastane arkadaşının evi cafe otobüsler üst ve alt seçitler tren istasyonlar ve daha bir çok şey onların dostları değildir tıpkı merdivenler gibi tuvalet ihtiyaçları gelse ne yapacaktı sosyal faaliyet çoğunun yaşantısında yoktur olsa bile ne kadar yeterlidir ki yunus emre anlatıklarım hepsi gercek hayattan bunu tüm engelli yaşar yusuf öyle abi bir de bir doktora gitse bile öncelik gelmez ve asansöre binseler nasıl çıkıcaklar merdiven öyle arabalarda öyle arpatmanlar ve kadırımlarda aynıydı engeller zor anlar yaşarlardı bazende evlerinden çıktıklarında zorlanıyorlardı ve de kendilerine güvenleri bile galmamıştı aileleri onlara güvenmiyordu nedenini bile bilmiyorlar yunus emre öyle ama tekerlekli sandaliye yerinde akülü sandaliye olsaydı ne olurdu ki ama yok işte bazı engelliler hiç sokağa bile çıkmazlardıyunus emre yusuf ve diğerleri konuşurken demir kapı hızla açıldı ve yusuf gene ilkilmişti daha önce olduğu gibi gadiran gene o gaba sesiyle bağırmıştı sayıma dizilin diye söylendi herkez dizilmişti ama yusuf yerinden kalkamadığı için gadiran sen niye kalkmıyorsun yunus emre niye kalkmadığını sen çok iyi biliyorsun sen sus senin konuşmaya hakkın yok kalkıcak diyorsam kalkıcak yunus emre gadiranı nerdese dövecekti kendini çor tuttu anlamıyormusun sana laf anlatıyoruz gadiran hala kahkaha atarak gülüyordu herkezin gözü gadirandaydı ne söylüyorsun dediler gadiran birden bire sustu ve kapıyı kapattı gitti birazdan müdür gelip sayım yapıp gitmişti yusuf yerinden hiç kalkmadı bile aklında hep lara da onu hiç unutmamıştı onu çok seviyordu yunus emre yusufu böyle görünce çok üzülmüştü hiç konuşmuyor sadece pencereden dışarıyı seyrediyordu lara kendisini sevemiceğini anlamıştı ama kendisi onu çok seviyordu cezaevinde zaman gecmek bilmiyordu istanbul sokaklarında da gecmezdi lara ve ablası durmadan sahile gelirler biraz gezerler geri eve giderlerdi lale kardeşine bakıyor babalarını kaybetmişlerdi anneleri de kendinden geçiyor lara ile lale bu duyuma çok üzülüyorlardı lale evlenmiş lara yı yanına almış annesi de hastanedeydi duymadan sayıklıyormuş lale annesini görmeğe gittiği zaman annesi onu tanımıyormuş ve kimseyi istemiyordu lara çok üzülüyordu ablası ona baktığı için hep ağlıyor ablasına yük oluyor diye ama bir şey söyliyemiyordu kendisini onlara karşı ezik hissediyordu kendi kendine söyleniyordu birşey yapamıyorum ne kadar beceriksizim ben diyordu eren hep yanına gelip gidiyordu htırını soruyordu lara erenin gelişinden hiç hoşlanmamış gibiydi eren lara yı çok seviyordu ama lara hiç hoşlanmazdı ve de gelmesini de istemiyordu lale de lara nın bu durumuna çok üzülüyordu erenin gelmesini de çok istiyordu ama lara hiç istemiyordu erenin gelmesini lara ablasıla eniştesiyle için çok sıkılıyordu babasını kaybetmiş annesi akıl hastanesinde kalıyordu kendisini çok yanlız hissediyordu ablası var ama oda nereye kadar katlanıcaktı ailesi zaten lara ya hiç güvenmiyorlardı güvensinler diye elinden geleni yapıyordu ama gene olmadı bir şey değişmemişti o yüzden kendisi çok ama çom derindeydi bu derinlikten nasıl kutulcaktı hiç bilmiyordu ablasının yanından gitse nere gidicekti ki yusuf tanda haber alamıyordu artık mektupta alamıyordu kendiside yazamıyor çok özlemişti yusuf fu ilk arkadaşıydı lara düşünüyordu ben mektup yazsam mı diye söyleniyordu kendi kendine hem ağlıyor bir yandan da düşünüyordu ne yapsam o kara kara düşünürken odaya ablası girmişti lara ablasını görünce hemen kendini topladı ve gözyaşlarını sildi lale lara nın yanına yaklaştı ve öylece baktı hiç konuşmadı sonra lara sordu ne oldu abla hiç canım diye söze başladı bir şey var abla söyle saklama lale olsa söylerim peki abla öyle olsun söyleme tamam eniştem nerde hastanede anneme bakmaya gitti annememi evet ne oldu canım hiç abla bir şey olmadı oldu oldu söyle canım abla annem hep hastanedemi kalıcak evet neden peki çünkü hasta çok hemde neyi var abla lale lara nın bu sözüne karşılık veremiyordu nasıl söylerdi ki annemiz aklını yetirdiğini lara çok üzülürdü o yüzden saklaması lazımdı bilmemesi daha iyi olur lara hiç anlamıyordu bir türlü annesinin neyi olduğunu eniştesi ve ablası ne oldursa kendisinden saklıyordular ama neden böyle yapıyorlar ki hiç aklı almıyordu yusuf fu da hiç göremiyordu zaten eren de gelmiyor artık kendisi gelmesini hiç istemiyordu ama şimdi çok farklıydı çok yanlızdı ablası vardı ama gene çok yanlız hissediyordu kendini burdan gitsem diye düşünüyordu bile ama bir şeyi eksik düşünüyordu nere gidicekti yeri yurdu yoktu ki ama mutlakka ordan gitmesi lazımdı ama gidiceği bir yeri yurdu yoktu bile internetten bir yer bulmuştu ama nasıl bir yer olduğunu bilmiyordu bugün üç aralık engeller günümüş ama lara nın hiç umurunda değildi çünkü kendisine hiç önem veren olmadı babası öldüğünden beri çok değişmişti anneside hastanede kalıyor zaten hiç ilgilenmiyordu ki kimse onunla lgilenen yusuf tu onu düşünüyordu karamaraş cezaevi yusuf ta lara yı düşünüyordu yunus emre hep onu seyrediyordu yusuf lara yı çok özlemişti ama genede elinden bir şey gelmiyordu her ne yapsada olmuyor hiç yanına da gitmiyordu görmüyordu bile konuşmuyor ama yusuf fu çok seviyordu hep onu koruyor kimse bir şey demesine de izin vermiyordu yusuf fa bazen çok kızıyordu ama genede çok seviyordu yusuf fu ama gene de bir şey demiyor ve onun mutlu olması için elinden geleni yapmak istiyordu ama olmuyordu yardım istemeliydi ama kimden isticekti yunus öylece düşününce birden bire demir kapı açıldı gadiran seslenmişti yemeğiniz getirdim yunus emre yemekleri gadirandan almıştı ve dağıtmıştı gadirandan yusuf için bir kuş almasını rıca etmişti çok geçmeden gadiran gelmişti kuşu vermişti yunus emre kuşu yusuf fa uzattı senin bu dedi benim mi dedi yusuf nerden çıktı bu kuş yunus emre benden sana hediye çok teşekür ederim hadi adını sen koy gerçektenmi evet abi efendim bu kuşun adına lara ismini versem olurmu olur tabi kız o çok sevindim abi sana burda arkadaşlık eder yusuf kuşunu çok sevmişti hep onunla ilgileniyordu adına lara koymuştu kuşu hep ismiyle çağıyordu yusuf kuşunu öyle çok seviyordu ki günleri hep onunla geçiyordu dertlerini sıkıntılarını onunla parlaşıyordu onun yanında ağlıyor onunla gülüyor hiç yanından arılmıyordu tek arkadaşıydı yusuf lara yı çok seviyordu hep onu düşünüyordu hiç aklından çıkmıyordu ki yunus emre de yusuf fa çok üzülüyordu babası hiç gelip görmüyor cezaevine girdiğinden beri iki kez gelmişti bir daha gelmemişti yusuf babasını artık istemiyordu gelmesini istesede gelmezdi zaten istanbul sokakları lara ablası ve eniştesi hastaneye gitmişti annesi onları hiç birini tanımadı lara çok üzülmüştü annesinin kendilerini tanımamasına onu üzmüştü ne diyeceğini bilemedi hemen ablasına gidelim israr etti lale tamam dedi eniştesi ve ablası annesini öpmüşlerdi lara öpmeden içıktı eren de gelmişti beraber çıktılar lara eski günleri hatırladı ve çok ağladı yusuf fun yazdığı mektup hala ondaydı hepte saklıcaktı babası yusuf fu hiç af etmedi över annesini öldürdüğü için yusuf çok üzgün du lara yı çok seviyordu ama yanında değildi onu çok özledi elinden bir şey gelmiyordu ama kuşu vardı onla konuşuyor onla dertleşiyor çok seviyordu kuşunu hep onunla ilgileniyor yunus emre çok üzülüyordu karamaraş cezaevinde hep kavga çıkıyordu kimse durmaz yusuf hepsinden sakindi hiç bir kavgaya karışmaztı yunus emre de onu o yüzden severdi hep onu seyrediyordu cezaevinde ki herkez onu çok seviyordu ama hiç konuşmuyor diye ona kırgındılar hep kuşu ile konuşurdu ali de konuşmaz çünkü dilsizdi gerçekten de yunus emre ali ye işaretler ile konuşmayı öğretmişti yusuf çok içliydi ve çok ağlardı nedenini de kimse bilmezdi ve hep lara diye sayıklardı yastığı hep ıslaktı uyanınca istanbul lara ve eniştesi geziyordu mustafa bey lara nın bu haline çok sıkılıyordu konuşmak için sahile getirmişti lara cığım diye konuya başladı lara efendim enişte ciğim bak canım sen çok zekisin evet enişte ciğim söyle bak lara ben seni bir kursa yazdırmak istiyorum her şey var ne ararsan ben ve ablan seni çok seviyoruz bunu unutma olurmu tamam enişte ama neden masraf yapıyorsun gerek yok sen çok iyisin enişte mustafa bey söyle cevap verdi sen de çok iyisin annen seni bize emanet etti ve ablan la ben sana bakıcağız seni fetülah hocanın yerleri var oraya götürcem sen oku ve büyük bir yazarmı ressamı olursun ol tamamı lara eniştesini çok iyi dinlemişti ve söyle demişti tamam enişte senin ve ablam için olucam mustafa bey söyle dedi kendin için yap bizim için değil lara tamam enişte yapim de nasıl yapıcam ki hiç tanıdığım yok kimse yok mustafa bey bu konuşmadan sonra lale ye anlatmalıydı lara nın da mutlu olmasını istiyordu aklına eren gelmişti ama lara onu hiç sevmiyordu yusuf fuda sevmiyordu ki mustafa bey birini bulmalıydı biri vardı ama istermiydi acaba lara eniştesine dedi ki ben biraz dışarıya çıkmalıyım çok çok daraldım mustafa bey tamam canım ben de gidim hastaneden ablanı alim gelim lara tamam deyince mustafa bey de hastanenin yolunu tuttu larayı da düşünce almıştı kara kara düşünüyordu o arada aklına yusuf gelmişti şimdi ne yapıyordur nerde cezaevinde çıktımı diye düşündü birden beni unutmuşmu diyede söylenmişti zaten sadece arkadaştık ama yusuf onu deliler gibi seviyordu
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.