3 Mart 2015 Salı

8.BÖLÜM KİTAP ENGELLERİN GÖZYAŞLARI

neden ben söylüyorum çünkü siz benden habersiz karar vermişsiniz de ondan ama biz senin iyliğini düşündüğümüzden söyledik sana ben dedim annem lara ya söyleyelim yoksa onların sana söylemeye hiç niyeti yoktu ki vay abla demek öyle o zaman bensiz gidin tamam mı git annemlere de benim söylediğimi söyle anne efendim kızım lara diyor ki ben gelmiyorum çok karalı görünüyor ne olucak bu kızın hali anne bilmiyorum baban geldiğinde konuşuruz bu mevzuyu peki anne ama lara çok kütü sakın onu bir daha üzmeyin şimdi nerde lara odasında eminmisin evet ne oldu ki hiç sesi çıkmıyor da bilgisayarın başındadır iyi baban geldi selma hanım evi tuttuk sorun kalmadı hayırola ne oldu gene ahmet bey bizim evden daha büyük sorunumuz var neymiş lara ahmet bey lara mı evet kızımız gelmiyormuş kim söyledi lara ya lale neden bende kızdım ama bir yandan hak verdim neden çünkü lara çok acı çekiyor ve bunu da söylemeseydik daha da çok özülürdü ben de lale ye söyle dedim niye hatamı yaptım ahmet bey yooo selma hanım olurmu artık lara gitmek istemiyorsa gitmeyiz olurmu ahmet bey her şeyi hazırlamışsız öyle şey olurmu olur selma hanım kızımızı kaybetsek dahamı iyi olur olmaz tabi ki olurmu ahmet bey kızımız daha önemli elbette ki o zaman kızımız gitmek istemiyorsa gitmeyiz sen nasıl istersen öyle olsun lara ya söyle benmi ahmet bey evet annesi değilmisin selma hanım evet lale söylese daha söylese daha iyi olurdu ama lale yi seviyor lale söylesin ahmet bey sen bilirsin selma hanım lale yi çağır lara yı da lale lara yı alıp gelsin lale söylesin lale kızım kardeşini de al bura gel tamam baba işte geldik lara kızım nasılsın nasıl olmamı bekliyordun babacığım ablamla beni neden çağırdınız biz sana birşey söyliceğiz ablan söylicek ney söyliceğiniz şey lale bak lara annemiz ve babamız benim söylememi uygun gördüler o uygun gördükleri şey neymiş bak lara cığım biz burdan taşınıyoruz bir hafta sonra lara neden abla ben gelmiyorum asla beni odama götür abla tamam canım lale lara yı odasına götürdü ve geri çıktı lara gene hıçkıra hıçkıra ağladı öyle içten ağlıyordu ki içi içine sığmıyordu ailesi onu anlamadığı için lara artık dayanamıyordu evden arılmak istiyordu onun için tek çare burdu ablası da evleniyordu yanlız kalıcaktı karamaraş cezaevi yunus emre bak yusuf boşverme hiç bir şeyi olurmu lara nın ereni sevdiğinide sen bilemezsin yahya söze karıştı çok doğru söylüyor yusuf yunus emre abinin söylediğine kulak ver yusuf yahya nın söylediğini dinledi öyle ama ben lara ya aşık oldum abi ama o beni hiç sevmedi üç arkadaş uzun uzun konuşuyordu ama yusuf gene sesizdi pencerenin önünde otuyordu pencerenin önünde kocaman bir ağaç vardı hep ona bakıyordu derin derin duymadan o ağaçı seryediyordu her mevsim o ağaç iki sevgilinin ağaçımış bu kişilerin atları sude ile sinan mış yusuf hep o ağaça bakarak dalardı ağaçın yaprakları tükülüyordu yusuf hiç yerinden kalkmıyordu yahya da yanına gitti yusuf burda ne yapıyorsun hiç abi öylesine bakıyorum çok dalıyorsun ama yunus emre imamlık yapıyordu arkadaşlarına sonra birden bire demir kapı açıldı gadiran çıkıp geldi ve şöyle bağırdı ne o imam size imamlıkmı yapıyor yahya bu sözler karşısında şok olmuştu yunus emre gardiyana öyle bir baktı ki gardiran korkup sesini kesti bir daha gülemedi mahkumların içinde dilsiz bir mahkum vardı kimseye zararı tukunmazdı adı mirza dı mirza da engelliydi ama engelli çok yoktu yürebiliyordu ama neye yarardı ki ağızı var dili yok gibiydi herkez onun zarar görmesini istemiyorlardı mirza o kadar efendiydi kiherkez onu çok serdi yunus emre bile çok kısa zamanda mirza yı çok sevmişti yahya ve yusuf da onu seviyorlardı ali de mirza da ve yusuf engelliydiler ama burda bulunmalarının başka nedenleri vardı mirza kendini hiç anlatmıyordu nasıl bir insandır ailesi varmı yokmu kimlerdendir kimse bilmiyordu yusuf unda bilmiyorlardı hayatını anlatmıyordu ki mirza da yusuf gibiydi susgundu ve sesizdi onunda bir sevdiği varmış adı yaprak mış ve çok güzelmiş hep gelip gidermiş ama mirza hiç görüşmüyormüş gelmesinide istemiyormuş yaprak mirza yı çok seviyordu evlenceklerdi mirza tutuklanınca düğünleri yarım kalmıştı mirza artık istemiyordu yaprakla evlenmeyi çünkü yaprağın üzülmesini istemiyordu mirza yunus emre ve yahya yusuf hep beraber konuşuyorlardı halkkımız nasıl dünyamız nasıl diye engellerin neler yaşadıklarını anlatıyorlardı yunus emre şöyle bir cevap verdi engellerin yaşadıkları hayatı ve dünyayı anlamak için şöyle bir gözlerinizi kapayın ve düşünün muhakkak bunun sonucunuda yüreğinizde bir cevap olacaktır gerçi anlatmakla görerek yaşamak arasında ki farkı yaşayarak anlamak gerekir engellilerin bu hayatta yaşadıkları sıkıntıları anlamak bir engelli yakını ya da engelli olmak gerekmemeli aslında şöyle bir günü kendinize ayırın örneğin tekerlekli sandaliyeye bağmlı olan bir engellinin kaşılaşabileceği bir çok sorun sayabilirim sizlere engellilerin hayatta yaşama katılmaları açısından dış çevreden başlamam gerekirse eğer bir arpatman daresinde yüksek katlardan birinde oturuyorsa merdivenlerden aşağıya inebilmesi için başkalarına muhtaçtır zar zor bir bir güçlükle inilir merdivenlerden ya da bayır aşağı inip çıkmak gereken bir sokak ya da caddede oturuyorsa düşün halini sonra eğer tekerlekli sandaliyesi akülü değilse başlar ilk kırgınlıkları ve yorgunlukları kendi kendine tekerlekli sandaliyesini itebiliyorsa bir zaman sonra gücü tükenerek ve yol da dinlenerek tekrar devam edecek bir yardımcısı varsa bir nebze olsun kolları yorulmaz yol boyunca kaldırımlarda ki çıkıntılar ve çöküntüler canını acıtır her seferinde hele bir de yağmur sularının akması için konulan mazgallara sandalyenin tekerlekleri girerse değmeyin çilesine kaldırıma istediği yerden veya başka bir yerden çıkmaz yani yaya kaldırımları onların dostları değildir bir çok sokak cadde hastane arkadaşının evi cafe otobüsler üst ve alt seçitler tren istasyonlar ve daha bir çok şey onların dostları değildir tıpkı merdivenler gibi tuvalet ihtiyaçları gelse ne yapacaktı sosyal faaliyet çoğunun yaşantısında yoktur olsa bile ne kadar yeterlidir ki yunus emre anlatıklarım hepsi gercek hayattan bunu tüm engelli yaşar yusuf öyle abi bir de bir doktora gitse bile öncelik gelmez ve asansöre binseler nasıl çıkıcaklar merdiven öyle arabalarda öyle arpatmanlar ve kadırımlarda aynıydı engeller zor anlar yaşarlardı bazende evlerinden çıktıklarında zorlanıyorlardı ve de kendilerine güvenleri bile galmamıştı aileleri onlara güvenmiyordu nedenini bile bilmiyorlar yunus emre öyle ama tekerlekli sandaliye yerinde akülü sandaliye olsaydı ne olurdu ki ama yok işte bazı engelliler hiç sokağa bile çıkmazlardıyunus emre yusuf ve diğerleri konuşurken demir kapı hızla açıldı ve yusuf gene ilkilmişti daha önce olduğu gibi gadiran gene o gaba sesiyle bağırmıştı sayıma dizilin diye söylendi herkez dizilmişti ama yusuf yerinden kalkamadığı için gadiran sen niye kalkmıyorsun yunus emre niye kalkmadığını sen çok iyi biliyorsun sen sus senin konuşmaya hakkın yok kalkıcak diyorsam kalkıcak yunus emre gadiranı nerdese dövecekti kendini çor tuttu anlamıyormusun sana laf anlatıyoruz gadiran hala kahkaha atarak gülüyordu herkezin gözü gadirandaydı ne söylüyorsun dediler gadiran birden bire sustu ve kapıyı kapattı gitti birazdan müdür gelip sayım yapıp gitmişti yusuf yerinden hiç kalkmadı bile aklında hep lara da onu hiç unutmamıştı onu çok seviyordu yunus emre yusufu böyle görünce çok üzülmüştü hiç konuşmuyor sadece pencereden dışarıyı seyrediyordu lara kendisini sevemiceğini anlamıştı ama kendisi onu çok seviyordu cezaevinde zaman gecmek bilmiyordu istanbul sokaklarında da gecmezdi lara ve ablası durmadan sahile gelirler biraz gezerler geri eve giderlerdi lale kardeşine bakıyor babalarını kaybetmişlerdi anneleri de kendinden geçiyor lara ile lale bu duyuma çok üzülüyorlardı lale evlenmiş lara yı yanına almış annesi de hastanedeydi duymadan sayıklıyormuş lale annesini görmeğe gittiği zaman annesi onu tanımıyormuş ve kimseyi istemiyordu lara çok üzülüyordu ablası ona baktığı için hep ağlıyor ablasına yük oluyor diye ama bir şey söyliyemiyordu kendisini onlara karşı ezik hissediyordu kendi kendine söyleniyordu birşey yapamıyorum ne kadar beceriksizim ben diyordu eren hep yanına gelip gidiyordu htırını soruyordu lara erenin gelişinden hiç hoşlanmamış gibiydi eren lara yı çok seviyordu ama lara hiç hoşlanmazdı ve de gelmesini de istemiyordu lale de lara nın bu durumuna çok üzülüyordu erenin gelmesini de çok istiyordu ama lara hiç istemiyordu erenin gelmesini lara ablasıla eniştesiyle için çok sıkılıyordu babasını kaybetmiş annesi akıl hastanesinde kalıyordu kendisini çok yanlız hissediyordu ablası var ama oda nereye kadar katlanıcaktı ailesi zaten lara ya hiç güvenmiyorlardı güvensinler diye elinden geleni yapıyordu ama gene olmadı bir şey değişmemişti o yüzden kendisi çok ama çom derindeydi bu derinlikten nasıl kutulcaktı hiç bilmiyordu ablasının yanından gitse nere gidicekti ki yusuf tanda haber alamıyordu artık mektupta alamıyordu kendiside yazamıyor çok özlemişti yusuf fu ilk arkadaşıydı lara düşünüyordu ben mektup yazsam mı diye söyleniyordu kendi kendine hem ağlıyor bir yandan da düşünüyordu ne yapsam o kara kara düşünürken odaya ablası girmişti lara ablasını görünce hemen kendini topladı ve gözyaşlarını sildi lale lara nın yanına yaklaştı ve öylece baktı hiç konuşmadı sonra lara sordu ne oldu abla hiç canım diye söze başladı bir şey var abla söyle saklama lale olsa söylerim peki abla öyle olsun söyleme tamam eniştem nerde hastanede anneme bakmaya gitti annememi evet ne oldu canım hiç abla bir şey olmadı oldu oldu söyle canım abla annem hep hastanedemi kalıcak evet neden peki çünkü hasta çok hemde neyi var abla lale lara nın bu sözüne karşılık veremiyordu nasıl söylerdi ki annemiz aklını yetirdiğini lara çok üzülürdü o yüzden saklaması lazımdı bilmemesi daha iyi olur lara hiç anlamıyordu bir türlü annesinin neyi olduğunu eniştesi ve ablası ne oldursa kendisinden saklıyordular ama neden böyle yapıyorlar ki hiç aklı almıyordu yusuf fu da hiç göremiyordu zaten eren de gelmiyor artık kendisi gelmesini hiç istemiyordu ama şimdi çok farklıydı çok yanlızdı ablası vardı ama gene çok yanlız hissediyordu kendini burdan gitsem diye düşünüyordu bile ama bir şeyi eksik düşünüyordu nere gidicekti yeri yurdu yoktu ki ama mutlakka ordan gitmesi lazımdı ama gidiceği bir yeri yurdu yoktu bile internetten bir yer bulmuştu ama nasıl bir yer olduğunu bilmiyordu bugün üç aralık engeller günümüş ama lara nın hiç umurunda değildi çünkü kendisine hiç önem veren olmadı babası öldüğünden beri çok değişmişti anneside hastanede kalıyor zaten hiç ilgilenmiyordu ki kimse onunla lgilenen yusuf tu onu düşünüyordu karamaraş cezaevi yusuf ta lara yı düşünüyordu yunus emre hep onu seyrediyordu yusuf lara yı çok özlemişti ama genede elinden bir şey gelmiyordu her ne yapsada olmuyor hiç yanına da gitmiyordu görmüyordu bile konuşmuyor ama yusuf fu çok seviyordu hep onu koruyor kimse bir şey demesine de izin vermiyordu yusuf fa bazen çok kızıyordu ama genede çok seviyordu yusuf fu ama gene de bir şey demiyor ve onun mutlu olması için elinden geleni yapmak istiyordu ama olmuyordu yardım istemeliydi ama kimden isticekti yunus öylece düşününce birden bire demir kapı açıldı gadiran seslenmişti yemeğiniz getirdim yunus emre yemekleri gadirandan almıştı ve dağıtmıştı gadirandan yusuf için bir kuş almasını rıca etmişti çok geçmeden gadiran gelmişti kuşu vermişti yunus emre kuşu yusuf fa uzattı senin bu dedi benim mi dedi yusuf nerden çıktı bu kuş yunus emre benden sana hediye çok teşekür ederim hadi adını sen koy gerçektenmi evet abi efendim bu kuşun adına lara ismini versem olurmu olur tabi kız o çok sevindim abi sana burda arkadaşlık eder yusuf kuşunu çok sevmişti hep onunla ilgileniyordu adına lara koymuştu kuşu hep ismiyle çağıyordu yusuf kuşunu öyle çok seviyordu ki günleri hep onunla geçiyordu dertlerini sıkıntılarını onunla parlaşıyordu onun yanında ağlıyor onunla gülüyor hiç yanından arılmıyordu tek arkadaşıydı yusuf lara yı çok seviyordu hep onu düşünüyordu hiç aklından çıkmıyordu ki yunus emre de yusuf fa çok üzülüyordu babası hiç gelip görmüyor cezaevine girdiğinden beri iki kez gelmişti bir daha gelmemişti yusuf babasını artık istemiyordu gelmesini istesede gelmezdi zaten istanbul sokakları lara ablası ve eniştesi hastaneye gitmişti annesi onları hiç birini tanımadı lara çok üzülmüştü annesinin kendilerini tanımamasına onu üzmüştü ne diyeceğini bilemedi hemen ablasına gidelim israr etti lale tamam dedi eniştesi ve ablası annesini öpmüşlerdi lara öpmeden içıktı eren de gelmişti beraber çıktılar lara eski günleri hatırladı ve çok ağladı yusuf fun yazdığı mektup hala ondaydı hepte saklıcaktı babası yusuf fu hiç af etmedi över annesini öldürdüğü için yusuf çok üzgün du lara yı çok seviyordu ama yanında değildi onu çok özledi elinden bir şey gelmiyordu ama kuşu vardı onla konuşuyor onla dertleşiyor çok seviyordu kuşunu hep onunla ilgileniyor yunus emre çok üzülüyordu karamaraş cezaevinde hep kavga çıkıyordu kimse durmaz yusuf hepsinden sakindi hiç bir kavgaya karışmaztı yunus emre de onu o yüzden severdi hep onu seyrediyordu cezaevinde ki herkez onu çok seviyordu ama hiç konuşmuyor diye ona kırgındılar hep kuşu ile konuşurdu ali de konuşmaz çünkü dilsizdi gerçekten de yunus emre ali ye işaretler ile konuşmayı öğretmişti yusuf çok içliydi ve çok ağlardı nedenini de kimse bilmezdi ve hep lara diye sayıklardı yastığı hep ıslaktı uyanınca istanbul lara ve eniştesi geziyordu mustafa bey lara nın bu haline çok sıkılıyordu konuşmak için sahile getirmişti lara cığım diye konuya başladı lara efendim enişte ciğim bak canım sen çok zekisin evet enişte ciğim söyle bak lara ben seni bir kursa yazdırmak istiyorum her şey var ne ararsan ben ve ablan seni çok seviyoruz bunu unutma olurmu tamam enişte ama neden masraf yapıyorsun gerek yok sen çok iyisin enişte mustafa bey söyle cevap verdi sen de çok iyisin annen seni bize emanet etti ve ablan la ben sana bakıcağız seni fetülah hocanın yerleri var oraya götürcem sen oku ve büyük bir yazarmı ressamı olursun ol tamamı lara eniştesini çok iyi dinlemişti ve söyle demişti tamam enişte senin ve ablam için olucam mustafa bey söyle dedi kendin için yap bizim için değil lara tamam enişte yapim de nasıl yapıcam ki hiç tanıdığım yok kimse yok mustafa bey bu konuşmadan sonra lale ye anlatmalıydı lara nın da mutlu olmasını istiyordu aklına eren gelmişti ama lara onu hiç sevmiyordu yusuf fuda sevmiyordu ki mustafa bey birini bulmalıydı biri vardı ama istermiydi acaba lara eniştesine dedi ki ben biraz dışarıya çıkmalıyım çok çok daraldım mustafa bey tamam canım ben de gidim hastaneden ablanı alim gelim lara tamam deyince mustafa bey de hastanenin yolunu tuttu larayı da düşünce almıştı kara kara düşünüyordu o arada aklına yusuf gelmişti şimdi ne yapıyordur nerde cezaevinde çıktımı diye düşündü birden beni unutmuşmu diyede söylenmişti zaten sadece arkadaştık ama yusuf onu deliler gibi seviyordu

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.