canlarıyla savaştılar hasan basri evet ama bizim devletimiz çecubeli askerlerimizi secmiyor hepside çok genç askerler bu nasıl ana yasa bu türkkiyede hep savaş çıkıyor vede çıkıçakta 1980 yılından beri savaşlar sürüyor ben hiç anlam veremiyorum bu nasıl kindi böyle bizim insanlarımız birbirlerine kıyıyorlardı muhammet şöyle cevap verdi bizim insanlarımız cahil birisi gidip ötekisine derse şu bizim düşmanımız oda kalkar ona savaş açar işte arkadaşım bizim ülkemizde öyle anlatabildimi hasan basri şöyle devam eder bizim ülkemizin hertarafında savaş var bu savaş bitmez ki bu türkiye yok olana kadar devam eder ha israil ha ırak fark etmez abi israil filistinin bir kısmını kendi tarafına çekmiş zaten bunlarda nere kadar dayanabilirler ki muhammet dayanabilirler diye karşılık verdi hasan basri yahu zaten bizim bizim insanlarmız birbirlerine kıyıyor birbirlerine savaş açarlasa bu halk nasıl kendine gelsin muhammet şöyle karşılık verdi israil filistine savaş açmış yıllar önce bugüne kadar sürmüş halada sürmekteydi bitmicekti bile hasan basri kim bilir belkide biterdi muhammet şöyle cevap cerdi ne o senmi burasını kutarıcan hasan basri gülerek neden olmasın ölene kadar savaşırım muhammet var be helal sana ama çok dikkat etmen lazım hasan basri neye karşı dikkatli olmamı istiyorsun muhammet israillilere karşı dikkatli olmalısın hasan basri gülerek yok be abi onlardan korksaydık burda olurmuyduk muhammet sen burdamısın hasan basri evet kalıyorum muhammet neden peki hasan basri ben bu insanları görünce gitmekten vaz geçtim muhammet çok sevindim senin adına burda burda kalman ve burdaki insanlara yardımcı olmana çok sevindim onlar konuşurken enes komutan gelir şöyle der siz burda ne arıyorıyorsunuz bizim şehitlerimiz var onları ailelerine teşlim edilmesi lazım muhammet tamam komutanım hemen gidiyoruz emini ne yapıcağız enes komutan bilmiyorum burda kalsın şimdilik neşe hemşire olsaydı iyi olurdu allah bize yardım eder muhammet hasan basri komutana şöyle cevap verir bu insanlar hep aç nasıl savaşınlar hemde hepsi hasta olmuşlar bizden başka kim var enes komutan şöyle cevap verir allahımız var hasan basri kalktı gitti muhammet komutanım hikayedeki yerimizde başlıyalımı anlatırmısınız enes komutan şimdimi savaşın ortasındayken muhammet evet ama bizim elimizden birşey gelmez ki enes komutan olurmu öyle şey zamanımız boşa gider ebubekirida bulamadık muhammet bir yerden çıkıp gelir merak etmeyin siz enes komutan kendine bir zarar vermesinden korkuyorum muhammet yoo yapmaz hiç korkmayın ebubekir kim bilir nerde aklı çok karışıktır şimdi zaman geçtimi çıkıp gelir enes komutan bir an bulmamız lazım ebubekiri muhammet neden enes komutan şöyle der emin şehit olmakta abisini sayıklıyor zamanı çok az muhammet şöyle karşılık verir ama komutanım ebubekir kim bilir nerde osmanın şehit olmasına çok üzülmüştü deli divane gibiydi enes komutan şöyle karşılık verdi herkes şehit verirse kendini kaybetse ne olurdu bu insanların hali muhammet öyle ama bizim elimizden birşey gelmiyor onlar konuşurken hasan basri gelir komutanım dine şehit verdik bağırmaya başladı enes komutan enes komutan hemen koşmaya başlar o sırada biri daha gelip der ki komutanım ebubekiri bulduk ama çok kütü vaziyette bulduk kendinde değil aklı başında değil gibi komutanım enes komutan getirin bura nerde şimdi şehit arkadaşlarımızın yanında oturmuş öylece enes komutan durmadan yürüyordu karlos komutansa hiç durmak bilmiyordu hep bombaların sesleri vardı ilkez ezan okudu filistin sokaklarında herkes huzur içinde dinliyordu yıllar önce yusuf okumuştu aradan yıllar geçmişti bu ikinci ezan okunuyordu ama onlara ilkez okunuyormuş gibi geliyordu herkes merak içindeydi kim okuyor acaba diye düşünceler vardı herkes o tarafa koşmaya başladı muhammet gitti baktı ezanı kim okuduğunu gördü ve çok şaşırdı ezan okuyan emindi o yorgun haliyle ezan okuyordu muhammet çok duygulanmıştı gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu emin çok acı çekiyordu acıısı dinmek bilmiyordu muhammet eminin haline çok üzülmüştü ebubekir de hiç kendine gelemedi şehit olan arkadaşlarının başının önünde ağlıyordu osmanın şehit olduğunu bile hatırlamıyordu enes komutan ebubekir için üzülüyor vede nasıl kendine getircek hiç bilmiyordu muhammet hala eminin yanındaydı emin farkında değildi o tüm gücüyle ezanı bitirmeye çalışıyordu daha fazla dayanımıyordu emininde az vakti kalmıştı muhammet emini uzaktan izliyordu emin daha fazla dayanamadı yere yığılıp kaldı ama hala ezan düşmemişti dilinden o kadar güzel okuyordu ki eminin sesi dillerde dolaşıyordu herkes hayran kalmıştı muhammet eminin yanına koştu ve yerden kaldırdı eminin gözleri kapalıydı muhammet yanına yaklaşınca gözlerini açtı karşısında muhammedi görünce çok sevindi gözyaşlarına yenildi hüngür hüngür alamaya başladı ve şöyle cevap verir muhammet abi ben şehit oluyorum birkez abimi görseydim çok özledim muhammet çok üzülüyordu eminin bu haline nasıl söylicekti ki abisinin aklı başında olmadığını kendisini bile hatırlamadığını seni nasıl hatırlasın çok zor bir durum olurdu abisini bu halde görse ama söyleesi lazımdı muhammet kendisini topladı ve emine söylemeye karar verdi şözü nerden başlıcağını bilmiyordu bir yolunu aradı emin yine sordu muhammede abi ebubekir abim bulundumu muhammet evet ama emin aması ne oldu abime yoksa öldümü muhammet yoo hayır emin ee başka ne olur ki birşey varsa söyle abi lafı dolaştırma lütfen muhammet peki tamam abin osmanın şehit oluşundan beri kayıptı emin osman abidemi şehit oldu muhammet evet abinide zor bulduk ve bulduğumuzda aklı yerinde değildi emin nasıl şimdi beni tanımazmı muhammet hayır tanımaz emin olsun abi lütfen getir görim muhammet peki sen burda bekle ben gidim getirim abini emin oldu ama çabuk gelin muhammet olur emin az vaktim kaldı sonkez abimi görim muhammet abin enes komutanın yanında emin tamam çabuk git getir onu muhammet emini düzgün yere bıraktı kalktı koşarak yollara düştü çok geçmeden vardı enes komutan muhammedi nefes nefese kaldığını görünce sordu hayırdır ne oldu muhammet emin abisini görmek istiyor acil enes komutan neden muhammet emin şehit olmakta fazla vaktimiz yok enes komutan neyi var yaralımı muhammet değil çok işkenceden bedeni iflas etmiş ezanıda emin okuyormuş ben onu dinliyordum ezanı son ha bittirdi enes komutan filistinde ilkez ezan okundu muhammet ikikez enes komutan ilk okuyan kimdi muhammet yusuf abi okumuştu sesi o kadar güzeldi ki insanların kulaklarının pasını siliyordu eminin seside onun sesine çok benziyor ben onu hayran hayran dinliyordum eminin sesini durunca merak ettim gittiğimde eminin okuduğunu görünce çok şaşırdım emin zor ha ayakta duruyordu düşüyordu ki ben yanına koştum tuttum emin gözlerime öyle baktı ki içim acıdı gözlerimden yaş geldi enes komutan çabuk hazırlanın gidiyoruz ebubekiride alın tüm askerler toplandı ebubekiride aldılar yola çıktılar çok zaman geçti ama artık çok geçti çünkü emin şehit olmuştu askerler yaklaşınca anlamıştılar eminin şehit olduğunu gözleri bile açıktı o kadar masum bakıyordu ki sanki hiç acı çekmemiş gibiydi muhammet emine doğru yürüdü ellerini eminin gözlerine götürdü acık olan gözlerini kapadı otururken şehit olmuş enes komutan geç kaldık muhammet evet öyle oldu hep benim yüzümden oldu geç kalmasaydım abisini görücekti enes komutan kendine haksızlık etme senin bir sucun yok muhammet biz geç geldik siz anaçok beklediniz biraz daha erken gelebilirdik enes komutan elimizden birşey gelmedi muhammet gelirdi abisini görürdü hiç olmasa enes komutan görseydi ne fark ederdi ki ebubekir emini tanımazdı bile muhammet emin biliyordu enes komutan biliyormuydu muhammet evet ben söyledim abisinin durumunu kendisini hatırlamadığını biliyordu enes komutan emin ne dedi muhammet hiç sonkez görmek istediğini söyledi bir daha göremiceğini ölmeden son defa göricem umutula bekliyordu abisini ve ebubekir kendini bilmediği için kaybolmuştu savaşın ortasına kadar gitmişti deli divane gibi dolaşıyordu hiç birşeyden haberi yoktu bir israil askeri ebubekire nişan almıştı tam anlından vurdu ebubekir de şehit oldu muhammet ve enes komutan ebubekirin yokluğunu fark ettiler hemen koştular birde ne görsunler ebubekir yerde yatıyordu enes komutan hemen koştu ebubekir şehit olmuştu muhammet çok üzgündü emini görmeden koklamadan eminde abisini koklamadan şehit oldu iki kardeş birbirlerini görmeden hayattan ayrılmıştılar hasan basri olanlara çok üzüüyordu filistin durmadan şehit veriyordu israilliler ise filistini ele geçirmek için herşeyi yapıyorlardı ama isteklerine ulaşmıcaklar karlos komutan muhammedi istiyordu başını ucurmak için can atıyordu filistin biraz daha yanlız kalıyor anaların feryatları dinmiyordu çok acıları vardı filistin çocukları artık oyun yerine savaşıyorlardı ailelerini kaybediyorlardı duyguları allak bullak oluyordu ana karnında yok ediliyor muhammet kendidisinden geçti nefesi kesiliyor gözleri kararıyordu karlos komutan hasan basriyi izletiyordu onuda ortalıktan kaldırıcaktı muhammedi de enes komutan oturmuş elinde bir bir fotoraf var ona bakarak derin derin düşünmekteydi muhammet enes komutanın yanına yaklaştı komutanım o fotoraftaki kim enes komutan hiç sesini çıkatmadı muhammet komutanın oturdu tekrar sordu komutanım o kim fotoraftaki enes komutan hiç bir tanıdık muhammet bir daha açmadı konuyu enes komutan oturduğu yerden kalktı askerlerin yanına gitti muhammette oracıkta yanlız kaldı savaş daha da şiddetlendi bombalar patlıyor toz dumana karışıyordu karlos hasan basriyi esir aldı 3 yıl sonra ne hasan basri vardı nede muhammet vardı ikiside şehit olmuştu karlos muhammedin başını ucurmuştu hasan basriyide kollarını kopatmış vede başını ucurmuştu ikisinide o şekilde şehit etmişti enes komutan iki askerini birden kaybettiği için çok üzülmüştü kendinden geçmişti hiç hali yoktu derin derin düşünüyordu karlos enesin haline çok mutlu olmuş artık gücü kalmamıştı yeniliyordu birgün iki komutan bir araya geldi birbirlerine girdiler karlos komutan enes komutana şöyle haykırdı ya ben gidicem yada sen diye çıkıştı enes komutan hiç sesini çıkartmadı bile aklında bir hinlik vardı enes komutanıda öldürücekti hayince yok etmeyi pılanıyordu enes komutan hiç farkında değildi olacaklardan karlos askerlerine göz işareti yapar onlarda enes komutana yaklaştılar tuzağs düşürüceklerdi karlos komutan harince gülüyor enes komutan çok sakindi karlosun gözlerine derin derin baktın ve şöyle cevap verdi gül gül bir daha gülemicen birgün bu savaşta sona erecek karlos nasıl olucak o senmi yapıcan enes komutan ben yapamasam da bir başkası çıkıp yapar analarımız ne yiğitler doğuruyor bir yiğit gider bir yiğit gelir karlos gelsinler onlar daha süt çocukları karlos enes komutanı oralıyordu askerler enes komutanı esir almaları için enes komutan şöyle cevap verir onlar çocuk evet yürekleri büyük senin gibi yüreksiz değiller karlos bu söze çok fena kızmıştı fazla dayanamadı enes komutanı esir aldı pek çok askerler vardı etrafında karlos komutan şimdi ne yapıcan bakalım enes komutan işte senin gibiler böyle yapar karlos komutan gülerek benim gibiler ne yaparlarmış enes komutan nemi yapar silahsız bir insanı esir alıyor işkence yapıyorsunuz korkuyorsunuz karlos komutan çileden çıkmıştı enes komutanı baladı ayaklarından ve kollarından askerler vuruyor enes komutan ise konuşmaya devam ediyordu susmuyor acısını içine gömüyordu 4 yıl daha geçti enes komutanın hiç hali kalmamış nerdese son nefesini verecekti karlos komutan öyle işkenceler yapıyor ki enes komutan tık bile demiyor bu susgunluğu karlosu deli ediyordu bunun üstüne daha da işkence ediyor bir ses çıkat diye haykırıyordu enes komutan senin gibi bir insanla ne konuşim be karlos komutan sen fazla dayanamazsın enes komutan ölene kadar karlos komutan iyi o zaman ölürsün askerlere gözleri ile işaret etti enes komutanı öldürmelerini emir verildi karlos kendi elleri ile öldürmek istiyordu enes komutan ne duruyorsun korkak karlos komutan bu cevaba bir hali kızmıştı enes komutanın iki kolunu kesti enes komutan yine acısını içine gömüyordu hiç hali yoktu rengi solmustu karlos komutanın tahamul edemiyordu bir insan nasıl bu kadar cesur olurdu ki bu sefer bir bacağını kesti yine bir ses yoktu karlos komutan bu sefer çileden çıktı öteki bacağınıda kesti bir daha ses çıkmayınca enes komutana şöyle dedi konuşmasan yara almayan yerin kalmıcak enes komutan şöyle cevap verir olmaya versin bu organlarımız bizim değil bize emanet verilmiş benim deil yani kollarımıda aldınız bacaklarımıda aldınız alın bakalım nere kadar alıcaksınız karlos filistini alana kadar enes komutan o zaman beni öldürmeden alamazsın beni öldürsen bile yine alamazsın biri çıkar senin canını alır karlos çıksında görelim enes komutan sen ne kadar pişkinsin karlos öyleyimdir enes komutan karlosun yüzüne tükürdü karlos çok feci sinirlendi enes komutanı kendi elleri ile öldürmek istiyordu can atıyordu öldürmek için eline baltayı aldı ve enes komutanı yere yatırdı ve başını kesti enes komutan şehit olmuştu filistinliler tekrar israillilein ellerine düşmüştüler karlos komutan insanlara eziyet çektimeye devam ediyordu enes komutanlarıda yoktu artık 3 gün geçmişti filistinliler enes komutannlarının cenazesini kadırmak için hazırlanmışlardı tam mezara doğru yol almıştılar ki yollarına bir genç çıktı şöyle diyordu bırakın babamı ben omuzlarımda taşıcağım bu lafın üzerine herkez dilini yutmuştu kendi kendilerinin aralarında konuşuyorlardı genç ben enes komutanın oğlu oluyorum filistin halkı çok şaşırmıştı enes komutanın oğlu varmış aynı ona çok benziyor zaman çok çabuk geçiyordu enes komutanın cenazesini kadırmak için hazırlanmıştı herkez filistinliler merzalığa doğru yolla çıkmıştılardı enes komutanın oğlu filistinlilerden biri gençe sorar adın ney genç adım ömer babamı ben taşıcağım milet tamam dediler hep beraberce taşıdılar ömer babasının mezarını örttü sonra ağlamaya başladı ve söylenmeye başladı baba diye söze başladı seni çok özlemişim sen beni özlemedinmi biliyorum çok özledin ben seninle hiç oyun oynamadım sende bana hep kendi deden nasıl sana anlatıysa sende bana anlattın gittiğinden beri ben çok yanlız kaldım çocukken sana yazdığım bir mektup vardı hep ağlarak onu okurdum bu mektupu getirdim bu sefer de sana okuyacam canım babacığım beni dinlermisin biliyoum dinliyorsun ömer cebinden mektupu çıkardı ve okumaya başladı OĞLDAN BABAYA MEKTUP canım babam bu mektupu sana yazıyorum sen gittiğin gün ben seni çok aradım sokağa çıktığım zaman arkadaşlarım babaları ile gezdiği zaman ben kendimi ezik hissederdim biliyormusun bende senin gibi büyüdüm hep filistin çocukları gibi babasız büyüdüm on yıl böyle geçti bende bu mektupu yazdım her gece yatağıma yatığımda bu mektupu okurdum ağlardım beni unuttun zanettim beni hiç aramadın babacığım ben büyüdüm genç bir delikanlı oldum kendime bir söz verdim ben seni bulucaktım bu mektupu hergün paca paca yazdım büyüyene kadar on yıl daha geçti 20 yaşına geldim seni aramaya yollara düştüm gece gündüz ve buldum ama bulduğum günü yine kaybettim bu sefer tamamen kaybettim seni çok özledim babacığım senin yerini ben alıcam babacığım enes komuanın oğlu gelicek görecekler babacığım şimdi sana veda ediyorum oğlun ömer
SON
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.