11 Mart 2011 Cuma

şiir ayaklarım

ben küçük bir kızken hep düşünürdüm ben neden diyer çocuklar gibi değildim birgün annem ve babam beni parka götürmüştü ve bana bir balon almıştılar ben terkelekli sandaliyedeydim ayaklarımın üzerinde yürümüyordum etrafmda ki çocuklar annelerinin ellerini tutarken koşayken ben ise terkelekli sandaliyedeydim elimde birtane

balon vardı ben özgür değildim ayaklarım sanki yoktu elimdeki balonsa benim yüzumden özgür değildi kimbilir onun ipini bıraksam nereye uzardı annem o balonu ben biraz olsun mutlu olim diye almıştı ama hiçte mutlu olamazdım ki ben balonu özgür birakıcaktım ve başka gönüle merhem olması için birgün yine parka gelmiştik elimdeki

balonun ipini bıraktım ve gökyüzüne kadar uçtu uçtu bulutların arasında kayboldu ben ağlamaya başladım gözyaşlarım yanaklarıma kadar süzülmüştü annem elimdeki balonu kaçırdım diye üzüldüğümü zanetmişti birtane daha alırım diyordu ama ben hiç dinlemeden hıçkıra hıçkıra ağlamaya devam ediyordum kimse benim neler çektiğimi anlamamıştı

bir an hakırmak gelmişti içimden artık ayaklayımı istiyordum engellimiydim ben yoksa engelli ne demek hiç duymamıştım engelli bir yaralı güveçin gibimiydi hani bir güveçin kanatından yara alır ya uçamaz işte bende öyleydim ben ise kanatlarımdan değil ayaklarımdan almıştım yara benim yaram daha da büyüktü hiç kapamayan bir

yaradı hiç bir zaman yürüyemicektim anlamıştım ben artık bir engelliydim yüreğimde bir utgu kalaçaktı ateş topu gibiydi yüreğim gözlerim ise denizdi artık içime saklanıcaktım kendi denizimde boğulucaktım ve de kendi içimde yaşamaya başlamaya çalışıcakım derinlikler acılar düşünceler artık benimdi ayaklarım geriye gelmicesine yok olmuştular artık benim değildi onlar artık geri alamam onları içime yaşlayacam

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.