28 Temmuz 2010 Çarşamba

salihanın eserleri




salihanın kitapı

kitap filistin ağlıyor
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir

19 Temmuz 2010 Pazartesi

salihanın kitapı

kitap filistin ağlıyor
diye cevapını bitirdi sonra yunus ve yusuf adamı alıp çadıra doğru yol aldılar yaşlı adam bu iki gençi çok sevdi ve dedi ki onlara siz çok iyi insanlarsınız yunus sizde öyle bey amca dedi çok geçmeden çadıra geldiler melisada yusufa koştu yusuf melisanın o sarı saçlarını okşadı yusuf melisa sen hastasın dedi melisa evet dedi zorlukla ve yere düştü yusuf melisayı kaldırdı çadıra götürdü yatırdı çok zaman geçiyor herkes açlıktan ölüyordu melisada kıdasızlıkan hastalığa düşmüştü yusuf bir şeyler düşünmeliydi ama ne aklı melisada kaldı ya melisa ölürse ne yapardı bu daha çok küçüktü bu acıyı taşıyamaz yunus abi ne yapabiliriz yusuf hiç bilmiyorum ama bir şey yapmalıyız yunus dedi burasını korumalıyız pes etmek yok yunus benimlemisin yunus varım abi söz kanımla canımla ve kanımın son damlasına kadar savaşırım seninle zaten biz seninle kan kardeşi değilmiyiz yusuf evet yunus o zaman kanımız beraber aksın yusuf aksın be kan kardeşim kılon komutan yine savaş için hazırlanıyordu kan akıtmak onun için zefkti filistini kururutmaktı niyeti esirlere çeşitli işkence ediyor başlarına cüval geçiyor çok acımadan öldürüyordu kızlarının önünde zaman filistinlere göre kolay geçmezdi filistinin insanları çok acı çekiyordu yürekleri kan ağlıyor ümitleri kalmamıştı artık çileleri bitmek bilmiyordu ki ne zaman biticekti bu çile ömür boyu bitmezdi heryerde kan kukusu barut kukusu vardı hayatmıdı ki onlar için hayır değildi heryer mezarlarla doluydu savaş bitmek bilmiyor heryerde çığlıklar vardı analar ağıt yakıyor ağıtlar dinmiyor kanlar dinmez yusufla yunus heryere koşuyordı çadıra yeni bir yaralı gelmişti neşe hemşire mudale etti kimse bu yaralıyı tanımıyordu adını bile duymadılar kendisinde değildi yusuf gelip gider ama yaralı bir türlü kendine gelemiyordu çok ağırdı yarası neşe hemşire hep başıda uyanmasını bekliyor çok geçmeden yaralı kendine geldi yusuf hastanın yanına gitti ve hastayla konuşmaya çalıştı ilk önce adını sordu hasta mustafa dedi yusuf neredensin mustafa ben istanbuldan yardım getirmiştim ama israil askerleri yolumu kesti beni vurdular zor kurtuldum ancak buraya kadar gelebildim filistin için geliyordum her yıl 3 yıl gelemedim senide yeni gördüm yenisin sanırım yusuf evet yeni sarılırım 3 yıldır burdayım mustafa ebuzer nerede onu göremedim artık kan kardeşini görmek istemiyor yusuf ebuzermi mustafa evet ebuzer nede yusuf ebuzer şehit olmuş ben gelmeden önce mustafa vay kan kardeşim beni bıraktın he biz onunla çok iyi iyi kardeştik yusuf benim ile yunus gibi deseneze mustafa sakın birbirinizden ayılmayın yusuf biz yunusla bir başka arkadaşlığımız var birbirmizden ayrılmııcağız biz beraber şehit olucağız çünkü birbirmize söz verdik mustafa bir ha çekti yusuf sordu ne oldu abi ah çektiniz mustafa gözyaşlarına yenildi yusuf tekrar sorar neden ağlıyorsun abi yanlışımı oldu size karşı mustafa yusufa baktı öyle bir baktı ki yusuf dedi sen o kadar iyisin ki iyliğin yüzüne vurmuş o kadar temiz bir yüreğin var ki bana karşı ne gibi yanlışın olabilir ki ben ebuzere verdiğim sözü tutamadım bizde sizin gibiydik yani seninle yunus gibi yusuf ben ve yunus kanumızın son dmlasına kadar savaşıcağız gerekirse beraber şehit oluruz mustafa işte ben ve ebuzerde öyle demiştik ama ben verdiğim sözü tutamadım eğer tutsaydım beraber şehit olurduk yusuf üzülme be abi ebuzer size küsmemiştir mustafa ah yusuf inşalah dediğin gibidir bir emin olabilsem bana küşmediğinden o zaman gamyemem ölürsemde rahat ölürüm hiç olmasa yusuf içini çekerek nefes aldı mustafa abi sana bir şey söylimi izin veriseniz hadtim değil ama izniniz olursa bir şey söylicem mustafa yusufa gülümserek tabi ki söylerebilirsin çekinmeden yusuf bak abi ebuzer abide size asla kırılıp küsmemiştir inanın bana mustafa inşalah öyledir o sırada içeriye yunus girdi selamün aleyküm yusuf aleyküm selam yunus hoşgeldin yunus hoşbulduk kan kardeş yusuf mustafa abi işte sana bahs ettiğim kan kardeşim yunus tanıştirim sizi mustafa abi yunus memnun oldum abi mustafa bede memnun oldum evladım yusuf mustafa abi sizin yaşıız kaç mustafa benim yaşım 50 artık ben burdayım devamlı burda kalıcam sizlerle beraber savaşıcam eğer benide aranıza kabul ederseniz yusuf estağfurulah bizde sizi aramızdan görmekten memnun oluruz mustafa çok teşekür ederim yusuf hadi abi çok gec oldu uyumanız lazım sabah görüşürüz mustafa kim bilir yusyf sabaha kalırsak görüşürüz yusuf öyle demeyin mustafa olur can yusufum öyle olur ki ama şunu bil ki ebuzer bana küşmemişse o zaman rahatca teslim edebilirim can yusufum senin adın bundan böyle can yusuf olsun yusuf çok sevindi siz nasıl isterseniz öyle olsun mustafa ben sizi çok sevdim yusuf yunusa seslendi yunus efendim abi yusuf hiç konuşmuyorsun suskunsun neden yunus anam çok hasta hastalığının çaresi yok yusuf allah büyüktür kardeşim yunus öyle abi haklısın mustafa can yusufum senin ailen nerede can yusuf benim ailem istanbulda benim askerliğim filistine düştü bende çok sevindim zaten buraya gelmek istiyordum şanşıma askerliğim buraya çıktı mustafa yunus ya sen nerelisin yunus ben filistinli çocuğum ben buralıyım mustafa ailen nerede yunus ailem şehit oldu ben bide kardeşim kaldık beraber yaşıyoruz onlar konuşurken neşe hemşire içeriye girdi melisa fenalaştı dedi

17 Temmuz 2010 Cumartesi

salihanın eserleri

salihanın kitapı

kitap filistin ağlıyor
ona yürümesi için testek oluyordu yusuf yürümk için güclük çekiyordu yunusla yusuf hem yürüyorlardı hemde konuşuyorlardı yusuf yunus dedi yunus efendim abi yusuf yine sordu yunus sen hiç kendinden bahs etmiyorsun yunus ben sana neyimi anlatim ki be abi yusuf yunusu hiç böyle görmemişti yunus öyle içini çekti ki nerederyse ağlıyacak gibiydi yusuf anlat dinleyim seni be arkadaş yunus birdenbire ağlamaya başladı yusuf yunusla bir yere oturdular yusuf yunusun gözlerine öylece baktı anlat dedi yunus ben on yaşındaydım benim bir abim vardı yusuf bana hiç bahs etmedin yunus evet çünkü abim aklıma gelince aklım başımdan gidiyordu yusuf neden yunus nedenmi diye cevaplamaya devam ediyordu benim abim şehit oldu hemde burda çok feci halde şehit oldu yusuf yunusu fazla zorlamadı vede yormak istemiyor yunus anlatmaya devam etti benim abimin başını ucurdular vede sokaklarda gezdirdiler ibret olsun diye benim gözlerimin önunde ne acı demi annem abimin acısına dayanamadı öldü ben ise kinle yaşadım vede nefretle büyüdüm kılon komutana abimi benden aldı yusuf abinin adı neydi yunus hasandı diyebildi yusuf yunusu çok iyi anlıyordu yunus ayağa kalktı yusufu da kaldırdı yollarına devam ettiler filistinlilerde onlarla beraber yol alıyorlardı hemde onları dinliyordular sonra yusuf yunusa söyle seslenir yunus hüseyine gidelimi yunus olur gidelim uzun süredir görmedik yusuf evet çok oldu görmeyeli zaman zaman birbirlerine yolda şaka yaparlardı birdenbire durdular yolun kenarında oturan vede ağlıyordu yusufla yunus yaşlı adamın yanına yaklaştılar yaşlı adam karşında ki iki delikanlıları görünce çok sevindi gözyaşlarını sildi yusuf yaşlı adama sordu dede dedi niçin ağlarsın yaşlı adam bir süre sessiz kalmayı tercih etti yusuf birkere daha seslendi derdinizi anlatın dinleriz yaşlı adam başladı derdini anlatmaya iki genç yaşlı adamı can kulağı ile dinlemeye başladılar yaşlı adam sözüne söyle başladı israil askerleri ailemi yok ettiler tek başıma kaldım ben yokken evime girmişler evdekileri öldürmüşler ben gldiğimde uygunsuz bir haldeydiler öylece bırakıp kendimi evden dışarıya attım daha fazla dayanamadım kendimi öldürürken siz çıktınız karşıma neden çıktınız önüme yusufla yunus çok şaşırdılar yunus çıkmadık sadece burdan geçiyorduk sizi gördük o kadar vede iyi ki gördük eğer biz sizi görmeseydik şimdi siz hayatta olmazdınız yaşlı adam ha be evladım kim istiyor ki hayatta kalmayı yunus olurmu öyle şey tam tersi şimdi hayatta daha sıkı sarılmak lazım kızının eşinin hatırı için vede onlar için savaşman lazım yusuf evet bey amca yunusun söylediği gibi gel seni bizim çadırımıza götürelim artık orada kalırsın yaşlı adam çok teşekür