kitap filistin ağlıyor
artık kılon komutan yaşamıyor muhammet kılon komutanın başını yusufun ve yunusun mezarlarına götürdü işte benim iki yiğit abim sizin intikamınızı aldım filistinin biraz olsun yüzü güldü filistinliler muhammetle gurur duyuyordular bir taraftada kılon komutanın öldüğünü öğrendikleri zaman çok kütü olmuştu bu sefer flistini daha büyük acılar bekliyordu ama bu acılardan filistinlilerin haberi yoktu acılar bitti diyorlardı nereden biliceklerdi ki yeni bir zalimin geliceğinden heryer yanıyordu muhammet onların kutarıcısı olmuştu kokusuz cengaverdi öyle güclüydü ki kimse onun bileğini bükemiyordu filistin hala iki yiğitine ağlıyordu artık olar için muhammet vardı israilliler komutanlarının canını alanın kim olduğunu biliyordular onuda yusuf ve yunus gibi öldürmek istiyorlardı muhammet çok yanlızdı filistinliler onu hiç yanlız bırakmıyorlardı bir gün muhammet yürürken bir ses duydu söyle diyordu ses ah anam vah anam beni bırakıp neye gittin anacığım diye ağıtlar yakıyordu muhammet sesin geldiği yere yol almıştı yürüdü çok geçmeden sesin geldiği yere vardı bir delikanlı anasının başının ucunda ağlamaya devam ediyordu muhamet yanına yaklaştı ne yapıcağını bilemedi yanına oturdu başın sağ olsun arkadaş sağol muhammet adın ney delikanlı adım ebubekir ya sizin muhammet tanıştığıma memnun oldum ebubekir bende muhammet kalk gidelim burdan ebubekir ya anam muhammet biz gidelim birilerini yollarız anan için ebubekir peki olur gidelim dedi muhammet ebubekiri alıp yola çıktılar muhammet ebubekire sordu sen buralımısın ebubekir evet muhammet yanlızmısın ebubekir bir anam vardı onuda kaybettim birde kardeşim var adı emin muhammet çok iyi biliyormusun benim kimsem yok bir anam vardı artık oda yok ebubekir neyde muhammet bir an sesiz kaldı sonra şöyle cevap verdi ben anamı kaybedeli çok oluyor ebubekir çok üzüldüm onlar konuşarak yola devam ediyorlardı durmadan yol aldıkları için dertleşmek iyi gelirdi ebubekir gittiğimiz yer çok uzunmu muhammet evet çok ebubekir ben eve gitsem muhammet yok dedi artık beraberiz kardeşinide alırız emini artık yanlız değilsiniz ebubekir emin engelli abi ben ona bakıyorum muhammet tamam onuda alırız neşe hemşire bakar kardeşine neden engelli oldu ebubekir mayına baştı ve bir bacağını kaybetti israililerin döşedikleri mayınlara başınca çok kötü oldu hiç konuşmaz hale gelmişti konuşmuyor ve dışarıya çıkmıyordu muhammet söyle cevap verdi gel size gidelim önce ebubekir olur muhammet evin uzakmı ebubekir yoo yakın tam şurda muhammet iyi o zaman çok geçmeden ebubekirin evine geldiler içeriden bir ses geldi abi senmi eldin annemi buldunmu ebubekir bu söz karşısında ne söyliceğini bilemedi muhammede baktı muhammet şöyle celap verdi bana bırak ben uygun bir dille anlatırım beraber içeiye girdiler emin hoşgeldiniz muhamet sağol canım abi anamızı getirmedinmi ebubekir gözyaşlarını tutamadı emin kötü bir şey olmuştu ama ne olduğunu abisi anlatıcaktı emin abisinin gözlerinin içine baktı ebubekir gözlerini kaçırıyor emin abi neden gözlerini benden kaçırıyorsun bana bak abi ne olur cevap ver artık fenalaştı muhammet hemen sakinleştirmeye başladı emin muhammede şöyle cevap verdi gözlerine derinden baktı öyle baktı ki muhammetin içi acıdı ebubekire baktı gözlerile ile anlat işareti yaptı ebubekir emin diye söze başladı anamız artık yok yaşamıyor emin bu söz karşısında dilini yutmuştu sanki ebubekir kardeşinin yanına oturdu şöyle cevap verdi bak kardeşim anamız öldü ve onun canını alanlar ise yaşıyor biz ise onların yaşamalarına izin vermiceğiz savaşıcağız israillilere karşı muhammet abin haklı benim anamıda aldılar benim elimden emin şok olmuştu konşamıyordu muhammet hadi kalkın gidiyoruz ebubekir emine yardımcı oldu kalktılar abi nere gidiyoruz ebubekir muhammet abin dedi ki gel bizim oraya bizimle kalın dedi bende kabul ettim hem bizim ev çok kötü yerde bizim için daha iyi olur emin peki abi sen nasıl istersen o olur muhammet ikisinide aldı yola çıktılar yol çok uzundu git git bitmezdi emin yorulmuştu biraz oturdular konuştular yine yola devam ettiler ebubekir muhammet abi sen kaç yaşındasın muhammet ben 25 yaşındayım ya sen ebubekir ben 21 kardeşimde 18 zaman çok geçmeden çadıra geldiler neşe hemşire emine baktı dedi ki bacağınız iyi yakında gezebilirsiniz
9 Ağustos 2010 Pazartesi
6 Ağustos 2010 Cuma
hakımda
ÖNSÖZ
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Ressam ve yazar
Saliha adıgüzel
Sayın okuyucular,
1981 yılında aslen Iğdırlı olan Kuduret ve Reşit’in 3. sıhhatli bir çocukları olarak Kocaeli Gebze’de dünyaya geldim. Daha bir yaşında iken geçirdiğim bir havale sonucu yürüme engelli olarak büyüdüm. Şu an 29 yaşındayım. Yaşıtlarım dışarıda oynarken ben sadece pencereden onları seyrederek mutlu olmaya çalıştım. İçimde nasıl bir eziklik duyduğumu binlerce sayfalık bir kitap yazsam yine de anlatamam. Bir insanın bunu anlayabilmesi için yaşaması lazım. Hayatımın dönüm noktası ressam Rüstem Yılmaz Beyi 2008 yılında tanıdıktan sonra karanlık kalbim biraz ışık almaya başladı.
Onun bana verdiği moral ve kuvvetle resim yapmaya ve küçük hikaye kitapları ve arasıra da şiirler yazmaya başladım.
Bu ilk kitabımı yazmadan önce çok araştırmalarım sonucu dünya haritasından silinmek istenen Filistinlilerin ve bunu uygulamaya koyan İSRAİL’lilerin üzerine yazmaya karar verdim. Çünkü ben küçüklüğümdenberi hep Filistin katliamını yaşar gibi dinleyerek seyrederek büyüdüm. Amacım onların nasıl ve ne şartlar altında yaşadıklarını insanlara göstermek ve yaşadıklarını anlamaktı. Amacım savaşın bitmesi ve onların huzura kavuşmalarına katkıda bulunmak ve görmekti. Ben bu kitapla filistinin neler çektiğini anlatmak istiyorum. Amacım ben ve benim gibi engellilerin de bazı şeyler yapabileceklerini kanıtlamaktı. Her şeye rağmen ben bu kitabı para kazanma amaclı yazmadım. Amacım ben ve benim gibi engellilerinde bir şeyler yapabildiğini göstermekti.
Ben 8 çocuğu olan bir aileden geliyorum. Bende diğerleri gibi bir şeyler başarmak başarılı olmak istiyorum. Belkide bende onlarda olmayan onların göremediği bir şey var oda hayatın gercek yüzüyle tanımış olmamdır. Hayat gerçekten çok az bır azınlığın tanıdıgı gibi güllük gülistanlık degil, aksine çok acımasız olmasıdır Bunu sadece ama sadece benim gibi engelli olan engelliler bilir. Ben bu kitabımı hayallerimle ve düşüncelerimle yoğurarak normal insanların biz engellileri daha iyi anlamaları için dile getirmeye çalıştım.
Ayrıca ikinci amacım ileride ressam olmak. Şu anda 120 nin üzerinde tablolarım mevcut. Yenilerini de yapmaya devam etmekteyim.
Hepinizin huzurlarında bana manevi desteğini esirgemeyen ve her zaman yanımda olan sayın değerli ressam
RÜSTEM YILMAZ BEY’e
teşekkürlerimi bir borç bilirim.
Ressam ve yazar
Saliha adıgüzel
3 Ağustos 2010 Salı
BEN KİTAPBIMI BASTIRMAK İSTİYORUM
ben kitapımı bastırmak istiyorum sevgili nsanlarımız ben bir engeli kızım ben bu kitapı yazdım be bastırmak istiyorum sponsor arıyorum biliyorum çok zor ama ben bu kitapı filistin için yazdım onların acılarına ortak olmak istedim gelin beraber ortak olalım olurmu biz olsaydık onların yerinde nasıl olurdu gelin onların gözyaşlarına dertlerine acılarına ve düşüncelerine ortak olalım gelin onlara el uzatalım ben bu kitapı hakkımız okusun istiyorum uyanalım sevgili hakkımız uyanalım lütfen beraberce yardım edelim ben bu halimde uğraşıyorum kitap yazıyorum sizde bir çaba gösterin onlar için lütfen koşun onların yardımına ben hem resim yaparım hemde bu kitapı yazdım ve bitirdim
2 Ağustos 2010 Pazartesi
salihanın kitapı
kitap filistin ağlıyor
yunus söyle cevap verdi biz olmassak bile burasını vermezler israil askerleri her devletleri baştan çıkartırdıı israilin bilinmeyen kirli işleri var kirli çammaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar filistinin bir kısmını ele geçirmişti bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyordular yusuf israil filistinlilere yüz yıldır savaşıyorlardı binlerce şehit verdik doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı kılon komutan yusuftan ve yunustan kurtulmak istiyordu ama nasıl onlara tuzak hazılıyordu iki kan kardeş savaşıyordu kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki onların derilerini yüzücekti nerdeyse yunus yaralanmıştı çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu canı çok yanıyor yusuf yunusun yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana yara almışın yunus evet aldım ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor ben ölürsem anam ne olucak deli yusuf söyle cevap verdi yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmucak birbirimize ne sözü vermiştik yunus gülerek cevap verdi ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin yusuf elbette sen nereye bende oraya yunus ya ben sensiz gidesem ne olur o zaman yusuf o zaman ben deliririyim deli divane gibi dolaşırım ne zaman kanımı akıttıkları zaman senin yanına gelirim yunus söyle cevap verdi biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akıcak kimse bizi arıyamaz kanımız nasıl bileşmişse öylede akıcaktı deli yusuf çok durgulanmıştı vede ağlıyordu yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar yusuf yunusla konuşurken savaş çok dahada şiddetle devam ediyordu kanlar tökülüyordu devamlı filistin solan yaprak gibi soluyordu heryer kana bulanmıştı analar ağlar ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar filistin gün görmez oldu artık yusuf ağlaran bir çocuk gördü yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk muhammet dedi yunus bak muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz yaşın kaç muhammet yirmi yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim bu insanları kaderlerine terk edemezdim benim ailemde burda değil çok uzaktalar muhammet çok cesur bir gençti bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü anası babası vede kardeşi yusuf çok üzüldü muhammedin haline yusuf öyle hale gelmişti ki eşki hali ile haline benzemezdi önce yaşı yirmidi şimdi ise otuzdu artık evi burasıdı ya şehit olucak yada gazi dede gibi gazi olucaktı canıyla kanıyla savaşıcak filistinlilerde yusufu çok seviyor değer veriyorlardı ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı kolon komutan hiç boş durmuyor can almayada devam ediyor savaş çetinleşti yusuf ve yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı kılon komutan yonunda yaralandı yaralıyansa yusuftu yusuf kılona şöyle seslendi biz burdaken buyasını ele geçirmene engel olucağız kılon komutan kütü bir kahkaha attı şöyle haykırdı ben burasını almadan ölmem kılon komutan askerlerine emir verdi kadınları ve çocukları öldürün israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı analar çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı bu sefer filistin daha çok acı çekicek gibiydi kılon komutan yarall ama yine zalimliklerine devam ediyordu çok fena haldediler çocukkları yerlerde işkence ediyordular anaları çığlık atıyordu heryer kan kokuyor küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı sanki gökyüzüne bakıyormuş edasıla öyle masum masum bakışları artık sönmüştü yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır dağbeler almıştı çok acı çekmişti israil askerleri durmadan can alıyordu filistinde ilkez ezan okunmuştu ama kim okuduğunu kimsenin haberi yoktu herkez o kişiyi çok merak ediyorlardı çok mutlu olmuştular ezan okuyanı çok merak ediyorlardı öğrenmek çok istiyorlardı bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi kılon komutan buna hiç sevinmedi çok dahada sinirlenmişti yusuf buna çok sevindi kılon komutan deli oluyordu yunus ile yusuf kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler yunus yusufa söyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık yusuf olurmu öyle şey yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki yusuf yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar biz bilemeyiz yunus haklısın çok doğru kunuştun yusuf yunusa söyle der can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz zaman su gibi akıp gidiyordu filistinin sayısı çok azdı kimseden yardım gelmez çok yanlızdılar yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkıcak gibiydi yusufta öyledi ama sesini etmiyor güclü olmalıydı onlara güclü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katlıyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir yusuf yunusun anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu yunus yusufa çok seslendi düşman yaklaşmıştı yusuf hala kendine gelmemiş yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu yunus fark etti yusuf yunusu aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi yunus saçmalama senin sucun değil yusuf yunusu yere bıraktı gitti yunus bağırdı ama nafile duymadı bile yusuf koşarken yaralandı ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum içinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları filistine yardımcı olamadığı için içi içini yiriyordu düşmemek için kendisini çok zorluyordu birden aklına yunus gelmişti hemen koştu koştu ama israil askerleri yunusun etrafını sarmıştılar çok kütü hali vardı yunus yusufun geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama yusuf dinlemedi koşarak yunusun yanına geldi israil askerleri yusufu gördüler kahkaha attılar ve şöyle verdiler kan kardeşin elimizde yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı yunus hayır yusuf ölsekte beraber ölürüz yusufuda yunusun yanına bağladılar yunus yusufun yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı yunusta ondan farkı yoktu kılon komutan geldi yusufa ve yunusa şöyle bir elimin altına girdiniz yusuf kılon komutanın yüzüne tükürdü kılon komutan çok kızmıştı yusufa tekmelerle yarasına vurdu yusufun canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu yunusun hiç hali yoktu kılon komutan yunusa çok kötü işkençe ediyordu yusuf buna daha fazla dayanamadı ağızına geleni söylüyor sanki niyeti kılon komutanı delirtmekti kılon komutan yunusu bırakıp yusufa doğru gitti öyle eziyet ediyordu ki canlarını okuyordu yunus ile yusuf söyle hakırdılar biz hakkımız için ölürüz ülkemizi size teslim etmektense ölürüz anamız bacımız için canımız feda olsun diye hakırıyordular filistin yaşıcak biz şehit olsak bile senin hakından gelirler kılon komutan benim mi hakımdan gelicekler onlar önce kendilerini kurtasınlar yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve kılon komutana doğru yol aldı koşarak kılona bir tekme atarak yere yatırdı öyle bir yere yatırdı ki heryeri yara oldu askerler bile yusufla baş edemiyorlardı çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı hep acı çeksin diye yunusta yusufun haline üzülüyordu artık sonları gelmişti kılon komutan katlıyama devam ediyor askerlerine emir veriyor yunusu alıp yusufun gözleri önünde öldürücekti yusuf yunusun gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu yunus yusufa gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı yusufta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler yunusu getirdiler kollarını arkadan bağladılar sonra kocaman kaya aldılar yunusun kollarına vurmaya başladılar yunusun kollarını kopattılar yunus hiç sesini çıkartmadı bile çok acı çektiği halde kılon komutan yunusun başını vurdurucak yusufun gözleri önünde yusufuda yunusuda bir araya getirdiler yunusun başını vurduttu yunus şehit oldu yusufuda yunusun yanında vurdular yusuf elini yunusun eliyle bileştirdi kanları birbirine karıştı yusuf hala yaralıydı kılon komutan yusufa tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına yusufuda şehit etti filistin ağıt yakmaya başladı yunus ve yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar muhammet barağını aldı onların üstüne örttü kısa konuştu iki kan kardeş filistin için kanları ile canlarıla savaştılar iki deli dolu insandılar israile karşı durdular yılmadılar bıkmadılar acılara gös geldiler durmadan insanların yardımına koştular muhammet onların arkalarından şöyle seslendi benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alıcam o zalimi ben yok edicem sizin için filistin için muhammet ikisine söz verdi mezarlarının üstünde sonra kalktı koşarak kılon komutanın yanına yaklaştı gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu kılon komutan darbe almıştı sonra başını kesti kılon komutanın başını eline alıp mahlede gezdirdi işte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü ben öldürdüm ben öldürdüm diye hakırdı....
SON
yunus söyle cevap verdi biz olmassak bile burasını vermezler israil askerleri her devletleri baştan çıkartırdıı israilin bilinmeyen kirli işleri var kirli çammaşırlarını ortaya çıkarmamak için ellerinden geleni yaparlar filistinin bir kısmını ele geçirmişti bu seferde diğer yarısını ele geçirmek istiyordular yusuf israil filistinlilere yüz yıldır savaşıyorlardı binlerce şehit verdik doğmamış bebekleri bile yok ediyorlardı kılon komutan yusuftan ve yunustan kurtulmak istiyordu ama nasıl onlara tuzak hazılıyordu iki kan kardeş savaşıyordu kılon komutan onlara öyle kinle bakıyordu ki onların derilerini yüzücekti nerdeyse yunus yaralanmıştı çok derin yara almıştı ama yine savaşıyordu canı çok yanıyor yusuf yunusun yara aldığını görünce hemen koştu kan kardeşim ne oldu sana yara almışın yunus evet aldım ama bu yara benim canımı acıtmıyor ki kalbim acıyor ve yanıyor ben ölürsem anam ne olucak deli yusuf söyle cevap verdi yunus kardeşim anan sensiz yaşayamaz ki sana bir şey olmucak birbirimize ne sözü vermiştik yunus gülerek cevap verdi ben sensiz gidersem sen hiç durmazsın gelirsin yusuf elbette sen nereye bende oraya yunus ya ben sensiz gidesem ne olur o zaman yusuf o zaman ben deliririyim deli divane gibi dolaşırım ne zaman kanımı akıttıkları zaman senin yanına gelirim yunus söyle cevap verdi biz kanlarımızı bileştirdik ve kanımız beraber akıcak kimse bizi arıyamaz kanımız nasıl bileşmişse öylede akıcaktı deli yusuf çok durgulanmıştı vede ağlıyordu yunusu çok seviyor birbirlerine çok bağlanmıştılar yusuf yunusla konuşurken savaş çok dahada şiddetle devam ediyordu kanlar tökülüyordu devamlı filistin solan yaprak gibi soluyordu heryer kana bulanmıştı analar ağlar ağıt yakarlar gözyaşlarını akıtırlar filistin gün görmez oldu artık yusuf ağlaran bir çocuk gördü yanına yaklaştı çocuk anasının baş ucunda ağlıyordu yusuf çocuğa sordu adın ne çocuk muhammet dedi yunus bak muhammet ananın acısı çok büyük biliyorum ama böyle ağlayarak olmaz yaşın kaç muhammet yirmi yusuf bak kocaman delikanlı olmuşsun bende senin yaşındayken buraya geldim ama sonra gidemedim bu insanları kaderlerine terk edemezdim benim ailemde burda değil çok uzaktalar muhammet çok cesur bir gençti bir başına kalmıştı ailesi ölmüştü anası babası vede kardeşi yusuf çok üzüldü muhammedin haline yusuf öyle hale gelmişti ki eşki hali ile haline benzemezdi önce yaşı yirmidi şimdi ise otuzdu artık evi burasıdı ya şehit olucak yada gazi dede gibi gazi olucaktı canıyla kanıyla savaşıcak filistinlilerde yusufu çok seviyor değer veriyorlardı ona bir şey olursa biz ne yaparız diye kara kara düşünüyorlardı kolon komutan hiç boş durmuyor can almayada devam ediyor savaş çetinleşti yusuf ve yunus yorulmadan bıkmadan savaşıyorlardı kılon komutan yonunda yaralandı yaralıyansa yusuftu yusuf kılona şöyle seslendi biz burdaken buyasını ele geçirmene engel olucağız kılon komutan kütü bir kahkaha attı şöyle haykırdı ben burasını almadan ölmem kılon komutan askerlerine emir verdi kadınları ve çocukları öldürün israil askerleri kadınları yerlerde sürtüyorlardı çocuklarını kucağında alıp işkence ediyorlardı analar çocuklarına sımsıkı sarılmış bırakmıyorlardı bu sefer filistin daha çok acı çekicek gibiydi kılon komutan yarall ama yine zalimliklerine devam ediyordu çok fena haldediler çocukkları yerlerde işkence ediyordular anaları çığlık atıyordu heryer kan kokuyor küçük çocuklar elinde ekmekle can vermiş gözleri acıktı sanki gökyüzüne bakıyormuş edasıla öyle masum masum bakışları artık sönmüştü yusuf küçük çocuğun gözlerini kapattı ufacık bedeni çok ağır dağbeler almıştı çok acı çekmişti israil askerleri durmadan can alıyordu filistinde ilkez ezan okunmuştu ama kim okuduğunu kimsenin haberi yoktu herkez o kişiyi çok merak ediyorlardı çok mutlu olmuştular ezan okuyanı çok merak ediyorlardı öğrenmek çok istiyorlardı bir umut vardı artık yaşamaya hakları vardı bir yeşermeliydi artık ezan okuyanda çok gizliydi kılon komutan buna hiç sevinmedi çok dahada sinirlenmişti yusuf buna çok sevindi kılon komutan deli oluyordu yunus ile yusuf kılon komutanın yaptıklarından çok bezdiler yunus yusufa söyle cevap verdi abi ben gidiciyim çok halsizim ölüyorum artık yusuf olurmu öyle şey yunus olur be abi can bedenden çıkmazsa acı dinmez ki yusuf yunusa söyle karşılık verdi rabbimiz ne zaman isterse o zaman canımız bedenimizden çıkar biz bilemeyiz yunus haklısın çok doğru kunuştun yusuf yunusa söyle der can bedenden çıkmayınca bu hayat durmaz zaman su gibi akıp gidiyordu filistinin sayısı çok azdı kimseden yardım gelmez çok yanlızdılar yunus abi artık sonumuz geliyor kimsede hal kalmadı benimde öyle canım çıkıcak gibiydi yusufta öyledi ama sesini etmiyor güclü olmalıydı onlara güclü olmayı ve dayanmayı aşılamak istiyordu yorulmamak ve usanmamaktı eğer israil askerlerine acizliğimizi gösterisek bizim onlardan korktuğumuzu zannederler yunus öyle abi sana bir şey anlatimi bunlar pek çok ülkede ki sivil halka karşı uyguladıkları işkençe katlıyamlar ki bunların sonucunda 1.5 miliyon vietnamlı yaşamını yitirmiştir amerikalılar tarafından mümkün olduğunca unutturulmak istenir bu gerçek savaş sırasında ört baş edilmeye çalışılmıştır savaş sonrasında ise vietnamla ilgili olarak çevirilen hollywood filimleri ile aynı yol denenmiştir yusuf yunusun anlattıklarını dinliyor bazen kendiside bir şeyler katıyordu yunus sohbete dalmış yarasının acısını unutmuştu yusuf çok dalmıştı ve derin derin düşünüyordu yunus yusufa çok seslendi düşman yaklaşmıştı yusuf hala kendine gelmemiş yunus yerinden kalkamıyor yarası çok ağır olduğu için zor kıpıdıyordu askerler sessiz sessiz yaklaşıyordu yunus fark etti yusuf yunusu aldı dışarıya çıktı ama çok geçti artık pek çok kişi şehit olmuştu yusuf çok yıkılmıştı hep benim sucum benim yüzümden oldu hepsi yunus saçmalama senin sucun değil yusuf yunusu yere bıraktı gitti yunus bağırdı ama nafile duymadı bile yusuf koşarken yaralandı ama yine düşmedi çok yanıyordu canı birden annesini düşündü ve şöyle dedi anacığım sakın ağlama benim için çünkü bende allah katında şehit oluyorum içinden sanki anasıyla konuşuyordu ve gözlerinden iki damla yaş geldi gözlerinin önüne annesi gelmişti ve tüm yaşadıkları filistine yardımcı olamadığı için içi içini yiriyordu düşmemek için kendisini çok zorluyordu birden aklına yunus gelmişti hemen koştu koştu ama israil askerleri yunusun etrafını sarmıştılar çok kütü hali vardı yunus yusufun geldiğini gördü gözleri ile gelme diye işaret etti ama yusuf dinlemedi koşarak yunusun yanına geldi israil askerleri yusufu gördüler kahkaha attılar ve şöyle verdiler kan kardeşin elimizde yusuf onu bırakın beni alın o çok ağır yaralı yunus hayır yusuf ölsekte beraber ölürüz yusufuda yunusun yanına bağladılar yunus yusufun yaralı olduğunu fark etti bitkin bir hali vardı yunusta ondan farkı yoktu kılon komutan geldi yusufa ve yunusa şöyle bir elimin altına girdiniz yusuf kılon komutanın yüzüne tükürdü kılon komutan çok kızmıştı yusufa tekmelerle yarasına vurdu yusufun canı çok yandı ama hiç sesini çıkamıyor karşılık bile vermiyor onlara yenilmiyordu yunusun hiç hali yoktu kılon komutan yunusa çok kötü işkençe ediyordu yusuf buna daha fazla dayanamadı ağızına geleni söylüyor sanki niyeti kılon komutanı delirtmekti kılon komutan yunusu bırakıp yusufa doğru gitti öyle eziyet ediyordu ki canlarını okuyordu yunus ile yusuf söyle hakırdılar biz hakkımız için ölürüz ülkemizi size teslim etmektense ölürüz anamız bacımız için canımız feda olsun diye hakırıyordular filistin yaşıcak biz şehit olsak bile senin hakından gelirler kılon komutan benim mi hakımdan gelicekler onlar önce kendilerini kurtasınlar yusuf buna çok öfkelenmişti ipi kopardı ve kılon komutana doğru yol aldı koşarak kılona bir tekme atarak yere yatırdı öyle bir yere yatırdı ki heryeri yara oldu askerler bile yusufla baş edemiyorlardı çok zor tuttular yarasına vuruyorlardı hep acı çeksin diye yunusta yusufun haline üzülüyordu artık sonları gelmişti kılon komutan katlıyama devam ediyor askerlerine emir veriyor yunusu alıp yusufun gözleri önünde öldürücekti yusuf yunusun gözlerine öyle bir baktı ki canı çok acıyordu yunus yusufa gülümsedi onunla gözleri ile konuşuyordu birbirlerine verdikleri sözü hatırlattı yusufta ona gülümsedi askerler buna bir anlam veremediler yunusu getirdiler kollarını arkadan bağladılar sonra kocaman kaya aldılar yunusun kollarına vurmaya başladılar yunusun kollarını kopattılar yunus hiç sesini çıkartmadı bile çok acı çektiği halde kılon komutan yunusun başını vurdurucak yusufun gözleri önünde yusufuda yunusuda bir araya getirdiler yunusun başını vurduttu yunus şehit oldu yusufuda yunusun yanında vurdular yusuf elini yunusun eliyle bileştirdi kanları birbirine karıştı yusuf hala yaralıydı kılon komutan yusufa tekrar ölene kadar vurdu vurdu öyle acımasızca vuruyordu ki sanki taşa vuruyorcasına yusufuda şehit etti filistin ağıt yakmaya başladı yunus ve yusuf birbirlerine sımsıkı sarılmıştılar muhammet barağını aldı onların üstüne örttü kısa konuştu iki kan kardeş filistin için kanları ile canlarıla savaştılar iki deli dolu insandılar israile karşı durdular yılmadılar bıkmadılar acılara gös geldiler durmadan insanların yardımına koştular muhammet onların arkalarından şöyle seslendi benim iki yiğit abim ben sizin intikamınızı alıcam o zalimi ben yok edicem sizin için filistin için muhammet ikisine söz verdi mezarlarının üstünde sonra kalktı koşarak kılon komutanın yanına yaklaştı gizli gizli yanaştı arkasından ona vurdu kılon komutan darbe almıştı sonra başını kesti kılon komutanın başını eline alıp mahlede gezdirdi işte zalimlerin başı öldü zalimlerin başı öldü ben öldürdüm ben öldürdüm diye hakırdı....
SON
28 Temmuz 2010 Çarşamba
salihanın kitapı
kitap filistin ağlıyor
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir
yusuf hemen melisanın yanına koştu melisacığım nasılsın melisa çok kütüyüm yusuf abi dedi yusuf melisayı üzmek istemiyordu ve de söyle cevap verdi melisacığım sen iyi olucaksın melisada farkındaydı iyi olamıcağına ama yusufu dinliyor çadırda yatacak yer kalmadı kılon komutan bu sefer çok büyük savaşa hazırlanıyordu filistine çok büyük darbe vurucaktı vede filistinlileri yok edicekti ve filistini ele geçiricekti kılon komutan bebeklere bile acımıyor ana kucağında alıp canlarına kıyıyordu o bile az kalıyordu ona gebe olan bayanlarıda öldürüyor bile zaman çok acımasızdı kılon komutan heryere mayın döşemişti bu savaş filistin için çok çetin geçecekti vede çok acımasız olucaktı yusuf melisayı yanlız bırakmıyor mustafa da iyice iyileşiyordu ayağa kalkmıştı bile yunusta mustafa beyle ilgileniyordu melisa çok acı çekiyordu sanki ruhu çekiliyor gibiydi çok yanıyordu melisa abi ben ölücekmiyim yusuf bu sözler karşısında ne söyliceğini bilemedi suskundu ne söylese söylesin melisa inanmıcaktı çok zeki bir kızdı anlardı yalan söylediğini yunus yusufun yanına geldi söyle dedi yusuf abi yine şehit verdik 8 şehidimiz var yusuf çok üzüldü yunus abi bir şehitimiz var ki tüfeğini elleri ile sımsıkı tutmuş bırakmıyor o şekilde şehit olmuş kimse tüfeği elinde alamıyor ne yapalım yusuf o şehidimizi öyle gömün yunus peki abi yunus gitti şehitleri gömdüler canı tüfeğile gömdüler can daha çok gençti onu askere bile almamışlardı anası öyle ağlıyordu ki ciğerleri sanki parcalanıyordu ana yüreği bu acıya nasıl dayanıcaktı bu acı insanı küllendirir bu ana yüreğiydi her zaman acırdı yunus anasını sakinleştirmeye çalışıyordu filistin yine şehit vermişti gözyaşları bir daha aktı bir daha yürekler dağlandı yunusta çok ağlıyordu içini çekerek nefes aldı bu durum çok acıdı dayanılmazdı yusufda yunusun yanına gitti yardım ediyor bu sefer daha zor kılon komutan onları yok etmeye hazırlanıyordu öyle feci edicem diyordu herkese askerlerine emir veriyor herkesin evini başlarına yıkıyor vede yakıyordu heryer yanıyor yusuf yunus ve mustafa bey yangını söndümeye çalışıyorlardı yangın birtürlü sönmek bilmiyordu insanlar evlerinde yanarak can veriyorlardı bir evde sesler geliyordu imdat imdat diye sesleniyordu bir bayandı vede ağlıyordu bebeğim bebeğim yanıyor yetişin ne olur gözyaşları ile çığlık atıyor çapalıyor bebeğini kurtamaya çalışıyor yusuf ile yunus koşutular eve girdiler vede anneyi ve bebeği kurtardılar hazal hanım çok teşekkür etti yusuf hazala öyle baktı ki bebeğine sımsıkı sarılıp öpüyor kokluyordu hazalın eşi diri diri yanarak can vermişti yusuf yunusla yangını söndürmeye devam ediyorlar ama ne çare ki yangın daha da büyüyordu heryer duman olmuştu birden bire yağmur yağmaya başladı yağmur yağar yağmaz yangın söndü yusuf melisanın yanına koştu melisa fazla dayanamıyordu az vakti kalmıştı yusuf farkındaydı çok canı yanıyordu ilistin askerleri israille karşı durmaya direniyor yılmadan yorulmadan savaşıyorlardı aç ve susuz günlerce yılarca savaşıyorlardı kılon komutan filistinlileri esir alıyor evlerini basıyor onları rahat bırakmıcaktı yusuf ne yapacağını bilmiyordu çocuklar acı cekiyor yusufla yunus buna bir çare bulmalıydılar ama nasıl olucaktı bu herkes hasta ve çaresizdi yusuf oturmuş gökyüzüne bakarak düşünüyordu kara kara yunus yusufa yaklaştı yanına oturdu beraber yıldızları seryetmeye başladılar yunus yusufa seslendi yusuf abi yusuf efendim yunus biz şimdi ne yapızağız bu insanlar aç ve yaralılar melisada iyi değil abi yusuf bilmiyorum ama ne yapıcağımı şaşırmış haldeyim onlar konuşurken neşe hemşire koşarak yusuf bey koşun melisaya bir şeyler oluyor yusuf ve yunus hemen hiç vakit kaybetmeden koşmaya başladılar çok geçmeden melisaya yetiştiler melisa abi ben ölüyorum yusuf gözyaşlarını tutamadı ağlıyordu melisa ağlama abi ne olur bak ben ağlıyormuyum ne güzel bu acılardan kurtuluyorum biliyormusun abi ebuzer abi bana demişti bu acılar bir gün bitecek işte benim acım dinicek ebuzer abinin yanına gidiyorum çok mutluyum seni çok seviyorum melisa çanakkale türküsünü söylemek istedi çünkü türküyü babası öğretmiştimelisanın babası öğretmendi şehit olmuştu yusuf ne söyleyeceğini bilemedi çok zor bir durumdu yusuf bu hayattan bezmişti çok zalimdi zaman çok çabuk geçiyor kan durmak bilmiyordu yunus koşarak yusufa seslendi abi mustafa abi şehit oldu yusuf şok oldu kendine gelemedi yunus şehitlerimiz artıyor çok zordayız halimiz ne olur herkez canlarından oluyor melisa bile hayatından oluyor kılon komutan insanları rahat bırakmıyor canlarını okuyor yusuf susmuş yunusa bakıyordu o an melisa seslendi abi ben çok kütüyüm artık zamanım kalmadı ölüyorum yusuf melisaya baktı öyle güzeldi ki sarı saçlarını okşadı çok geçmeden melisa gözlerini kapattı bir daha açmayacasına kapattı yani melisa artık yoktu yusuf delirdi hemen yerinden fırladı koştu yunusta peşinden koştu yusuf deli gibiydi yunus yusufu duduramıyordu savaşın ortasına girdi yunusta beraber girdi beraber savaşmaya başladılar yusuf deli gibi savaşıyordu adına deli yusuf dediler artık adı deli yusuftu melisayı kaybettiler yunusta çok üzülmüştü çok acı çekiyordu yusufu böyle görünce filistine böyle yakışmıyor dayanmalıydı yusuf kanının son damlasına kadar savaşıcaktı öyle savaşıyor ki delicesine yunusta öyle savaşıyordu kılon komutan bombalar batlatıyor toptan yok etmekti niyeti çok acıdı bir asker şehit oldu devamlı askerlerimiz şehit oluyor yunus arkadaş bu israil askerlerinin komutanını yok etmemiz lazım yunus onu yok etsek bir başkası gelir yunus haklısın abi bunlar bitmez yusuf evet kan kardeş bitmezler bu zalimler ama bir gün bunların sonu gelir biz olmasakta başkaları bunların haklarından gelir
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)