kitap filistin ağlıyor
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir